SEX Seksualiteit
Seks! Vrijwel iedereen doet het of heeft het erover. Maar wat betekent seks nu voor jou (en je partner)? Meningen, ideeën, vragen en discussies zijn welkom. Geen puberaal gedrag aub.
Het is ook meer dat ik vind dat praten in het algemeen op dit punt totaal geen zin heeft omdat voor mijn gevoel alles vast zit aan het fysieke. Zolang ik geen zekerheid heb over wat mijn lichaam precies is en wat de mogelijkheden ermee zijn om het 'normaal' te maken zal het praten met een psycholoog (en vaak nu al met vrienden) onnodige spanningen teweeg brengen.quote:Op zondag 25 mei 2008 21:53 schreef Karammel het volgende:
Ik weet zeker dat een psycholoog heel veel goeds teweeg kan brengen in jouw situatie. Het is te betreuren dat je zulke slechte ervaringen hebt met psychologen. Daardoor is het ook erg goed voor te stellen dat je never nooit meer naar een psycholoog wil stappen. Om nou tegen beter weten in naar een psycholoog te gaan heeft ook geen zin. Je moet er zelf wel achter staan, of in ieder geval er open voor staan. Natuurlijk ken jij je lichaam beter dan welke psycholoog dan ook. Daar zijn de meeste psychologen zich ook zeker van bewust. Toch kunnen ze je wel helpen. Ze kunnen een luisterend oor zijn die je af en toe de goede richting op sturen. Een aantal hele goede vrienden van mij zijn erg goed geholpen door een psycholoog. Ook heb ik een aantal vrienden die net als jou nooit meer met psychologen of andere hulpverleners willen praten. Jammer dat er zoveel verschil is tussen de psychologen hier in Nederland.
Ik weet dat ik mij over relaties nogal negatief uitliet eerder, daarvoor mijn verontschuldigingen. Natuurlijk is het mogelijk dat ik iemand zal vinden die ik zonder meer mijn partner zou willen noemen, ik acht het alleen onwaarschijnlijk gezien mijn huidige problemen en de eisen die ik zowiezo stel aan een potentiele partner.quote:Een partner verwacht je niet te vinden. Waarom niet? Je bent niet goed genoeg? Op je site staat dat je veel positieve reacties hebt gekregen op de foto's van jezelf die op het internet staan. Dat kan ik beamen. Je ziet er goed uit. Dat zal dus het probleem niet zijn. Of je kwa omgang met anderen problemen hebt dat weet ik niet. Ik kan het me trouwens vrij goed voorstellen als dat wel het geval zou zijn. Het vertrouwen in mannen kan ook nog helemaal weg zijn. Dit zijn problemen die oplosbaar zijn. Je hoeft er alleen maar zelf open voor te staan en er zelf aan te werken. Specifiek voor dit probleem zou een psycholoog overigens geen slechte optie zijn. Geen idee of je hier ooit met een psycholoog over hebt gesproken, maar hier ken ik ze van. Ze hebben ervoor geleerd om dit soort situaties met jou op te lossen. Niet om jou op vanalles aan te vallen. Op een psycholoog zit je alleen zeker niet te wachten.
Mijn looks wil ik nu gaan gebruiken om te gaan modelleren en zo zelfvertrouwen op te bouwen. Dit zal mij veel meer doen dan meer theoretische situaties doornemen met een psycholoog.
Ik kan er ook niet tegen. Dit onafhankelijk onderzoek laat ik nu al uitvoeren. Ik heb antwoorden nodig.quote:Denk niet dat een operatie al je problemen zal doen verbleken. Het zal je waarschijnlijk een boost aan zelfvertrouwen geven, maar de rest moet je toch zelf doen. Voordat je de operatie ondergaat raad ik je aan nog een onafhankelijk onderzoek te laten doen naar je lichaam. Op dit moment is er veel onzekerheid. Je weet eigenlijk niet eens hoe je eigen lichaam in elkaar zit. Dit zou voor mij iets zijn waar ik niet tegen zou kunnen.
Ik voel dat mijn lichaam de vrouwelijke kant ingeslagen is nog voordat ik geboren werd. Mijn emotionele kant is de laatste 3 jaar schreeuwend en tegenspartelend van een geslachtsloos kind opgegroeid tot een volwassen vrouw. Anatomisch en neurologisch gezien heb ik ook erg weinig opties als ik wel man zou willen zijn. Niet dat ik dat ooit zou willenquote:Je voelt je een vrouw, dat lijkt me duidelijk. Dat je dan door middel van een operatie ook lichamelijk een vrouw wilt zijn is te begrijpen. Dit lijkt me ook een erg goede oplossing voor jezelf. De hormoonbehandeling hetzelfde verhaal, hoewel het een beetje overkomt alsof je daarmee op eigen houtje begonnen bent. Dat zal wel niet.
En ik ben inderdaad al begonnen met de hormoontherapie op eigen gelegenheid en eigen kosten.
Dat soort mensen kom ik inderdaad af en toe tegen, ja. Echter het probleem blijft dat juist deze in de medische wereld die mij echt kunnen helpen zich echt niets van mij aan lijken te trekken. Ik heb een medisch probleem wat enorme psychologische spanningen teweegbrengt maar het enige wat men mij dan verteld is dat ik dan maar naar een psycholoog moet gaan. Dit komt dus neer op symptoombestrijding. Volkomen nutteloos.quote:Een groot probleem van jou is dat je veel mensen niet meer kan vertrouwen. En de mensen die je daar mee zouden kunnen helpen zijn juist de mensen waar jij de grootste afkeer tegen hebt. Dan zal je toch zelf erg sterk in je schoenen moeten staan wil je daar overheen komen. Je zal moeten leren dat er ook goede mensen rondlopen die je willen helpen.
