F&F Flora & Fauna
Beesten in het nieuws, vragen over roerende en onroerende organismen, foto's en al het andere met betrekking op de levende have: hier kun je het kwijt...
Iemand hier ervaring mee? Morgenmiddag krijg ik op advies van mijn dierenarts een gedragsdeskundige op bezoek. Heb het al gepost op het forum voor gedragstherapie, maar ben benieuwd wie hier ervaring mee heeft, of wat jullie er van vinden.
Dit is het verhaal:
In juli 2006 hebben mijn dochter en ik een jong katje gevonden in Griekenland, en meegenomen naar Nederland.
Voor de reis haar laten chippen en enten bij de lokale da en die schatte haar leeftijd op 10 a 12 weken. Voor haar paspoort kozen we de naam Koukla, Grieks voor “poppetje”.
Ze kwam elke dag en avond bij de hotel bar en was heel sociaal tegen iedereen. Liet zich aaien, optillen en sprong zelfs bij je op schoot. De resterende twee weken vakantie die we nog hadden, besloten we haar bij ons in het appartement te nemen. Bij het plaatsen van een kattenbak wist ze gelijk waar het voor was. De schoonmaaksters waren dol op haar en ze raakte steeds meer verknocht aan mijn dochter. Sliep niet bij haar op bed, maar op haar hoofdkussen en vaak ook gewoon op haar hoofd. Dochter is 18, om het plaatje kompleet te maken.
De reis terug naar Nederland ging zonder problemen, en ook het nieuwe onderkomen, een 4 kamer appartement, ging geruisloos. Bij de da hier in Nederland werd ze gezond verklaard, alleen wat oormijt, en werd mij verteld dat het een Bengaal is.
Alles ging voorspoedig, de band met Koukla en dochter werd steeds hechter. Zelf zo hecht dat als ik een woordenwisseling met mijn dochter had, Koukla er tussen sprong en mijn dochter begon te bijten in haar keel. Niet hard, meer een soort speelsachtig bijten. Of zoals wij dachten, dat ze mijn dochter in veiligheid wilde brengen.
Na een tijdje kreeg mijn dochter een vriendje en dat ging ook zonder problemen, hoewel er wel wat jaloezie was van Koukla, er tussen kruipen als ze samen op de bank zaten, of hysterisch worden als mijn dochter en vriend op haar kamer gingen zitten met de deur dicht.
Toen begon ook het plassen en poepen van Koukla in het bed van mijn dochter. Soms zelfs naast het hoofdkussen als de vriend daar sliep. Toen hebben we besloten om de slaapkamers verboden gebied te maken, dus altijd deuren dicht.
In december 2007 vertrok de vriend voor drie maanden naar het buitenland. Bij terugkeer in maart 2008 was er niets aan de hand alleen dat het bezitterige naar mijn dochter toe weer terug kwam.
26 maart kwam de eerste aanval. Mijn dochter werd uit het niets door Koukla aangevallen. Als een wilde met vier poten tegelijk, ik heb haar meerdere keren van haar af moeten slaan, maar ze bleef aanvallen. En blazen en brullen. We zijn het appartement uit gevlucht, en hebben de dierenambulance gebeld. Mijn dochter was ernstig gewond in haar gezicht en op haar hoofd, de hoesjes van de nagels moesten we uit haar hoofd halen. Op een haar na was ze een van haar ogen kwijt geraakt.
De dierenambulance heeft Koukla meegenomen en de volgende dag mochten we bellen. Bij de dierenambulance heeft ze een vreselijke nacht gehad en werd ze de volgende dag door ons in een dwangkooi opgehaald en naar de dierenarts gebracht. Die constateerde dat de poes gezond was en dat ze alleen wat last van haar rug had. Dat kwam waarschijnlijk omdat ik haar daar geraakt had om haar van mijn dochter af te krijgen. Er werd voor de zekerheid een foto gemaakt maar die was in orde.
Omdat we nog in een soort van shock waren, wilden we Koukla niet meteen mee naar huis nemen dus moest ze nog een nachtje in de kliniek blijven.
Toen we haar de volgende dag gingen halen zat ze angstig in een hoekje, ze had niet gegeten, gedronken of gepoept of geplast. Wel hing er een gele post it sticker met “pas op” aan haar hokje.
Bij aankomst thuis hebben we haar los gelaten en haar haar gang laten gaan. Ze was lief en het leek haast wel alsof ze zich schuldig voelde. Maar het ging goed en we kregen er steeds meer vertrouwen in. Al bleven we wel alert en hielden haar voortdurend in de gaten.
Op 15 mei ging het weer mis. Ze lag op haar vaste stoel in de kamer bij het balkon. De deur stond open. Opeens ziet ze op het dak een andere kat en maakt zich dik en gaat grommen. Mijn dochter wil haar aaien om haar te kalmeren en deze keer vloog ze mij aan. Zelfde manier als de eerste keer maar nu mijn rug, billen en benen. Bij weglopen vloog ze achter ons aan. En wist mijn dochter een stoel te pakken en haar zo de gang in te duwen. Koukla vloog de wc in en die deden we snel dicht. Dikke paniek hier en weer een huis vol met bloed. Het zat overal, op de vloer, muren en deuren.
Na een tijdje hadden we de moed om de wc deur te openen, en daar lag ze schattig met grote oogjes naar ons te kijken. Mijn dochter kon haar oppakken en heeft haar toen in het rommelkamertje gezet met de deur dicht.
De volgende dag mocht ze weer vrij, maar als we ons even niet veilig voelden, ook al was daar soms geen aanleiding toe, dan stopte we haar weer even in het rommelkamertje.
Op 22 mei ging het weer mis, blijkbaar schrok ze weer van iets, we weten alleen niet van wat, en vloog ze weer mij aan. Deze keer was de vriend van dochter aanwezig en die heeft flink ingegrepen en waren de verwondingen beperkt.
We gingen weer door met het vrij/kamer ritueel en maakten van het rommelkamertje een katten kamertje. Met haar love seat en alles wat ze nodig heeft en leuk vind erin.
De keren dat ze vrij is vertoond ze steeds vaker dat aanvallende gedrag, wat echt angstaanjagend is. Dus heb ik haar nu permanent overdag in haar kamer en als we naar bed gaan mag ze los.
Ik heb de dierenarts gevraagd om haar in te laten slapen maar dat doet ze alleen op advies van een kattengedragskundige. Bij een andere dierenarts voor een second opinion, die vond dat onzin, en kon ze wel een spuitje krijgen, maar kreeg ik het toch niet over mijn hart.
Het klinkt allemaal heel erg hard, maar we zijn gewoon bang voor onze eigen kat.
Vorige week heb ik een afspraak gemaakt met Marcellina en die komt morgenmiddag.
