Yppy en Fuente vroegen in het 'hormonen-topic' heel lief hoe het met me gaat, maar doe het liever hier. Dus even vertellen.
Ik schommel nogal in hoe ik me voel, nog steeds wel. En met name de trubbels rondom eten, aankomen, een hekel hebben aan mezelf en weer afvallen en daar overgefocusd op zijn, kleuren mijn dagen. Ik hoop echt dat ik daar door therapie wat losser van kan komen.
Omdat sommigen misschien mijn showcase hebben gezien in FOT (zonnebank) en dat raar vinden in het licht van een eetprobleem en onzekerheid over mijn lichaam, wil ik graag uitleggen waarom ik zoiets wel kan plaatsen. Kreeg er namelijk ook al een vraag over via pm.
De onzekerheid die ik dagelijks voel over mezelf, gaat over mijn oncontroleerbare zelf, inclusief mijn lijf in alle houdingen, alle bewegingen en vanuit alle hoeken gezien. Als ik de controle juist volledig heb over wat ik van mezelf laat zien (zoals via foto's die ik zelf maak), kan ik die onzekerheid wegnemen en durf ik mezelf wel te laten zien. Soms dus zelfs heel erg letterlijk: bloot onder een zonnebank. De reden om die foto's te plaatsen was trouwens echt het leuke beeld van blauw en bloot en licht, dus stond los van mijn lijf. Graag had ik er een ander lijf voor gebruikt.
Maar ik kan me voorstellen dat er meer mensen zijn die niet zo goed konden plaatsen hoe zulke foto's in relatie staan met die onzekerheid die ik ook beschrijf. Ik hoop dan dat ik dat voor die mensen heb kunnen verduidelijken, vind ik zelf een fijner idee.
(De foto's zijn inmiddels niet meer online, van mij hoefde dat ook weer niet lang te zien te zijn.)
En verder gaat het met S niet zo goed. Het afgelopen jaar doet hem nu behoorlijk de das om. Ik sta nu een klein beetje in zijn schoenen van vorig jaar: er zijn als sterkste, dingen opvangen en hem ontlasten. Hij is nu vanaf gisteren ziek thuis, een week op doktersadvies. Ik ben blij dat hij het onder ogen ziet, het was echt nodig dat hij accepteerde dat hij "op" is.