DGK [ COS # 3832] Waar we allemaal een traantje wegpinken

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:14 schreef Disana het volgende:
Zo lief allemaal hier.

Miesy, deze poes was speciaal met een uitgesproken karakter. Zo'n poes vervang je niet zomaar. Ik heb trouwens meer poezen... maar Diva was de koningin in huis.

Misschien maak ik straks weer een plekje voor een oudje uit het asiel.

sneu...en ja, de naam Diva zegt het al
je andere kitties zullen je troosten, die voelen het zeker aan.
ik zelf ben ook een kattenliefhebber. ben ermee opgegroeid.
niets is zo leeg als een huis zonder poezenbeest

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:14 schreef Disana het volgende:
Zo lief allemaal hier.

Miesy, deze poes was speciaal met een uitgesproken karakter. Zo'n poes vervang je niet zomaar. Ik heb trouwens meer poezen... maar Diva was de koningin in huis.

Misschien maak ik straks weer een plekje voor een oudje uit het asiel.

Dat komt vanzelf weer op je pad als je er aan toe bent Disana.
Toen mijn kat stierf beweerde ik bij hoog en bij laag dat ik er nooit meer aan zou beginnen.
Ik was me daar wel gek! Je beestje verliezen doet hartstikke zeer!

Tot er een paar maanden later ineens iemand kwam die met haar kat in haar maag zat, omdat 1 van haar kindjes er allergisch voor was.
Ik zei dat ik wel even zou komen kijken, maar ik hield in mijn achterhoofd dat ik hem niet mee ging nemen, want ik wou niet nog een keer meemaken dat ik een beestje kwijt zou raken.

Maar toen ik dat rooie monster zo achter de bank zag liggen, kon ik het toch niet over mijn hart krijgen om te zeggen zoek het maar uit met je kat.
Ik heb hem nu al weer acht jaar, en ik heb er nog geen minuut spijt van gehad.

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:23 schreef fanvanheteersteuur het volgende:

[..]


[..]


[..]

dit had ik al in Zal/kan ik nou een kat nemen of niet? gepost

even om aan te geven dat ik met je meevoel en katten en poesen zijn zeker cool

Met veel geduld en liefde kom je een heel eind. Sommige beestjes hebben gewoon veel tijd nodig.

Begrijp ik dat je nu geen katten meer hebt, fan?

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:14 schreef Disana het volgende:
Zo lief allemaal hier.

Miesy, deze poes was speciaal met een uitgesproken karakter. Zo'n poes vervang je niet zomaar. Ik heb trouwens meer poezen... maar Diva was de koningin in huis.

Misschien maak ik straks weer een plekje voor een oudje uit het asiel.

ik heb nooit meer een nieuwe poes of kater gehad nadat mijn twee scheetjes dood waren

ik vond ze ook onvervangbaar

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:25 schreef Disana het volgende:

[..]

Met veel geduld en liefde kom je een heel eind. Sommige beestjes hebben gewoon veel tijd nodig.

Begrijp ik dat je nu geen katten meer hebt, fan?

zie bovenstaande post

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:15 schreef Ziet het volgende:
poezen zijn cool
heb er hier ook 2
en ookal is die ene een vals rotbeest (hij valt mannen aan )
(en mij ook sinds die kleine er is )
ik zal hem nooit kwijt willen!
die andere is een dikke goedsul... die heb ik gered ( ); hij was 2 weken oud ongeveer en gewoon op straat gezet in een doos
beesie kon nog niet eens drinken, verslikte zich steeds, dus heb hem met een flesje melk moeten geven
heeft volgens mij ook downsyndroom (hij heeft alle uiterlijke kenmerken en hij heeft een hartprobleem), maar ik heb nog nooit zo'n lief beest gehad.

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:25 schreef Lobasca het volgende:
zo hebben we allemaal onze dieren verhalen, Saan, en dat maakt het dat we met je meevoelen

En voor ons allemaal is het elke keer weer veel verdriet als er eentje vertrekt. Zelfs als je bent voorbereid door ziekte of een hoge leeftijd, is het toch iets wat elke keer weer hard aankomt.

