R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Het is inderdaad duidelijk dat je houd van schrijven, ik ben niet iemand die graag veel leest (tenzij ik er tijd voor heb),maar dit verhaal heb ik zonder ook maar m'n aandacht te verliezen doorgelezen.
De vervelende momenten doet me beseffen hoe goed ik het heb gehad. Natuurlijk had ik ook zo m'n problemen, maar als ik die vergelijk met de gebeurtenissen in je verhaal vallen die in het niet.
Misschien een idee, aangezien je zelf de positieve kanten merkt van het feit dat anderen mee denken, en mee leven, Zou het niet wat zijn om er onder een andere naam een boek van te maken? Natuurlijk wat gedetailleerder zaken toelichten zodat het wat meer word als een post op een forum,
Maar misschien helpt het je doordat je weet dat heel veel mensen je probleem kennen, ook al kennen ze alleen je pseudoniem.
De vervelende momenten doet me beseffen hoe goed ik het heb gehad. Natuurlijk had ik ook zo m'n problemen, maar als ik die vergelijk met de gebeurtenissen in je verhaal vallen die in het niet.
Misschien een idee, aangezien je zelf de positieve kanten merkt van het feit dat anderen mee denken, en mee leven, Zou het niet wat zijn om er onder een andere naam een boek van te maken? Natuurlijk wat gedetailleerder zaken toelichten zodat het wat meer word als een post op een forum,
Maar misschien helpt het je doordat je weet dat heel veel mensen je probleem kennen, ook al kennen ze alleen je pseudoniem.
Niet uitsluitend, maar in mijn netwerk zitten veel mensen die een kind/vader/moeder/broer/zus hebben verloren en die mensen weten beter hoe diep het verlies zit dan mensen die aan komen zetten met het traumatische overlijden van hun oma op 89e jarige leeftijd. Als je dat niet hebt meegemaakt, kun je je er een voorstelling bij maken maar nooit doorvoelen wat dat werkelijk met iemand doet.quote:Op donderdag 23 augustus 2007 12:27 schreef milagro het volgende:
het is niet zo dat leed, trauma alleen te begrijpen is, als je het zelf ervaren hebt, hoor.
kun je nog steeds een steun zijn, kun je nog steeds een persoon met diepgang zijn, ondanks je levensweg over rozen.quote:Op donderdag 23 augustus 2007 16:52 schreef Xennia het volgende:
[..]
Niet uitsluitend, maar in mijn netwerk zitten veel mensen die een kind/vader/moeder/broer/zus hebben verloren en die mensen weten beter hoe diep het verlies zit dan mensen die aan komen zetten met het traumatische overlijden van hun oma op 89e jarige leeftijd. Als je dat niet hebt meegemaakt, kun je je er een voorstelling bij maken maar nooit doorvoelen wat dat werkelijk met iemand doet.
je zegt ook niet het tegendeel, maar er werd hier bekant gesteld dat een gemankeerde ziel een pré is, dan ben je tenminste niet oppervlakkig
ik denk dat menig getraumatiseerde lekker oppervlakkig zou willen zijn, om zo eens niet die pijn te voelen , de herinneringen niet te hebben.
[i]"you left me standing here, a long long time ago"[/i]
Ik heb het niet zo zwart-wit gelezen als jij het opvatquote:Op donderdag 23 augustus 2007 16:55 schreef milagro het volgende:
[..]
kun je nog steeds een steun zijn, kun je nog steeds een persoon met diepgang zijn, ondanks je levensweg over rozen.
je zegt ook niet het tegendeel, maar er werd hier bekant gesteld dat een gemankeerde ziel een pré is, dan ben je tenminste niet oppervlakkig
ik denk dat menig getraumatiseerde lekker oppervlakkig zou willen zijn, om zo eens niet die pijn te voelen , de herinneringen niet te hebben.
ik wel , het staat er zo zwart wit namelijk "die lopen tenminste niet ieder weekend te zuipen etc' of zoiets...quote:Op donderdag 23 augustus 2007 16:56 schreef Xennia het volgende:
[..]
Ik heb het niet zo zwart-wit gelezen als jij het opvat
en mensen die zeggen vooral aangetrokken te zijn door gemankeerden, tja, niets mis mee, maar dat zegt dan toch vooral iets over eigen behoeftes, meer dan over de boeiendheid an sich van die persoon.
maar goed, klaar ermee, TS heeft een mooi stuk geschreven, goed verwoord, duidelijk en zo, en dat maakt haar wat mij betreft boeiend, niet zozeer wat ze meegemaakt heeft.
[i]"you left me standing here, a long long time ago"[/i]
Ik ben het er mee eens dat mensen die ' meer emotionele bagage' hebben niet per definitie interessant(er) zijn. Dat is ook zo generaliserend gesteld. Of iemand interessant is hangt van z'n persoonlijkheid af. Natuurlijk kan meespelen dat iemand door bepaalde ervaringen sterk gevormd is, waardoor hij/zij dingen misschien anders (volwassener?) benadert dan een ander bij wie dat niet het geval is, maar dat hóeft niet..