Dank je welquote:Ik heb erg veel respect voor je dat je zo'n moeilijk verhaal op het internet met anderen deelt. Ik hoop ook dat jij je heirdoor beter gaat voelen of op een andere manier voldoening uit haalt. Het lijkt me zeer moeilijk dit zo open en bloot te vertellen.
Het lijkt er sterk op dat je op een punt bent beland dat psychologen niets voor je kunnen betekenen. In eerste instantie dacht ik dat dat kwam, omdat jij door slechte ervaringen een flinke afkeer hebt opgebouwd tegen psychologen. Nu kan ik me inderdaad heel goed voorstellen dat het niet te doen is om met zowel psychologen als vrienden een gesprek hierover te hebben zonder goed te weten hoe je lichaam in elkaar zit en wat je ermee kan. Dát is iets waar het hele probleem omheen is gebouwd. Je hebt helemaal gelijk.
Ik hoop van harte dat je de resultaten van het onafhankelijk onderzoek snel te horen krijgt. Eindelijk duidelijkheid. Wat zal dat een opluchting moeten zijn. Al zou ik er wel rekening mee houden dat het Duitse ziekenhuis dus ook een fout zou hebben kunnen gemaakt. Ik heb een beetje het idee alsof je dat onderzoek als een waarheid beschouwd. Ik weet het niet.
Dat je helemaal op jezelf besloten hebt een hormoonbehandeling te ondergaan heb ik zo mijn twijfels bij. Het is een grote stap in je leven waar je in mijn ogen steun bij nodig hebt van mensen om je heen. Je zou ook moeten weten waar je aan toe bent verder. Maarja, dat is natuurlijk maar een kant van het verhaal. Als je op de medici moet wachten zou het wellicht al te laat zijn of zouden de mannelijke hormonen die zich eventueel in je lichaam kunnen bevinden teveel tot uitting zijn gekomen. Ook dit moet weer een hele moeilijke beslissing zijn geweest.
En zelfvertrouwen. Tja, wat moet je daarmee. Je hebt op dit moment nog zoveel onduidelijkheid en je weet niet waar je aan toe bent. Ik denk dat het zeer belangrijk is dat het onafhankelijke onderzoek snel een duidelijk resultaat opleverd. Dan weet je eindelijk een beetje waar je aan toe bent. Nu kan je eigenlijk maar moeilijk verder denken. Als je eenmaal weet waar je aantoe bent kan je verder aan jezelf gaan werken. Ik denk dat psychologen dan ook daadwerkelijk wat voor je kunnen betekenen. Ik hoop dat je laat weten wat de resultaten zullen zijn. Dat zelfvertrouwen zal met de tijd ook wel komen. Op dit moment gaat het er voornamelijk over dat je weet waar je aan toe bent.
Ik hoop van harte dat je de resultaten van het onafhankelijk onderzoek snel te horen krijgt. Eindelijk duidelijkheid. Wat zal dat een opluchting moeten zijn. Al zou ik er wel rekening mee houden dat het Duitse ziekenhuis dus ook een fout zou hebben kunnen gemaakt. Ik heb een beetje het idee alsof je dat onderzoek als een waarheid beschouwd. Ik weet het niet.
Dat je helemaal op jezelf besloten hebt een hormoonbehandeling te ondergaan heb ik zo mijn twijfels bij. Het is een grote stap in je leven waar je in mijn ogen steun bij nodig hebt van mensen om je heen. Je zou ook moeten weten waar je aan toe bent verder. Maarja, dat is natuurlijk maar een kant van het verhaal. Als je op de medici moet wachten zou het wellicht al te laat zijn of zouden de mannelijke hormonen die zich eventueel in je lichaam kunnen bevinden teveel tot uitting zijn gekomen. Ook dit moet weer een hele moeilijke beslissing zijn geweest.
En zelfvertrouwen. Tja, wat moet je daarmee. Je hebt op dit moment nog zoveel onduidelijkheid en je weet niet waar je aan toe bent. Ik denk dat het zeer belangrijk is dat het onafhankelijke onderzoek snel een duidelijk resultaat opleverd. Dan weet je eindelijk een beetje waar je aan toe bent. Nu kan je eigenlijk maar moeilijk verder denken. Als je eenmaal weet waar je aantoe bent kan je verder aan jezelf gaan werken. Ik denk dat psychologen dan ook daadwerkelijk wat voor je kunnen betekenen. Ik hoop dat je laat weten wat de resultaten zullen zijn. Dat zelfvertrouwen zal met de tijd ook wel komen. Op dit moment gaat het er voornamelijk over dat je weet waar je aan toe bent.
"In case of dissension, never dare to judge till you've heard the other side."
misschien een domme vraag, maar als het vumc er niets mee te maken wil hebben, kan je dan niet naar een ander ziekenhuis? of zijn zij de enige die zich hierin specialiseren?
Mannelijkheid en vrouwelijkheid zit in veel meer dan het fysieke. Je kunt mannelijk of vrouwelijk handelen, denken, voelen... Je bent wat je bent en in de eerste plaats 'moet' je daar zelf tevreden mee zijn. Verder lijkt het me nuttig om je te richten op wat je wél kunt (op seksueel gebied of daarbuiten), en dat zo goed mogelijk te gebruiken.
