Belgisch voetbal #27 De laatste rechte lijn: Genk of RSCA?

quote:

VAN HET HEMELSE PARADIJS TOT IN HET VAGEVUUR VAN DE HEL

“Club Brugge is een zwalpend schip zonder stuurman aan boord!” Het is de pijnlijke vaststelling die elke passionele supporter van blauw en zwart onder ogen moet zien. Trainers werden ontslagen en spelers zochten discotheken op tot in de vroege uurtjes. Vooral dat laatste kwam hard aan bij iedereen die deze club diep in het hart draagt. De fans pikken het niet langer dat sommige “vedetten” geen beroepsernst tonen. Ze willen terug het echte Club Brugge zien dat bekend staat voor haar vechtlust tot het bittere einde. Hieronder volgen getuigenissen van supporters over de malaise bij een topclub die in enkele maanden tijd een troosteloze middenmotor is geworden.

We noteren 1 april 2006. “Mbark Boussoufa, schitterend! Hij alleen slaat Club Brugge helemaal KO!” Het waren de harde, maar terechte woorden van sportjournalist Filip Joos. Sindsdien is het alleen maar bergaf gegaan met de populairste ploeg uit West-Vlaanderen. Door deze nederlaag werden Jan Ceulemans en René Verheyen prompt ontslagen. Het vriendenkliekje van weleer werd uit elkaar gehaald. Van het trainersgezelschap mocht alleen Franky Van der Elst blijven die met tranen in de ogen zeer pijnlijke momenten beleefde met het vertrek van twee iconen uit de Brugse geschiedenis. Enkele uren later werd de nieuwe trainer al voorgesteld: Emilio Ferrera, een Brusselaar nota bene. Hij kreeg de moeilijke taak om Club weer op de rails te brengen, maar ook hij slaagde daar niet in. Hoewel, hij zorgde er in extremis voor om blauw-zwart aan Europees voetbal te helpen. Alleen op lange termijn werd het geen succes. Net als vorige keer was hij niet de enige die moest opkrassen. Van der Elst moest nu ook zijn koffers pakken, maar het grootste nieuws werd het afscheid van sportleider Marc Degryse die bakken kritiek over zich heen kreeg. Het werd een echte tabula rasa. Het bestuur van Club Brugge besloot dan om geen hulptrainer aan te trekken, maar één hoofdcoach die alles voor zijn rekening moest nemen. Zijn naam: Cedomir Janevski. “Een jongen uit de Balkan met een echt strijdershart”, oordelen sommige kenners. En gelijk hebben ze. Als een bezetene schreeuwt hij steeds zijn manschappen naar voor en stuurt hij vaak bij. Vandaag is hij nog steeds de trainer van Club, maar voor hoelang? Deze ploeg blijft sinds die bewuste 1 april één hoopje puin. Geen ziel, geen professionalisme, gewoon niets!

Oorzaken
Volgens veel supporters is de hoofdvogel rond de slechte gang van zaken bij Club Brugge voorzitter Michel D’Hooghe. Tom P., een diehard supporter uit Ruddervoorde legt uit: “D’Hooghe is zonder enige twijfel degene die van onze ploeg een mislukking heeft gemaakt. Hij wou een nieuw imago creëren. Na het bekendmaken van dit imago is het alleen maar slechter beginnen gaan. Hij heeft geprobeerd om op gelijke hoogte van Anderlecht te komen en daar betaalt Club nu de prijs voor. Ook de persaandacht was immens, wat voor veel druk zorgde op de schouders van de spelers. Danny W., al zo’n 35 jaar supporter van deze club, vindt ook dat D’Hooghe een grote hand heeft in de negatieve spiraal die blauw-zwart ontwikkelt heeft. “Hij was de foute man op de verkeerde plaats,” opent hij kort maar bondig. “Onze voorzitter was te rancuneus, te populistisch en heeft te radicaal willen herstructureren.” Maar niet alleen D’Hooghe is in zijn ogen de boeman. “Onze voormalige sportleider Marc Degryse was te zacht voor onze spelers. Hij heeft een foutieve inschatting gemaakt rond het vertrek van Timmy Simons. De concurrentie werd meer versterkt in plaats van bij onze club cfr het vertrek van Karel Geraerts en Hans Cornelis naar respectievelijk Standard en Racing Genk. Degryse had wel genoeg zelfkritiek en verantwoordelijkheidzin, maar hij heeft zich miskeken op de macht van Antoine Van Hove, nu bestuurslid van Club Brugge, die hem met veel plezier zijn ontslag zag geven. Maar de grootste schuldigen in dit hele verhaal zijn de spelers zelf. Dit is wellicht de zwakste groep die ik ooit gezien heb bij Club. Sommigen verdienen het niet om in de uitrusting van deze ploeg te spelen.”