Op dit moment, zo'n 6,5 uur nadat ze insliep, heb ik er even vrede mee. Maar dat is bedrog, het zal best wel wat langer duren.

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:25 schreef mazaru het volgende:

[..]

Dat komt vanzelf weer op je pad als je er aan toe bent Disana.
Toen mijn kat stierf beweerde ik bij hoog en bij laag dat ik er nooit meer aan zou beginnen.
Ik was me daar wel gek! Je beestje verliezen doet hartstikke zeer!

Tot er een paar maanden later ineens iemand kwam die met haar kat in haar maag zat, omdat 1 van haar kindjes er allergisch voor was.
Ik zei dat ik wel even zou komen kijken, maar ik hield in mijn achterhoofd dat ik hem niet mee ging nemen, want ik wou niet nog een keer meemaken dat ik een beestje kwijt zou raken.

Maar toen ik dat rooie monster zo achter de bank zag liggen, kon ik het toch niet over mijn hart krijgen om te zeggen zoek het maar uit met je kat.
Ik heb hem nu al weer acht jaar, en ik heb er nog geen minuut spijt van gehad.

Zie je wel, dat kenmerkt de echte dierenliefhebber. Hoe had je hem kunnen laten liggen achter die bank, wetende dat het niet makkelijk zou zijn een goed tehuis voor hem te vinden.

Ja, dat moment van afscheid komt. En als het is geweest, zeg je steeds maar tegen jezelf dat het beestje het goed bij je heeft gehad. Dat is eigenlijk het belangrijkste.

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:28 schreef Disana het volgende:

[..]

En voor ons allemaal is het elke keer weer veel verdriet als er eentje vertrekt. Zelfs als je bent voorbereid door ziekte of een hoge leeftijd, is het toch iets wat elke keer weer hard aankomt.

Op dit moment, zo'n 6,5 uur nadat ze insliep, heb ik er even vrede mee. Maar dat is bedrog, het zal best wel wat langer duren.

nou moet ik steeds weer aan beppie en turfje denken

zie je... het slijt wel........ maar je vergeet ze nooit

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:26 schreef fanvanheteersteuur het volgende:

[..]

ik heb nooit meer een nieuwe poes of kater gehad nadat mijn twee scheetjes dood waren

ik vond ze ook onvervangbaar

Dieren hebben ook karakters en persoonlijkheden, dus het is waar wat je zegt, vervangbaar zijn ze nooit. Maar ik heb veel katten gekend en ik had ze geen van alle ooit willen missen. Wie weet komt er ooit zomaar weer een op jouw weg.

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:29 schreef Lobasca het volgende:

[..]

Ja, als je morgen wakker wordt, komt de klap, het is echt. Kus!

Die van mij sliep altijd naast me.
Dan kroop die helemaal tegen me aan.
De eerste nacht dat die er niet meer was, lag ik half te slapen, en ik kon zweren dat ik hem op het bed voelde springen en tegen me aan voelde kruipen.
Ik wou toen mijn arm over hem heen leggen, en werd wakker omdat ik hem niet kon vinden

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:31 schreef fanvanheteersteuur het volgende:

[..]

nou moet ik steeds weer aan beppie en turfje denken

zie je... het slijt wel........ maar je vergeet ze nooit

Nee zeker niet. Er zijn inmiddels ook andere katten die ik ooit had de revue gepasseerd. Maar de herinneringen zijn zonder pijn, en dan is het goed.

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:20 schreef Disana het volgende:

[..]

Goh miesy, jij moet wel een echte kattenliefhebber zijn. Weet je, de katten waarvoor je moeite hebt moeten doen of waarmee problemen waren, die worden je vaak het liefst. Die staan je het meest na.
Diva heeft ook de nodige problemen gehad voor ze bij ons settelde. Maar daarna heeft ze toch vier mooie jaren gehad.

dat is zeker waar.
dat bedoelde je ook met karakterkat.

om een voorbeeld te geven:
de oudste (die valse), dat is echt mijn kat. (dat beest heeft al mijn vriendjes mee gemaakt, nu ik het bedenk )
hij zit altijd naast mijn voeten, en anders ligt ie wel ergens in de buurt.
hij houdt me in de gaten.
vandaar dat ie ook mannen aanviel natuurlijk, hij is zo waaks als wat.