Het probleem is eigenlijk een beetje dat ik weet dat we zelf onder haar begeleiding met Koukla aan de slag moeten, maar ik weet niet of ik dat wel wil of kan. Ik ben gewoon erg bang voor haar en durf niet eens haar eten bij te vullen in het kamertje. Ook vertrouw ik Koukla niet meer. Daar komt bij dat ik thuis zit met een burn out en mezelf al lekker allerlei angsten en fobien heb aangemeten. Als ik alleen thuis ben, en Koukla gaat weer zo ontzettend dreigend mauwen omdat ze de vuilniswagen buiten hoort, dan ontvlucht ik zelfs mijn huis en ga bij de buren zitten.
Heel verhaal, sorry, maar zal blij zijn als Marcellina er is morgen.
En dit is onze donsbal:
Koukla met onze hamster. Ze doet hem niets en is er zelfs een beetje bang voor.
Beide foto's in Griekenland bij mijn dochter in bed.
Dit is het verhaal:
In juli 2006 hebben mijn dochter en ik een jong katje gevonden in Griekenland, en meegenomen naar Nederland.
Voor de reis haar laten chippen en enten bij de lokale da en die schatte haar leeftijd op 10 a 12 weken. Voor haar paspoort kozen we de naam Koukla, Grieks voor “poppetje”.
Ze kwam elke dag en avond bij de hotel bar en was heel sociaal tegen iedereen. Liet zich aaien, optillen en sprong zelfs bij je op schoot. De resterende twee weken vakantie die we nog hadden, besloten we haar bij ons in het appartement te nemen. Bij het plaatsen van een kattenbak wist ze gelijk waar het voor was. De schoonmaaksters waren dol op haar en ze raakte steeds meer verknocht aan mijn dochter. Sliep niet bij haar op bed, maar op haar hoofdkussen en vaak ook gewoon op haar hoofd. Dochter is 18, om het plaatje kompleet te maken.
De reis terug naar Nederland ging zonder problemen, en ook het nieuwe onderkomen, een 4 kamer appartement, ging geruisloos. Bij de da hier in Nederland werd ze gezond verklaard, alleen wat oormijt, en werd mij verteld dat het een Bengaal is.
Alles ging voorspoedig, de band met Koukla en dochter werd steeds hechter. Zelf zo hecht dat als ik een woordenwisseling met mijn dochter had, Koukla er tussen sprong en mijn dochter begon te bijten in haar keel. Niet hard, meer een soort speelsachtig bijten. Of zoals wij dachten, dat ze mijn dochter in veiligheid wilde brengen.
Na een tijdje kreeg mijn dochter een vriendje en dat ging ook zonder problemen, hoewel er wel wat jaloezie was van Koukla, er tussen kruipen als ze samen op de bank zaten, of hysterisch worden als mijn dochter en vriend op haar kamer gingen zitten met de deur dicht.
Toen begon ook het plassen en poepen van Koukla in het bed van mijn dochter. Soms zelfs naast het hoofdkussen als de vriend daar sliep. Toen hebben we besloten om de slaapkamers verboden gebied te maken, dus altijd deuren dicht.
In december 2007 vertrok de vriend voor drie maanden naar het buitenland. Bij terugkeer in maart 2008 was er niets aan de hand alleen dat het bezitterige naar mijn dochter toe weer terug kwam.
26 maart kwam de eerste aanval. Mijn dochter werd uit het niets door Koukla aangevallen. Als een wilde met vier poten tegelijk, ik heb haar meerdere keren van haar af moeten slaan, maar ze bleef aanvallen. En blazen en brullen. We zijn het appartement uit gevlucht, en hebben de dierenambulance gebeld. Mijn dochter was ernstig gewond in haar gezicht en op haar hoofd, de hoesjes van de nagels moesten we uit haar hoofd halen. Op een haar na was ze een van haar ogen kwijt geraakt.
De dierenambulance heeft Koukla meegenomen en de volgende dag mochten we bellen. Bij de dierenambulance heeft ze een vreselijke nacht gehad en werd ze de volgende dag door ons in een dwangkooi opgehaald en naar de dierenarts gebracht. Die constateerde dat de poes gezond was en dat ze alleen wat last van haar rug had. Dat kwam waarschijnlijk omdat ik haar daar geraakt had om haar van mijn dochter af te krijgen. Er werd voor de zekerheid een foto gemaakt maar die was in orde.
Omdat we nog in een soort van shock waren, wilden we Koukla niet meteen mee naar huis nemen dus moest ze nog een nachtje in de kliniek blijven.
Toen we haar de volgende dag gingen halen zat ze angstig in een hoekje, ze had niet gegeten, gedronken of gepoept of geplast. Wel hing er een gele post it sticker met “pas op” aan haar hokje.
Bij aankomst thuis hebben we haar los gelaten en haar haar gang laten gaan. Ze was lief en het leek haast wel alsof ze zich schuldig voelde. Maar het ging goed en we kregen er steeds meer vertrouwen in. Al bleven we wel alert en hielden haar voortdurend in de gaten.
Op 15 mei ging het weer mis. Ze lag op haar vaste stoel in de kamer bij het balkon. De deur stond open. Opeens ziet ze op het dak een andere kat en maakt zich dik en gaat grommen. Mijn dochter wil haar aaien om haar te kalmeren en deze keer vloog ze mij aan. Zelfde manier als de eerste keer maar nu mijn rug, billen en benen. Bij weglopen vloog ze achter ons aan. En wist mijn dochter een stoel te pakken en haar zo de gang in te duwen. Koukla vloog de wc in en die deden we snel dicht. Dikke paniek hier en weer een huis vol met bloed. Het zat overal, op de vloer, muren en deuren.
Na een tijdje hadden we de moed om de wc deur te openen, en daar lag ze schattig met grote oogjes naar ons te kijken. Mijn dochter kon haar oppakken en heeft haar toen in het rommelkamertje gezet met de deur dicht.
De volgende dag mocht ze weer vrij, maar als we ons even niet veilig voelden, ook al was daar soms geen aanleiding toe, dan stopte we haar weer even in het rommelkamertje.
Op 22 mei ging het weer mis, blijkbaar schrok ze weer van iets, we weten alleen niet van wat, en vloog ze weer mij aan. Deze keer was de vriend van dochter aanwezig en die heeft flink ingegrepen en waren de verwondingen beperkt.
We gingen weer door met het vrij/kamer ritueel en maakten van het rommelkamertje een katten kamertje. Met haar love seat en alles wat ze nodig heeft en leuk vind erin.
De keren dat ze vrij is vertoond ze steeds vaker dat aanvallende gedrag, wat echt angstaanjagend is. Dus heb ik haar nu permanent overdag in haar kamer en als we naar bed gaan mag ze los.
Ik heb de dierenarts gevraagd om haar in te laten slapen maar dat doet ze alleen op advies van een kattengedragskundige. Bij een andere dierenarts voor een second opinion, die vond dat onzin, en kon ze wel een spuitje krijgen, maar kreeg ik het toch niet over mijn hart.
Het klinkt allemaal heel erg hard, maar we zijn gewoon bang voor onze eigen kat.
Vorige week heb ik een afspraak gemaakt met Marcellina en die komt morgenmiddag.