Zelf heb ik ook een relatie gehad waarin geslachtsgemeenschap vaak onmogelijk was door een aandoening bij mijn partner. Dat hebben we opgelost door ons te richten op de dingen die we wél konden.
Dat dingen of mensen "normaal" zijn of "abnormaal" vind ik een bijna fataal idee, iedereen is anders, waarbij de een meer afwijkt van het gemiddelde dan de ander. Laat je niet aanpraten (vooral niet door jezelf) dat je minderwaardig bent omdat je een bijzonderheid hebt...
Zelf heb ik ook een relatie gehad waarin geslachtsgemeenschap vaak onmogelijk was door een aandoening bij mijn partner. Dat hebben we opgelost door ons te richten op de dingen die we wél konden.
Dat dingen of mensen "normaal" zijn of "abnormaal" vind ik een bijna fataal idee, iedereen is anders, waarbij de een meer afwijkt van het gemiddelde dan de ander. Laat je niet aanpraten (vooral niet door jezelf) dat je minderwaardig bent omdat je een bijzonderheid hebt...
/\oo/\
Afgelopen zaterdag stond een lezenswaardig artikel over dit onderwerp in het NRC. (blz 17 bijlage Zaterdag Etcetera, titel John- Joan- John
Het is helaas tegen de policy om dit artikel integraal te posten.
Het is helaas tegen de policy om dit artikel integraal te posten.
Nee hoor.quote:Op maandag 2 juni 2008 12:01 schreef Plankje55 het volgende:
Afgelopen zaterdag stond een lezenswaardig artikel over dit onderwerp in het NRC. (blz 17 bijlage Zaterdag Etcetera, titel John- Joan- John
Het is helaas tegen de policy om dit artikel integraal te posten.
OK dan, anders haalt een MOD het maar weg
Jo h n - Jo a n - Jo h n
Swaab over hersenen
Al in de baarmoeder wordt bepaald of een mens mannelijk of vrouwelijk gedrag gaat vertonen.
Niets lijkt simpeler dan bij de geboorte te zien of de baby een jongetje of een meisje is. Bij de bevruchting staat het al vast: twee XX chromosomen worden een meisje en één X en één Y chromosoom worden een jongetje.
Het Y chromosoom van het jongetje zet een proces op gang waardoor het mannelijke hormoon testosteron wordt gevormd. De zwangerschap bij de mens duurt 40 weken. Tussen de zesde en
twaalfde week ontwikkelen de geslachtsorganen van het kind zich in mannelijke of vrouwelijke richting door de aan-, of afwezigheid van testosteron. Vervolgens differentiëren de hersenen zich in mannelijke of vrouwelijke richting in de tweede helft van de zwangerschap, doordat het jongetje dan een piek van testosteron produceert en het meisje niet. In deze periode wordt het gevoel man of vrouw te zijn, onze genderidentiteit, voor de rest van ons leven vastgelegd in onze hersenstructuren.
Dat onze genderidentiteit al wordt bepaald in de baarmoeder is nog niet zo lang bekend. In de jaren 1960-1980 werd gedacht dat het kind als een blanco lei geboren werd en dat het gedrag vervolgens
door de maatschappij in de mannelijke of vrouwelijke richting werd gestuurd. Dit had grote consequenties voor de behandeling van een pasgeborene met een onduidelijk geslacht. Het deed er
niet toe welk geslacht je voor het kind koos, dacht men, als de operatie maar snel na de geboorte
plaatsvond. De omgeving van het kind zou vervolgens wel zorgen dat de genderidentiteit zich aanpaste aan het geslachtsorgaan. Patiëntenverenigingen maken pas sinds kort duidelijk hoeveel levens er verwoest zijn door operatief een geslacht te maken dat later niet overeen bleek te komen met de
genderidentiteit zoals die voor de geboorte in de hersenen tot stand is gekomen. Het verhaal van John-
Joan-John maakt ook duidelijk hoe mis het kan gaan door dit concept. Toen een jongetje (John) door
een verschrikkelijke fout in de operatiekamer op de leeftijd van acht maanden zijn penis verloor
bij een kleine ingreep (de voorhuid van de penis werd verwijderd omdat de opening te klein was), be-
sloot men er een meisje (Joan) van te maken. De testikels werden vóór de leeftijd van 17 maanden
verwijderd om de vervrouwelijking te vergemakkelijken. Het kind kreeg meisjeskleding, psychologische begeleiding van prof. Money in Philadelphia en oestrogenen in de puberteit. Money beschreef dit als een groot succes: de ontwikkeling van dit kind zou normaal vrouwelijk zijn. Echter, in volwassenheid keerde Joan terug naar het mannelijke geslacht, trouwde en adopteerde een paar kinderen. Helaas verloor hij uiteindelijk zijn geld op de beurs, scheidde en pleegde in 2004 zelfmoord.
Dit trieste verhaal laat zien hoe sterk de programmerende invloed op onze hersenen in de baarmoe-
der is. Het verwijderen van de penis en testikels, psychologische begeleiding en oestrogenen in de pu-
berteit hebben de genderidentiteit van dit kind niet kunnen veranderen. Dat testosteron inderdaad ver-
antwoordelijk is voor de differentiatie van onze geslachtsorganen en hersenen in mannelijke richting blijkt bij het Androgeen Ongevoeligheid Syndroom. Hierbij wordt wel testosteron geproduceerd, maar het hele lichaam is er ongevoelig voor. Daarom differentiëren zowel de uitwendige geslachtsorganen als de hersenen in vrouwelijke richting. Ook als zij genetisch man zijn (XY) worden delijders aan dit syndroom heteroseksuele vrouwen. Omgekeerd groeit bij meisjes die in de baarmoeder aan een hoge dosis testos
teron zijn blootgesteld de clitoris zo sterk uit dat ze bij de burgerlijke stand soms als een jongetje
worden aangegeven. Praktisch al deze meisjes krijgen het vrouwelijk geslacht. Maar twee procent
van hen blijkt later toch in de baarmoeder een mannelijke genderidentiteit te hebben ontwikkeld.
