Kattengedragstherapie

Gisteren middag het bezoek van Marcellina gehad, samen met een stagiaire. Ze kwam om 3 uur en ging na 7 uur pas weg.
Ik vind het moeilijk om een beknopt verslag te geven, want het duizelt me nog van de informatie. Maar in het kort hebben we eigenlijk zelf dit monster gecreëerd, zonder dat we ons daar van bewust waren of dat we kwade intenties hadden. Ook de goed bedoelde adviezen op een ander forum, die we gelukkig niet hebben toegepast, slecht.
Koukla zat tijdens het bezoek in haar eigen kamer, maar had wel door dat er iets ging gebeuren. Ons balkon is te bereiken via de woonkamer en via Koukla haar kamer. Dus kon Marcellina haar eerst vanaf het balkon door het raam observeren. Wat haar als eerste opviel, was dat koukla mij recht in de ogen keek, en dat ook bij haar probeerde te doen.
Wat ze verder zag, was een poes stijf van de stress en angst. Lichaamstaal die wij zo aandoenlijk vonden, was juist een mega boodschap van Koukla naar ons dat het niet goed ging. Neem o.a. met haar elleboogjes onder haar borst liggen, een geschubde vacht en nog wat kleine dingen. Ook het kekken van Koukla, wij noemden dat kletsen, en kletsten lekker terug, gezellig toch dat de poes met je wil communiceren. Niet dus, we leerden gisteren dat een kat alleen gaat kekken naar een prooi die ze niet kan vangen.
En dan het domste wat ik gedaan heb, is een oude antieke spiegel in de keuken tegen de muur zetten, en de etensbakjes en drinkbajes ervoor. Zo schattig zat ze via de spiegel naar ons te kekken, of soms gewoon een tijdje dik naar zichzelf te kijken. Als ik er nu over nadenk is dit wel een hele onozele zet van mij geweest.
Ook speelt de vriend van mijn dochter een grote rol in het geheel. Hij is honden gewend en benaderde en behandelde de kat ook zo. Bijvoorbeeld het afstraffen als Koukla zich jaloers gedroeg, maar ook in zijn spel met haar behandelde hij haar als een hond. Wat voor haar heel erg slecht was.
De conclusie was zo’n beetje dat we allemaal hier de accu van Koukla stap voor stap hebben opgeladen met onze akties en gedrag, en dat ze nu dit agressieve gedrag naar ons toe vertoond en zo angstig is.
Twee keer is Marcellina in het kamertje geweest, en dat was erg bedreigend voor Koukla. Op een gegeven moment wilde ze Koukla in de woonkamer laten. Ik ben toen snel naar mijn slaapkamer gegaan met sigaretten en een wijntje.
Mijn dochter en vriend wilden wel blijven, en moesten met hun gezicht naar de muur gaan zitten. Het duurde lang voordat Koukla naar buiten kwam en het viel op dat ze nergens een plekje had in huis waar ze zich veilig voelt.
Advies was om het kamertje van koukla een buut vrij plek te geven voor haar, een plek waar ze door niemand wordt lastig gevallen, en in de rest van het huis veel donkere plekjes te creëren, zoals een doos met een gat, een open lade etc. Dat verklaarde gelijk waarom elke ochtend in de keuken de buffetkast open stond en haar pluizen verrieden dat ze daar veilig had geslapen die nacht. Van buiten komt er ook veel stress naar binnen, krijsende katten die op vrijers voeten zijn, of vechten. Een duiventil van de buurman met rond vliegende duiven. En zelf het verkeer buiten en de ritselende oranje vlaggetjes die de buren over de straat hadden gehangen.
Voorlopig mogen wij haar ook nog niet aaien, daar is ze nog niet aan toe. Het schattige kopjes geven en met een trillend staartje tegen je aanleunen is ook een negatief signaal van de kat naar ons toe. En het in de ogen kijken is al helemaal taboe, wat we best lastig vinden.
Verder was het twee in een voederbakje niet goed, en moesten we de opening van de kattenbak naar de muur draaien, zodat ze zich veiliger voelt. Ook gaan we wat hogere plekken in haar kamer creëren dmv een boekenkast met haar favoriete dekentje en wat speeltjes.
Verder heb ik wat boeken genomen over het gedrag van katten en telizen voor drie maanden.
Vanochtend ging het eerste pilletje goed, ze likte zelfs de hand nog na.
Zelf ga ik het kamertje niet in voorlopig, maar gelukkig is mijn dochter niet bang en heeft veel bruikbare tips en aanwijzingen gekregen van Marcellina.
Ik heb zelf eerlijk aangegeven dat als ik alleen was geweest, dat ik dit hele traject niet in wilde gaan. Gelukkig zijn mijn dochter en vriend heel gemotiveerd om met haar aan de slag te gaan en haar langzaam aan te gaan trainen met een klikker.

