Hoe gaat het met de moeders? deel 47

Mibos, jeetje, heftig nieuws wel. Er zal veel op z'n plek gevallen zijn, maar ook veel in een ander licht staan nu. Sterkte hiermee weer.

jeetje, Mibos, dat is wel effe wat anders dan je "normale" instabiele bekken, zeg

wat bedoel je precies met hypermobiel, dat je een soort trekpopjeslichaam hebt? alles kan alle kanten op?

Jemig Mibos, wat heftig zeg. Wel goed dat je nu weet wat het is en ook zeker voor Kaith. Dan kan je idd rekening houden met dingen.

[ Bericht 0% gewijzigd door snoopy op 08-10-2007 10:16:25 ]

Mibos, heel heftig zeg. Sterkte!

Ergens is het een soort van rust omdat je eindelijk weet waarom ik niet echt vooruit kom en waarom het ontwikkelen ook zolang duurde na haar voorkeurshouding.

Inderdaad Milagro:

Als ik bijvoorbeeld rechtop sta dan slaan mijn knieen door naar achteren. Als ik op mijn armen leun dan draaien mijn ellebogen helemaal door naar binnen dus de knokkel draait naar mijn ribben. Ik heb werkelijk alles aan mijn benen gekneusd en gescheurd (1 voet al 5 keer en de andere 6 keer) en dan is op foto''s niet te zien of het gebroken is of gekneusd. Dus altijd in het gips en dan blijkt achteraf dat het niet gebroken is maar wel helemaal donkerblauw/paars zwart en helemaal dubbel zo dik als normaal met een minimale genezing van 3 maanden voor een enkelbandscheuring bijvoorbeeld. Punt is hoe vaker het voorkomt hoe moeiljker het geneest en dat is ook wel zo want de laatste keer in 2005 heb ik bijna 6 maanden een softcast gehad en de laatste vakantie in Oostenrijk ging ik ook weer vol door mijn voet en die is nog steeds lastig op zijn tijd. Ook een teken is dat Kaith en ik ook vel over hebben. Het vel op mijn hand bijvoorbeeld dus alleen huid kan ik +/- 4 cm uitrekken. Heb dat nooit bekeken maar een reuma/neuroloog die bekijken dat allemaal en dat is ook een typisch kenmerk. Te los in je vel zitten zeg maar.

Luxatie's is ook een deel van EDS en die zijn er bij mij regelmatig maar omdat ik dan geen pijn voel draai ik zelf met mijn schouder en dan zit hij er weer in en dat is ook zo met mijn knie. Je voelt dat het niet goed zit dus even schudden en dan is het over.

Sugar inderdaad het zet dingen in een ander perspectief en ook eventueel een brusje komt nu veel sneller dan gepland of helemaal niet aan de orde. Als je het ergste type hebt dan kan het een hele nare ziekte zijn maar gelukkig is dat nu niet aan de orde maar als ik een tweede wil moet je daar wel snel aan gaan denken want ik ben bijna 30 en na mijn 32e worden vrijwel allemaal drama-zwangerschappen en bevallingen. Als het zwanger worden net zolang duurt als bij Kaith dan mogen we nu al gaan klussen terwijl ik nog aardig moet herstellen van Kaith dus er is een hoop te overdenken.

Pffff Mibos wat een heftige ontdekking, sterkte ermee

Jeutje Mibos... Wat een nieuws zeg... Idd zullen er wel een aantal dingen op zijn plek vallen, maar goed, andere dingen hadden dus ook anders kunnen lopen als er dit eerder bekend was.
Goh zeg...