Hoe dan ook, er zullen maatregelen getroffen moeten worden om van Club Brugge weer een echte vechtersploeg te maken. Zoals Rudy Cossey, ex-speler van blauw-zwart, onlangs zei: “Club stond vroeger voor 90 minuten gaan, gaan en nog eens gaan, maar daar is nu niets meer van te merken.” De 20-jarige Nicolas H. uit Antwerpen haalt enkele mogelijke oplossingen aan: “Eerst en vooral moet er een grondige kuis komen waarbij nieuwe sterkhouders worden aangekocht en oude gloriën andere oorden moeten opzoeken. Gaetan Englebert, Ivan Gvozdenovic, Ivan Leko, Bosko Balaban, Olivier De Cock, Kevin Roelandts en Gregory Dufer moeten stante pede vertrekken. Jongeren zoals Jason Vandelanoitte en Jonathan Blondel zullen er in een goede spelerskern met begeleiding van meerdere leidersfiguren wel komen. Vervolgens moet men goed scouten en spelers met het juiste profiel aanwerven. Belangrijk zijn de posities waar dit gebeurt. In elke linie moet een sterkhouder komen: een patron in de verdediging, goede aanvallende flanken en kopbalsterke aanvallers. Ik ben er ook niet voor te vinden om de samenwerking met Janevski verder te zetten. Ik was een voorstander, maar hij heeft mij teleurgesteld in het niet waarmaken van zijn dreigementen.” Janevski zei met harde woorden om spelers niet op te stellen als ze niet de juiste ingesteldheid toonden en enkele jongeren kansen te geven. Maar is er dan een reden waarom die jongeren uiteindelijk niet worden opgesteld? Bruno S., afkomstig uit Brussel en al sinds 1992 vaste abonnee, vindt van wel. “Onze zogenaamd talentvolle jongeren roepen al jaren dat ze kansen verdienen. Als ze die krijgen, doen ze er hoegenaamd niets mee. Integendeel, géén enkele jongere is de laatste jaren effectief een aanwinst gebleken.” Kristof B. vult aan: “Het zit in de Belgische mentaliteit ingebakken dat jongeren dubbel zo goed moeten zijn, waarmee ik het niet eens ben. Toch vind ik niet dat je zomaar kan zeggen dat de jongeren 'geen kansen gekregen hebben'. Ik ben er wel van overtuigd dat die jongeren die tonen dat men er niet omheen kan, dat die jongens ook zouden spelen. Bovendien hebben Verbauwhede, Vandelannoite, Blondel en Yulu-Matondo wel degelijk kansen gekregen. Of dat nu door een blessure komt van iemand anders of niet doet er eigenlijk niet toe, want dat is overal het geval. Het is dan ook nodig om de kans die je krijgt met beide handen te grijpen.”

Europees voetbal
Er resten nog vijf speeldagen in de Jupiler League en het ziet er naar uit dat Club Brugge via de competitie geen Europees voetbal zal afdwingen. Blauw-zwart staat voorlopig op een zesde plaats in het algemeen klassement met amper 47 punten uit 29 matchen. Bitter weinig met andere woorden. De grootste mogelijkheid om alsnog Europese wedstrijden te spelen is via de beker. De kortste weg naar Europa. Club staat momenteel in de halve finales en zal het daarin opnemen tegen AA Gent. De beker is meer dan ooit zeer belangrijk voor heel Brugge. Maar als het niet lukt, zal Club het wellicht een jaar zonder Europees voetbal moeten doen. “Het zou hoe dan ook pijnlijk zijn. Het is toch altijd iets speciaal die Europese wedstrijden”, bekent B. “Daarom hoop ik dat we alsnog Europees voetbal kunnen grijpen. Of dat nu via de beker moet gebeuren of via de Intertoto kan mij weinig schelen. Ook al halen we Europees, iedereen zal wel inzien dat het anders moet. Daarvoor moeten we geen Europees voetbal missen.” Ook voor P. zou dit hard aankomen. “Dit zou een pijnlijk voorval zijn, maar eerder hun verdiende loon. Wie niet presteert kan niet verwachten dat hij daarvoor beloond wordt.”