Het probleem is eigenlijk een beetje dat ik weet dat we zelf onder haar begeleiding met Koukla aan de slag moeten, maar ik weet niet of ik dat wel wil of kan. Ik ben gewoon erg bang voor haar en durf niet eens haar eten bij te vullen in het kamertje. Ook vertrouw ik Koukla niet meer. Daar komt bij dat ik thuis zit met een burn out en mezelf al lekker allerlei angsten en fobien heb aangemeten. Als ik alleen thuis ben, en Koukla gaat weer zo ontzettend dreigend mauwen omdat ze de vuilniswagen buiten hoort, dan ontvlucht ik zelfs mijn huis en ga bij de buren zitten.
Heel verhaal, sorry, maar zal blij zijn als Marcellina er is morgen.
En dit is onze donsbal:
Koukla met onze hamster. Ze doet hem niets en is er zelfs een beetje bang voor.
Beide foto's in Griekenland bij mijn dochter in bed.
Oei als het zo heftig is..
Is je dochter ook zo bang voor Koukla? En durf je het zelf onder begeleiding van de therapeute wel aan?
Misschien ook even afwachten wat zij zegt..
Is je dochter ook zo bang voor Koukla? En durf je het zelf onder begeleiding van de therapeute wel aan?
Misschien ook even afwachten wat zij zegt..
Alleen in je dromen ben je vrij..
Pinterest: pinterest.com/jolandadj/
Pinterest: pinterest.com/jolandadj/
Mijn dochter heeft die angst niet, maar als haar ouwe opa'tje komt, dan heeft ze Koukla wel graag achter gesloten deuren, omdat ze weet dat het zomaar fout kan gaan.quote:Op maandag 23 juni 2008 18:39 schreef LekkerApart het volgende:
Oei als het zo heftig is..
Is je dochter ook zo bang voor Koukla? En durf je het zelf onder begeleiding van de therapeute wel aan?
Misschien ook even afwachten wat zij zegt..
Ik zit gewoon met een rot gevoel, iedereen in mijn omgeving zegt, "inslapen", "waarom heb je dat beest nog".
En ik was ook helemaal niet op de hoogte van dit hele kattengedragstherapie.
Ik heb me nu wel ingelezen, en weet ook wel wat me te wachten staat. Maar ik vraag me af, wil en kan ik dit wel.
En ik hoor ook een hoop skepsis over die deskundigen in mijn omgeving, o.a. van de dierenarts waar ik voor een second opinion ging.
Ik vind het ook zo lullig dat mijn dierenarts pas dit advies gaf nadat ik mijn poes wilde laten inslapen na drie aanvallen. Juist omdat ze mijn dochter met verwondingen heeft gezien na de eerste aanval. Ze schrok zich rot.
Zelfs de arts op de wondenpoli gaf mij het advies na vele bezoeken, om het beest in te laten slapen. Zijn woorden "een huisdier moet je plezier van hebben", en dat hebben wij dus duidelijk niet.
aaaah 
Wat erg voor jullie! Wat rot kan het lopen zeg... 
Ik hoop dat de therapie helpt, dat je de moed hebt om haar die kans te geven... Ze was zo lief
Laat morgen even weten hoe het gegaan is, zo'n kattentherapeut. Het klinkt grappig... Maar waarom niet? In laten slapen kun je altijd nog.
Wat erg voor jullie! Wat rot kan het lopen zeg... Ik hoop dat de therapie helpt, dat je de moed hebt om haar die kans te geven... Ze was zo lief Laat morgen even weten hoe het gegaan is, zo'n kattentherapeut. Het klinkt grappig... Maar waarom niet? In laten slapen kun je altijd nog.
Het is ook doodeng, maar ja het is niet een paar schoenen die knellen en die je in de prullebak gooit.
Wij noemen het hier nu al de kattenfluisteraar. Kost zo'n 250 voor een consult van 3 uur aan huis. En daarna elke week telefonisch een update geven en waar nodig tips en advies krijgen.
In laten slapen kan idd altijd nog, maar dat is voor ons ook niet zo makkelijk.
Ik snap gewoon niet hoe zo'n lief beest ineens in een duivel is veranderd.
Wij noemen het hier nu al de kattenfluisteraar. Kost zo'n 250 voor een consult van 3 uur aan huis. En daarna elke week telefonisch een update geven en waar nodig tips en advies krijgen.
In laten slapen kan idd altijd nog, maar dat is voor ons ook niet zo makkelijk.
Ik snap gewoon niet hoe zo'n lief beest ineens in een duivel is veranderd.
Wat een snoesjes 
..
Maar er zal wel niets meer aan te doen zijn, katten uit deze zuidelijke gebieden zijn hele andere katten dan dat wij gewend zijn.. Het zijn eigenlijk gewoon (al generaties lang) half wilde straatkatten die de mens als voedselbron zien en daarom zo lief komen schooieren om een graantje mee te pikken. Ze hebben al een hele andere overlevingsstrategie geerfd dan de katten hier.
Ik weet niet of ik je verhaal helemaal goed gelezen heb, maar als je de Kat alleen maar binnen houd, is het misschien beter dat je haar meer vrijheid geeft in plaats van een kamertje. Laat dat beest naar buiten zodat ze haar overtollige energie kwijt kan, kan klimmen en jagen enz. Ze komt wel terug om lief te schooieren omdat ze honger heeft zoals ze dat vroeger ook deed..
Binnen houden is niet te doen zo wordt het alleen maar erger naar mate ze ouder en sterker wordt, jullie zijn immers de enige uitlaatklep die ze heeft..
btw, als een kattenbeet het bot raakt kan de wond mogelijk heel slecht genezen, weken lang zweren en in het ergste geval het bot infecteren. Dus kijk vooral uit met je vingers..
Erg jammer voor zo'n mooi beestje, maar heb je die mogelijkheid niet om haar de vrijheid te geven is afmaken voor haar de slechtste en voor jullie de beste oplossing..
..Maar er zal wel niets meer aan te doen zijn, katten uit deze zuidelijke gebieden zijn hele andere katten dan dat wij gewend zijn.. Het zijn eigenlijk gewoon (al generaties lang) half wilde straatkatten die de mens als voedselbron zien en daarom zo lief komen schooieren om een graantje mee te pikken. Ze hebben al een hele andere overlevingsstrategie geerfd dan de katten hier.
Ik weet niet of ik je verhaal helemaal goed gelezen heb, maar als je de Kat alleen maar binnen houd, is het misschien beter dat je haar meer vrijheid geeft in plaats van een kamertje. Laat dat beest naar buiten zodat ze haar overtollige energie kwijt kan, kan klimmen en jagen enz. Ze komt wel terug om lief te schooieren omdat ze honger heeft zoals ze dat vroeger ook deed..
Binnen houden is niet te doen zo wordt het alleen maar erger naar mate ze ouder en sterker wordt, jullie zijn immers de enige uitlaatklep die ze heeft..
btw, als een kattenbeet het bot raakt kan de wond mogelijk heel slecht genezen, weken lang zweren en in het ergste geval het bot infecteren. Dus kijk vooral uit met je vingers..
