Hoe gaat het met de (nieuwe) moeders? Deel 52

quote:

Op vrijdag 11 januari 2008 00:51 schreef Brighteyes het volgende:
Dat wel bix, maar ik merk dat het me wel degelijk meer doet nu dan toen ik nog niet zelf een kindje had. Het komt toch dichterbij.

Toen Thijs overleed was ik hoogzwanger van Cas. Thijs overleed op mijn uitgerekende datum. Ik heb echt geprobeerd toen om me af te sluiten voor het verdriet van Bar, hoe egoďstisch dit ook klinkt. Ik kon er gewoon niet mee omgaan toen, wilde mezelf onder controle houden en focussen op wat me te wachten stond. Maar uiteindelijk zit je toch in tranen en laat je de angsten toe. Vond het ook heel bijzonder dat Bar en Cas elkaar ontmoet hebben en met elkaar geknuffeld tijdens de meet toen. Het lag allemaal zo dicht bij elkaar.
Daarom snap ik heel goed wat je bedoelt BE.

edit: verkeerde topic

Moonah... het is heel verdrietig dat Ayden is overleden, dat dat kleine mannetje niet langer bij zijn papa, mama, broertje en zusjes heeft mogen zijn.
Maar dat maakt jouw gevoel niet onbenullig of ondankbaar. Jij voelt dat zo... dat mag er ook zijn en dat kan ook bestaan naast al die andere gevoelens.
_{weet niet helemaal hoe ik het op moet schrijven, hoop dat het overkomt zoals ik het bedoel...}

[ Bericht 0% gewijzigd door Nijna op 11-01-2008 16:35:50 (typefoutje hersteld) ]

_{Heel goed opgeschreven Nijna, zo zie ik het ook}

Hier ook, maar het contrast is wel heel groot.

Ik schreef net dit naar Sjeen op msn:
Net bij de garage 'als u een momentje heeft, zetten we uw band er weer onder'
'Eh ja... is goed, haal ik even mijn kind uit de auto'.
En dan kan ik mijn verliefde grijns echt bijna niet onderdrukken hoor!

En dan lees je hier weer, en dan is het tochheel even die realisatie van 'ik wel, zij niet'...
Het zijn 2 losse verhalen maar op dit moment raken ze elkaar en is het soms lastig om iig hier ten volle die trots te laten zien, juist vanwege dat contrast.
In het dagelijks leven doe ik het gewoon wel hoor, ondanks mijn tranen voor Tan als ik achter de laptop zit, maar die zijn er niet de hele dag dus.

Sjak, euh, hoe ga je dat doen, niet bevallen? Kun je mij dat trukje leren?

Moonah, ik sluit me geheel aan bij Nijna. Wat er omtrent Ayden allemaal gebeurd is alles overweldigend en heel erg emotioneel, maar dat betekent niet dat jouw gevoelens over Thies er niet mogen zijn of ondankbaar en onbenullig zijn.

BE, wat fijn dat het weer wat beter gaat. Het is ook allemaal niet niks, net bevallen zijn, een kindje, aan elkaar wennen en dan ook nog zoveel verdriet om Ayden.

quote:

Op vrijdag 11 januari 2008 14:03 schreef dutchie het volgende:

[..]

Toen Thijs overleed was ik hoogzwanger van Cas. Thijs overleed op mijn uitgerekende datum. Ik heb echt geprobeerd toen om me af te sluiten voor het verdriet van Bar, hoe egoďstisch dit ook klinkt. Ik kon er gewoon niet mee omgaan toen, wilde mezelf onder controle houden en focussen op wat me te wachten stond. Maar uiteindelijk zit je toch in tranen en laat je de angsten toe. Vond het ook heel bijzonder dat Bar en Cas elkaar ontmoet hebben en met elkaar geknuffeld tijdens de meet toen. Het lag allemaal zo dicht bij elkaar.
Daarom snap ik heel goed wat je bedoelt BE.

Het lijkt met niet meer dan logisch dat je dat probeerde Dutchie, het is toch ook niet niks, jij hoogzwanger en aan de andere kant van het land overleed een kindje die de leeftijd had van jou oudste zoon...
Ik denk in mijn beleving dat ik me er ook voor af zou proberen te sluiten, je draagt immers zelf een klein babietje in je buik, en die verdient de beste start, en niet een mama die kapot gaat van angst en emotie.
Je hoeft je er echt niet voor te schamen hoor, het lijkt me niet meer dan een normale reactie

Ik heb het eigenlijk ook wel beetje gehad toen Danyel geboren werd, ik vond het moeilijk om bv fotos te posten van Thijs, puur vanwege het verdriet en de omacht waar Pluphy en haar fam op dat moment door heen ging...

En ik denk dat Tan op haar mannier ergens ook "blij"is dat men blijft posten over de andere kinderen

Enne Duchtie ik heb genoten van dat knuffel moment met cas

Weet ik Bar.

Inderdaad ja, jij had dezelfde ervaring toen Danyel overleed. Het is zoiets onwerkelijk op zo'n moment.

oeps, mijn post in het verkeerde topic gezet

Fons begint zelfs dikwijls te gillen als ik hem overneem van zijn papa. Soms ben ik alleen maar goed voor m'n borsten...

Ik snap je wel hoor Moonah, alles lijkt onbenullig bij een gebeurtenis als dit.
Maar feit is dat het leven doorgaat, met alles wat daar (gelukkig) bij hoort.
Ik moet zeggen dat het mij wel behoorlijk bezig houdt, die kleine Ayden.
Dan mogen wij met z'n allen de handen dichtknijpen met onze kleine moppies.

