Stomme mailtjes van cocktease collega (v)

quote:

Op dinsdag 20 november 2007 13:57 schreef remlof het volgende:
Krijgen we hier vanavond ook nadere uitleg?

nou het hek is hier wel van de dam, van de dam zeg ik je! En ik moet het uiteraard allemaal laten bezinken, dus vanavond vast wel een update onder het genot van een wijntje (want dat heb ik wel nodig nu!)

In haar CV stond er niets van, maar via via heb ik me laten vertellen dat haar vorige baan kindermeisje was...

Omdat ik toch wel was geschrokken van haar mail zoals ik in de openingspost heb gezegd heb ik besloten haar toch maar te bellen. Even na het middaguur had ik haar aan de telefoon. Het gesprek ging niet makkelijk, maar ik wilde toch duidelijk maken dat ik het niet vond kunnen dat ze me afschilderde als een aanrander.

Ik moest toegeven dat haar signalen niet helemaal even duidelijk waren, maar kom op, ik ben een man. Als een vrouw met een vriendelijk lachje naar ons kijkt denken we al dat ze wel in is voor een vlugge pijpbeurt op het toilet. Maar goed, ondanks mijn eerdere stommiteiten heeft ze me uiteindelijk wel terug gezoent, dat doe je toch niet als je iemand helemaal niet mag?

Omdat ons pand zo zakelijk overkomt, leek het mij verstandig om weer naar het grand cafe te gaan waar ik twee weken terug zo dronken werd. Gewoon om het uit te praten. Onder werktijd. Ze wilde eerst niet, maar toen ze merkte dat ik boos werd, omdat ze niet wilde komen stemde ze toe.
Overigens hadden we het daar tijdens de evaluatiegesprekken ook weleens over, erg standvastig is ze niet. Altijd maar toegeven als de andere partij boos wordt, maar ze werkte eraan beloofde ze me. Maar dat terzijde, ik wil haar niet in een kwaad daglicht zetten.

Aangekomen in het grand cafe bestelde we allebei een vers geperste sinaasappelsap. De sfeer leek even goed. Maar het begon bij mij te kriebelen. Waarom zou ik me opstellen alsof ik iets fout heb gedaan? Sterker nog, waarom zou ze me afwijzen? Hoewel ik dus kwam om dingen uit te praten, leek het me plotsklaps verstandiger om haar eens te vragen waar ze de arrogantie vandaan haalt MIJ af te wijzen.
Ze reageerde stomverbaasd over de overwachte en haast soap-achtige wending aan het gesprek, en vertelde me doodleuk dat ze geen trek had om mijn praatjes aan te horen over hoe fantastisch ik wel niet ben. Daarna stapte ze op met de mededeling dat we het een andere keer zouden uitpraten.

Je snapt dat ik toch best verbouwereerd was dat ze zomaar opstapte en mijn woede sloeg weer over in angst en schaamte. Ik rekende snel af en liep terug naar mijn werk. Ik heb toen niets meer van me laten horen, tot een half uur geleden. Gelukkig heb ik haar persoonlijke e-mailadres ooit gekregen en heb weer mijn excuses aangeboden en of we het vandaag nog kunnen uitpraten. Ik ben benieuwd wat haar reactie zal zijn en of ik haar zal uitnodigen om het bij mij thuis uit te praten...