EDS is geen leuk iets om te hebben. Ik heb er destijds heel veel over gelezen ivm Kai's hypermobiliteit. Er is hier op fok ook een speciaal topic waar meer mensen met EDs zitten. Misschien kan je daar ook je ei kwijt. Sterkte Mibos

Ik ben verdrietig. Kai is jarig en ik zie hem vandaag niet...

quote:

Op maandag 8 oktober 2007 10:22 schreef m@x het volgende:


Ik ben verdrietig. Kai is jarig en ik zie hem vandaag niet...

voor jou en van harte gefeliciteerd met je zoon

Mibos Ik wist niet dat jij dat ook hebt Mikael en ik hebben het allebei namelijk ook. Ik heb type 3, hypermobiliteitsvorm. En omdat er vaak maar een soort type in de famillie voor komt heeft Mikael ook type 3. Na onderzoeken in ziekenhuis en met kinderfysio is dat ook gebleken. Ik heb het gelukkig niet zo erg als jij als ik dat zo lees.

Er is een topic over. Oh M@x heeft het al.

Dat is allemaal erg heftig mibos.Sterkte

Gefeliciteerd M@x met Kai. En ook sterkte. Zie je hem wel gauw?

BE dat is ook het vervelende. Als dit bekend was geweest dan had het meteen een keizersnede geweest en dan was het ook lastig geweest maar veel minder vervelend dan nu.

Maar ja het is niet anders en het heeft een naam en een genezing is er niet maar wel dingen die heel duidelijk worden en eeuwige fysio voor ons allebei. Voor Kaith en mij om spieren te controleren. Dus dat als we op onze armen leunen dan niet onze ellebogen naar binnen draaien maar leren dat je je armen recht houdt. Kaith gaat daar al mee beginnen en ik in een later stadium. Hoe kleiner ze er mee beginnen hoe meer het aangeleerd is en hoe beter ze er mee opgroeien. Ik ga eerste naar het bekkenbodembehandelcentrum om te kijken of er nog verbetering op dat gebied is en die gaan ook al wel beginnen met steviger maken van vanalles maar eerst het herstel van de bevalling en dan de rest.

Voor jou dan idd mss ietsje te laat, maar gelukkig is het voor Kaith al wel bekend. Dan kan ze er idd goed mee leren om gaan.

m@x voor jou!

Jeetje Mibos, wat heftig zeg..

Mibos

Max bedankt voor de link en ja mijn duim kan ook rare dingen hoor!!! Net als mijn vingers die kunnen in negentig graden achterover.

Gefeliciteerd met Kai en een knuffel omdat je hem moet missen...

Ik wist het tot vorige week ook niet maar ergens toen het geopperd werd wist ik het al wel eigenlijk... Nu is het bevestigd en een plan van aanpak maken en kijken naar de toekomst. Komt allemaal goed hoor daar ben ik niet bang van en bij mij is er een pak van mijn schouders omdat ik nu niet meer mezelf voor gek verslijt. Mijn herstel duurt nu al 11 maanden en in januari is het gestopt en het gaat nog niet erg beter. Het heeft een naam en in het vervolg zijn er best dingen die met de nodige aanpassingen gewoon te doen blijven. Mag alleen in januari nog niet skieen maar ga wel lekker naar de sneeuw.

Ja, dat bedacht ik me idd ook net, het scheelt denk ik ook een heel stuk frustratie over waarom het herstel niet loopt zoals het zou moeten enzo.
Nu natuurlijk nog wel 'dealen' met het feit dat je EDS hebt, maar iig weet je nu dat het niet aan jou of je inzet ligt bijvoorbeeld.

Mibos Veel sterkte met de komende overpeinzingen over een evt tweede.
En idd wel fijn dat je het nu al weet voor Kaith. Dan kan zij ook leren dat als er iets anders voelt, of als ze valt, dat ze dat altijd even moet melden bij iemand. Zeker als ze geen pijn voelt!

Ik hoop wel dat de diagnose jullie rust geeft, maar daar ljkt het wel op.

