Mensen ontmoeten/vrienden maken

Nou, het is eigenlijk pas sinds een paar maand dat ik besef wat er daadwerkelijk aan de hand is. Dat klinkt oerstom natuurlijk want het is immers mijn leven.
Maar op de een of andere manier zit je in zo'n dageljkse routine (sleur zo u wilt) dat de dagen gewoon voorbij gaan.
-werken, school, studeren, slapen, werken etc.-
Uit mijn schooltijd heb ik slechts een paar goede kennissen overgehouden. Maar ja, je raakt toch uit elkaar op een gegeven moment. Als ik vrij was zaten zij op school, als zij vrij waren was ik aan het werk.

Maar goed, je vraag is prima natuurlijk: "wat heb je er al aan gedaan" Een cruaciale vraag, want ik besef donders goed dat er maar één persoon is die hier iets aan kan veranderen, ik.

De reden dat ik gepost heb is dat ik benieuwd was naar ervaringen en of meningen van anderen. Het is zo'n typisch geval van "ik ben vast de enigste" maar dat is natuurlijk niet zo. Vandaar dat ik belang had bij input van anderen.

Deze van Panthera1984 vind ik bijvoorbeeld erg interresant:

quote:

Wat gek, ik heb dat precies andersom ervaren... niet met je hoofd boven het maaiveld uitsteken, gewoon normaal zijn, expres fouten maken, want anders ben je de enige die het 'gewoon kan'...
Ik kan me wel voorstellen dat (vooral voor jongens) lichamelijk de sterkste/beste/snelste zijn helpt, maar ik als meisje had daar sowieso geen kans op.

Op een een of andere manier ben ik te eigenwijs om me in een hoekje te laten drukken. Ik voelde maar een manier om me niet te laten kennen, de beste of zeer goed zijn. Op de basis school heb ik zeker de helft van de tijd docenten gehad die me alleen maar konden vertellen hoe slecht ik het deed (maar die stonden dan ook dronken voor de klas...). En het slecht doen zou de "rest" gelijk geven en dat kwam me mijn eer te na.

Maar om even weer terug te komen op de vraag van Catbert.
Ik heb niet stil gezeten, zeker niet. Ik ben lid geweest bij een dans vereniging. Heb daar een heel leuk meisje leren kennen. Helaas waren haar ouders het niet eens met mijn werk en dat was dan dat. Het dansen ben ik mee gestopt omdat het niet meer naast mijn werk te plannen was.
Onlangs ben ik lid geworden van een sportvereniging, deels voor de beweging en het avontuur maar ook om wat contacten op te doen natuurlijk.

Het is waar dat het sluiten van vriendschappen tijd kost, maar dat geld ook voor mij.
Ik moet een knop omzetten en dat moet ik heel bewust doen. Vroeger zou ik nooit uit mezelf een geprek met iemand aangegaan zijn over koetjes en kalfjes, het moest altijd ergens over gaan want dat kon ik er wat over weten / vertellen.
Het kost echt moeite om een gesprek op te starten, ook als mensen prive tegen mij praten. Ik ben misschien een beetje bot geworden, altijd ja of nee en mijn mening veranderd vaak in een standpunt.
Altijd zwart/wit, ik moet het grijze gebied leren ontdekken waarbij ik iets van mezelf prijs moet geven. En dat blijft moeilijk.

quote:

Op dinsdag 28 juli 2009 20:22 schreef Nomad404 het volgende:


Maar om even weer terug te komen op de vraag van Catbert.
Ik heb niet stil gezeten, zeker niet. Ik ben lid geweest bij een dans vereniging. Heb daar een heel leuk meisje leren kennen. Helaas waren haar ouders het niet eens met mijn werk en dat was dan dat. Het dansen ben ik mee gestopt omdat het niet meer naast mijn werk te plannen was.
Onlangs ben ik lid geworden van een sportvereniging, deels voor de beweging en het avontuur maar ook om wat contacten op te doen natuurlijk.

Wat voor werk doe je dan...?

Ik zal in de schoonmaak, maar dat was naast mijn school om geld te verdienen. Als bijbaantje.
Daar zagen ze geen toekomst in denk ik. Beetje oppervlakkige gedachte maar je.
Feit dat ze zich daar wat van aantrok was vette afknapper, als je mensen niet kan waarderen voor wat ze zijn dan heb je het bij mij verpest.

Voor mij hetzelfde, nieuwe contacten zijn niet zomaar gelegd.

quote:

Op maandag 11 februari 2008 18:09 schreef Papierversnipperaar het volgende:
Als ze die interesse tonen moet je sterk blijven en hun nieuwsgierigheid bevredigen.