maar....

om de paar maanden moet ie weer even op zijn plaats gezet worden,
want dan heeft ie de kolder in zijn kop en denkt ie over mij te domineren.
ik moet hem echt letterlijk eens per 3 maanden flink in zijn nek pakken en hem op de grond duwen, dan heb ik weer ff 3 maanden rust


nu heb ik hier een zoontje van bijna 3 rondhobbelen
en toen die kwam, heb ik echt tegen mijn kat gezegd:
kijk... dit is mijn baby... als je die ooit met 1 poot aanraakt, dan is daar (liet het hem even zien) het balkon... en 8 hoog naar beneden wil je niet.

hij heeft geluisterd.
hij is zeer onderdanig
(okee, ik zelf word 10 keer vaker gepakt, maar beter ik dan die kleine)

maar ik vind het een wereldbeest.
hij snapt het echt!
(en ik vind het dus ook superlollig dat ie dus echt af en toe denkt dat ie een hond is ofzo, zo waaks)

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:32 schreef Disana het volgende:

[..]

Dieren hebben ook karakters en persoonlijkheden, dus het is waar wat je zegt, vervangbaar zijn ze nooit. Maar ik heb veel katten gekend en ik had ze geen van alle ooit willen missen. Wie weet komt er ooit zomaar weer een op jouw weg.

ja dat zou kunnen hoor, maar ja ik had ze ook zó lang dan duurdt dat wel even

er waren veel mensen die aan me vroegen wanneer ik weer een nieuwe kat ''nam''
al heel snel nadat de tweede dood was, ik vond dat een beetje raar.......

voor mij waren het mijn ''kindjes'' en ik vond het net zoiets als vragen aan een moeder
die zojuist haar kind heeft begraven, én wanneer nemen jullie weer een nieuwe.....

maar ik snap het wel, het was goed bedoeld, maar het waren ook meestal mensen die
zelf geen huisdieren hadden dat moet ik wel bijzeggen, dus ik snapte ook wel dat ze het
niet hélemaal konden invoelen.......

maar mocht het op mijn pad komen, ja, dan ga ik weer kipfilétjes halen

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:34 schreef Ziet het volgende:

[..]

dat is zeker waar.
dat bedoelde je ook met karakterkat.

om een voorbeeld te geven:
de oudste (die valse), dat is echt mijn kat. (dat beest heeft al mijn vriendjes mee gemaakt, nu ik het bedenk )
hij zit altijd naast mijn voeten, en anders ligt ie wel ergens in de buurt.
hij houdt me in de gaten.
vandaar dat ie ook mannen aanviel natuurlijk, hij is zo waaks als wat.

maar....

om de paar maanden moet ie weer even op zijn plaats gezet worden,
want dan heeft ie de kolder in zijn kop en denkt ie over mij te domineren.
ik moet hem echt letterlijk eens per 3 maanden flink in zijn nek pakken en hem op de grond duwen, dan heb ik weer ff 3 maanden rust


nu heb ik hier een zoontje van bijna 3 rondhobbelen
en toen die kwam, heb ik echt tegen mijn kat gezegd:
kijk... dit is mijn baby... als je die ooit met 1 poot aanraakt, dan is daar (liet het hem even zien) het balkon... en 8 hoog naar beneden wil je niet.

hij heeft geluisterd.
hij is zeer onderdanig
(okee, ik zelf word 10 keer vaker gepakt, maar beter ik dan die kleine)

maar ik vind het een wereldbeest.
hij snapt het echt!
(en ik vind het dus ook superlollig dat ie dus echt af en toe denkt dat ie een hond is ofzo, zo waaks)

Ik vind dat heel bijzonder, Ziet. Zo'n speciale band waarbij je kat met zijn kleine hersentjes toch oppikt waar je grenzen en je liefde liggen.