Het hele consul heeft bij mij wel een stuk rust gegeven, veel dingen zijn nu te verklaren, en we weten nu ook wat absoluut wel en wat absoluut niet te doen. De beste tip, doe alles omgedraaid met de kat. Mag de kat niet op de bank, dan niet een vies luchtje maar juist een lekker luchtje.
Ook waren we gisteren avond alle drie een beetje verdrietig en ontdaan. Je gaat verder nadenken en beseft dat je best wel iets hebt aangericht bij dat arme beest.
Koukla zelf was na het bezoek doodmoe en heeft de hele avond liggen slapen in een rondje op haar love seat, nadat we haar verwend hadden met een klein blikje tonijn. Wat me vanochtend wel opviel, is dat ze haar voedselbakje had omgegooid en dat ze een klein stoeltje heeft omgegooid, dit heeft ze nog nooit eerder gedaan.

Het is misschien best wel een warrig verhaal, maar je krijgt in die 4 uur tijd zoveel informatie en ik moet het allemaal nog even voor mezelf op een rijtje zetten. Ook wacht ik nog even op het verslag van Marcellina en de behandel instructies. Verder zal ik hier zo nu en dan verslag uitbrengen, ik vind het toch wel fijn om de reakties hier ook te lezen.

quote:

Op dinsdag 24 juni 2008 14:36 schreef erodome het volgende:
Je hebt gewoon een wild dier in huis, tam voor een deel, maa met een wild hart...

Bewapen jezelf met een plantenspuit en drink een blikje leeg, doe er een paar muntjes in en plak hem dicht, een perfect wapen om de kat te laten schrikken en geen pijn te doen.

Strafmethoden voor agressief gedrag, denk aan die plantenspuit, het blikje, maar vooral ook aan in een kleine, nare ruimte opsluiten, de natruimte bv(badkamer oei wat eng!!!).
Pak bij kop en kont en werp in badkamer, zonder wat te zeggen of wat dan ook, laat half uur in sop gaarkoken en laat weer los om daarna genegeert te worden.

Als je een wervelwindje wil vasthouden dan pak je in het nekvel en met de andere hand pak je de achterpoten, rug van de kat ligt tegen je arm, je kantelt de kat dus iets achterover, kan hij niks meer.

Laat je niet van je stuk brengen door dat monstertje, je angst voelt ze en vindt ze helemaal te gek, wat een macht heeft ze zo, heerlijk vindt ze het!
Ze is erg dominant, wat zich laat zien in het poepen en plassen op bed, wat een zware vertoning van frustratie is.