EDS is gewoon een stukje Mibos en Kaith en ja daar doen we het mee hoor. Ik ben ook groot geworden ermee dus het zal Kaith ook lukken en ik denk dat als je er geen speciaal kindje van maakt en zo normaal mogelijk doet dat het dan het beste gaat. Ja we zullen haar in de smiezen moeten houden als ze raar valt of iets maar verder zijn we niet van plan om haar in een ijshockeypak te laten lopen omdat ze misschien iets kan breken/luxeren of nog meer gekke dingen. Punt nu is dat ze nog niet effe kan zeggen van mijn knie doet raar ofzo.. want zij voelt het waarschijnlijk net als ik ook niet. Niet van pijn maar wel van het voelt raar. (is dit nog duidelijk???).

Maar ja judo en zulke dingen doen maar niet dat dan weer wel. Turnen dat is ook heel goed hebben we al meegekregen en dan kan hier al vanaf 3 dus drie keer raden wat Kaith gaat doen over een poosje hihihi. Nee hoor maar daar zit heel veel spierbeheersing in dus dat is heel goed voor haar.

Davinia en BE het is inderdaad een heel stuk rust bij ons allebei eigenlijk wel. Mijn lief is heel lief maar die had ook zo iets van het blijft maar duren en duren en nu kwam het balletje aan het rollen bij het CB omdat die het niet vertrouwde met de heupjes en de hypermobiliteit werden we door gestuurd naar het Sofia Kinderziekenhuis en die beste man liet meteen weten dat hij heel sterk dacht aan EDS en toen kwam hij met een puntensysteem waar ik mezelf ook mee af kon vinken. En zodoende heb ik nu een afspraak bij een klinische geneticus voor DNA onderzoek en daarna gaat Kaith, mijn ouders en zussen ook omdat ze willen weten waar het vandaan komt. Mijn zus is ook hypermobiel met dysplasie en luxatie dus die kans is vrij groot en de ander heeft niets op het eerste gezicht maar ook dat zegt niet alles. Wij denken zelf dat mijn vader de drager is. Die heeft namelijk ook altijd van alles maar nooit wat breken en ook heel soepel. Hij is 55 en kan nog steeds zijn been in zijn nek leggen bv.

Jee Mibos. Ik had hier nog nooit van gehoord. Sterkte ermee. Maar je klinkt alsof je hier wel mee overweg kan. Kan me ook voorstellen dat je er nu bij Kaith alerter op bent, omdat je de 'verschijnselen' kent.

M@x: gefeliciteerd en ook sterkte vandaag!

Nou toen de uitslag kwam was ik meteen een stuk gezelliger aldus mijn lief. De frustratie is totaal weg omdat ik maar niet vooruit kom. En nu is het duidelijk waarom is ik niet vooruit ga en ik was altijd al wel gezellig maar nu nog meer aldus mijn man... Nu ik weet waarom heeft het een plekkie en is het ook niet zo dat ik aan mezelf twijfel. Ik ben met mijn tweede man 2 of 3 keer per week samen om verbetering te krijgen die er maar niet komt (fysio hoor!!!) en dat is op een gegeven moment best frustrerend en nu is het zo van als het een dag of twee verlicht dan is dat mooi meegenomen en als ik dan twee keer per dag continent ben is dat ook goed terwijl ik eerst dacht van niks twee keer is goed het moet gewoon altijd goed zijn. Is dit nog een beetje te begrijpen?

Ja hoor, prima te volgen!

M@x

Mibos Ik wou dat ik de kracht van jou had

Tsjee Mibos, daar had ik nog nooit van gehoord. Maar ondanks dat het naar klinkt, is het wel fijn dat "het" nu een naampje heeft. En dat je weet waar je bij kaith op moet letten. Hopelijk heeft zij een zo mild mogelijk vorm.
Al blijft het natuurlijk vervelend dat zoiets in de familie zit...

Hier is alles goed. Afgelopen paar dagen was ik wat uit mijn hum, en ik was al bang dat ik alsnog last van mijn hormonen zou krijgen.Vanochtend bleek iets anders: mijn menstruatie is terug.. Die had ik eigenlijk nog niet verwacht, maar blijkbaar is alles weer normaal. En het verklaard ook gelijk mijn zin in chocola van dit weekend..