You're like the water, which when it becomes ice, splits every rock
Hoi Crystal_Mind. Wat een beroerde start voor zo'n jong leven, maar wat toch ook een levenslust om weer verder te gaan. Héél dapper.
Maar los van die levenslust; je mag jezelf zeer zeker slachtoffer voelen, want dat ben je wel. Niet om dan bij de pakken neer te gaan zitten, maar wel om de mensen die daartoe hebben bijgedragen dit voor te houden. Bijvoorbeeld je ouders; weten ze wel wat het jou allemaal heeft gedaan?
Begrijp me goed, het is niet mijn bedoeling om jou tegen je ouders op te zetten, maar juist om misschien een open gesprek met hun mogelijk te maken. Misschien zit er wel vreselijk veel schuldgevoel bij hen. Als je hun de mogelijkheid geeft om hun schuld te laten erkennen, kan dat jou helpen om verder te komen, en hun ook.
Bijvoorbeeld over jouw misbruik. Ik weet dat je er niet al te veel over wilt zeggen, maar: hier horen mensen voor in de bak te draaien!! Dus toch even mijn vraag; is dit ook gebeurd? En was dit voor jou ook een soort genoegdoening? 't Is natuurlijk al lang geleden, maar geen genoegdoening en geen erkenning van de ernst van wat jou is aangedaan gaat woekeren, en blijft je terugwerpen. Dat merk je dus nu met vriendjes.
Crystal_Mind, ik weet dat je niet staat te wachten op goedbedoelde adviezen om naar een psycholoog te gaan. Dat doe ik dus niet. Ik adviseer je om voor jezelf te kiezen; jij hebt een behoorlijkje deuk opgelopen en jij wil er wat aan doen. Voorgaande hulpverlening was waarschijnlijk vooral gericht op het gezin en hoe dit verder moest met wat jou was aangedaan. Geen wonder dat die hulpverlening voor jou weinig opleverde.
Maar nu: kies voor jezelf. Vraag hulp als je dat op weg kan helpen, maar zoek een plek/gelegenheid/praatgroep waar je je ellende kan uitschreeuwen, scheld de hufter die dit heeft gedaan voor alles uit wat lelijk is, schreeuw dat hij op weg was om jou leven te ruïneren, en dat het hem bijna was gelukt...
Want dat is het wat jou is overkomen.
Die zelf(h)erkenning is essentieel. En daarna, na nog vele terechte tranen (en je zult er nooit helemaal van los komen), kun je zeggen: Zo, en nu verder.
Heel veel sterkte, Pjeut.
Maar los van die levenslust; je mag jezelf zeer zeker slachtoffer voelen, want dat ben je wel. Niet om dan bij de pakken neer te gaan zitten, maar wel om de mensen die daartoe hebben bijgedragen dit voor te houden. Bijvoorbeeld je ouders; weten ze wel wat het jou allemaal heeft gedaan?
Begrijp me goed, het is niet mijn bedoeling om jou tegen je ouders op te zetten, maar juist om misschien een open gesprek met hun mogelijk te maken. Misschien zit er wel vreselijk veel schuldgevoel bij hen. Als je hun de mogelijkheid geeft om hun schuld te laten erkennen, kan dat jou helpen om verder te komen, en hun ook.
Bijvoorbeeld over jouw misbruik. Ik weet dat je er niet al te veel over wilt zeggen, maar: hier horen mensen voor in de bak te draaien!! Dus toch even mijn vraag; is dit ook gebeurd? En was dit voor jou ook een soort genoegdoening? 't Is natuurlijk al lang geleden, maar geen genoegdoening en geen erkenning van de ernst van wat jou is aangedaan gaat woekeren, en blijft je terugwerpen. Dat merk je dus nu met vriendjes.
Crystal_Mind, ik weet dat je niet staat te wachten op goedbedoelde adviezen om naar een psycholoog te gaan. Dat doe ik dus niet. Ik adviseer je om voor jezelf te kiezen; jij hebt een behoorlijkje deuk opgelopen en jij wil er wat aan doen. Voorgaande hulpverlening was waarschijnlijk vooral gericht op het gezin en hoe dit verder moest met wat jou was aangedaan. Geen wonder dat die hulpverlening voor jou weinig opleverde.
Maar nu: kies voor jezelf. Vraag hulp als je dat op weg kan helpen, maar zoek een plek/gelegenheid/praatgroep waar je je ellende kan uitschreeuwen, scheld de hufter die dit heeft gedaan voor alles uit wat lelijk is, schreeuw dat hij op weg was om jou leven te ruïneren, en dat het hem bijna was gelukt...
Want dat is het wat jou is overkomen.
Die zelf(h)erkenning is essentieel. En daarna, na nog vele terechte tranen (en je zult er nooit helemaal van los komen), kun je zeggen: Zo, en nu verder.
Heel veel sterkte, Pjeut.
Dat het nog niet gezegd is, maar ik heb dit met prikkende ogen gelezen.
Bepaalde delen komen heel herkenbaar over, grote delen dan weer niet (2 oudergezin) (geestelijk gehandicapt zusje).