Dit zijn dus precies de dingen die je niet moet doen volgens de therapeute. En mijn angst geeft haar geen gevoel van macht maar maakt haar onzeker en geeft haar stress.

quote:

Op dinsdag 24 juni 2008 02:20 schreef Watuntrik het volgende:
Die kat is duidelijk gefrustreerd, en heeft waarschijnlijk teveel "wild" geërfd van haar voorouders, of ze is uit een te weinig gedomesticeerde familie. Bij dieren is erfelijkheid hier een hele grote factor. Waarom een dier plotseling onverklaarbaar gedrag vertoont kan verschillende moeilijk te achterhalen oorzaken hebben. Vooral als je niets weet van de geschiedenis van zo'n dier. Inteelt komt veel voor in gebieden waar veel straatkatten rondstruinen en er worden ook mooie katten geboren uit inteelt. Inteelt kan ook alleen psychische gevolgen hebben die bepaald gedrag veroorzaken. Katten zij nu eenmaal heel gevoelig en kunnen snel frustreren en doorslaan.

Dat is precies het verhaal ook van de therapeute, ze drukte me dan ook op het hart om geen nestje te nemen, want agressie, stress en angst gaat over op de kittens. Niet dat ik een nestje wilde.
Maar wat haar veraste was dat bij alle buitenlandse katten in haar praktijk, de klachten al de eerste maanden kwamen, en niet pas na 2 jaar.
Zelf heeft ze overigens ook een kat uit Griekenland meegenomen, zonder problemen gelukkig.

quote:

Op woensdag 25 juni 2008 19:08 schreef kyraaa het volgende:
zo, daar is het een en ander uitgekomen zeg! Kan me wel voorstellen dat je het even wilt laten bezinken. Ik ben blij dat je hier je verhaal doet, vooral over dat mekkeren. Daar heb ik zeker iets aan gehad (duiven, balkon etc.)

Wel fijn dat ze je zulke concrete tips geeft, waar je iets mee kan. Nu maar hopen dat het verbetert en ze zich weer op haar gemak voelt. Het klinkt allemaal goed...

Voor dat ene bedrag wil ze tenminste elke week een update van me hebben per mail of telefoon, en ik kan haar altijd benaderen als ik ergens tegenaan loop of het even niet meer weet. Dat voelt wel lekker, je wordt niet zomaar los gelaten.

quote:

Op woensdag 25 juni 2008 19:46 schreef Pinpasje het volgende:
Wauw heb net je hele verhaal gelezen
Wat een hoop gedoe en wat ontzettend rot om in die situatie te zitten. Zelf heb ik jarenlang met 11 katten samengewoond die stuk voor stuk uit het asiel kwamen, en natuurlijk hadden ze wel rare buien en karaktertrekken, maar nooit zo erg als bij jou!
Hoe ga jij het nu verder doen? Heb je nog steeds het gevoel, ondanks dat het nu allemaal gaat veranderen (hopelijk) dat je het beestje niet meer vertrouwd of zal gaan vertrouwen?
Ik hoop echt voor jou en je dochter dat alles goed gaat komen!
Heel veel suc6!

Dat is een beetje het rotte, ik ben me vertrouwen een beetje kwijt. Ik heb mijn hele leven katten gehad, ook veel zwerfkatten in Griekenland zelf, maar dit is voor mij nieuw terein.
Het zou met de juiste methode binnen twee maanden onder controle kunnen zijn, maar je moet dan niet afzwakken want het kan altijd terug komen.
Dus een beetje leven met een tijdbom in je huis.
Ik ben ook nog wel wat angstig voor haar, dus zit er over te piekeren om een weekje weg te gaan, en mijn dochter de ruimte te geven om te beginnen met Koukla.
Ze wordt namelijk gek van mijn zenuwachtige gedoe, als ze de kamer van Koukla ingaat om voer of iets anders te doen, raak ik nogal in paniek.
Maar ik wacht eerst het behandel plan van de kliniek af.

quote:

Op woensdag 25 juni 2008 21:30 schreef erodome het volgende:

[..]

Het zijn de dingen waardoor ik katten heb kunnen herplaatsen die anders een spuitje hadden gekregen, maar ok....ik heb de kat verder niet gezien, maar weet wel erg goed dat op je bed zeiken en schijten bar weinig met angst te maken heeft, maar alles met jou een fikse loer draaien.