In die zeldzame gevallen waarin het kind een onduidelijk geslacht heeft en het niet zeker is of de her-
senen zich in mannelijke of vrouwelijke richting hebben ontwikkeld, kan men een voorlopig ge-
slacht voor het kind kiezen. Maar definitieve ingrepen om er een jongetje of meisje van te maken
moet men soms uitstellen totdat het gedrag van het kind duidelijkheid biedt.
De Rotterdamse kinderurologe Katja Wolffenbuttel heeft laten zien dat zelfs een operatie reversibel gedaan kan worden. Nederland kan bij alle delicate aspecten die horen bij zo’n behoedzame
strategie een voortrekkersrol spelen.
Dick Swaab
Dick Swaab is hoogleraar in de neurobi-
ologie aan de Universiteit van Amster-
dam. Hij is verbonden aan het Neder-
lands instituut voor Neurowetenschap-
pen. Reacties en vragen kunt u sturen
naar Zbrieven@nrc.nl
Jo h n - Jo a n - Jo h n
Swaab over hersenen
Al in de baarmoeder wordt bepaald of een mens mannelijk of vrouwelijk gedrag gaat vertonen.
Niets lijkt simpeler dan bij de geboorte te zien of de baby een jongetje of een meisje is. Bij de bevruchting staat het al vast: twee XX chromosomen worden een meisje en één X en één Y chromosoom worden een jongetje.
Het Y chromosoom van het jongetje zet een proces op gang waardoor het mannelijke hormoon testosteron wordt gevormd. De zwangerschap bij de mens duurt 40 weken. Tussen de zesde en
twaalfde week ontwikkelen de geslachtsorganen van het kind zich in mannelijke of vrouwelijke richting door de aan-, of afwezigheid van testosteron. Vervolgens differentiëren de hersenen zich in mannelijke of vrouwelijke richting in de tweede helft van de zwangerschap, doordat het jongetje dan een piek van testosteron produceert en het meisje niet. In deze periode wordt het gevoel man of vrouw te zijn, onze genderidentiteit, voor de rest van ons leven vastgelegd in onze hersenstructuren.
Dat onze genderidentiteit al wordt bepaald in de baarmoeder is nog niet zo lang bekend. In de jaren 1960-1980 werd gedacht dat het kind als een blanco lei geboren werd en dat het gedrag vervolgens
door de maatschappij in de mannelijke of vrouwelijke richting werd gestuurd. Dit had grote consequenties voor de behandeling van een pasgeborene met een onduidelijk geslacht. Het deed er
niet toe welk geslacht je voor het kind koos, dacht men, als de operatie maar snel na de geboorte
plaatsvond. De omgeving van het kind zou vervolgens wel zorgen dat de genderidentiteit zich aanpaste aan het geslachtsorgaan. Patiëntenverenigingen maken pas sinds kort duidelijk hoeveel levens er verwoest zijn door operatief een geslacht te maken dat later niet overeen bleek te komen met de
genderidentiteit zoals die voor de geboorte in de hersenen tot stand is gekomen. Het verhaal van John-
Joan-John maakt ook duidelijk hoe mis het kan gaan door dit concept. Toen een jongetje (John) door
een verschrikkelijke fout in de operatiekamer op de leeftijd van acht maanden zijn penis verloor
bij een kleine ingreep (de voorhuid van de penis werd verwijderd omdat de opening te klein was), be-
sloot men er een meisje (Joan) van te maken. De testikels werden vóór de leeftijd van 17 maanden
verwijderd om de vervrouwelijking te vergemakkelijken. Het kind kreeg meisjeskleding, psychologische begeleiding van prof. Money in Philadelphia en oestrogenen in de puberteit. Money beschreef dit als een groot succes: de ontwikkeling van dit kind zou normaal vrouwelijk zijn. Echter, in volwassenheid keerde Joan terug naar het mannelijke geslacht, trouwde en adopteerde een paar kinderen. Helaas verloor hij uiteindelijk zijn geld op de beurs, scheidde en pleegde in 2004 zelfmoord.
Dit trieste verhaal laat zien hoe sterk de programmerende invloed op onze hersenen in de baarmoe-
der is. Het verwijderen van de penis en testikels, psychologische begeleiding en oestrogenen in de pu-
berteit hebben de genderidentiteit van dit kind niet kunnen veranderen. Dat testosteron inderdaad ver-
antwoordelijk is voor de differentiatie van onze geslachtsorganen en hersenen in mannelijke richting blijkt bij het Androgeen Ongevoeligheid Syndroom. Hierbij wordt wel testosteron geproduceerd, maar het hele lichaam is er ongevoelig voor. Daarom differentiëren zowel de uitwendige geslachtsorganen als de hersenen in vrouwelijke richting. Ook als zij genetisch man zijn (XY) worden delijders aan dit syndroom heteroseksuele vrouwen. Omgekeerd groeit bij meisjes die in de baarmoeder aan een hoge dosis testos
teron zijn blootgesteld de clitoris zo sterk uit dat ze bij de burgerlijke stand soms als een jongetje
worden aangegeven. Praktisch al deze meisjes krijgen het vrouwelijk geslacht. Maar twee procent
van hen blijkt later toch in de baarmoeder een mannelijke genderidentiteit te hebben ontwikkeld.