Ik herken voornamelijk op jonge leeftijd al houden van lezen (wat volgens mij voortkomt uit de werkelijkheid (tijdelijk) niet om je heen (willen) hebben. Bovendien stimuleert bijna iedereen dat bij kinderen, dus je stelt niemand teleur, bent niemand tot last.
Daarnaast herken ik dat faal gevoel, je wilt leren, door omstandigheden lukt dat niet.
Ook herken ik het gevoel dat mensen in je omgeving zo'n slechte sfeer op kunnen roepen dat je helemaal niet meer functioneert. Zo heb ik daardoor bij mijn vorige baan geen contractverlenging gekregen.
Jammer dat ik van zoveel lezen niet ook een schrijftalent meekreeg, jij duidelijk wel! Ga je er wat mee doen? Als je wilt praten mag je me toevoegen aan MSN. Weet niet zeker of ik je echt iets mee kan geven, maar we kunnen het altijd over boeken hebben
Bepaalde delen komen heel herkenbaar over, grote delen dan weer niet (2 oudergezin) (geestelijk gehandicapt zusje).
Ik herken voornamelijk op jonge leeftijd al houden van lezen (wat volgens mij voortkomt uit de werkelijkheid (tijdelijk) niet om je heen (willen) hebben. Bovendien stimuleert bijna iedereen dat bij kinderen, dus je stelt niemand teleur, bent niemand tot last.
Daarnaast herken ik dat faal gevoel, je wilt leren, door omstandigheden lukt dat niet.
Ook herken ik het gevoel dat mensen in je omgeving zo'n slechte sfeer op kunnen roepen dat je helemaal niet meer functioneert. Zo heb ik daardoor bij mijn vorige baan geen contractverlenging gekregen.
Jammer dat ik van zoveel lezen niet ook een schrijftalent meekreeg, jij duidelijk wel! Ga je er wat mee doen? Als je wilt praten mag je me toevoegen aan MSN. Weet niet zeker of ik je echt iets mee kan geven, maar we kunnen het altijd over boeken hebben
And the druids turn to stone...
Het eerste wat ik moet zeggen is dat wat je ook doet, verzwijg niet wat je hebt meegemaakt. Wees niet bang om wat mensen daardoor van je gaan denken. als ze jou niet aardig vinden is dat hun probleem toch? Als je je verhaal deelt met andere mensen maak je contact. Hoe meer mensen verborgen houden, hoe meer anderen diegene 'vreemd' of 'anders' vinden. Wees dus eerlijk. Je verleden is maar een klein deel van jezelf toch? Zo maak je veel makkelijker vrienden. Want door ervaringen als deze te delen vormen mensen echt diepe vriendschappen. Nu hoef je dit natuurlijk ook weer niet meteen aan iedereen te gaan vertellen. maar als het onderwerp ter sprake komt moet je er zeker niet over liegen. Als je er niet over praat maak je er echt een groter probleem van dat het is. Dat geld ook voor seks. als je het niet doet tot je 30ste ofzo wordt het in je hoofd een steeds groter issue. Nu moet jij natuurlijk zelf beslissen of je dat wilt of niet.
Je kunt kiezen. Of je verleden accepteren, wat je sterker maakt.
Of het gesloten slachtoffer blijven spelen. En zeg nou zelf. Zou jij daar graag mee omgaan.
Je bent wie je bent, en de wereld heeft het maar te accepteren.
Over dat hele vriendjesgedoe.
Wat me erg opviel is dat mannen op straat je hebben 'lastiggevallen'. Wat bedoel je daar precies mee.
Kwamen ze alleen maar een praatje maken ofzo? Want dat is nou eenmaal hoe de dingen gaan bij daten.
De mannen gaan naar de vrouwen toe.
Het kwam op mij over alsof het gewoon erg verwarrend voor je was.
En over vriendjes valt maar een ding te zeggen.
Zoek een goede. Ze zijn er echt wel dus blijf maar zoeken. Als ze niet met de (uitgestelde) intimiteit kunnen omgaan is dat hun keus en moet jij dat accepteren. Mannen hebben nou eenmaal, net als vrouwen, een seksdrang. Hoe ze ermee omgaan is het verschil.
Ik neem aan dat je zelf wel kunt oordelen over mannen dus dat zal allemaal wel.
En zoals velen al hebben gezegd. je bent nog maar 18. Verwacht je nou echt al een goede partner te hebebn gevonden in de paar jaar vanaf je puberteit. Vooral als je geen sociale activiteiten naast school hebt.
Dit verhaal word al weer veel te lang dus ik wil het hierbij laten.
Ik denk dat mijn moraal is dat je jezelf volledig moet accepteren.
P.S. Als je je reactie niet hier wilt geven kun je altijd PM-en
Groetjes
Je kunt kiezen. Of je verleden accepteren, wat je sterker maakt.
Of het gesloten slachtoffer blijven spelen. En zeg nou zelf. Zou jij daar graag mee omgaan.
Je bent wie je bent, en de wereld heeft het maar te accepteren.
Over dat hele vriendjesgedoe.
Wat me erg opviel is dat mannen op straat je hebben 'lastiggevallen'. Wat bedoel je daar precies mee.
