Hoe gaat het met de (nieuwe) moeders? Deel 58

Ik vind ook dat je er zeker wat van had kunnen zeggen, karin. Dat is toch vreselijk gewoon? Ik begrijp best dat je denkt: wij moeten ons er niet mee bemoeien, maar hee, als niemand zich er mee bemoeit... wat dan?!

Ik ben het ook wel eens niet eens met mnijn schoonzus over opvoeding. Meestal zeg ik daar ook wat van, maar dat is omdat ik een flapuit ben. Maar zodra er geslagen wordt, dan zal ik me er zéker mee bemoeien.

Weet je wat het is, we hebben net een giga ruzie met schoonzus achter de rug

Oma zat er ook bij (mama van schoonzus dus) en die had zelf ook al zoiets van: zeg maar niks, dan hebben we weer de grootste ruzie in de tent. Ik vind dat zij (oma) eerder wat had moeten zeggen als ik.

Maar wel moeilijk hoor, het was echt niet grappig
(gelukkig kreeg Meike er niks van mee, want die liep er ook nog rond te scharrelen)
En zij denken gewoon totaal anders, zij vinden dat slaan wel kan zo nu en dan (en dan ook nog zo hard...getsie)

quote:

Op zondag 15 juni 2008 21:10 schreef XXXKarinXXX het volgende:
Je kunt je er niet mee bemoeien, maar het was vreselijk om mee te maken

En zeggen opa en oma er dan niks van? Ik kan me voorstellen dat het na alles wat er gebeurd is moeilijk is om er wat van te zeggen en het klopt ook wel dat ieder recht heeft op zijn eigen opvoedmethoden, maar naar mijn idee ga je écht je boekje niet te buiten als je op zo'n moment je mond open doet.

Poeh, dat zou me echt zo tegen de borst stuiten. Als ze dat al doen in het 'openbaar', wat gebeurt er dan achter gesloten deuren? Misschien denk ik te dramatisch, hoor, maar ik vind het best schrikken als mensen zo met een kind omgaan. Ik zou je nichtje heel graag willen beschermen tegen ouders die zo doen. Waar leert zij dat mensen veilig zijn, van wie krijgt ze wel die steun?
Oma, oom en tante laten het gebeuren, dus het zal zo horen? Zal mijn schuld wel zijn?

Ik begrijp de drempel best, Karin, echt. Maar ik moet dit toch hier neerzetten.

Iedereen denkt natuurlijk anders over opvoeden Karin, maar je schoonzus gaat wel erg ver. Die tik, maar vooral ook de reden waarom. Erg ook dat haar moeder 'om de vrede te bewaren' zichzelf inhoud. Misschien kun je binnenkort het onderwerp eens voorzichtig (als in : omslachtig ) aanhalen?

En over logeren.... Tijdens ons weekendje weg _{vorig jaar...} kwamen lief en ik tot de conclusie dat het als ouder nooit meer goed is. In ons dagelijks leven zijn er genoeg momenten dat ik denk: Oma, kom ze alsjeblieft even halen, ik ben op. Maar als ze dan daadwerkelijk een dag of nacht weg zijn _{Lena gaat binnenkort voor het eerst echt logeren, bij mijn tante} dan wil ik zo snel mogelijk weer terug, hoezeer ik ook geniet van die momenten. Dubbel is het, vind ik.

Ik ben het eens met Sugar.

Ik zou dat echt niet over mijn kant kunnen laten gaan. Hoe vervelend het conflict ook zal zijn wat er wellicht uit voorkomt.
Dat die oma niets zegt begrijp ik ook niet echt. Of heeft zij haar kinderen ook geslagen vroeger? Ik denk namelijk niet dat mijn moeder hoeft te zien dat ik mijn kind sla. Ik denk dat ze nog in staat zou zijn mij een klap te geven ook.

quote:

Op zondag 15 juni 2008 21:55 schreef Sugar het volgende:
Poeh, dat zou me echt zo tegen de borst stuiten. Als ze dat al doen in het 'openbaar', wat gebeurt er dan achter gesloten deuren? Misschien denk ik te dramatisch, hoor, maar ik vind het best schrikken als mensen zo met een kind omgaan. Ik zou je nichtje heel graag willen beschermen tegen ouders die zo doen. Waar leert zij dat mensen veilig zijn, van wie krijgt ze wel die steun?
Oma, oom en tante laten het gebeuren, dus het zal zo horen? Zal mijn schuld wel zijn?