In die zeldzame gevallen waarin het kind een onduidelijk geslacht heeft en het niet zeker is of de her-
senen zich in mannelijke of vrouwelijke richting hebben ontwikkeld, kan men een voorlopig ge-
slacht voor het kind kiezen. Maar definitieve ingrepen om er een jongetje of meisje van te maken
moet men soms uitstellen totdat het gedrag van het kind duidelijkheid biedt.
De Rotterdamse kinderurologe Katja Wolffenbuttel heeft laten zien dat zelfs een operatie reversibel gedaan kan worden. Nederland kan bij alle delicate aspecten die horen bij zo’n behoedzame
strategie een voortrekkersrol spelen.
Dick Swaab
Dick Swaab is hoogleraar in de neurobi-
ologie aan de Universiteit van Amster-
dam. Hij is verbonden aan het Neder-
lands instituut voor Neurowetenschap-
pen. Reacties en vragen kunt u sturen
naar Zbrieven@nrc.nl
Heb je de film XXY gezien? Het laat duidelijk de problematiek zien.
Ik hoop dat je, los van al je problemen, een leven kan opbouwen. Stom voorbeeld: "Ik ga graag naar alternatieve films kijken. Mijn vrienden vinden dat maar niks. Ik heb het jaren nauwelijks gedaan, omdat ik dacht dat alleen naar de film 'abnormaal' was." Bullshit natuurlijk, maar het vertelt wel hoe groot de druk van buitenaf kan zijn. In jouw geval zal die druk natuurlijk nog veel groter zijn.
Succes drmee
Ik hoop dat je, los van al je problemen, een leven kan opbouwen. Stom voorbeeld: "Ik ga graag naar alternatieve films kijken. Mijn vrienden vinden dat maar niks. Ik heb het jaren nauwelijks gedaan, omdat ik dacht dat alleen naar de film 'abnormaal' was." Bullshit natuurlijk, maar het vertelt wel hoe groot de druk van buitenaf kan zijn. In jouw geval zal die druk natuurlijk nog veel groter zijn.
Succes drmee
Kan maar 1 ding zeggen, want dit is wel heel bizar...
Doe je ding! Doe wat jij denkt dat goed is en blijf dat doen. Scheit aan andere mensen!
GL!
Doe je ding! Doe wat jij denkt dat goed is en blijf dat doen. Scheit aan andere mensen!
GL!
Cause I'd rather continue my trip to the top of the mountain then freeze to death in the valley.
Wat plankje schreef: Ik heb wel een docu gezien over bruce en brenda, met hetzelfde onderwerp, rond dezelfde periode en met diezelfde dr, maar zouden ze dan de namen in bovenstaand artikel gefingeerd hebben of loopt er nog zo'n geval rond (dat lijkt me erg onwaarschijnlijk)?
Het mooi kotsende meisje.
Ik ben dus ook bij het Erasmus MC geweest omdat zij zich juist richten op intersexualiteit. Het VUMC richt zich juist op transsexuelen, wat ook verklaard waarom ik mij daar absoluut niet thuis voelde.quote:Op vrijdag 30 mei 2008 22:01 schreef releaze het volgende:
misschien een domme vraag, maar als het vumc er niets mee te maken wil hebben, kan je dan niet naar een ander ziekenhuis? of zijn zij de enige die zich hierin specialiseren?
Hopelijk krijg ik vandaag of begin volgende week uitslag uit Duitsland en is het het nieuws waar ik op hoop. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik nog een teleurstelling en de resulterende emotionele chaos aankan. Vooral de laatste weken zit ik echt op het randje
Mijn probleem ligt voornamelijk op het vlak van feiten en acceptatie. Op dit moment weet ik absoluut niet wat ik nou wel en niet precies heb aan geslachtsorganen, enkel een hoop verwarrende ervaringen en (MRI) verslagen, weet ik ook niet of ik nou een chimera ben of niet en zweef ik qua officiele en onofficiele identiteit overal een beetje tussenin.quote:Op vrijdag 30 mei 2008 22:10 schreef Elketraz het volgende:
Mannelijkheid en vrouwelijkheid zit in veel meer dan het fysieke. Je kunt mannelijk of vrouwelijk handelen, denken, voelen... Je bent wat je bent en in de eerste plaats 'moet' je daar zelf tevreden mee zijn. Verder lijkt het me nuttig om je te richten op wat je wél kunt (op seksueel gebied of daarbuiten), en dat zo goed mogelijk te gebruiken.
Zelf heb ik ook een relatie gehad waarin geslachtsgemeenschap vaak onmogelijk was door een aandoening bij mijn partner. Dat hebben we opgelost door ons te richten op de dingen die we wél konden.
Dat dingen of mensen "normaal" zijn of "abnormaal" vind ik een bijna fataal idee, iedereen is anders, waarbij de een meer afwijkt van het gemiddelde dan de ander. Laat je niet aanpraten (vooral niet door jezelf) dat je minderwaardig bent omdat je een bijzonderheid hebt...
Waar het dan op neer komt is dat als ik in de spiegel kijk ik telkens weer iets anders zie. Hierom ben ik ook zeer gevoelig voor wat anderen over mij zeggen. Kortweg heb ik door de medische onzekerheid gewoon geen zelfbeeld kunnen opbouwen, wat in het dagelijkse leven echt zeer vervelend is.