Kwamen ze alleen maar een praatje maken ofzo? Want dat is nou eenmaal hoe de dingen gaan bij daten.
De mannen gaan naar de vrouwen toe.
Het kwam op mij over alsof het gewoon erg verwarrend voor je was.
En over vriendjes valt maar een ding te zeggen.
Zoek een goede. Ze zijn er echt wel dus blijf maar zoeken. Als ze niet met de (uitgestelde) intimiteit kunnen omgaan is dat hun keus en moet jij dat accepteren. Mannen hebben nou eenmaal, net als vrouwen, een seksdrang. Hoe ze ermee omgaan is het verschil.
Ik neem aan dat je zelf wel kunt oordelen over mannen dus dat zal allemaal wel.
En zoals velen al hebben gezegd. je bent nog maar 18. Verwacht je nou echt al een goede partner te hebebn gevonden in de paar jaar vanaf je puberteit. Vooral als je geen sociale activiteiten naast school hebt.
Dit verhaal word al weer veel te lang dus ik wil het hierbij laten.
Ik denk dat mijn moraal is dat je jezelf volledig moet accepteren.
P.S. Als je je reactie niet hier wilt geven kun je altijd PM-en
Groetjes
Dit zou ook wel eens heel erg waar kunnen zijn. In mijn pubertijd had ik ook wel eens halve paniekaanvallen terwijl mensen gewoon aardig probeerden te doen. Eén keer inderdaad dat een jongen (in mijn ogen) te voortvarend was in zijn approach dat ik echt dacht dat hij me aan wilde randen op straat. Maar dat is eigenlijk -mijn- paniekmoment. Dit leerde ik ook alleen maar omdat mijn moeder me dat vertelde, ik denk dat ik anders aangifte had gedaan.quote:Op vrijdag 31 augustus 2007 20:15 schreef jorgentol het volgende:
... Over dat hele vriendjesgedoe.
Wat me erg opviel is dat mannen op straat je hebben 'lastiggevallen'. Wat bedoel je daar precies mee.
Kwamen ze alleen maar een praatje maken ofzo? Want dat is nou eenmaal hoe de dingen gaan bij daten.
De mannen gaan naar de vrouwen toe.
Het kwam op mij over alsof het gewoon erg verwarrend voor je was. ...
Niet dat ik jou ervaring probeer te bagatelliseren, ik was er niet bij, en wellicht ben je wel degelijk lastiggevallen.
Heb je daar dan eigenlijk aangifte van gedaan?
Nog even iets anders; ik denk altijd dat ik zo onzeker over straat loop, dat angst (en daardoor) en zwakheid van mij afstralen waardoor je bepaalde reacties ook over je afroept. Dan probeer je dat weer te voorkomen en dat geeft weer een krampachtige houding... enz. anyway, ik vole me dan dus ook weleens schuldig aan hetgene waarvan ik slachtoffer (zou kunnen zijn) gelukkig is me tot nu toen eigenlijk nog nooit iets gevaarlijks op straat overkomen. Hooguit potentieel dreigend.
And the druids turn to stone...
Beste Pjeut,quote:Op vrijdag 31 augustus 2007 17:11 schreef Pjeut het volgende:
Hoi Crystal_Mind. Wat een beroerde start voor zo'n jong leven, maar wat toch ook een levenslust om weer verder te gaan. Héél dapper.
Maar los van die levenslust; je mag jezelf zeer zeker slachtoffer voelen, want dat ben je wel. Niet om dan bij de pakken neer te gaan zitten, maar wel om de mensen die daartoe hebben bijgedragen dit voor te houden. Bijvoorbeeld je ouders; weten ze wel wat het jou allemaal heeft gedaan?
Begrijp me goed, het is niet mijn bedoeling om jou tegen je ouders op te zetten, maar juist om misschien een open gesprek met hun mogelijk te maken. Misschien zit er wel vreselijk veel schuldgevoel bij hen. Als je hun de mogelijkheid geeft om hun schuld te laten erkennen, kan dat jou helpen om verder te komen, en hun ook.
Bijvoorbeeld over jouw misbruik. Ik weet dat je er niet al te veel over wilt zeggen, maar: hier horen mensen voor in de bak te draaien!! Dus toch even mijn vraag; is dit ook gebeurd? En was dit voor jou ook een soort genoegdoening? 't Is natuurlijk al lang geleden, maar geen genoegdoening en geen erkenning van de ernst van wat jou is aangedaan gaat woekeren, en blijft je terugwerpen. Dat merk je dus nu met vriendjes.
Crystal_Mind, ik weet dat je niet staat te wachten op goedbedoelde adviezen om naar een psycholoog te gaan. Dat doe ik dus niet. Ik adviseer je om voor jezelf te kiezen; jij hebt een behoorlijkje deuk opgelopen en jij wil er wat aan doen. Voorgaande hulpverlening was waarschijnlijk vooral gericht op het gezin en hoe dit verder moest met wat jou was aangedaan. Geen wonder dat die hulpverlening voor jou weinig opleverde.