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:34 schreef Ziet het volgende:

[..]

nu heb ik hier een zoontje van bijna 3 rondhobbelen
en toen die kwam, heb ik echt tegen mijn kat gezegd:
kijk... dit is mijn baby... als je die ooit met 1 poot aanraakt, dan is daar (liet het hem even zien) het balkon... en 8 hoog naar beneden wil je niet.

hij heeft geluisterd.
hij is zeer onderdanig
(okee, ik zelf word 10 keer vaker gepakt, maar beter ik dan die kleine)

maar ik vind het een wereldbeest.
hij snapt het echt!
(en ik vind het dus ook superlollig dat ie dus echt af en toe denkt dat ie een hond is ofzo, zo waaks)

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:35 schreef Lobasca het volgende:

[..]

Hou op, schei uit.. In mijn dromen kwam ik ze tegen..Zo levensecht.. Heb er nu twee, allebei rond de 15, daar heb je vrede mee, mocht het hun tijd zijn, maar ik zal ze nooit en te nimmer vergeten

Nee, je beestjes vergeet je nooit.
Ik kan me mijn hond nog voor me halen de we hadden toen ik een jaar of vijf was.
Daarna hebben we nog meer honden gehad, ze zijn en waren me allemaal even dierbaar.
1 hond heeft zelfs het leven van mij en mijn moeder gered.
Dus ik kan met reden zeggen dat ik zonder mijn beestjes niet had kunnen leven

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:37 schreef Disana het volgende:

[..]

Ik vind dat heel bijzonder, Ziet. Zo'n speciale band waarbij je kat met zijn kleine hersentjes toch oppikt waar je grenzen en je liefde liggen.

ja, vind ik ook
(hehe eindelijk snapt iemand het...
hoeveel mensen er al niet hebben gezegd dat ik het beest weg moest doen of nog erger!
die zien dit soort dingen gewoon niet)

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:36 schreef fanvanheteersteuur het volgende:

[..]

ja dat zou kunnen hoor, maar ja ik had ze ook zó lang dan duurdt dat wel even

er waren veel mensen die aan me vroegen wanneer ik weer een nieuwe kat ''nam''
al heel snel nadat de tweede dood was, ik vond dat een beetje raar.......

voor mij waren het mijn ''kindjes'' en ik vond het net zoiets als vragen aan een moeder
die zojuist haar kind heeft begraven, én wanneer nemen jullie weer een nieuwe.....

maar ik snap het wel, het was goed bedoeld, maar het waren ook meestal mensen die
zelf geen huisdieren hadden dat moet ik wel bijzeggen, dus ik snapte ook wel dat ze het
niet hélemaal konden invoelen.......

maar mocht het op mijn pad komen, ja, dan ga ik weer kipfilétjes halen

Het is maar net hoe je in elkaar steekt, fan. De een mist het gezelschap meer dan de ander. Die aanwezigheid van zo'n beestje dat afhankelijk van je is.

Mij kwamen de meeste katten aanwaaien, ik heb zelden zelf voor een kat kunnen kiezen. Daarom heb ik ook nooit het gevoel gehad dat ik de ene voor de andere inruilde; ze hadden allemaal een thuis nodig en dat had ik voor ze.

hij gaat trouwens élke avond mee die kleine naar bed brengen... en 's morgens komt ie mee om hem wakker te maken.... ook zoiets liefs

quote:

Op donderdag 5 juni 2008 00:40 schreef Disana het volgende:

[..]

Het is maar net hoe je in elkaar steekt, fan. De een mist het gezelschap meer dan de ander. Die aanwezigheid van zo'n beestje dat afhankelijk van je is.

Mij kwamen de meeste katten aanwaaien, ik heb zelden zelf voor een kat kunnen kiezen. Daarom heb ik ook nooit het gevoel gehad dat ik de ene voor de andere inruilde; ze hadden allemaal een thuis nodig en dat had ik voor ze.

aanwaaien ja...

ik denk hier ook steeds: als er iets met dit diertje gebeurt: er komt geen nieuwe!
en ja hoor... dan ligt er weer ineens eentje in een doos op straat... dat laat je toch niet achter.

heb dat ook eens met een duif gedaan, die was aangereden... maarja, daar is geen houen meer aan joh thuis