Erg jammer voor zo'n mooi beestje, maar heb je die mogelijkheid niet om haar de vrijheid te geven is afmaken voor haar de slechtste en voor jullie de beste oplossing..
Ik weet hoe dat zit met katten daar, ik ben zelf Grieks, en sommige zwervers zijn nog mooier dan de gemiddelde fok/ras kat hier.quote:Op maandag 23 juni 2008 19:36 schreef Watuntrik het volgende:
Wat een snoesjes
Maar er zal wel niets meer aan te doen zijn, katten uit deze zuidelijke gebieden zijn hele andere katten dan dat wij gewend zijn.. Het zijn eigenlijk gewoon (al generaties lang) half wilde straatkatten die de mens als voedselbron zien en daarom zo lief komen schooieren om een graantje mee te pikken.
Ik weet niet of ik je verhaal helemaal goed gelezen heb, maar als je de Kat alleen maar binnen houd, is het misschien beter dat je haar meer vrijheid geeft in plaats van een kamertje. Laat dat beest naar buiten zodat ze haar overtollige energie kwijt kan, kan klimmen en jagen enz. Ze komt wel terug om lief te schooieren omdat ze honger heeft zoals ze dat vroeger ook deed..
Binnen houden is niet te doen zo wordt het alleen maar erger naar mate ze ouder en sterker wordt, jullie zijn immers de enige uitlaatklep die ze heeft..
btw, als een kattenbeet het bot raakt kan de wond mogelijk heel slecht genezen, weken lang zweren en in het ergste geval het bot infecteren. Dus kijk vooral uit met je vingers..
Erg jammer voor zo'n mooi beestje, maar heb je die mogelijkheid niet om haar de vrijheid te geven is afmaken voor haar de slechtste en voor jullie de beste oplossing..
Buiten laten is geen optie, heb alleen een balkon waar ze op kan, en dan alleen als wij thuis zijn. Ik ben bang dat ze valt of springt.
En waarom ging het de eerste twee jaar goed, en nu ineens dit.
Jeetje, wat heftig!
Maar een kattentherapeut? Had ik nog nooit van gehoord!
Heeft die misschien een website oid, onze kat is namelijk erg bang, en niemand weet waarom, heb wel wat vraagjes eigenlijk!
Veel succes nog met de therapie, ik hoop voor jullie dat het werkt!
Maar een kattentherapeut? Had ik nog nooit van gehoord!
Heeft die misschien een website oid, onze kat is namelijk erg bang, en niemand weet waarom, heb wel wat vraagjes eigenlijk!
Veel succes nog met de therapie, ik hoop voor jullie dat het werkt!
Websitequote:Op maandag 23 juni 2008 19:44 schreef Lau. het volgende:
Jeetje, wat heftig!
Maar een kattentherapeut? Had ik nog nooit van gehoord!
Heeft die misschien een website oid, onze kat is namelijk erg bang, en niemand weet waarom, heb wel wat vraagjes eigenlijk!
Veel succes nog met de therapie, ik hoop voor jullie dat het werkt!
http://www.kattengedragstherapie.nl/set1.html
Forum van de organisatie
http://kattengedrag.forumup.nl/index.php?mforum=kattengedrag
Ik had er ook nog nooit van gehoord, maar heb wel na lezen daar, gezien dat ik heel veel dingen fout doe/deed.
Jullie krijgen een update na het consult morgen.
Wat een verhaal zeg Ik hoop voor jullie dat het allemaal goed komt met Koukla!
Ik hoop voor jullie dat het allemaal goed komt met Koukla!
No one can make you feel inferior without your consent - Eleanor Roosevelt
Mijn tante heeft jaren geleden ook een therapeut gehad voor haar kat. Die had opeens last van extreme haaruitval en gedroeg zich heel vreemd. Geloof dat ze toen ook een levensloop van de kat heeft moeten schrijven.
Ze vond het toen nogal bedenkelijk maar wilde het beestje wel helpen. Weet niet meer precies wat die therapeut gedaan heeft maar het is daarna wel beter gegaan met het beestje.
Jij veel succes met Koukla!
Ze vond het toen nogal bedenkelijk maar wilde het beestje wel helpen. Weet niet meer precies wat die therapeut gedaan heeft maar het is daarna wel beter gegaan met het beestje.
Jij veel succes met Koukla!
Miauw
Op dinsdag 21 juni 2011 21:42 schreef Jajong het volgende: I stand corrected; ik zou nooit vreemdgaan, behalve als mijn vriendin zo dom zou zijn als Lips.
Op dinsdag 21 juni 2011 21:42 schreef Jajong het volgende: I stand corrected; ik zou nooit vreemdgaan, behalve als mijn vriendin zo dom zou zijn als Lips.
13 reakties en 129 views. Ik had wel wat meer verwacht.
Er zitten hier altijd van die mensen die wat te melden hebben over een bv een poes die met 7 weken al naar de nieuwe eigenaar mag, of een ander te bekritiseren. Maar als je echt een probleem hebt, dan lezen ze, maar hebben niets te melden.
Jammer, had wat meer feedback verwacht, maar blijkbaar zijn de "specialisten" hier toch ook maar gewoon eigenaar van een kat.
Er zitten hier altijd van die mensen die wat te melden hebben over een bv een poes die met 7 weken al naar de nieuwe eigenaar mag, of een ander te bekritiseren. Maar als je echt een probleem hebt, dan lezen ze, maar hebben niets te melden.
Jammer, had wat meer feedback verwacht, maar blijkbaar zijn de "specialisten" hier toch ook maar gewoon eigenaar van een kat.
Dat verhaal van jou komt niet vaak voor. Je hebt geen normale katten-probleempjes. Ook is er niemand die kritiek kan leveren, aangezien jullie het beste met poes voor hebben. Ik zou ten einde raad zijn in jouw schoenen.
Als je kijkt naar de links die ik heb gegeven, ben ik niet de enige. FOK is niet het enige foruj. En als je als ziet hoe mijn dierenarts mij hierin "steunt", dan denk ik dat ik best een onderwerp heb hier.quote:Op maandag 23 juni 2008 22:23 schreef kyraaa het volgende:
Dat verhaal van jou komt niet vaak voor. Je hebt geen normale katten-probleempjes. Ook is er niemand die kritiek kan leveren, aangezien jullie het beste met poes voor hebben. Ik zou ten einde raad zijn in jouw schoenen.
En ja, ik ben ook ten einde raad, ik weet echt niet meer wat te doen. Ik ben radeloos, en mijn kat jankt om aandacht. Ik voel me gewoon schuldig, terwijl de littekens op mijn lijf, maar vooral in het gezicht van mijn dochter zichtbaar zijn.
Daarom vind ik het zo grappig, dat users hier anderen veroordelen mbt jong in huis nemen, rassen en fokkers etc.... Maar heb je echt een probleem, dan blijft het hopeloos stil.
Jammer, had wat feedback wel kunnen gebruiken.
