quote:
Op dinsdag 27 mei 2008 15:53 schreef Silmarwen het volgende:Faja, wat gaaf! En ook wel dapper dat je het aandurft. Lijkt me heel wat om te combineren en ik denk dta veel vrouwen het maar laten vanwege bijvoorbeeld tijdsdruk, kosten, toekomstperspectief. Ik vind het altijd geweldig om te lezen dat mensen hun dromen achter na durven te gaan en kiezen voor wat ze willen in plaats voor wat bijvoorbeeld het meeste geld in het laadje brengt. Veel succes ermee!
Heel goed, Faja! Moedig ook. Ik zou het niet op kunnen brengen om nu nog een studie te doen, denk ik. Gelukkig hoeft dat ook niet, want ik heb een baan waar ik het erg naar mijn zin heb.

gaat ook zijn droom achterna, ik heb bewondering voor hem! Altijd maar studeren...
Wij zijn vandaag naar het ziekenhuis geweest om te praten over een eventuele tweede kindje, en dan vooral over de bevalling. Ik zag er erg tegenop. Gelukkig ging

mee.
Eerst een co-assistent. Ze hoorde mijn verhaal aan
vorige keer een bevalling tot 5 cm ontsluiting. Toen mocht niet verder omdat Eva in stuit lag, met de navelstreng voor de uitgang. Toen een ks. Achteraf heb ik veel gemaald en nachtmerries gehad over de bevalling (niet de ks). Ik vond het shockerend en akelig en overweldigend en niet te behappen.
Of pijnstilling een oplossing zou zijn... Nee, de pijn vond ik niet het ergste. Wat dan wel? De machteloosheid...En toen moest ik huilen.

. Toen ging ze overleggen met de gyn. 10 minuten later gingen we met haar praten. Of het zin had om de bevalling door te nemen? Nee, had ik al wel gedaan en het ligt niet aan het zkh. Of het zin had om een therapeut te zoeken? Denk het niet, daar zou ik moeten rationaliseren, wat ik al wel kan, en ik vind de realiteit van een bevalling gewoon niet te aanvaarden. En toen moest ik weer huilen

. En nu heb ik een afspraak met het hoofd van de afdeling. Over een maand pas!
hij is ziek.... Ze snapte mijn verzoek om een ks, vond het erg naar voor me dat ik me zo voelde bij een gedachte aan een bevalling, maar kon het niet alleen toezeggen, want daar moest iedereen
het opperhoofd dus achter staan. Maar, zei ze erbij, en dat stemt me wel hoopvol: als wij u niet helpen moet u naar een ander ziekenhuis en dat zou geen service van ons zijn.
Nou ja, ik had gehoopt een heel duidelijk antwoord te krijgen vandaag, en dat heb ik niet, maar ik vind wel dat ze het goed opgepakt hebben. En 't viel me tegen toen ik er over praatte, hoe hoog het me nog zat. Ze vroeg nog: u bent erg bang he? Nee, ik ben eigenlijk boos dat wij dit moeten doormaken.
Maar Eva is weer thuis en ze ligt nu in haar bedje te zingen, en ze loopt, en ze is lief, en dat weegt nu wel het allerzwaarste. Over een maand maar weer eens over een evt brusje denken.