Ik begrijp de drempel best, Karin, echt. Maar ik moet dit toch hier neerzetten.

Mee eens...arm kind...je moet het maar net (verkeerd) treffen met zulke ouders zeg .

Ik snap wel dat het moeilijk is om iets te zeggen in zo'n situatie. Als je weer een dikke ruzie krijgt kun je nooit zien hoe het nou echt met dat kindje gaat... Da's ook best wel beangstigend.

quote:

Op zondag 15 juni 2008 21:55 schreef Sugar het volgende:
Poeh, dat zou me echt zo tegen de borst stuiten. Als ze dat al doen in het 'openbaar', wat gebeurt er dan achter gesloten deuren? Misschien denk ik te dramatisch,

Nee hoor, dat is niet te dramatisch. Dat denk ik ook altijd.
Je post is een hele goede.

karin, als jíj al zo schrikt van die klap, wat is dan de impact op het kind dat die klap krijgt...?

Mijn moeder zei ook al: dat moest jij niet doen bij Meike, dan zei ik er echt wel wat van
Ik zou dat ook nooit doen

Maar ik weet wel, dat als ik er wat van had gezegd dat dan de familie helemaal uit elkaar zou komen te liggen
Het was de laatste keer al kantje-boord, ik heb als "vriendin van" geen zin om aanstichter van een "break-up" te zijn. Ik vond dat, in dit geval, er andere mensen waren die er wat van hadden moeten zeggen.....oma, opa, en mijn vriend dus

Schoonzus zit niet goed in haar vel (al jaaaaaren niet) Ze had het zover dat ze hulp had gezocht, maar vindt dat nu niet meer nodig.....ging ze maar! Dat zou haar zo kunnen helpen
Nu zijn hun kindertjes de dupe ervan

Trouwens, oma is niet pro-slaan hoor, die vindt dit ook de verkeerde aanpak
Het enige wat je ermee bereikt is dat het kind zijn zelfvertrouwen naar de maan gaat

Ik snap je beweegredenen Karin.
Maar wie gaat er wél iets van zeggen? Wie neemt het kleine meisje in bescherming tegen een moeder die haar slechte vel afreageert op haar dochter?

Het doet me denken aan een bekend psychologisch verschijnsel:
Als er meerdere omstanders zijn bij een drenkeling springt er vaak niemand in het water, omdat men allemaal hoopt dat een ander het zal doen. Als er slechts één getuige is, springt die meteen in het water...

Wellicht zou je met je schoonmoeder kunnen praten en vragen of zij de vrouw erop aanspreekt.

Wat stom om zo boos op een kind te worden vanwege een ongelukje. Volgens mij gaat het dan juist vaker gebeuren...

Misschien wist ze zich geen houding te geven op dat moment tov familie en heeft ze nu best spijt. Ik weet uit mijn werkervaring dat mishandeling heel erg veel voorkomt, helaas... maar je kunt er ook niet klakkeloos vanuit gaan dat het zo is als het er wel naar riekt.

Wat moeilijk Karin. Ik zou denk ik proberen dat meisje juist wel vertrouwen te geven en schoonmoeder erop aanspreken. Misschien dat zij het aan kan kaarten, zij staat er nog dichter bij.

Het was heeeeeeerlijk vandaag. Voel me veel beter. Kan er weer even tegen.