Laat zien wie je bent. Dat is de enige manier om vrienden te krijgen.

Mooie woorden, helaas herken ik me ook wel in het verhaal.

Ik herken mezelf ook erg in de verhalen van de TS, Maartel en Nomad404. Ik heb wel een paar vrienden via mijn studie, maar die wonen allemaal ver weg, waardoor het erop neerkomt dat als ik thuis ben ik altijd alleen ben. Zij weten niet dat ik verder geen vrienden heb, omdat ik bang ben dat het ze afschrikt.

Waar ik net als jullie mee zit is, hoe maak je vrienden zonder al vrienden te hebben? Ik ben wel eens in mijn eentje uitgegaan, maar dit was geen succes. Misschien is er hier een ervaringsdeskundige die ook in een dergelijke situatie heeft gezeten?

Denken jullie dat het verstandig is om mijn huidige vrienden gewoon de waarheid te vertellen (niet met een dramatisch wat ben ik zielig verhaal, maar het ze gewoon enkel vertellen), of zal dat ze afschrikken en schade veroorzaken?

Alvast bedankt voor jullie reacties!

quote:

Op zaterdag 1 augustus 2009 20:31 schreef TripleEspresso het volgende:
Waar ik net als jullie mee zit is, hoe maak je vrienden zonder al vrienden te hebben? Ik ben wel eens in mijn eentje uitgegaan, maar dit was geen succes.

Waarom was het geen succes?

Herkenbaar.
En vooral als je iemand hebt waarmee het klikt gooit de afstand waarop je woont ook wel eens roet in het eten.

quote:

Op zaterdag 1 augustus 2009 21:32 schreef wittesneeuw het volgende:

[..]

Waarom was het geen succes?

Ik ben in verschillende tenten geweest, maar stond daar maar een beetje in mijn eentje, terwijl iedereen om me heen met andere mensen in groepjes stond. Het voelt dan alsof je door iedereen wordt aangekeken. Misschien dat het toeval was hoor, maar ik heb niemand gezien die daar ook in zijn eentje was.

Als je dan iemand tegenkomt die je nog kent van de middelbare school ofzo, dan vragen ze "Met wie ben je hier?" Als ik dan vertel dat ik 'toevallig vandaag' in mijn eentje ben, dan wordt je een beetje lacherig aangekeken.

Misschien dat ik in de verkeerde tenten ben geweest, maar daardoor was het geen succes.

Ik lees even mee zonder meteen een enorm verhaal te posten. Mijn verhaal is hetzelfde als vele die hierboven al gepost zijn. Mijn hele leven alleen, moeite met contacten leggen, kan soms moeilijk gesprekken gaane houden en ik sluit mezelf af als ik ook maar eventjes het gevoel heb dat ik er niet bij hoor.

Dat laatste is mijn grootste probleem. Ik heb hele lieve collega's die allemaal ontzettend sociaal naar elkaar toe zijn, maar als ik ook maar eventjes het gevoel heb dat ik een vijfde wiel aan de wagen ben, dan sluit ik mezelf volledig af, stop mijn kop in het zand en doe alsof ik er niet ben. Het lukt me gewoon soms domweg niet om te praten, ik weet dan niet waarover.
Zoals hierboven al werd opgemerkt: minder denken meer genieten van het leven. Ik ga, als ik mezelf afsluit, in mijn hoofd leven en mezelf afstraffen. Het is dan moeilijk om eruit te komen.

Ik heb tegen een aantal mensen verteld dat ik zo eenzaam ben, maar veel ben ik daar in ieder geval niet meer opgeschoten. Het is op zich best fijn als een paar mensen het weten, om er eens voor uit te komen. Maar je wordt er in ieder geval niet minder eenzaam van.

_{Sorry, voor het warrige verhaal. Ik zit sinds gisteravond om exact deze redenen weer in een zware dip en mijn hoofd is iets te chaotisch om alles overzichtelijk neer te typen}

quote:

Op zondag 2 augustus 2009 11:38 schreef TripleEspresso het volgende:
Als je dan iemand tegenkomt die je nog kent van de middelbare school ofzo, dan vragen ze "Met wie ben je hier?" Als ik dan vertel dat ik 'toevallig vandaag' in mijn eentje ben, dan wordt je een beetje lacherig aangekeken.

Hoe reageer jij dan als iemand je zo'n gesloten antwoord op jouw open vraag geeft?