Die kat is duidelijk gefrustreerd, en heeft waarschijnlijk teveel "wild" geërfd van haar voorouders, of ze is uit een te weinig gedomesticeerde familie. Bij dieren is erfelijkheid hier een hele grote factor. Waarom een dier plotseling onverklaarbaar gedrag vertoont kan verschillende moeilijk te achterhalen oorzaken hebben. Vooral als je niets weet van de geschiedenis van zo'n dier. Inteelt komt veel voor in gebieden waar veel straatkatten rondstruinen en er worden ook mooie katten geboren uit inteelt. Inteelt kan ook alleen psychische gevolgen hebben die bepaald gedrag veroorzaken. Katten zij nu eenmaal heel gevoelig en kunnen snel frustreren en doorslaan.
Maar ik denk eerder dat beestje gewoon te wild is van karakter en haar energie niet kwijt komt in een appartementje. Je zegt het zelf al, ze schrikt van het geluid van een langs denderende vrachtwagen, ze krijgt een rode waas voor de ogen en begint wild te dollen.
Als je wil dat dit een kans van slagen heeft zal je dochter daar heel veel tijd en aandacht aan moeten besteden. Ik zal je eens proberen te feedbacken wat ik 15 jaar geleden met mijne Arie allemaal heb moeten uitspoken om hem te temmen. Hij was al zeker 2 toen hij mij had uitverkoren tot zijn butler
gelukkig nooit agressief maar wel (nu minder met 17) hyperactieve en een echte vandaal, behang, boeken, planten, schoenen niets was veilig voor hem. Het leek wel een olifant in een porseleinkast en we woonden op een 2 kamer flatje 4 hoog zonder lift. Nachtenlang heeft ie staan zeuren aan de voordeur. Op een dag heb ik hem uit woede en radeloosheid eruit geknikkerd met de melding "Rot maar op als je weg wil" en ben lekker de stad in gefietst. Maar Lullo wou dus helemaal niet weg toen ik uurtje later thuis kwam zat ie 100 meter verderop in de struiken ineen gedoken te janken. Van die dag af aan zijn we dagelijks samen de buurt gaan verkennen en daar heb ik uren ingestoken, hoofdzakelijk met wachten op Lullo. Ik ging dan wel altijd na hondenuitlaattijd, na 23.00u en later dan wacht je wat minder 
. Na een weekje had hij al door waar hij werkelijk woonde en kon ik hem alleen naar buiten laten, als ik weg ging bleef hij buiten tot ik terug kwam. Dit hebben we langzaam steeds verder uitgebouwd naar langere tijden. Ook zijn we blijven wandelen en hebben we een communicatie ontwikkeld, hij miauwt en ik fluit. Als ik thuis bleef en meneer wou naar buiten speelde ik portier voor 'm, na een half uurtje ging ik even het balkon op met een zacht fluitje en als ik hem hoorde miauwen ging ik 'm halen.
Iedereen heeft me gezegd, jij bent gek een kat naar buiten op een flat?? Die loopt je weg!.
We zijn dus al 15 jaar samen, de dikste vrienden en al 4 x samen verhuist. Ook voor 2 jaar naar een plek waar voor hem alleen naar buiten geen optie was. In die 2 jaar heb ik minstens 3 x per week na 22.30 minstens een 1/2 uur met hem gewandeld naar het nabij gelegen park. We hebben de grootste lol samen beleefd en elkaar echt leren kennen zoals we werkelijk zijn. Ik zou er uren over door kunne vertellen
. En sinds die tijd heeft hij ook bijna nooit meer iets binnenshuis gesloopt. Hij had eindelijk bomen om in te klimmen en muizen om te vangen. A Real AristoCats Life....
Ik weet dat de kans bestaat dat ze hem ooit kapot rijden, maar That's live, ik hoop dat ie blijft uitkijken.
Dat zelfde zou ook gelden voor mijn kinderen en die sluit ik daarom ook niet op. En als ik terug denk en zie hoe gelukkig hij nu is zou ik hem en mezelf dit ook nooit hebben willen ontnemen..
Je kunt een kat een hoop leren en goed opvoeden, maar dan moet je heel veel tijd voor dat dier vrijmaken veel observeren en vooral leren communiceren. Ze vraagt aandacht en het is aan jou om te ontdekken welke.
Veel geluk met die 2 mooie poezen van je.. Ik hoop dat je iets aan me verhaaltje hebt en er misschien iets mee kan. Haar leven redden bijvoorbeeld
Succes..
Maar ik denk eerder dat beestje gewoon te wild is van karakter en haar energie niet kwijt komt in een appartementje. Je zegt het zelf al, ze schrikt van het geluid van een langs denderende vrachtwagen, ze krijgt een rode waas voor de ogen en begint wild te dollen.
Als je wil dat dit een kans van slagen heeft zal je dochter daar heel veel tijd en aandacht aan moeten besteden. Ik zal je eens proberen te feedbacken wat ik 15 jaar geleden met mijne Arie allemaal heb moeten uitspoken om hem te temmen. Hij was al zeker 2 toen hij mij had uitverkoren tot zijn butler
gelukkig nooit agressief maar wel (nu minder met 17) hyperactieve en een echte vandaal, behang, boeken, planten, schoenen niets was veilig voor hem. Het leek wel een olifant in een porseleinkast en we woonden op een 2 kamer flatje 4 hoog zonder lift. Nachtenlang heeft ie staan zeuren aan de voordeur. Op een dag heb ik hem uit woede en radeloosheid eruit geknikkerd met de melding "Rot maar op als je weg wil" en ben lekker de stad in gefietst. Maar Lullo wou dus helemaal niet weg toen ik uurtje later thuis kwam zat ie 100 meter verderop in de struiken ineen gedoken te janken. Van die dag af aan zijn we dagelijks samen de buurt gaan verkennen en daar heb ik uren ingestoken, hoofdzakelijk met wachten op Lullo. Ik ging dan wel altijd na hondenuitlaattijd, na 23.00u en later dan wacht je wat minder . Na een weekje had hij al door waar hij werkelijk woonde en kon ik hem alleen naar buiten laten, als ik weg ging bleef hij buiten tot ik terug kwam. Dit hebben we langzaam steeds verder uitgebouwd naar langere tijden. Ook zijn we blijven wandelen en hebben we een communicatie ontwikkeld, hij miauwt en ik fluit. Als ik thuis bleef en meneer wou naar buiten speelde ik portier voor 'm, na een half uurtje ging ik even het balkon op met een zacht fluitje en als ik hem hoorde miauwen ging ik 'm halen. Iedereen heeft me gezegd, jij bent gek een kat naar buiten op een flat?? Die loopt je weg!.
We zijn dus al 15 jaar samen, de dikste vrienden en al 4 x samen verhuist. Ook voor 2 jaar naar een plek waar voor hem alleen naar buiten geen optie was. In die 2 jaar heb ik minstens 3 x per week na 22.30 minstens een 1/2 uur met hem gewandeld naar het nabij gelegen park. We hebben de grootste lol samen beleefd en elkaar echt leren kennen zoals we werkelijk zijn. Ik zou er uren over door kunne vertellen
. En sinds die tijd heeft hij ook bijna nooit meer iets binnenshuis gesloopt. Hij had eindelijk bomen om in te klimmen en muizen om te vangen. A Real AristoCats Life....Ik weet dat de kans bestaat dat ze hem ooit kapot rijden, maar That's live, ik hoop dat ie blijft uitkijken.