Haar behoefte op mijn bed doen, was dus ook niet het probleem. (mijn donsbal zeikt en schijt niet, maar doet haar behoefte).
Het is gewoon vervelend dat er al zo lang misverstanden zijn over hoe ga ik om met de kat. En als jij bezig bent met herplaatsen van katten, dan raad ik je aan om je eerst in te lezen en te verdiepen in de materie.
Plantenspuiit, een ratelend blikje met muntjes is dus niet een oplossing.
Google even op de naam van de therapeute, en dan kun je zien dat ze al 25 jaar bezig is met deze shit.
En jouw advies, kop en kont, natte enge ruimte (badkamer). Haar reaktie, ja komt erodome dan persoonlijk de kat weer los laten uit die enge ruimte...............

quote:

Op woensdag 25 juni 2008 20:14 schreef Watuntrik het volgende:
Fijn om te horen dat er een sprankje hoop is voor dat mooie katje. Is via een forum natuurlijk allemaal erg moeilijk voor iedereen om een goed (ziekte)beeld te creëren van het geheel en daarop dan tips te geven.. Dus een goede zet dat je (grappig wel) me naamgenote hebt benaderd en zij al snel jullie foutjes eruit heeft kunnen filteren..

Wat me gelukkig lang geleden als kind al is opgevallen, is dat dieren er wel goed op reageren als je ze benadert met geluiden en lichaamstaal die ze zelf ook gebruiken. Bv. wat een kat betreft lief met ze mee knorren als je met ze knuffelt of ook te blazen, grote ogen en een schijn-aanval maken als je een waarschuwing wil geven. Nog een is ook even de ogen dichtknijpen(neerslaan) en dan arrogant wegkijken als ze je aanstaart. Dit crëëert een band van gelijkheid en samenhorigheid omdat je dan communiceert op haar nivo. Dat een dier communiceert op jou nivo is een spookbeeld en is ook een grote fout die veel dierenhouders maken, door dieren te vermenselijken en verwachten dat het dier zich in de mens inleeft.. Dat kan je dus wel shaken en creeër je meestal rare gedrocht ipv een leuk huisdier.. Laat de kat een kat blijven en probeer je dus als mens meer in het dier te verplaatsen.

Succes ermee, gaat jullie beslist lukken.

Blazen, grote ogen en een schijnaanval, dat experiment wil ik nog ff niet aangaan als je het niet erg vind
En ik weet dat katten nooit kunnen vermenselijken. Maar ik dacht in mijn prrrrrrrrrt krrrrrrrrrt en kek gedrag dat ik de poezentaal sprak., not.
Leuk trouwens om te vermelden, jouw naamgenoot adviseerde mijn dochter om Koukla te pamperen, daar ze toch een soort van surrogaat moeder is. Dus kattemelk geven in een flesje, lekker verwennen etc etc.
En over onze "foutjes".... ik voel me als een lul met vingers. Vooral die spiegel zit me dwars, dat had ik toch kunnen weten.

Maar wel leuk dat ik hier m'n ei kwijt kan en mensen meedenken en leven. Voor iedereen.

quote:

Op woensdag 25 juni 2008 23:46 schreef Duderinnetje het volgende:
Deliana, ik heb met ver- en bewondering je verhaal gelezen. Wat moet dat moeilijk zijn om zo'n bemind beestje te zien veranderen in iets waar je bang voor moet zijn. Ik hoop dat de gedragstherapie jullie allemaal (poes incluis) weer een beetje gelukkiger maakt.

Ik vroeg me twee dingen af nav. je verhaal over Koukla's gedrag Je hebt het over elleboogjes onder haar lichaam als ze ligt en over het recht aankijken door haar. Ik was gewoon even benieuwd wat die gedragingen dan zouden betekenen (ik weet niet of ik duidelijk voor ogen heb wat je met die elleboog-ligging bedoelt, misschien wil je dat nog uitleggen).
Dat recht aankijken deed een inmiddels overleden kat van mij ook altijd heel erg. Sommige mensen vonden dat eng. Maar het was een pure lieverd en wij waren er al helemaal aan gewend. Ze is heel oud geworden en is tevreden soezend de dood in gegaan. Ik kan me haast niet voorstellen dat het aankijken bij haar iets naars vertegenwoordigde, maar jouw verhaal maakt me wel nieuwsgierig.