Maar nu: kies voor jezelf. Vraag hulp als je dat op weg kan helpen, maar zoek een plek/gelegenheid/praatgroep waar je je ellende kan uitschreeuwen, scheld de hufter die dit heeft gedaan voor alles uit wat lelijk is, schreeuw dat hij op weg was om jou leven te ruïneren, en dat het hem bijna was gelukt...
Want dat is het wat jou is overkomen.
Die zelf(h)erkenning is essentieel. En daarna, na nog vele terechte tranen (en je zult er nooit helemaal van los komen), kun je zeggen: Zo, en nu verder.
Heel veel sterkte, Pjeut.
Toen de thuissituatie escaleerde (ik werd door mijn moeder in een dronken woedevlaag uit huis gezet), ben ik gegaan. Ik heb de deur achter me dichtgetrokken en ben niet meer teruggekomen. Ik was toen nog minderjarig en in de volle wetenschap dat mijn ouders zeggenschap over me hadden en dat ik eigenlijk niet weg kon blijven, maar ze zette me er zelf uit; het was niet mijn initatief en dat sterkte me erin om te weigeren mee terug te gaan. Bovendien was ik bij een familielid dat me in bescherming nam.
De hele situatie escaleerde natuurlijk behoorlijk, omdat zowel ik als mijn familie op de strepen bleef staan. Ik weigerde iedere vorm van contact, zolang dat niet onder normale voorwaarden kon verlopen (geen geschreeuw, zwart-maak-telefoontjes/brieven naar iedereen die wat voor me betekent (heeft) en dergelijke). Op een gegeven moment, na een dag of tien, heb ik een brief geschreven. Daarin heb ik ze rechtstreeks conconfronteerd met hun problemen, maar dat niet alleen. Ook wat ik vond ten opzichte van hun heb ik ze laten weten. Het is een hele eerlijke en respectvolle brief geworden, maar het waren wel rake woorden; zeker niet leuk om te lezen voor ze.
Van die brief hing het af. Als ze die zouden lezen, écht lezen, zou er misschien wat kunnen veranderen. Anders was de relatie tussen mij en mijn ouders voorgoed voorbij.
De brief (waarin ik het overigens niet over mijn misbruik heb gehad), werd na een periode van woede goed opgenomen. Inmiddels was ik achtien geworden. Ik had me altijd veel van die verjaardag voorgesteld, maar het verliep min of meer in eenzaamheid.
Na de brief heb ik afzonderlijk met mijn ouders gepraat. Vooral bij mijn vader had ik wel het gevoel dat het aankwam. Misschien zit er ook wel niet meer in dan dit, want ik ben me er natuurlijk ook van bewust dat ik hun problemen niet voor ze op kan lossen. Schuldgevoel is er niet bij ze. Dat weet ik heel erg zeker. Via die brief heb ik ze onder andere de mogelijkheid gegeven om dergelijke gevoelens te onderkennen, mochten die er zijn, maar dat is niet gebeurd (wel heb ik het gevoel dat ze allebei op hun eigen manier hun best hebben gedaan om erop te reageren, ook al is die manier zeker nog niet goed omdat er teveel schort aan hunzelf)
Afijn
Onderhand kom ik alweer thuis af en toe, maar ik woon nog steeds bij familie. Ik ben weer begonnen aan mijn opleiding (de vakantie is voorbij) en ik heb het er erg naar mijn zin.
Dan nu, over dat misbruik;;Ik ben altijd tegen een aangifte geweest omdat het strafrechtelijk systeem hier in Nederland op zijn zachts gezegd behoorlijk hypocriet is. Bovendien was ik niet bereid om nogmaals door alle ellende te gaan om vervolgens te horen dat ze er met een straf van een paar jaar vanaf zouden komen áls ik geluk had. Ik kan niet zeggen hoe ontzettend onrechtvaardig het voelt dat een of andere buitenstaander die niet weet hoe zoiets voelt, maar van hoger hand de macht heeft om dergelijke dingen te belissen, een oordeel geeft over 'mijn lijden'. (én dan zo'n oordeel!) Door een kleine straf voel ik me, tot ver ver in mijn wezen niet serieus genomen. Het idee dat ik voor het leven 'getekend' ben, maar dat de daders vrij van alles zijn na een in mijn ogen minimale terechtwijzing, vind ik oneerlijk! Voor mij werkt zoiets slechts rolbevestigend door op het beeld dat mij in die misbruikperiode al werd opgedrongen.
Kijk, natuurlijk weet ik dat het niet zo zwart-wit is en dat een dergelijke beschuldiging iemand vast nog wel langer zal achtervolgen dan de daadwerkelijke straf, maar buiten dat ook dat niet genoeg is, vóel ik het gewoon zo. En volgens mij is dat juist waar het om gaat; mijn gevoelsleven dat is aangetast; mijn gevoel van veiligheid, mijn zelfbeeld...
Buiten dat en dat klinkt heel vreemd waarschijnlijk, was ik nooit echt boos op de daders. Ik had wel sterk het gevoel dat me onrecht was aangedaan (vooral ook toen ik dat stadium van schuldgevoel voorbij was), [Onmacht!] maar ik voelde nooit iets van woede; nog niet eigenlijk. Het is niet zo dat ik ze 'wil zien branden' ofzo.