Dat zelfde zou ook gelden voor mijn kinderen en die sluit ik daarom ook niet op. En als ik terug denk en zie hoe gelukkig hij nu is zou ik hem en mezelf dit ook nooit hebben willen ontnemen..
Je kunt een kat een hoop leren en goed opvoeden, maar dan moet je heel veel tijd voor dat dier vrijmaken veel observeren en vooral leren communiceren. Ze vraagt aandacht en het is aan jou om te ontdekken welke.
Veel geluk met die 2 mooie poezen van je.. Ik hoop dat je iets aan me verhaaltje hebt en er misschien iets mee kan. Haar leven redden bijvoorbeeld
Succes..
Ik ben heel erg benieuwd hoe dit verloopt. Ik overweeg zelf ook een gedragstherapeute in te schakelen voor mijn kat (plasprobleem), maar heb niet echt goede verhalen gehoord over de therapeute die jij nu inschakelt.Omdat ik niet weet wat er van waar is zal ik dat nu niet benoemen, maar het maakt me wel nieuwsgierig naar het verloop van dit probleem.
Lijkt me echt extreem vermoeiend om gewoonweg bang te zijn van je huisdier. Maar ook erg zielig voor je poes die zich waarschijnlijk van geen kwaad bewust is en gewoon op haar manier omgaat met angst of stress oid.
Heel veel sterkte en succes!!
Lijkt me echt extreem vermoeiend om gewoonweg bang te zijn van je huisdier. Maar ook erg zielig voor je poes die zich waarschijnlijk van geen kwaad bewust is en gewoon op haar manier omgaat met angst of stress oid.
Heel veel sterkte en succes!!
Een van mijn collegas heeft vroeger veel met honden gewerkt. Hij wertelde over een goed afgerichte hond waar trainingen mee gedaan werden met mensen in een speciaal pak. (politiehond) Dit ging prima, totdat op een gegeven moment hij zijn trainer aanvloog toen de training al was afgelopen. Ze hebben de hond overmeesterd en tot rust laten komen, maar het was nog geen uur later weer raak. Schuim op de bek en alles. Helemaal losgeslagen! Uit noodweer hebben ze hem toen doodgeschoten. Sectie op de hond wees uit dat hij een grote tumor had in zijn hoofd...
Ik weet dat dit een heel ander verhaal is dan een kat, maar er zijn soms oorzaken waar je helemaal niets aan kan doen en die wel zorgen voor een abrupte verandering in gedrag van een dier. Misschien kan een dierenarts foto's maken van zijn hoofd ofzo? Ik kan me voorstellen dat dit soort dingen niet gedaan worden in een standaard onderzoek. Misschien geeft het je de oorzaak van het probleem. Dat zou een beslissing een stuk gemakkelijker moeten maken. Dan kan je jezelf misschien ook voller geven in de therapie.
Als het geen medische oorzaaak lijkt te hebben en de therapie niet helpt kan ik me goed voorstellen dat je haar toch niet meer in huis wilt hebben. Als je het moeilijk vind om haar in te laten slapen, kan je natuurlijk ook haar naar een asiel brengen, of mensen op een boerderij vragen of ze nog een kat willen die muizen vangt ofzo. Misschien is een buitenleventje beter voor haar geschikt als het probleem geen medische oorzaak heeft?
Heel veel sterkte aan jou en je dochter gewenst. Het klinkt als een verschikkelijke rot situatie!
Ik weet dat dit een heel ander verhaal is dan een kat, maar er zijn soms oorzaken waar je helemaal niets aan kan doen en die wel zorgen voor een abrupte verandering in gedrag van een dier. Misschien kan een dierenarts foto's maken van zijn hoofd ofzo? Ik kan me voorstellen dat dit soort dingen niet gedaan worden in een standaard onderzoek. Misschien geeft het je de oorzaak van het probleem. Dat zou een beslissing een stuk gemakkelijker moeten maken. Dan kan je jezelf misschien ook voller geven in de therapie.
Als het geen medische oorzaaak lijkt te hebben en de therapie niet helpt kan ik me goed voorstellen dat je haar toch niet meer in huis wilt hebben. Als je het moeilijk vind om haar in te laten slapen, kan je natuurlijk ook haar naar een asiel brengen, of mensen op een boerderij vragen of ze nog een kat willen die muizen vangt ofzo. Misschien is een buitenleventje beter voor haar geschikt als het probleem geen medische oorzaak heeft?
Heel veel sterkte aan jou en je dochter gewenst. Het klinkt als een verschikkelijke rot situatie!
@Hekates,
Dit was ook mijn eerste gedachte na de eerste aanval. Een tumor of misschien wel een hersenbloeding.
Toen de dierenambulance haar in een kooitje hadden, schenen ze met een zaklamp naar binnen. Duidelijk was een rode waas over haar ogen te zien.
Dit heb ik ook gemeld aan de dierenarts. Voor een scan van het kopje moet ik naar Utrecht, en ook al zit er een tumor, dan kunnen ze daar niets mee. En zo'n scan kost iets van 700 euro.
@Watuntrik,
Mooi verhaal, ik zou het er graag voor over hebben, maar ik ben bang en vertrouw haar niet. En ik wil ook niet de verantwoording bij mijn dochter leggen. Ze is dan wel 18 maar is net geslaagd en gaat na de vakantie studeren. Dan kan ze deze verantwoording er niet bij hebben.
Voorlopig wacht ik maar af hoe het afloopt vanmiddag. Ik zal vanavond wel een verslag geven.
Bedankt voor het meeleven en meedenken.
Dit was ook mijn eerste gedachte na de eerste aanval. Een tumor of misschien wel een hersenbloeding.
Toen de dierenambulance haar in een kooitje hadden, schenen ze met een zaklamp naar binnen. Duidelijk was een rode waas over haar ogen te zien.
Dit heb ik ook gemeld aan de dierenarts. Voor een scan van het kopje moet ik naar Utrecht, en ook al zit er een tumor, dan kunnen ze daar niets mee. En zo'n scan kost iets van 700 euro.
@Watuntrik,
Mooi verhaal, ik zou het er graag voor over hebben, maar ik ben bang en vertrouw haar niet. En ik wil ook niet de verantwoording bij mijn dochter leggen. Ze is dan wel 18 maar is net geslaagd en gaat na de vakantie studeren. Dan kan ze deze verantwoording er niet bij hebben.
Voorlopig wacht ik maar af hoe het afloopt vanmiddag. Ik zal vanavond wel een verslag geven.
Bedankt voor het meeleven en meedenken.
Wauwquote:Op dinsdag 24 juni 2008 02:20 schreef Watuntrik het volgende:
-verhaal-
Ik vind je echt cool!Deliana succes vandaag
No one can make you feel inferior without your consent - Eleanor Roosevelt
Idd veel succes vandaag!