Mijn schoonzus nam meteen de benen nadat het gebeurd was, met de rest van het gezin erachteraan
Toen hebben we het er nog een poosje over gehad
Het is zo'n complex iemand, die schoonzus van me, het lijkt haast wel of haar eigen moeder bang voor dr is. Of misschien niet voor haar, maar voor de gevolgen die het heeft als ze er wat van zegt. Want de kans is groot dat ze zo alle banden verbreekt, en oma en opa hun kleinkinderen niet meer zien. Zo is mijn schoonzus. De ouders van haar man zien ze ook al niet meer door ruzie
We vroegen nog of zij de kinderen vaker slaat, en daarop zei oma dat ze het niet vaker had gezien. En als het vaak zou gebeuren dat ze er wel wat van zou zeggen.

Maar ik snap jullie wel hoor, het gekrijs van mijn nichtje ging mij ook echt door merg en been
ik loop de hele dag nog aan dr te denken.
(en vraag me af wat ze morgen op school zegt als iemand een handafdruk van moeder op haar bil ziet staan....tis eigenlijk gewoon te hopen dat iemand het ziet)

Ik denk er nog even over na wat we hier mee aan moeten

_{(weet je, ik was een maand of 4 geleden ook al de boeman, doordat ik wel ergens iets van zei....ik wil gewoon niet weer de klos zijn....)}

quote:

Op zondag 15 juni 2008 22:01 schreef Lishe het volgende:

En over logeren.... Tijdens ons weekendje weg _{vorig jaar...} kwamen lief en ik tot de conclusie dat het als ouder nooit meer goed is. In ons dagelijks leven zijn er genoeg momenten dat ik denk: Oma, kom ze alsjeblieft even halen, ik ben op. Maar als ze dan daadwerkelijk een dag of nacht weg zijn _{Lena gaat binnenkort voor het eerst echt logeren, bij mijn tante} dan wil ik zo snel mogelijk weer terug, hoezeer ik ook geniet van die momenten. Dubbel is het, vind ik.

Zo hadden wij met koninginnedag bedacht dat Lilah bij mijn ouders zou blijven slapen, zodat wij even een avondje met elkaar zouden hebben, dat we ook niet op een biertje meer of minder hoefden te kijken. Toen puntje bij paaltje kwam vonden we het eigenlijk toch niet nodig en hebben we de teleurgestelde oma afgebeld . Ze is nog steeds niet blijven slapen daar. Ik kan (lees, wil) geen goede reden verzinnen waarom ik haar daar zou laten slapen .

quote:

Op zondag 15 juni 2008 22:42 schreef XXXKarinXXX het volgende:
_{(weet je, ik was een maand of 4 geleden ook al de boeman, doordat ik wel ergens iets van zei....ik wil gewoon niet weer de klos zijn....)}

Weet je, ik heb altijd zoiets van: de eigen familie kan beter wat zeggen dan de 'koude' kant, maar als die allemaal hun mond dichthouden... het gaat wel om het welzijn van een klein meiske voor wie verder misschien niemand opkomt. Mensen die het zien en denken: het is zo moeilijk om er iets van te zeggen, laat dat '...' maar doen. Maar als niemand zijn mond open trekt... je kunt anders ook advies vragen bij bijv. het consultatiebureau of het AMK? Je hoeft niet perse meteen namen te noemen, maar zij kunnen misschien wel helpen je gevoel en ervaring te duiden.

Het heerst dus blijkbaar.

Hier een neefje wat voor de tweede keer op het tafeltje ging zitten (nouja, hij zat er met 1 bilhelft op terwijl hij op het stoofje probeerde te gaan zitten wat ervoor stond) en die kreeg ook drie behoorlijke slagen op zijn achterste. Het enige wat ik uit kon brengen was iets als "gelukkig heeft ie een luier aan"

Die familiefeestjes bij jullie leveren kennelijk een hoop stress op, Karin. Je gaf aan dat er voor het gebeurde al ruzie was geweest. Ik interpreteer het slaan van haar dochter dan ook eerder als een reactie op de stress van dat moment.

Heel fout natuurlijk, maar de oplossing zou ik dan ook eerder zoeken in het voorlopig voorkomen van al die stress-situaties. Geen grote familie-bijeenkomsten, dus. Alles wat kleinschaliger zodat de rust terug kan komen. Dat lijkt me ook een taak van je schoonouders. En het lijkt me ook zinvol als je schoonouders gewoon vandaag eens contact op zouden nemen met hun dochter om haar op het slaan aan te spreken.