Ja het is vervelend dat het in de familie zit maar het is er dus daar kunnen we niets meer aan veranderen en als we nu terugdenken zit het al veel verder in de familie dus we zijn wel benieuwd eigenlijk tot hoever het teruggaat en ik/wij zijn blij dat we een oplettende CB arts hadden die Kaith haar heupen met ons gewoon niet vertrouwde. Ze kan bijvoorbeeld helemaal in split zitten spelen op de grond met haar voetjes plat op de grond. Dat zou inmiddels na bijna een jaar niet meer kunnen en nog een paar van die dingen. Kaith maskert heel snel als ze moe is of honger heeft en dat is ook wel echt voor EDS patientjes. En zo zijn er nog wel een paar dingen en niet alleen voor Kaith maar ook voor mij, mijn zus en mijn vader maar ook mijn oma...

Deepfreeze ik heb mezelf net getrakteerd op chocokruidnootjes

M@X ik snap wel dat je verdrietig bent omdat Kai er op zijn eigen verjaardag niet is. Toch nog gefeliciteerd met zijn verjaardag en jullie gaan het vast en zeker flink vieren als hij er wel weer is.

Mibos wat heftig zeg!

Mibos... Heftig hoor... Maar idd "fijn" Dat je nu voorjezelf weet war t allemaal vandaan komt en dat je voor je kindje min of meer weet wat er te wachten staat!

M@x.... Dikke verjaardagsknuf Ik weet hoe dat voelt ( Dochterlief is nu al 3 jaar achter elkar op dr verjaardag bij dr vader, maar volgend jaar wil ik 'r toch echt weer een keertje hier hebben!! )

Mibos, een hele dikke knuffel!

Nou, hier zit ik dan met een stapel papieren voor een opname in het ziekenhuis. Moest me om half drie melden bij de gyn en die constateerde wat ik zelf ook al had gedacht: een weefselbrugje. En dat moet open geknipt worden. Nou denk ik: doe maar gelijk, appeltje, eitje. Nee hoor: gewoon een volledige operatie!
Ik schrok me rot. Na mijn algehele onderzoek, tripje langs bureau opname, gesprek met de anesthesist zat ik om vier uur in de auto terug naar kantoor en toen realiseerde ik me het pas.

Ik vind het helemaal niet leuk en zie er gewoon erg tegenop (niet in de laatste plaats tegen die ruggeprik). Ik had zelfs niet eens zin een cadeautje voor mezelf te gaan kopen. En nu zit ik hier op kantoor ivm een avondergadering. Ik wil gewoon naar huis. Met Anna knuffelen en een beetje babbelen met manlief.

Ach Memmel, dat is ook wel balen! Niet leuk, zo'n operatie. Als je erg tegen de ruggeprik op ziet, kun je dan geen algehele narcose krijgen? Weet je al wanneer het gaat gebeuren?

Memmel, ik denk niet dat dit je angst wegneemt, maar een ruggenprik vinden de meeste mensen echt helemaal super. Want ze zijn niet misselijk erna en na de narcose vaak wel. Ook duurt het herstel dan ook vaak langer. Althans dit is wat ik meegemaakt heb op de afdeling waar ik nu stage loop (op de gynaecologie). Bijvoorbeeld vandaag: een vrouw die onder een ruggenprik geholpen was, zat na een uur al te eten. Bij een narcosepatiënt is dit eigenlijk nooit het geval die zijn altijd veel zieker. Maar goed ik zou er wel goed overna denken.
Maar goed een operatie is nooit leuk en altijd spannend!

Memmel, ik herken het zo!
Ik had toen ook zoiets, oke haal maar weg...NU!
Maar moest ook het hele feest ondergaan
De ruggeprik viel mij heel erg mee, bijna niet gevoeld
En als de ingreep achter de rug is (en dat gaan snel!) en de verdoving uitgewerkt dan kun je al snel weer naar huis! Maar balen is het wel he!
Ik kon kiezen uit ruggeprik of algehele narcose, maar ik heb geen spijt gehad
Vond het ook wel interessant om zo'n uitslaapkamer te zien, iedereen ligt te pitten en jij bent klaarwakker

Mibos, wat shit!