Ik vind ook dat er veel in het niet valt bij zoiets.

En toch kom ik weer met mezelf aanzetten hier. Ik kan me maar niet verzoenen met mezelf, zo jammer, want er gaan zo veel dingen wel goed. Mijn werk, hoewel dat ook gewoon erg spannend is en me helemaal opfokt soms, met de kindjes gaat het goed, het huis is fijn en we hebben wel prima dagen. Maar die afkeer van mezelf en dus niet in staat zijn ook maar enigszins iemand toe te laten, dat maakt alles zo ongelukkig.

Wat rot blijft het toch op die manier Sugar Doet de therapie hier geen iniminibeetje iets voor je hierin?

He Sugar wat naar

Sugar, wat rot zeg

Therapie doet wel wat, vooral inzicht geven toch wel en me een zekerder gevoel geven over mijn gevoel. Dat dat klopt. Maar ik heb het maar eens in de 2 weken nu en tussen het (drukke!) werk door. Weinig rust dus eromheen.

En dat ik -als S me vasthoudt- gewoon alleen maar denk: "Wat voelt hij nu, wat voor lijf?", dat is gewoon ook echt niet zoals het moet, vind ik. Ik ben zo onzeker erover, sluit me zo af voor mijn lijf en vind het vreselijk om aangeraakt te worden.

Sugar

Suug

Ik ben al 3 weken over tijd..... Dus heb toch maar een test laten doen bij de HA, ondanks dat gesteriliseerd is. Ik heb het laatste jaar zoveel dingen gekregen die ontzettend zeldzaam dat ik nergens meer van sta te kijken...

Maar nee, niet zwanger. En ja, ik weet dat dat goed is, want ik mag niet zwanger zijn, maar toen ik onderweg terug naar huis was, toch even zitten in de auto....

Stomme hormonen!!

Oh ja, blaasontsteking had ik dan weer wel....

oh lief17, shit. ik kan me je teleurstelling goed voorstellen. het is ook echt moeilijk en zwaar, wat jij moet doorstaan allemaal. veel sterkte weer en hopelijk ben je snel van die blaasontsteking af. ik weet niet meer wat je er allemaal precies over verteld hebt maar hoe ziet de rest van je behandel-programma er ongeveer uit, wat is de tijdsplanning bedoel ik?

sugar, da's inderdaad niet het enige dat je zou 'moeten' voelen op zo'n moment nee, rot zeg. klinkt wel heel erg als iets voor haptonomie. heb je daar alweer contact mee opgenomen? en je nieuwe werk, hoe gaat 't daarmee behalve dat 't druk is? vind je 't wel leuk? voel je je er op je plek? zijn ze er een beetje aardig voor je? of is 't alleen maar nog een hele lading verwachtingen erbij waar je aan 'moet' voldoen.

Sugar, dan leg ik maar even een virtuele arm om je geest heen... Zo triestig dat jij jezelf niet kan zien zoals anderen je zien. Denk je dat de therapie die je nu hebt genoeg is, en passend is bij je probleem?

Hier een moeder die een stukje van zichzelf mist. Op de een of andere manier ben ik dat kwijtgeraakt tussen werk en moederschap. Want uit dat en zwangerschap en ziek zijn/herstellen lijkt mijn leven nu alleen te bestaan. Nou doe ik werk en moederschap met hart en ziel. Maar ik had toch ooit allemaal fijne interesses. Die zijn stil komen te liggen omdat ze bijvoorbeeld niet handig combineren met een rondrommelende dreumes. Of omdat we weinig oppas hebben en ik niet de hort op kan. (Ja, zwangerschapsyoga kan nog wel.)

Affijn, de dreumes is naar het KDV vandaag en ik heb maar weer eens m'n verwaarloosde Koreaanse taalcursus te voorschijn gehaald. Annyong haseo. _{Hallo, gaat het goed?} Misschien is het een beginnetje terug op weg naar een wat beter evenwicht in mijzelf...

quote:

Op maandag 14 januari 2008 12:57 schreef bixister het volgende:
oh lief17, shit. ik kan me je teleurstelling goed voorstellen. het is ook echt moeilijk en zwaar, wat jij moet doorstaan allemaal. veel sterkte weer en hopelijk ben je snel van die blaasontsteking af. ik weet niet meer wat je er allemaal precies over verteld hebt maar hoe ziet de rest van je behandel-programma er ongeveer uit, wat is de tijdsplanning bedoel ik?

Thanx Bix . Ik ben in afwachting van de oproep van het ziekenhuis, die verwacht ik ergens in maart te krijgen. Dan ongeveer 10 dagen ziekenhuis en dan de herstelperiode. Krijg nog wel wat voor mijn kiezen en moet eerlijk zeggen dat ik er ook wel tegenop zie.. Maar ja, het is voor een goed doel, kan ook niet blijven zitten natuurlijk....

Phfff!!

Ik heb een chaos hier in huis en ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Heb Mikael al extra vroeg weg gedaan vandaag zodat ik zonder hem eens goed aan de slag kon hier. Maar ik blijf van de ene ruimte naar de andere pakken. Mikael had vanmiddag zo'n beetje alle kleren uit 2 kasten getrokken terwijl ik aan de afwas was (ja hij was verdacht stil maar was niet helder genoeg om te denken dat ie iets deed wat niet mocht.) En nu liggen overal kleren, speelgoed en ook mijn was van het weekend moet nog opgevouwen worden. En ik wilde de wc ook nog doen! Maar het lukt niet. Ben het al zo helemaal zat dat ik mezelf niet kan dwingen om iets te gaan doen!! En dan ben ik ook nog zo moe en gewoon bleh.