[ Bericht 12% gewijzigd door livelink op 16-06-2008 08:07:50 ]

Lijkt mij een hele moeilijke situatie.

Als kind heb ik ook wel eens een tik gehad en in mijn familie is de opvoedkundige tik een feit. Zelf ben ik van plan om nooit zover te gaan, maar soms ben ik toch bang omdat je vaak het voorbeeld van je ouders volgt. Ik hoop dan ook nooit in de situatie te komen dat ik me laat gaan en Jen een tik verkoop.
Mijn man is hezelfde opgevoed, en hij weet heel goed hoe ik over een tik denk. Maar ook hij heeft een verkeerd voorbeeld gehad...

Raar toch dat het vroeger normaal was dat je als kind een lel kreeg als iets niet mocht...

(edit: ik wil hiermee dus niet zeggen dat ik vroeger mishandeld ben.... Ik hou zielsveel van mijn ouders. Vroegah was de kijk op opvoeden gewoon heel anders)

Wat naar dat je van zoiets getuige bent geweest Karin.
Er is al veel over geschreven in dit topic en ik deel ieders mening daarover, ik heb dus niets nieuws te melden

Maar ik wilde het wel even vanuit je schoonzus d'r oogpunt bekijken.. Het feit dat ze meteen weg ging na het incident geeft (volgens mij) wel aan dat ze donders goed weet dat ze fout zat, dat ze zich moest schamen.
Waarschijnlijk wilde ze laten zien hoe goed haar kind was, dat ze al zindelijk is. Daar zal ze trots op zijn en nu was ze teleurgesteld (zacht uitgedrukt) dat het 'mis' ging en kwam en een hoop andere frustratie uit.

Helaas is je nichtje daar de dupe van geworden. Wat natuurlijk verschrikkelijk is en niet zou mogen gebeuren.


Ook ik ben 'met een tik opgevoed'. Soms een erg behoorlijke zelfs, tot aan een gescheurd trommelvlies aan toe.. Nu ik zelf kinderen heb begrijp ik dat iets beter, al is begrijpen misschien niet het goede woord. Ik kan me meer in mijn ouders verplaatsen, laat ik het zo zeggen.
Slaan is een uiting van onmacht en ik vind het knap als je dat onmachtige gevoel zomaar weet te bedwingen! Mij lukt het wel, maar het kost me vaak erg veel moeite en energie.

Ik heb een oproep gekregen voor het bevolkings onderzoek (uitstrijkje). Maar in de bijgesloten folder stond dat als je zwanger was je tot 6 maanden na de bevalling dit niet hoefde te doen. Maar wel met de nadruk op zwanger ZIJN op het moment van het ontvangen van de uitnodiging. Nu ben ik dus niet meer zwanger, maar het is ook geen 6 maanden geleden. Moet ik het gewoon terugsturen voor een nieuwe afspraak?

Ik weet dat ik de dokter moet bellen, maar die is per dag maar 2 uur bereikbaar . Iemand ervaring??

quote:

Op maandag 16 juni 2008 11:04 schreef k_i_m het volgende:
Ik heb een oproep gekregen voor het bevolkings onderzoek (uitstrijkje). Maar in de bijgesloten folder stond dat als je zwanger was je tot 6 maanden na de bevalling dit niet hoefde te doen. Maar wel met de nadruk op zwanger ZIJN op het moment van het ontvangen van de uitnodiging. Nu ben ik dus niet meer zwanger, maar het is ook geen 6 maanden geleden. Moet ik het gewoon terugsturen voor een nieuwe afspraak?

Ik weet dat ik de dokter moet bellen, maar die is per dag maar 2 uur bereikbaar . Iemand ervaring??

achterop de brief staat de optie 'ben net bevallen, bevallingsdatum...'
die dan dus aankruizen en opsturen, dan krijg je vanzelf weer een oproep zodra je meer dan 6 maand na de bevalling bent