Dat is inderdaad mijn overweging geweest om toch voor een ruggeprik te kiezen. Dan ben ik tenminste niet zo ziekig daarna. (Om over jeugdtrauma's van "het verdovingskapje" nog maar te zwijgen). De anesthesist heeft de naald laten zien (wat een dun ding zeg!). En mijn neef is anesthesist in het zkh waar ik heen moet, dus ik bel hem op of hij het zou willen doen. Maar even doorbijten.

Het lastigste vind ik nog dat de wachttijd 6-8 weken is en ze me 1 dag vantevoren bellen! Ja, hallo, ik zit niet de hele dag naast de telefoon te wachten tot zij eens bellen. Ik werk ook. En heb een kind. Maar gelukkig ook een lieve vent en een legertje familie dat maar wat graag op Anna past als het nodig is.

Lig je met zo'n dagopname nou de hele dag op zaal? En dan word je opgehaald en weer naar zaal gebracht?
En als je nuchter moet komen en pas 's middags om 4 uur ofzo geholpen wordt? Dan knaag ik uit pure wanhoop mijn eigen arm eraf!

Bij mij was het zo dat ik sochtends om 8.00 in het ziekenhuis moest zijn, nuchter idd, en ik werd om 9.00 uur opgehaald voor de ingreep, vantevoren een intakegesprekje. Mijn vriend was bij me gebleven tot ik werd opgehaald. Toen naar een ruimte waar ze een infuus gingen aanleggen (voor het geval er iets mis zou gaan....ieh)Toen kwam de gyn langs om te zeggen dat het allemaal wel goed zou komen... de ingreep duurde 20 min. ze vertellen je wel wat ze aan het doen zijn, en ik kon meekijken op een tv schermpje. Poos op de uitslaapkamer gelegen (flink potje aan het janken geweest, allemaal opgekropte spanning) en ze waren me vergeten weer op te halen....scheelt dat ik het wel interessant vond daar. Toen naar zaal, kreeg ik wat te eten en drinken (veel drinken, je mag pas naar huis als je hebt geplast) Er lagen alleen maar vrouwen op die zaal die iets gynaecologisch hadden, met hun gekletst. En tegen 13.00 uur ging ik naar huis (als laatste, want hoeveel ik ook dronk.....er kwam niks!!)
Die wachttijd is lang idd, ik was al heel gauw aan de beurt, geloof binnen 2 weken in ieder geval.
Zou wel fijn zijn als je neef de ruggeprik zou zetten, maar het valt echt mee hoor, het is hetzelfde gevoel qua prik als je moet bloedprikken. Alleen dan korter.

Er zit hier iemand op fok die in een ok stage liep, die heeft me helemaal uitgelegd wat er ging gebeuren. vond ik erg fijn!

Mibos, ik heb net pas je hele verhaal gelezen...ingewikkeld...maar wel goed te begrijpen wat je allemaal schrijft!
Het lijkt me nog een hele opgaaf om in de gaten te houden of Kaith niet tekort komt qua zorg omdat haar pijngrens zo hoog is!

Memmel, bah wat een vervelend vooruitzicht!
je weet dat het 'moet' .. maar toch.

M@x, gisteren nog 'goed' doorgekomen?
wanneer kan je hem knuffelen !?

Hier maak ik me benauwd om de benauwdheid van ilse,
maar zolang ze geen koorts heeft en naar me lacht schakel ik maar geen hulptroepen in !
Vanmorgen (gisteravond ook al) had ze onder haar ribben intrekkingen van het moeilijker ademhalen,
dus vanmorgen mijn koffie in de badkamer gedronken met haar en een boekje in de wipstoel
Of het nou effect heeft die stoom weet ik niet zeker, maar iets beters kon ik niet verzinnen.