Volgens mij is woede juist een essentiele emotie om de stap tot een aangifte te zetten (alleen al om jezelf te kunnen wapenen/beschermen en de stap te kunnen rechtvaardigen t.o.v jezelf), dus ook mede daarom heb ik het nooit echt gedaan. Ik was altijd zo stellig ervan overtuigd dat ik dat niet wilde. Net als dat ik er stellig van overtuigd was geweest dat ze alleen mij moesten hebben en dat ze een ander niet op zo'n manier pijn hebben gedaan. Don't ask me how, maar op de een of andere manier voelde ik dat gewoon.
Een paar jaar geleden echter kwam ik bij toeval 1 van de 2 (daders) tegen (voor het eerst in járen). Ik was met een vriend van me op een feest en daar was hij schijnbaar ook. Hij had mij eerder gezien dan ik hem en voor ik het wist was ik ingesloten en werden 'er gezellig jeugdherinneringen opgehaald' terwijl er ondertussen fiks gedreigd werd.
Toen ik na wat maanden de ergste schrik te boven was, besloot ik met die hevig geschrokken vriend en op basis van pushende opmerkingen van mensen in mijn omgeving om toch naar de politie te gaan. Natuurlijk had ik dat nooit moeten doen, want na weken buikpijn en voorbereiden en dergelijke, zat ik eenmaal bij zeden en namen ze me niet serieus. Ze hebben niet eens de moeite genomen om de vriend in kwestie te horen en de boodschap die ik meekreeg, nadat ik werd afgekapt, was dat het al zolang geleden was en ik gewoon iets van mijn leven moest maken.
Dat was een klap die me bijna had genekt. Ik had echt niet gedacht dat ik ooit nog vertrouwen zou krijgen in mensen, nadat zeden, op wie ik al mijn hoop had gevestigd, me niet eens wilde horen; me niet belangrijk genoeg vond. Voor mijn gevoel zeiden ze toen: "Het interesseert ons niet wat ze met je gedaan hebben. Jij bent niet belangrijk. Jou mag zoiets overkomen" Op dat moment had ik het serieus opgegeven en maakte het me even niets meer uit hoe het verder met me zou gaan.
Inmiddels heb ik zelfs dat een plaatsje leren geven en weet ik dat ik gewoon bij de verkeerde mensen terrecht ben gekomen; mensen die denken: "Het is al meer dan tien jaar geleden, laten we ons budget besteden aan zaken die minder lang geleden zijn en dus beter te bewijzen (ofzo)"
Overigens ben ik er bovenop gekomen door een lotgenotengroep op internet. Alleen al door het begrip en de warmte van die mensen en ook het feit dat ze je laten meedelen in hun pijn (maar ook vreugde en andere mooie dingen), werkt heel helend. Daar wordt mijn pijn erkent, maar toch wil ik niet vergeten dat die pijn slechts een onderdeel is van wie ik ben; Het is slechts een stukje Crystal. Ik ben méér dan een misbruikslachtoffer, méér dan een slachtoffer.
Zo, dat was het even voor nu. Op de rest van de posts reageer ik later.
Groetjes,
Crystal
You're like the water, which when it becomes ice, splits every rock
Jorgentol,
Ik denk dat ik zeker wat kan met jouw reactie.
Jammer is dat dergelijke dingen altijd zo beladen zijn en dat mensen altijd bepaalde oordelen klaar hebben. Bovendien wil ik niet dat mensen me zien als een meisje dat slechts 'ding' was; misbruikslachtoffer. Ik wil iets zijn, iemand zijn, mezelf zijn. Ik wil dat mijn identiteit wordt erkend.
Toch probeer ik er eerlijk over te zijn ten opzichte van anderen. Mensen waar ik echt een duurzame relatie mee aanga (écht hechte vrienden en dergelijke) vertel ik eerlijk dat ik een misbruikverleden heb, dat het mogelijkerwijs van invloed kan zijn op mijn manier van denken en misschien wel aan de grondslag ligt van bepaalde gedragingen van mij. Als ik een dergelijke 'relatie' aanga met iemand wil ik daar eerlijk in zijn. Het voelt als anderen tekort doen om er niet eerlijk over te zijn.
Wat jij zegt over seks... Dat komt op mij over als 'een waarheid'. Ik zeg niet dat het dé waarheid is (het is nog maar de vraag hoe die te defineren is overigens), maar ik begrijp jouw punt en ik denk inderdaad dat het in zekere zin ook zo werkt.
Toch is het nu al zo'n 'onoverkomelijk obstakel' voor mij. Ik associeer dergelijke handelingen echt met onmacht, pijn, wanhoop, ondergeschiktheid, gebrek aan zelfbeschikking... Nou ja, je begrijpt het wel. Voor mij is het heel moeilijk om die handelingen daar los van te zien, omdat ik nog zo jong was dat ik het alleen maar op de foute manier heb leren kennen. Dat is dus als het ware de basis waar ik van uitga. Met mijn verstand kan ik dat heel erg relativeren en vaak volgt mijn gevoel daar op den duur dan in, maar dat kost heel erg veel tijd.