(ik kan het niet voor jou zeggen maar voor mij geldt: lacherig aankijken, weglopen en iemand zoeken die mijn gezelschap wel op prijs stelt, want die ander heeft daar blijkbaar geen zin in)

quote:

Op zondag 2 augustus 2009 12:02 schreef bloempje-moi het volgende:
Ik lees even mee zonder meteen een enorm verhaal te posten. Mijn verhaal is hetzelfde als vele die hierboven al gepost zijn. Mijn hele leven alleen, moeite met contacten leggen, kan soms moeilijk gesprekken gaane houden en ik sluit mezelf af als ik ook maar eventjes het gevoel heb dat ik er niet bij hoor.

Dat laatste is mijn grootste probleem. Ik heb hele lieve collega's die allemaal ontzettend sociaal naar elkaar toe zijn, maar als ik ook maar eventjes het gevoel heb dat ik een vijfde wiel aan de wagen ben, dan sluit ik mezelf volledig af, stop mijn kop in het zand en doe alsof ik er niet ben. Het lukt me gewoon soms domweg niet om te praten, ik weet dan niet waarover.
Zoals hierboven al werd opgemerkt: minder denken meer genieten van het leven. Ik ga, als ik mezelf afsluit, in mijn hoofd leven en mezelf afstraffen. Het is dan moeilijk om eruit te komen.

Ik heb tegen een aantal mensen verteld dat ik zo eenzaam ben, maar veel ben ik daar in ieder geval niet meer opgeschoten. Het is op zich best fijn als een paar mensen het weten, om er eens voor uit te komen. Maar je wordt er in ieder geval niet minder eenzaam van.

_{Sorry, voor het warrige verhaal. Ik zit sinds gisteravond om exact deze redenen weer in een zware dip en mijn hoofd is iets te chaotisch om alles overzichtelijk neer te typen}

Zo herkenbaar.
Dat meteen afsluiten voor anderen als het even wat minder gaat, helpt gewoon niet

quote:

Op zondag 2 augustus 2009 13:13 schreef wittesneeuw het volgende:

[..]

Hoe reageer jij dan als iemand je zo'n gesloten antwoord op jouw open vraag geeft?

(ik kan het niet voor jou zeggen maar voor mij geldt: lacherig aankijken, weglopen en iemand zoeken die mijn gezelschap wel op prijs stelt, want die ander heeft daar blijkbaar geen zin in)

Voor zover ik het heb meegemaakt gaat het gesprek dan nog 2 minuten door en dan zegt hij/zij iets in de trant van "ik ga nog ff ergens anders heen, tot ziens".

Ik weet niet hoe ik hierop zou moeten reageren, het is voor mijn gevoel ook niet normaal om in je eentje uit te gaan, of is dat een vooroordeel?

quote:

Op zondag 2 augustus 2009 12:02 schreef bloempje-moi het volgende:

[...]

Ik heb tegen een aantal mensen verteld dat ik zo eenzaam ben, maar veel ben ik daar in ieder geval niet meer opgeschoten. Het is op zich best fijn als een paar mensen het weten, om er eens voor uit te komen. Maar je wordt er in ieder geval niet minder eenzaam van.

[...]

Hoe reageerden die mensen die je het verteld hebt op dat je alleen was? En wat voor een relatie heb je met die mensen? Heeft het positieve of negatieve effecten gehad?

quote:

Op zondag 2 augustus 2009 13:47 schreef TripleEspresso het volgende:

[..]

Voor zover ik het heb meegemaakt gaat het gesprek dan nog 2 minuten door en dan zegt hij/zij iets in de trant van "ik ga nog ff ergens anders heen, tot ziens".

Ik weet niet hoe ik hierop zou moeten reageren, het is voor mijn gevoel ook niet normaal om in je eentje uit te gaan, of is dat een vooroordeel?

In de tijd dat ik in de horeca werkte ging ik regelmatig alleen uit, maar dat was vrij makkelijk omdat ik iig altijd met mijn collega's kon kletsen. En als je er dan toch al alleen bent raak je vaak sneller met anderen aan de praat dan wanneer je al met wat vrienden bent.
Nu ik er een paar jaar 'uit' ben geweest en eigenlijk niemand meer goed ken in de plaatselijke kroegen is het een stuk lastiger. In m'n eentje in een kroeg vermaak ik me nou niet echt, en als ik alleen uitga is het dan ook vooral vanuit een accute behoefte om nieuwe mensen te ontmoeten.. Maar dan zit je daar dus met het idee "ik wil vrienden maken (of meer) en zo snel mogelijk" en voelt de avond als een verspilling van energie en geld als je uiteindelijk niemand hebt gesproken. Da's én erg demotiverend, maar 't helpt ook voor geen meter want een uitstraling van "ik ben hier alleen, wie komt me uit m'n eenzaamheid verlossen" trekt nou niet direct mensen aan.