Succes met Koukla (mooie naam trouwens! )

Ellenboogjes, kan zo snel niet een foto vinden, is dat de kat op haar buik ligt met haar voorpootjes onder haar borst gebogen. Mij is altijd verteld dat dat een uiting is van "ik ben senang, voel me lekker". Mij werd door de therapeute verteld dat het op buikklachten kon wijzen en angst, onzekerheid.
Het in de ogen kijken, ik deed niets anders en nu nog heb er moeite mee om het niet te doen. De therapeute gaf als voorbeel Bokito. Die aap was getergd door een mens die hem aankeek. Van alle dieren is er maar zijn is er maar een die elkaar in de ogen kijkt, en dat is de mens. Bij alle dieren is aankijken een vorm van provocatie, het gevecht aan willen gaan, kortom uitdagen.
Ik heb ook altijd mijn katten aangekeken, en dit is ook best moeilijk om het nu niet meer te doen.
Maar goed, dit is de theorie van de gedragsdeskunige.

quote:

Op donderdag 26 juni 2008 00:28 schreef Duderinnetje het volgende:

[..]

Ik kende deze theorieën niet, wel interessant! Van de elleboogjes en de buikklachten stemt me droevig: al mijn katten buikpijn! Maar ik denk dat het wel meevalt. Heb je hier nog verdere onderbouwing voor gekregen? (gewoon benieuwd naar de gedachte erachter.) Dank je wel voor de toelichting. Bij een aantal katten die ik heb gehad herken ik dat aankijk-gedrag wel als problematisch. Bij een heel aantal ook niet. Maar katten zijn natuurlijk ook niet allemaal hetzelfde en dat maakt ze juist zo leuk en maf en mooi.

Ik vind het boeiende materie en ik hoop dat je ons op de hoogte houdt hier!

Ik snap wat je voelt, ook ik wordt er droevig van. Ellegboogjes is zoals je zelf pijn hebt en je armen om jezelf heen slaat of om je buik. Ook een staart (volgens haar he, dus niet van mij) die heel erg strak om het lijf ligt is een uiting van pijn. Ga maar na hoe mensen reageren op pijn.
En ook ik heb heel wat katten gehad, niet alleen hier, maar ook in Griekenland, en dit is gewoon een heel nieuw iets.

quote:

Op donderdag 26 juni 2008 00:35 schreef DarkElf het volgende:
meeleespost... klinkt afgrijselijk dat je zo bang bent voor je kat waar je ook zo dol op bent... vind het heel goed dat jullie zo'n expert bijgehaald hebben en hoop echt dat het gaat veranderen...

die elleboogjes dacht ik ook over na: onze kat ligt weleens op zijn buik, met zijn poten voor zich uitgestrekt, of alleen zijn onderarmen (ja ehm hoe heet dat?) voor zich uit en de rest dus onder zich... bedoel je zoiets? Hij is dan wel alert enzo (hij is wat nerveuzig vooral als er iemand anders hem benadert dan ikzelf) en zo lag hij ook veel toen hij in t pension geweest was (ook met zijn achterpoten heel vreemd: ren -klaar noemden we het maar)..... maar dat is er snel weer af gegaan ..

(maar meestal liggen ze, allebei, als dweilen... alsof ze neergesmakt zijn als een plumpudding of op hun rug..)

Elleboogjes dus gevouwen onder de borst. En op hun rug liggen, buik lekker aaibaar in de lucht, is volgens de boeken en de deskundige het ultieme gebaar van "ik voel me lekker en veilig hier". Dus jij hebt gewoon lekkere donsballen in huis.