Tijd die ik gevoelsmatig niet kan vragen van mensen, omdat ik dan het idee heb ze tekort te doen, maar die ik wil nodig heb omdat ik anders blokkeer.
En zelfs mét tijd; die jongen waar ik over schreef, was ook altijd lief en geduldig en ook op dat moment (toen hij op me ging liggen enzo) wist ik dat het helemaal goed zat, maar toch ging het fout. Ik heb hem pijn gedaan en dat vond ik verschrikkelijk.
Ik wil niet moeten kiezen in mijn leven tussen: "Mijn ogen dicht doen en wachten tot het over is" of iemand moeten kwetsen/afwijzen waar ik wél echt met mijn hele hart van hou.
Begrijp je?
Dan dat stukje over mannen op straat die me lastig kwamen vallen.
Ik heb het dan echt over lastigvallen; over corneren, aanraken, niet stoppen, terwijl ik dat heel duidelijk aangeef, verder gaan. Ik heb het dan over situaties waarin zo'n persoon duidelijk wéét dat ik niet wil, dat hij me pijn doet en tóch doorgaat; Situaties die in feite niet anders dan vroeger zijn en waarin ik uiteindelijk maar mijn ogen sluit en heel hard aan andere dingen denk. Dat soort situaties.
Maar nu, dat is nu niet meer. Ik ben nu voor mezelf op zo'n punt dat ik mensen gewoon van me afsla [het in ieder geval mag van mezelf als het écht nodig is] (ipv alleen wegduwen en weigeren en wegdraaien) als ze niet stoppen. Ik wil dat niet meer. Ik ga kapot aan dat soort dingen en dat mag niet.
En dan nu; hoe kom je erbij dat ik geen sociale activiteiten naast school heb?
Allereerst zit ik op een debattingclub, daarnaast doe ik aan dansen en theatersport en ook heb ik een aantal goeie vrienden waar ik regelmatig activiteiten mee onderneem. Ik ben kunstzinnig en heb soms het geluk om mee te mogen schrijven aan een groot theaterstuk oid, of een liedje of iets als dat...
Bovendien volg ik een sociale opleiding
En tja, 18, voor mij voelt dat ver; oud. I've been through a lot en misschien is het dat wel gewoon. Ook ben ik iemand van het doelen stellen en dingen aanpakken, dus misschien wil ik wel gewoon wat snel allemaal.
Nou ja,
In ieder geval bedankt.
Crystal
Ik denk dat ik zeker wat kan met jouw reactie.
Jammer is dat dergelijke dingen altijd zo beladen zijn en dat mensen altijd bepaalde oordelen klaar hebben. Bovendien wil ik niet dat mensen me zien als een meisje dat slechts 'ding' was; misbruikslachtoffer. Ik wil iets zijn, iemand zijn, mezelf zijn. Ik wil dat mijn identiteit wordt erkend.
Toch probeer ik er eerlijk over te zijn ten opzichte van anderen. Mensen waar ik echt een duurzame relatie mee aanga (écht hechte vrienden en dergelijke) vertel ik eerlijk dat ik een misbruikverleden heb, dat het mogelijkerwijs van invloed kan zijn op mijn manier van denken en misschien wel aan de grondslag ligt van bepaalde gedragingen van mij. Als ik een dergelijke 'relatie' aanga met iemand wil ik daar eerlijk in zijn. Het voelt als anderen tekort doen om er niet eerlijk over te zijn.
Wat jij zegt over seks... Dat komt op mij over als 'een waarheid'. Ik zeg niet dat het dé waarheid is (het is nog maar de vraag hoe die te defineren is overigens), maar ik begrijp jouw punt en ik denk inderdaad dat het in zekere zin ook zo werkt.
Toch is het nu al zo'n 'onoverkomelijk obstakel' voor mij. Ik associeer dergelijke handelingen echt met onmacht, pijn, wanhoop, ondergeschiktheid, gebrek aan zelfbeschikking... Nou ja, je begrijpt het wel. Voor mij is het heel moeilijk om die handelingen daar los van te zien, omdat ik nog zo jong was dat ik het alleen maar op de foute manier heb leren kennen. Dat is dus als het ware de basis waar ik van uitga. Met mijn verstand kan ik dat heel erg relativeren en vaak volgt mijn gevoel daar op den duur dan in, maar dat kost heel erg veel tijd.
Tijd die ik gevoelsmatig niet kan vragen van mensen, omdat ik dan het idee heb ze tekort te doen, maar die ik wil nodig heb omdat ik anders blokkeer.
En zelfs mét tijd; die jongen waar ik over schreef, was ook altijd lief en geduldig en ook op dat moment (toen hij op me ging liggen enzo) wist ik dat het helemaal goed zat, maar toch ging het fout. Ik heb hem pijn gedaan en dat vond ik verschrikkelijk.
Ik wil niet moeten kiezen in mijn leven tussen: "Mijn ogen dicht doen en wachten tot het over is" of iemand moeten kwetsen/afwijzen waar ik wél echt met mijn hele hart van hou.
Begrijp je?
Dan dat stukje over mannen op straat die me lastig kwamen vallen.