Pijnlijkste momenten
De supporters gaan wel steeds opnieuw naar de matchen van hun favoriete team zien, maar de angst om altijd punten te verliezen wordt week na week groter en groter. Met een bang hart kijken ze naar die elf spelers die het moeten doen voor hun club, maar het gewoon niet kunnen en willen. Het was dit jaar gewoon huilen met de pet op en dat deed vele voetballiefhebbers geen deugd. Wouter V. is één van die supporters die meerdere pijnlijke momenten heeft meegemaakt dit seizoen. “Al die nederlagen tegen middenmotors en degradatiekandidaten zoals Cercle Brugge, Germinal Beerschot, Bergen, Lokeren, Roeselare en zoveel andere ploegen deden mij zeer veel pijn. Het gemak waarmee Ceulemans, Van der Elst en Ferrera ontslagen werden, in schril contrast met het ontbreken van maatregelen tegen spelers die de Clubwaarden verloochenen, was triestig om mee te maken.” H. gaat nog een stap verder: “Nergens was er een positieve berichtgeving over Club Brugge. Enig lichtpunt was onze Zuid-Afrikaanse balvirtuoos Elrio Van Heerden. De rest van de spelers misten in tegenstelling tot de vorige jaren de klasse en uitstraling om menig supporter van andere ploegen en journalist te bekoren. Zelfs het stadion wordt aangevochten door verschillende groepen. Maar het toppunt rond dit hele verhaal is dat Club nu gewoon wordt uitgelachen door alles en iedereen. Vooral AA Gent laat het niet na in elke interview te verwijzen naar de malaise bij Club en zichzelf beter te noemen. Daarom moet er gewonnen worden in Club Brugge – AA Gent vanwege onze reputatie en ons palmares."

Conclusie
Club Brugge heeft nog een lange weg af te leggen om opnieuw onder de levenden te komen. De supporters zijn stuk voor stuk hard voor hun ploeg, maar de meningen liggen soms ver uit elkaar. Al zal er bij elke uitleg wel een deel van de waarheid te bespeuren zijn. De spelers, het bestuur, de technische staf, allemaal moeten ze de waarheid onder ogen durven zien en drastisch ingrijpen op enkele vlakken. Het voetbal moet terug leven in Brugge. Supporters moeten met plezier en veel goesting terug hun team gaan aanmoedigen. De spelers moeten zich kunnen opladen tegen elk team. Of het nu tegen Barcelona of Zaffelare is, het moet iedere wedstrijd vechtlust en maturiteit tonen. Maar het zal tijd en geduld vragen om het slechte Club Brugge terug te zien evolueren naar het superieure Club Brugge van de vorige jaren. Veel fans zullen nooit begrijpen hoe het komt dat Club op alle vlakken in een diep dal is terechtgekomen. Kortom, het werd en is voor iedereen een nachtmerrie. We kunnen niet beter eindigen dan met de titelsong van Nelly Furtado: “Why do all good things come to an end?”

quote:

Op zaterdag 21 april 2007 14:09 schreef Joost-mag-het-weten het volgende:

[..]

Ach, dat is ook weer zo'n non-grap natuurlijk. Ze zitten er met een mastodont naast de deur, ze zitten in de drukste voetbalprovincie van het land (4 eerste klassers, 2 tweede klassers) en nog altijd halen ze eigenlijk doodgewoon nog een stuk méér volk elke thuismatch dan de helft van de eerste klasse. Vaak moeten ze zelfs niet eens onderdoen voor pakweg Gent dat dan zogezegd 'supporters van Club aan het inpikken is'.

Ik heb daar gewoon zelfs bewondering voor, dat is een ploeg met een hondstrouw , zelfs ronduit fanatiek publiek die al driekwart van de Belgische voetbalgeschiedenis in 1ste klasse speelde, en zelfs met hun minimale budget nooit financieel in de problemen kwam. (daar kunnen de Beveren's, de Lierse's, de Moeskroen's , de RWDM's , ... nog een puntje aan zuigen)

quote:

Op zaterdag 21 april 2007 19:50 schreef Heero87 het volgende:

[..]

Omdat het een enorm groot stadion is natuurlijk (grootste clubstadion van België) en omdat de camera's net op de vakken richten waar geen/weinig fans zitten.

quote:

Op zaterdag 21 april 2007 19:50 schreef jorienvdherik het volgende:

[..]

weet ik

raar dat jullie nog geen 50.000 stadion hebben joh in het land

quote:

Op zondag 22 april 2007 17:35 schreef Heero87 het volgende:
Klaar voor Super Sunday.

quote:

Op zondag 22 april 2007 17:45 schreef Jasza het volgende:
Go RSCA.

quote:

Op zondag 22 april 2007 17:45 schreef Jasza het volgende:
Go RSCA.

quote:

Op zondag 22 april 2007 18:36 schreef Heero87 het volgende:
Tenzij Peter Vandenbempt zelf aan het meezingen is natuurlijk.

quote:

Op zondag 22 april 2007 19:19 schreef jorienvdherik het volgende:
61' Anderlecht 1 - 0 AA Gent

come on !