Misschien heeft Vivi nog wel een goeie tip voor je Marit, volgens mij heeft Dean het ook wel vaker benauwd

Minimonster heeft een puffertje gekregen tegen de benauwdheid...
Hij was wel vaker benauwd, maar steeds net op het randje van nog even aankijken/ingrijpen...
Maar laatst had ie zo veel (zichtbare) moeite en werd ie er zo moe (+ hangerig, chagerijnig en daardoor ook niet willen/kunnen eten) van.... Even naar de HAP geweest, die heeft geluisterd en t klonk een beetje bronchitusachtig... Puffertje gehad, 2 dagen 4 x per dag gepuft en nu alleen als t nodig is....

Dat puffen is prut vamp, hopenlijk heeft hij hem weinig nodig.

Marit voel je als ze ademhaalt en jij je handen op haar rug legt dat er "iets" heen en weer gaat? Want dat kan zijn dat ze dan benauwd heeft. Djulian heeft sinds hij 3 maaden is ene puf en was begonnen met verkoudheid dachten we. Maar hij knapte duidelijk op. Hij werd ineens roze, hij bleek achteraf dus wat grauwig ook ijn zijn gezicht.

Deze moeder kan steeds minder hebben. Door het slaap te kort en de pijn ontplof ik vrij snel terwijl ik dat helemaal niet wil, maar boeffie doet echt alles wat ik zeg dat hij niet moet doen en miep tjah das een echte puber die de kont tegen de krib gooit waarvan boef weer een boel leert.
en ik word gek van het binnen zitten. Kortom ik heb het weer ff helmaal gehad en niks is goed meer. Wil mijn bed in en de dekens over me heen trekken, potje janken en voorlopig er niet meer uit komen.
Ik haat die donkere wolken en ik kan zeniet tegen houden

anitra
klinkt als een vervelende sombere toestand bij jou

Anitra voor jou... wat naar om je zo te voelen he... Dikke knuffel en heel veel sterkte. Hoe komt het dat je slaaptekort hebt? enne, boeffie moet eens gaan luisteren naar z'n mams! Lastig he, als kinderen lastig zijn... dan worden moeders chagrijnig en dan gaan kinderen weer extra vervelend doen... tenminste, dat merk ik hier heel vaak, zo'n vicieuze cirkel. Is er niet iemand die jouw last een beetje kan verlichten? Djulian een dagje bezighouden ofzo? Dat kan al heel erg schelen...

Mibos, mén wat een nieuws voor jou. Heel veel sterkte, ik vind je echt moedig overkomen, niet zwartgallig wat ik waarschijnlijk wel zou zijn. Heldin!

Jemig Mibos, wat een nieuws... ik sluit me aan bij anderen die het al gezegd hebben, ik bewonder je moed. Knuf voor jou en je meisje

Anitra...Ik herken je gevoel (zonder de pijn dan....) Het gevoel gewoon te willen gaan slapen, tegen de tijd dat het weer lekker weer wordt eens waker te worden... Iedereen moet me maar gewoon met rust laten en mn gang laten gaan... Al dat grauwe en grijze blerg.... En tegen de tijd dat het weer lente wordt zitten er altijd van die dagen bij dat je net gaat hopen dat het idd beter weer gaat wroden, de vogeltjes voorzichtig gaan fluiten en dan komt er weer een zooi van die grauwe, kauwe regen/kou aan...

En die puffer is een ramp... Er mee spelen is leuk... 'm op je snoet zetten is leuk, er hard doorheen blazen is leuk, bij je broers en zus op t gezicht zetten is leuk, maar zo gauw er mee gepuft moet wroden is het drama!