Ik heb het dan echt over lastigvallen; over corneren, aanraken, niet stoppen, terwijl ik dat heel duidelijk aangeef, verder gaan. Ik heb het dan over situaties waarin zo'n persoon duidelijk wéét dat ik niet wil, dat hij me pijn doet en tóch doorgaat; Situaties die in feite niet anders dan vroeger zijn en waarin ik uiteindelijk maar mijn ogen sluit en heel hard aan andere dingen denk. Dat soort situaties.
Maar nu, dat is nu niet meer. Ik ben nu voor mezelf op zo'n punt dat ik mensen gewoon van me afsla [het in ieder geval mag van mezelf als het écht nodig is] (ipv alleen wegduwen en weigeren en wegdraaien) als ze niet stoppen. Ik wil dat niet meer. Ik ga kapot aan dat soort dingen en dat mag niet.
En dan nu; hoe kom je erbij dat ik geen sociale activiteiten naast school heb?
Allereerst zit ik op een debattingclub, daarnaast doe ik aan dansen en theatersport en ook heb ik een aantal goeie vrienden waar ik regelmatig activiteiten mee onderneem. Ik ben kunstzinnig en heb soms het geluk om mee te mogen schrijven aan een groot theaterstuk oid, of een liedje of iets als dat...
Bovendien volg ik een sociale opleiding
En tja, 18, voor mij voelt dat ver; oud. I've been through a lot en misschien is het dat wel gewoon. Ook ben ik iemand van het doelen stellen en dingen aanpakken, dus misschien wil ik wel gewoon wat snel allemaal.
Nou ja,
In ieder geval bedankt.
Crystal
You're like the water, which when it becomes ice, splits every rock
Goed, een kleine update voor wie het wat interesseert.
Er waren hier mensen die zeiden dat het allemaal best zou kunnen; een relatie en dergelijke als ik wat tijd zou durven nemen voor mezelf. Ik was hier zelf heel sceptisch over, was natuurlijk ook niet gewend dat iemand me die tijd zou geven...
Inmiddels zit ik toch in een relatie, drie maanden alweer zelfs en het gaat heel erg goed. In het begin was het op fysiek gebied erg moeilijk. Kleine dingen deden me al in elkaar krimpen, maar van die dingetjes heb ik inmiddels bijna geen last meer.
Ik heb nu geleerd hoe bijzonder het is om tegen iemand aan te kunnen kruipen. Hoe goed het kan voelen dat iemand je vasthoudt en zelfs hoe fijn sex kan zijn. Dat laatste is lang niet altijd; Vaak is het nog heel moeilijk zelfs, maar ik weet nu dat ik niet hoef als ik niet wil en dat het er toe doet dát ik niet wil en wat ik wél wil...
Op het moment is het zo dat ik me veilig voel binnen deze intieme liefdesrelatie. Ik ben heel erg hecht met mijn vriend. We bespreken veel, doen veel leuke dingen en kunnen ook heel erg lachen samen. Dat laatste is ook erg belangrijk voor mij, want dat maakt alles wat minder zwaar.
Het voelt goed nu en ik ben gelukkig waar ik nu ben, ondanks dat veel andere dingen (en ook natuurlijk dingen binnen die relatie zelf) nog best moeilijk zijn.
Bedankt FOKkers voor jullie reacties afgelopen zomer en voor jullie vertrouwen in een goede toekomst!
Ik ben blij met waar ik nu ben! 
Er waren hier mensen die zeiden dat het allemaal best zou kunnen; een relatie en dergelijke als ik wat tijd zou durven nemen voor mezelf. Ik was hier zelf heel sceptisch over, was natuurlijk ook niet gewend dat iemand me die tijd zou geven...
Inmiddels zit ik toch in een relatie, drie maanden alweer zelfs en het gaat heel erg goed. In het begin was het op fysiek gebied erg moeilijk. Kleine dingen deden me al in elkaar krimpen, maar van die dingetjes heb ik inmiddels bijna geen last meer.
Ik heb nu geleerd hoe bijzonder het is om tegen iemand aan te kunnen kruipen. Hoe goed het kan voelen dat iemand je vasthoudt en zelfs hoe fijn sex kan zijn. Dat laatste is lang niet altijd; Vaak is het nog heel moeilijk zelfs, maar ik weet nu dat ik niet hoef als ik niet wil en dat het er toe doet dát ik niet wil en wat ik wél wil...
Op het moment is het zo dat ik me veilig voel binnen deze intieme liefdesrelatie. Ik ben heel erg hecht met mijn vriend. We bespreken veel, doen veel leuke dingen en kunnen ook heel erg lachen samen. Dat laatste is ook erg belangrijk voor mij, want dat maakt alles wat minder zwaar.
Het voelt goed nu en ik ben gelukkig waar ik nu ben, ondanks dat veel andere dingen (en ook natuurlijk dingen binnen die relatie zelf) nog best moeilijk zijn.
Bedankt FOKkers voor jullie reacties afgelopen zomer en voor jullie vertrouwen in een goede toekomst!
Ik ben blij met waar ik nu ben!
You're like the water, which when it becomes ice, splits every rock
|
|
