Oké, het zit zo. Ik heb drie beste vriendinnen (zo zie ik ze iig) T., A., en S., ken ze al 8, 8, en 12 jaar. Wij met zn vieren zijn al een hele tijd echt een hecht groepje. Komen al jaren bij elkaar over de vloer, samen stappen, samen winkelen, dezelfde school. Er zijn wel eens irritaties natuurlijk maar dan trok ik gewoon wat meer naar de andere twee toe (zo deden we dat allemaal dacht ik). Toch voelde ik me er de laatste maanden (half jaar zeg maar) vaak net een beetje meer buiten staan. Net iets te vaak lullige grapjes (dat is de humor van vooral A.) alleen maar richting mij. Denk aan van die 'grapjes' als in de groep gooien; "laten we vanmiddag terrasje pakken. Nee jij gaat niet mee hoor!" en dat is dan grappig. Nouja nu doet A. dat dus altijd al (niet degene waarmee ik het meest kan lachen
![]()
), daar wen je wel aan.. maar het was dus de laatste tijd erg vaak tegen mij gericht. Ook had ik het gevoel dat ik bij alledrie steeds meer initiatief moest tonen om nog wat met ze af te spreken. Als ik dat doe, dan reageren ze wel gewoon leuk, en ik ben er dus ook vaak gewoon bij, maar ik moet wel erg vaak bellen en vragen wat de plannen zijn.
Ik heb daarom twee keer aan één van hen (4 maanden terug aan T., en 1 maand terug aan A.) gevraagd of er soms wat was, omdat ik het gevoel heb dat ze afstandelijker werden. Dan was het "nee hoor", dat dat dan niet de bedoeling was en dat ik me dat maar in mn hoofd haalde.
Nu zat ik van de week bij één van die vriendinnen, S. , lekker in de tuin, toen ik haar smsjes las (die lezen we altijd van elkaar trouwens, niks stiekems). Daar vond ik dit smsje, van A. en aan S. dus; "Hee lief, kom je vanmiddag ook bij mij chillen met T.?
(vriendin nr 3) We hebben R.
(ik) maar niet gevraagd, dan weet je dat.."
Ik schrok en vroeg waar dat smsje op sloeg.. Zij werd rood en vertelde uiteindelijk dus dat ze zich sinds een tijd steeds meer aan mij ergeren. Ik zou veranderd zijn en vaak arrogant klinken en kijken (ik ben volgens mij totaal niet arrogant
![]()
en als ik 'arrogant kijk' kan ik daar denk ik weinig aan doen, en dat zal ook niet iets van de laatste tijd kunnen zijn lijkt me, mijn blik..) maar ze wist het niet goed uit te leggen.. Nu hebben we afgesproken binnenkort te gaan praten maar ik zie er erg tegenop.
Voel me nu ontzettend alleen. En boos, heb eigenlijk het gevoel dat ik gewoon bedonderd ben en ergens ook dat ik beter verdien. Ik vind het erg triest dat ze er zo lang niet over beginnen en het blijkbaar leuk vinden om met zijn 3en over mij te roddelen. Ik heb het nb. 2 keer aan ze gevraagd en nog niks zeggen!
Toch zou ik niet zonder ze willen, ik doe alles met ze eigenlijk, sporten, de stad in, op vakantie gaan, stappen.. Ook ga ik dit jaar met ze op vakantie (met nog 6 andere meiden; ook vriendinnen van ons, maar eigenlijk is dat ook weer een apart hechter groepje). Dus het contact afkappen met ze kan sowieso niet, en wil ik niet..
het is een lang verhaal geworden maar ben blij het even kwijt te kunnen hier. Wat zouden jullie doen in mijn situatie? Praten en me verontschuldigen en aanpassen..? of toch contact verminderen en er dus een beetje alleen voor komen te staan?