Wij wonen ook in een flat met een kat, maar wel op de 1e verdieping.
We hebben een kattentrapje gemaakt aan de zijkant van ons balkon (in de bosjes), en zo kan ze eraf en erop.
Als we een dag weg zijn, is de kat buiten, en ze komt vanzelf wel bij het balkon mauwen als ze er weer in wil.
Wij wonen ook in een flat met een kat, maar wel op de 1e verdieping.
We hebben een kattentrapje gemaakt aan de zijkant van ons balkon (in de bosjes), en zo kan ze eraf en erop.
Als we een dag weg zijn, is de kat buiten, en ze komt vanzelf wel bij het balkon mauwen als ze er weer in wil.
[*] I kill a bitch with a potato peeler for the skrilla.
[*] You wanna mess with a motherfucker that skydives out of a plane to give the Statue of Liberty high fives, doing drive-by’s and miss you with five tries?
[*] You wanna mess with a motherfucker that skydives out of a plane to give the Statue of Liberty high fives, doing drive-by’s and miss you with five tries?
Je hebt er niet veel aan, maar ik kan bijna niet geloven dat dit waar is, (En vrees het ergste wanneer ik mijn kat ga introducen aan mijn vriendjequote:Op maandag 23 juni 2008 18:25 schreef Deliana het volgende:
Na een tijdje kreeg mijn dochter een vriendje en dat ging ook zonder problemen, hoewel er wel wat jaloezie was van Koukla, er tussen kruipen als ze samen op de bank zaten, of hysterisch worden als mijn dochter en vriend op haar kamer gingen zitten met de deur dicht.
Toen begon ook het plassen en poepen van Koukla in het bed van mijn dochter. Soms zelfs naast het hoofdkussen als de vriend daar sliep. Toen hebben we besloten om de slaapkamers verboden gebied te maken, dus altijd deuren dicht.
In december 2007 vertrok de vriend voor drie maanden naar het buitenland. Bij terugkeer in maart 2008 was er niets aan de hand alleen dat het bezitterige naar mijn dochter toe weer terug kwam.
26 maart kwam de eerste aanval. Mijn dochter werd uit het niets door Koukla aangevallen. Als een wilde met vier poten tegelijk, ik heb haar meerdere keren van haar af moeten slaan, maar ze bleef aanvallen. En blazen en brullen. We zijn het appartement uit gevlucht, en hebben de dierenambulance gebeld. Mijn dochter was ernstig gewond in haar gezicht en op haar hoofd, de hoesjes van de nagels moesten we uit haar hoofd halen. Op een haar na was ze een van haar ogen kwijt geraakt.
De dierenambulance heeft Koukla meegenomen en de volgende dag mochten we bellen. Bij de dierenambulance heeft ze een vreselijke nacht gehad en werd ze de volgende dag door ons in een dwangkooi opgehaald en naar de dierenarts gebracht. Die constateerde dat de poes gezond was en dat ze alleen wat last van haar rug had. Dat kwam waarschijnlijk omdat ik haar daar geraakt had om haar van mijn dochter af te krijgen. Er werd voor de zekerheid een foto gemaakt maar die was in orde.
Omdat we nog in een soort van shock waren, wilden we Koukla niet meteen mee naar huis nemen dus moest ze nog een nachtje in de kliniek blijven.
Toen we haar de volgende dag gingen halen zat ze angstig in een hoekje, ze had niet gegeten, gedronken of gepoept of geplast. Wel hing er een gele post it sticker met “pas op” aan haar hokje.
Bij aankomst thuis hebben we haar los gelaten en haar haar gang laten gaan. Ze was lief en het leek haast wel alsof ze zich schuldig voelde. Maar het ging goed en we kregen er steeds meer vertrouwen in. Al bleven we wel alert en hielden haar voortdurend in de gaten.
Op 15 mei ging het weer mis. Ze lag op haar vaste stoel in de kamer bij het balkon. De deur stond open. Opeens ziet ze op het dak een andere kat en maakt zich dik en gaat grommen. Mijn dochter wil haar aaien om haar te kalmeren en deze keer vloog ze mij aan. Zelfde manier als de eerste keer maar nu mijn rug, billen en benen. Bij weglopen vloog ze achter ons aan. En wist mijn dochter een stoel te pakken en haar zo de gang in te duwen. Koukla vloog de wc in en die deden we snel dicht. Dikke paniek hier en weer een huis vol met bloed. Het zat overal, op de vloer, muren en deuren.
Na een tijdje hadden we de moed om de wc deur te openen, en daar lag ze schattig met grote oogjes naar ons te kijken. Mijn dochter kon haar oppakken en heeft haar toen in het rommelkamertje gezet met de deur dicht.
De volgende dag mocht ze weer vrij, maar als we ons even niet veilig voelden, ook al was daar soms geen aanleiding toe, dan stopte we haar weer even in het rommelkamertje.
Op 22 mei ging het weer mis, blijkbaar schrok ze weer van iets, we weten alleen niet van wat, en vloog ze weer mij aan. Deze keer was de vriend van dochter aanwezig en die heeft flink ingegrepen en waren de verwondingen beperkt.
We gingen weer door met het vrij/kamer ritueel en maakten van het rommelkamertje een katten kamertje. Met haar love seat en alles wat ze nodig heeft en leuk vind erin.
De keren dat ze vrij is vertoond ze steeds vaker dat aanvallende gedrag, wat echt angstaanjagend is. Dus heb ik haar nu permanent overdag in haar kamer en als we naar bed gaan mag ze los.
Ik heb de dierenarts gevraagd om haar in te laten slapen maar dat doet ze alleen op advies van een kattengedragskundige. Bij een andere dierenarts voor een second opinion, die vond dat onzin, en kon ze wel een spuitje krijgen, maar kreeg ik het toch niet over mijn hart.
Het klinkt allemaal heel erg hard, maar we zijn gewoon bang voor onze eigen kat.
Vorige week heb ik een afspraak gemaakt met Marcellina en die komt morgenmiddag.
Het probleem is eigenlijk een beetje dat ik weet dat we zelf onder haar begeleiding met Koukla aan de slag moeten, maar ik weet niet of ik dat wel wil of kan. Ik ben gewoon erg bang voor haar en durf niet eens haar eten bij te vullen in het kamertje. Ook vertrouw ik Koukla niet meer. Daar komt bij dat ik thuis zit met een burn out en mezelf al lekker allerlei angsten en fobien heb aangemeten. Als ik alleen thuis ben, en Koukla gaat weer zo ontzettend dreigend mauwen omdat ze de vuilniswagen buiten hoort, dan ontvlucht ik zelfs mijn huis en ga bij de buren zitten.
Heel verhaal, sorry, maar zal blij zijn als Marcellina er is morgen.
En dit is onze donsbal:
[ afbeelding ]
Koukla met onze hamster. Ze doet hem niets en is er zelfs een beetje bang voor.
[ [url=http://pic20.picturetrail.com/VOL90/2127410/18236090/322464078.jpg[img]
[img]http://pic20.picturetrail.com/VOL90/2127410/18236090/322464071.jpg]afbeelding[/url] ]
Beide foto's in Griekenland bij mijn dochter in bed.