Thanks!
Het niet slapen komt door de pijn, de vreet enrgie waardoor je nog meer moe word en dan zo oververmoeid zijn dat je dus niet kan slapen want zodra je ogen dicht vallen is die stomme pijn er weer.
Psies suzanna, luisteren kan die niet, echt zo doof issie nog nooit geweest, maar hoe rotter ik me voel hoe vervelender hj word, dus hij voelt het aan denk ik.
Idd vamp, gewoon rust, ff mijn ding kunnen doen, zelf bepalen wanneer ik slaap of iig naar bed kan, maar ja je hebt kleintjes rondlopen dus dat gaat niet.
Een dagje in de week gat Djulian met opa en oma mee en das op woensdag. Maar nu is rick ook nog op curusus dus laat thuis.
daarom ben ik laatst een paar dagen naar evenstar gegaan, maar je voelt je toch bezwaard, je bent toch met Djulian bezig en ondanks je wel kan gaan liggen ff, je het die komplete rust niet.
_{jemig wat is dat moeilijk om op te schrijven, he zeggen isn 1 ding, maar het pschrijven dat je je echt zo voelt en het dan nalezen is best heavy}

Vamp het is de eerste tijd een ramp die puf. Welke heb je? heb je die kap van aerosol? (met beerje erop en vrij klein vergeleken bij die van ventolin)Bij Djulian heeft he een tijd geduurd en soms is het nog een gevecht ( nu 3 bijna 3 jaar dat ding), maar als ze het super nodig hebben doen ze vaak minder moeilijk. En alles speendewijs blijven doen, hoe moeilijk het ook is want na 30x heb je zoiets van kom op nou je weet toch ff adem halen en klaar?

Hij heeft de aerosol ja.... Zo lang ie er gewoon mee kan spelen doet ie t geweldig... houdt ie zelf dat ding op zn snoetje, maar zo gauw je vinger maar naar t "pompje" gaat is t over... En dan heb je idd zoiets van kom op joh.... Je hebt t al zo benauwd! ff meewerken en t is over!

Ik heb helaas geen tips voor je Marit, de Ventolin en Flixotidepufjes helpen m.i. niet echt bij Dean, en ook de Ab-kuur die hij heeft gekregen doet niet veel. Nog steeds heeft hij last van taai slijm. Ik geef hem de pufjes nog wel en ook Bisolvon...en donderdag zitten we weer bij de huisarts. Wrs gaat ze me doorverwijzen. Stomen schijnt trouwens een verouderd advies te zijn, maar toch heb ik het idee dat het wel helpt.

Ik heb trouwens net mijn ziekenhuis gebeld (Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht) om een bevallingsverslag op te vragen. Die vrouw die ik aan de telefoon kreeg deed in eerste instantie heel moeilijk maar toen ik op mijn strepen ging staan zou ze me doorverbinden naar het secretariaat..die waren echter met lunchpauze en in de tussentijd heb ik een voorbeeldbrief gevonden om zoiets op te vragen, ze mogen dat wettelijk gezien dus ook niet weigeren: http://www.consumentenbon(...)ef_opvragen_eig1.doc

Misschien heeft iemand anders er ook nog iets aan.

Verder ben ik gisteren bij het UWV geweest voor mijn aanhoudende BI.

Ik schijn er ook een bepaalde aanleg voor te hebben, dat kon die arts blijkbaar zien aan mijn polsgewrichten...en het feit dat ik hormonaal nog steeds helemaal ontregeld ben (en waardoor ik dus ook 4 Microgynon per dag moest slikken) helpt niet echt.
Hij gaat me nu doorverwijzen naar een bepaald soort rug-therapie.
Positief punt is wel dat er een kans is dat ze vanuit het UWV mijn omscholing gaan financieren

Vivi...wat vervelend dat je zo weinig kunt geven dat helpt zeg!

Moonah, het gaat hier stuk beter
ik ben er zó blij om dat ik weer werk!
De tijd dat ik nu thuis ben is echt veel gestructureerder en daarmee veel makkelijker om van te genieten!
De paniek is niet helemaal weg, met vlagen voel ik het wel degelijk weer opkomen.
Nu kan ik het gelukkig wel op tijd herkenne/benoemen en 'opvangen' zodat het niet escaleert.