Vorig jaar heb ik geprobeerd uit te vinden wat ik wel kon op sexueel gebied, maar ben daar flink getraumatiseerd van terug gekomen. Waar ik vooral behoefte aan lijk te hebben is zulke ervaringen met iemand anders op een liefdevolle manier te verkennen, wat tot nu toe altijd afwezig is gebleven.
gefingeerdquote:Op dinsdag 3 juni 2008 14:23 schreef veiligheidsspeldje het volgende:
Wat plankje schreef: Ik heb wel een docu gezien over bruce en brenda, met hetzelfde onderwerp, rond dezelfde periode en met diezelfde dr, maar zouden ze dan de namen in bovenstaand artikel gefingeerd hebben of loopt er nog zo'n geval rond (dat lijkt me erg onwaarschijnlijk)?
Bruce en Brenda zijn diezelfde als John - Joan - John, zelfde geval onder leiding van dr. Money.. Triest verhaal dat, ooits college over gehad, en daarnaast ook stuk gezien over een genderspecifiek onderdeel in je hersenen die groter zou zijn bij mannen of vrouwn, en in het geval van inter of transseskualiteit zijn hier problemen mee.
Ik heb totaal geen idee (klinkt bot) wat Fok je hierbij kan helpen, behalve het eerder beschreven advies om heil te zoeken bij een psycholoog
Ik heb totaal geen idee (klinkt bot) wat Fok je hierbij kan helpen, behalve het eerder beschreven advies om heil te zoeken bij een psycholoog
"There is only you and your camera. The limitations in your photography are in yourself, for what we see is what we are" - Ernst Haas
[Simon de la Court Photography]
[Simon de la Court Photography]
Ik denk dat wat ik vooral zoek is begrip en acceptatie bij anderen. Ik ben ruim 15 jaar volledig in mijzelf teruggetrokken geweest en dat was al eenzaam, maar de laatste jaren zijn zo mogelijk nog eenzamer geweest, zeker door het gebrek aan begrip onder medici maar ook gewone mensen.
Via anderen wil ik ook mijzelf beter leren kennen, samen plezier hebben (zoals samen videospellen spelen een paar dagen geleden met iemand die op bezoek kwam), maar vooral mijzelf leren zien zoals anderen dat doen. Hierom heb ik al eens een topic geplaatst op een ander forum waarin ik vroeg om fotografen die eens een fotoserie met mij wilden maken, zodat ik mijzelf op een andere manier zou leren bekijken, maar nadat een gast mij daarin beschuldigde van een jongen te zijn heb ik het maar opgegeven.
Via anderen wil ik ook mijzelf beter leren kennen, samen plezier hebben (zoals samen videospellen spelen een paar dagen geleden met iemand die op bezoek kwam), maar vooral mijzelf leren zien zoals anderen dat doen. Hierom heb ik al eens een topic geplaatst op een ander forum waarin ik vroeg om fotografen die eens een fotoserie met mij wilden maken, zodat ik mijzelf op een andere manier zou leren bekijken, maar nadat een gast mij daarin beschuldigde van een jongen te zijn heb ik het maar opgegeven.
Tsja.. ik denk dat je gewoon door moet zetten, niet opgeven, zorgen dat je je sterk weet te maken.. Maar goed, das ook maar een mening.
"There is only you and your camera. The limitations in your photography are in yourself, for what we see is what we are" - Ernst Haas
[Simon de la Court Photography]
[Simon de la Court Photography]
dit is allemaal ontzettend heftig, hopelijk ben je binnenkort van alle onduidelijkheid en onbehagen af.
Het is absurd hoe je bij de VU en in Rotterdam behandeld bent, het gebrek aan professionaliteit bij de VU verbaast me ergens ook weer niet in dit opzicht. Psychologen kunnen inderdaad niet begrijpen wat je voelt en doormaakt, ze horen alleen woorden en zien hoe je je gedraagt, veels te beperkt als je met zoiets heftigs zit als zo'n intersex aandoening waar je pas zo laat achterkomt.
Dat je iets hebt dat op testikels lijkt (alles er dus zogenaamd op en aan zit) zal wel de reden zijn waarom al die 'specialisten' denken dat het klopt voor een man en er dus geen sprake zou zijn van een intersex aandoening omdat de rest ook aanwezig is, maar niet functionerend zoals bij een gezonde man (hoewel dat al reden zou moeten zijn voor nader onderzoek).
Wat ik me afvraag is of er ooit naar je hormoonspiegels is gekeken, het zal nu geen zin meer hebben aangezien je met oestrogenen bent begonnen, maar daaraan zouden ze moeten kunnen zien dat die testikel-achtige dingen onder de maat functioneren. Als je niet kan ejaculeren en testikels niet de grote hebben van een flinke druif dan mag er zeker wel reden zijn om te twijfelen. En daarnaast vraag ik me of je zoals een man ook het XY-gen hebt, dat lijken me dingen die wel in eerste instantie al onderzocht zouden moeten worden, maar ja je hebt de 'specialisten' bepaald niet meegehad dus dat dat niet is gebeurd is dan niet zo vreemd.
wens je veel sterkte en positiviteit toe
Het is absurd hoe je bij de VU en in Rotterdam behandeld bent, het gebrek aan professionaliteit bij de VU verbaast me ergens ook weer niet in dit opzicht. Psychologen kunnen inderdaad niet begrijpen wat je voelt en doormaakt, ze horen alleen woorden en zien hoe je je gedraagt, veels te beperkt als je met zoiets heftigs zit als zo'n intersex aandoening waar je pas zo laat achterkomt.