).Succes ermee.
Ik heb geen semi-intelligente signature.
JoPiDo:"Volgens mij is Cutebutpsycho een raszeikwijf, ééntje die je als man absoluut links moet laten liggen."
JoPiDo:"Volgens mij is Cutebutpsycho een raszeikwijf, ééntje die je als man absoluut links moet laten liggen."
Succes vandaag ! Ik ben benieuwd of Marcellina wat aan jullie probleem kan doen, het klinkt enorm extreem. Jullie moeten enorm gek op haar zijn dat jullie het zo lang hebben uitgehouden, respect.
Ik moest gelijk denken aan de boeken van kattengdragstherapeute Vicky Halls, waar ook een aantal zaken in voorkomen van katten die aanvallen. Zij laat mensen ook doodleuk in beschermende kleren (bv stevige laarzen) door het huis lopen zodat het voor hen mogelijk wordt de kat te negeren bij verkeerd gedrag. In die boeken komen ook wel zaken aan bod waar mensen net zo bang geworden zijn voor hun katten dat ze inderdaad ook maar even het huis uit gaan wanneer ze merken dat het weer fout gaat. En dat kwam ook weer goed, misschien dat je daar wat hoop uit kan putten. Die boeken kan ik iedereen zeker ook aanraden die iets meer van kattengedrag wil weten.
Marcellina lijkt tijdens een consult de katten ook expres reacties te ontlokken, bv door allerlei middeltjes zoals valeriaan, maar als een kat vervelend is zal ze dat negeren, ook al doet de kat haar pijn, ze had best gehavende armen.
Ik heb haar hier thuis gehad voor een observatie van mijn katten omdat onze kater onze poes steeds in elkaar mepte. Aan de telefoon al zei ze wat rake dingen die wij nog nooit zo hadden bekeken, wij en de dierenarts dachten namelijk dat we de kater zouden moeten behandelen met bv Clomicalm (en de kat drogeren dat wilde zowel de DA als wij niet), dat we hem dus moesten aanpakken.
Maar nee, volgens de therapeute was de poes te bang, en als zij zelfverzekerder zou worden dan zou ze met haar gedrag geen aanvallen meer uitlokken. En dat nog zonder de katten gezien te hebben.
Dat is uiteindelijk ook het behandelplan geworden, de poes zoveel mogelijk zelfvertrouwen geven. Háár probleem was niet alleen de vechtpartijen, maar ook dat ze voortdurend van allerlei andere dingen stress kreeg. Bij angst duurt het best lang voordat een behandeling resultaat heeft (bv plassen schijnt veel sneller op te lossen te zijn), ik ben best een chaoot en kreeg het ook niet voor elkaar om geregeld contact te houden ivm de nabehandeling
, maar ondanks dat blijven we de tips toepassen en blijven we vooruitgang zien.
De eerste verbetering die we zagen was dat Mimosa ineens niet meer bang was van bezoek, een logée die we vlak voor het consult in huis hadden had haar die keer zowat niet gezien, maar de volgende keer dat ze kwam logeren stond ze versteld dat we een compleet andere poes lekken te hebben, die zelfs 's nachts op de deur van de logeerkamer stond te hengsten omdat ze méér aandacht wilde. Een tijdje daarna had Mimoos al zoveel zelfvertrouwen gekregen dat ze Ernesto terug begon te meppen, waardoor de lol voor hem er wel af raakte haar te pesten. De laatste 6 maanden durft ze méér en méér in mandjes te slapen, wat ze voorheen niet durfde omdat er dan een geur van de andere katten aan zat. Ze is 4 jaar en ze heeft dat eigenlijk alleen als kitten aangedurfd, ook al heb ik zelf allerlei trucjes toegepast om haar zo ver te krijgen, ik had nooit gedacht dat ze het nog zou gaan doen.
Ik moest gelijk denken aan de boeken van kattengdragstherapeute Vicky Halls, waar ook een aantal zaken in voorkomen van katten die aanvallen. Zij laat mensen ook doodleuk in beschermende kleren (bv stevige laarzen) door het huis lopen zodat het voor hen mogelijk wordt de kat te negeren bij verkeerd gedrag. In die boeken komen ook wel zaken aan bod waar mensen net zo bang geworden zijn voor hun katten dat ze inderdaad ook maar even het huis uit gaan wanneer ze merken dat het weer fout gaat. En dat kwam ook weer goed, misschien dat je daar wat hoop uit kan putten. Die boeken kan ik iedereen zeker ook aanraden die iets meer van kattengedrag wil weten.
Marcellina lijkt tijdens een consult de katten ook expres reacties te ontlokken, bv door allerlei middeltjes zoals valeriaan, maar als een kat vervelend is zal ze dat negeren, ook al doet de kat haar pijn, ze had best gehavende armen.
Ik heb haar hier thuis gehad voor een observatie van mijn katten omdat onze kater onze poes steeds in elkaar mepte. Aan de telefoon al zei ze wat rake dingen die wij nog nooit zo hadden bekeken, wij en de dierenarts dachten namelijk dat we de kater zouden moeten behandelen met bv Clomicalm (en de kat drogeren dat wilde zowel de DA als wij niet), dat we hem dus moesten aanpakken.
Maar nee, volgens de therapeute was de poes te bang, en als zij zelfverzekerder zou worden dan zou ze met haar gedrag geen aanvallen meer uitlokken. En dat nog zonder de katten gezien te hebben.
Dat is uiteindelijk ook het behandelplan geworden, de poes zoveel mogelijk zelfvertrouwen geven. Háár probleem was niet alleen de vechtpartijen, maar ook dat ze voortdurend van allerlei andere dingen stress kreeg. Bij angst duurt het best lang voordat een behandeling resultaat heeft (bv plassen schijnt veel sneller op te lossen te zijn), ik ben best een chaoot en kreeg het ook niet voor elkaar om geregeld contact te houden ivm de nabehandeling
, maar ondanks dat blijven we de tips toepassen en blijven we vooruitgang zien. De eerste verbetering die we zagen was dat Mimosa ineens niet meer bang was van bezoek, een logée die we vlak voor het consult in huis hadden had haar die keer zowat niet gezien, maar de volgende keer dat ze kwam logeren stond ze versteld dat we een compleet andere poes lekken te hebben, die zelfs 's nachts op de deur van de logeerkamer stond te hengsten omdat ze méér aandacht wilde. Een tijdje daarna had Mimoos al zoveel zelfvertrouwen gekregen dat ze Ernesto terug begon te meppen, waardoor de lol voor hem er wel af raakte haar te pesten. De laatste 6 maanden durft ze méér en méér in mandjes te slapen, wat ze voorheen niet durfde omdat er dan een geur van de andere katten aan zat. Ze is 4 jaar en ze heeft dat eigenlijk alleen als kitten aangedurfd, ook al heb ik zelf allerlei trucjes toegepast om haar zo ver te krijgen, ik had nooit gedacht dat ze het nog zou gaan doen.
|
|