Dat je iets hebt dat op testikels lijkt (alles er dus zogenaamd op en aan zit) zal wel de reden zijn waarom al die 'specialisten' denken dat het klopt voor een man en er dus geen sprake zou zijn van een intersex aandoening omdat de rest ook aanwezig is, maar niet functionerend zoals bij een gezonde man (hoewel dat al reden zou moeten zijn voor nader onderzoek).
Wat ik me afvraag is of er ooit naar je hormoonspiegels is gekeken, het zal nu geen zin meer hebben aangezien je met oestrogenen bent begonnen, maar daaraan zouden ze moeten kunnen zien dat die testikel-achtige dingen onder de maat functioneren. Als je niet kan ejaculeren en testikels niet de grote hebben van een flinke druif dan mag er zeker wel reden zijn om te twijfelen. En daarnaast vraag ik me of je zoals een man ook het XY-gen hebt, dat lijken me dingen die wel in eerste instantie al onderzocht zouden moeten worden, maar ja je hebt de 'specialisten' bepaald niet meegehad dus dat dat niet is gebeurd is dan niet zo vreemd.
wens je veel sterkte en positiviteit toe
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.une vie en rêve est une vie sans scrupule
Ze wordt door heel veel mensen aangezien als transseksueel. Door die gedachten hebben de mensen bij de Vu ook te snel geoordeeld en zijn de problemen veel erger geworden. Als transseksuelen niet zouden bestaan was ze beter bekeken en waren al deze problemen er niet geweest. Dan was er veel eerder een eind gekomen aan de onduidelijkheid. Niet dat transseksuelen hier verder schuld aan hebben, maar ik kan me voorstellen dat je dan toch wel een wrok koesters tegenover transseksuelen.quote:Op vrijdag 6 juni 2008 23:57 schreef Isegrim het volgende:
Niet op nou te focussen op het negatieve, maar... Je haat transseksuelen?
"In case of dissension, never dare to judge till you've heard the other side."
ten eerste, ze kan vast wel voor zichzelf spreken toch?quote:Op zaterdag 7 juni 2008 00:28 schreef Karammel het volgende:
[..]
Ze wordt door heel veel mensen aangezien als transseksueel. Door die gedachten hebben de mensen bij de Vu ook te snel geoordeeld en zijn de problemen veel erger geworden. Als transseksuelen niet zouden bestaan was ze beter bekeken en waren al deze problemen er niet geweest. Dan was er veel eerder een eind gekomen aan de onduidelijkheid. Niet dat transseksuelen hier verder schuld aan hebben, maar ik kan me voorstellen dat je dan toch wel een wrok koesters tegenover transseksuelen.
ten tweede, dat dat zo is wat je zegt kan ik me voorstellen, niemand loopt met een stikker intersexed of transseksueel op 't voorhoofd, maar de leek snapt beide niet maar is wel bekender met transseksualiteit. Dan kan je net zo goed kwaad zijn op alle interseksuelen die zich niet laten zien, als op de transseksuelen die zichtbaar zijn voor 't grote publiek.
Als transseksuelen niet zouden bestaan zouden ze in Rotterdam waar ze intersexed personen behandelen net zo min haar geholpen hebben, ja toch? Die hebben ook niet bepaald onduidelijkheid weggehaald terwijl het wel hun vakgebied is in tegenstelling tot bij de VU. Ze zou alleen de ellende bij de VU bespaard zijn.
une vie en rêve est une vie sans scrupule
Mijn hormoonspiegel was normaal mannelijk voordat ik met de hormonen begon. Ik kon ejaculeren, maar slechts sporadisch, zeker omdat ik moeite had om een mannelijk orgasme te bereiken. Ik vond masturberen op de mannelijke manier zo erg dat ik zelfs probeerde er mee op te houden omdat ik zeer vaak er gewoon hoofdpijn van kreeg en het in het algemeen als een dwang ervaarde waar ik mij niet comfortabel bij voelde.quote:Op vrijdag 6 juni 2008 23:50 schreef MuteZukini het volgende:
dit is allemaal ontzettend heftig, hopelijk ben je binnenkort van alle onduidelijkheid en onbehagen af.
Het is absurd hoe je bij de VU en in Rotterdam behandeld bent, het gebrek aan professionaliteit bij de VU verbaast me ergens ook weer niet in dit opzicht. Psychologen kunnen inderdaad niet begrijpen wat je voelt en doormaakt, ze horen alleen woorden en zien hoe je je gedraagt, veels te beperkt als je met zoiets heftigs zit als zo'n intersex aandoening waar je pas zo laat achterkomt.
Dat je iets hebt dat op testikels lijkt (alles er dus zogenaamd op en aan zit) zal wel de reden zijn waarom al die 'specialisten' denken dat het klopt voor een man en er dus geen sprake zou zijn van een intersex aandoening omdat de rest ook aanwezig is, maar niet functionerend zoals bij een gezonde man (hoewel dat al reden zou moeten zijn voor nader onderzoek).
Wat ik me afvraag is of er ooit naar je hormoonspiegels is gekeken, het zal nu geen zin meer hebben aangezien je met oestrogenen bent begonnen, maar daaraan zouden ze moeten kunnen zien dat die testikel-achtige dingen onder de maat functioneren. Als je niet kan ejaculeren en testikels niet de grote hebben van een flinke druif dan mag er zeker wel reden zijn om te twijfelen. En daarnaast vraag ik me of je zoals een man ook het XY-gen hebt, dat lijken me dingen die wel in eerste instantie al onderzocht zouden moeten worden, maar ja je hebt de 'specialisten' bepaald niet meegehad dus dat dat niet is gebeurd is dan niet zo vreemd.
Mijn bloed is getest en bleek XY chromosomen te hebben. Dit sluit niet uit dat ik een chimera ben, zeker omdat ik onderdeel van een tweeling was in de baarmoeder, rond m'n 11e jaar enkelzijdige borstgroei heb ervaren en een volkomen vrouwelijke lichaamsbouw heb plus significante aanwijzingen op afwijkingen bij de ontwikkeling van de geslachtsorganen.
Ik zit dus met een heleboel vraagtekens en onzekerheden waar geen enkele arts in Nederland naar wil kijken. En ja, dat ik door hun meestal als een transsexueel gezien word (terwijl ik emotioneel slechts achter mijn lichaam aanhobbel), heeft ervoor gezorgd dat ik een bloedhekel aan dat soort.... personen heb. Ik heb geen begrip voor transsexuelen en heb eerder medelijden met ze wanneer ik mijn wrok omtrent de grove nalatigheid die ik door hun ervaar even opzij kan schuiven.
In ieder geval heb ik vandaag nog niets gehoord vanuit Duitsland... ik hoop echt dat ik iets hoor begin volgende week en dat het positief nieuws is. Ik weet niet of ik nog een keer met een situatie zoals na het telefoontje uit Rotterdam mee om kan gaan
wat ik vreemd vind, is dat jij pas na jaren inclu schaamlippen en piemel ineens komt vertellen dat je dus man/vrouw bent, bedoel, hebben je ouders nooit iets gemerkt? 
Ow nee wacht je hebt geen ouders je bent een jezus natuurlijk...
oh wacht sorry zo bedoelde ik het niet, heel veel sterkte ermee!
Knap lastig hoewel soms ook weer niet of wel?
lama
Ow nee wacht je hebt geen ouders je bent een jezus natuurlijk...
oh wacht sorry zo bedoelde ik het niet, heel veel sterkte ermee!
Knap lastig hoewel soms ook weer niet of wel?
lama
//Jij bent een user waar er meer van zouden moeten zijn, zhe devilll // Ik dacht dat je schreef Hitler ofzo//Huillie is mine!
Ik weet niet of deze theoretische situatie iets veranderd zou hebben. Wel weet ik dat ze bij het Erasmus even naar de MRI beelden die ik vanuit Duitsland had meegekregen hebben gekeken (waarvan ik dus niet zeker weet of het de juiste beelden zijn) en mij toen vrolijk weer naar de VU wilden terugsturen. Dat zij geeneens hun eigen onderzoeken wilden verrichten zegt volgens mij al genoeg.quote:Op zaterdag 7 juni 2008 01:03 schreef MuteZukini het volgende:
[..]
ten eerste, ze kan vast wel voor zichzelf spreken toch?
ten tweede, dat dat zo is wat je zegt kan ik me voorstellen, niemand loopt met een stikker intersexed of transseksueel op 't voorhoofd, maar de leek snapt beide niet maar is wel bekender met transseksualiteit. Dan kan je net zo goed kwaad zijn op alle interseksuelen die zich niet laten zien, als op de transseksuelen die zichtbaar zijn voor 't grote publiek.
Als transseksuelen niet zouden bestaan zouden ze in Rotterdam waar ze intersexed personen behandelen net zo min haar geholpen hebben, ja toch? Die hebben ook niet bepaald onduidelijkheid weggehaald terwijl het wel hun vakgebied is in tegenstelling tot bij de VU. Ze zou alleen de ellende bij de VU bespaard zijn.
Dit gebrek aan interesse is ook een van de voornaamste drijfveren achter mijn zelfmoordbuien. Ik voel mij in de steek gelaten, een vreemde mutatie die niet thuis hoort in deze wereld, en de resulterende pijn heeft mij meedere malen over de rand geduwd, waarbij het mij enkel aan de middelen ontbrak om zelfmoord te plegen. Met andere woorden, als er slaappillen of andere geschikte medicijnen in huis waren geweest was ik hier al niet meer.
Dit is ook waarom ik zo bang ben voor een negatief bericht uit Duitsland...
quote:Op zaterdag 7 juni 2008 01:16 schreef zhe-devilll het volgende:
wat ik vreemd vind, is dat jij pas na jaren inclu schaamlippen en piemel ineens komt vertellen dat je dus man/vrouw bent, bedoel, hebben je ouders nooit iets gemerkt?
Ow nee wacht je hebt geen ouders je bent een jezus natuurlijk...
oh wacht sorry zo bedoelde ik het niet, heel veel sterkte ermee!
Knap lastig hoewel soms ook weer niet of wel?
lama
.
Mijn schaamlippen zijn vergroeid. Ik kan enkel de vagina voelen onder de huid. Hierdoor is de vagina ook niet zichtbaar van buiten.quote:Op zaterdag 7 juni 2008 01:16 schreef zhe-devilll het volgende:
wat ik vreemd vind, is dat jij pas na jaren inclu schaamlippen en piemel ineens komt vertellen dat je dus man/vrouw bent, bedoel, hebben je ouders nooit iets gemerkt?
Mijn moeder, oma enzovoort hebben altijd gemerkt dat er iets anders was aan mij, maar ze wisten nooit precies wat. Vriendinnen van m'n moeder hebben ook vaak opgemerkt dat ik meer een dochter was dan een zoon. Het is dus niet volkomen onopgemerkt gebleven.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |