R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Het zal wel een lang verhaal worden.
Mijn vader is overleden toen ik 14 was, aan longontsteking. MIjn moeder zat op dat moment in Zwitserland voor werk, ik was alleen thuis met mijn vader. Ik heb zelf de dokter moeten bellen, ambulance, hem naar het ziekenhuis brengen, enzovoort. 25 mei, op zijn trouwdag, is hij gestorven aan de gevolgen van een te agressieve bacterie die de longontsteking veroorzaakte. Hij heeft een ziekbed gehad van nog geen 5 dagen.
Dit is 25 mei 4 jaar terug.
Op dat moment was er al veel in de hand in mijn leven. Ik werd misbruikt, ik had geen goede relatie met mijn moeder, en ik gebruikte drugs om van alles weg te vluchten.
Na mijn vaders dood is alles ingestort als een kaartenhuis. Mijn vader was mijn veilige haven, bij wie ik altijd terecht kon. Hij was de enige man die ik in mijn hele leven heb durven vertrouwen.
Ik heb niks gevoeld van zijn dood. Op het moment dat ik hoorde dat hij overleden was heb ik hoogstens 5 minuten gehuild, vanaf dat moment is al het gevoel geblokt.
Deels logisch, ik heb mijn hele leven mijn gevoel moeten wegstoppen ivm een langdurig incest verleden, alles wat te zwaar was werd automatisch geblokt. Dus ik kan/kon niet huilen, om niets. Ik voelde gewoon niets.
Dus ik heb toen hij dood was dingen geregeld, kaarten verstuurd, mensen gebeld die het als eerst moeten weten voor de rouwkaart komt, enzovoort, omdat mijn moeder er zo kapot van was.
Ik heb erg veel verantwoordelijkheden gedragen in die tijd, en toen ik het niet meer aan kon heb ik een zelfmoord poging gedaan. Resulteerde in een jarenlange opname.
Daar kwam alles eruit. Ik heb daar voor het eerst verteld dat ik een incest verleden had, met als gevolg dat ik nooit aan het rouwen van mijn vader ben toegekomen, omdat ik erg veel last had van herbelevingen en angst/paniekaanvallen. Tijdens opname ben ik alleen maar bezig geweest met het misbruik verwerken en mijn eigen coping mechanismes te 'bestrijden' en omzetten in constructieve middelen.
Nu is het 2007, en ik had verwacht, en misschien gehoopt, dat het gevoel van mijn vaders dood niet meer terug zou komen. Want soms, eens in de twee maanden, zijn er een paar minuten dat ik hem mis.
Op zijn sterfdag voel ik me een uurtje rot en dan is het over.
Maar nu, op een gewone, normale zaterdag, is het gevoel er opeens.
Ik herinnerde me mijn vaders gezicht niet meer, zijn stem niet meer, zijn handen niet meer, zijn lach niet meer.
Maar het is allemaal terug gekomen. Ik voel alles, weet alles. Ik herinner me alles.
Dit is zo ontzettend moeilijk voor me. Ik weet gewoonweg niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik kan het niet meer wegstoppen, maar ik wil het ook niet aangaan.
Zeker niet omdat ik nu sinds gisteren 17 dagen alleen thuis ben, mijn moeder is op vakantie met haar vriend. Ik kan het me niet veroorloven om dit gevoel aan te gaan, want als ik in crisis raak, heb ik niets om op terug te vallen.
Eigenlijk zit ik met mijn handen in het haar. Ik heb er aan zitten te denken om mijn peut morgen te mailen, maar die is er pas dinsdag weer.
Ik wil vrienden er niet mee lastig vallen, ook omdat ik zo weinig erover kan zeggen.
Het gevoel van gemis verscheurt me.
Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ik eigenlijk met dit topic wil bereiken. Misschien even mijn rotgevoelens delen, misschien wil ik een troostend woord horen. Ik weet alleen dat ik voor mijn gevoel iets MOET doen met dit gevoel, maar ik weet niet wat. En ik weet niet hoe. Ik weet alleen dat ik mijn vader mis, en me ontzettend kwetsbaar voel zonder hem.
Het voelt gewoon alsof hij gisteren is overleden.
Mijn vader is overleden toen ik 14 was, aan longontsteking. MIjn moeder zat op dat moment in Zwitserland voor werk, ik was alleen thuis met mijn vader. Ik heb zelf de dokter moeten bellen, ambulance, hem naar het ziekenhuis brengen, enzovoort. 25 mei, op zijn trouwdag, is hij gestorven aan de gevolgen van een te agressieve bacterie die de longontsteking veroorzaakte. Hij heeft een ziekbed gehad van nog geen 5 dagen.
Dit is 25 mei 4 jaar terug.
Op dat moment was er al veel in de hand in mijn leven. Ik werd misbruikt, ik had geen goede relatie met mijn moeder, en ik gebruikte drugs om van alles weg te vluchten.
Na mijn vaders dood is alles ingestort als een kaartenhuis. Mijn vader was mijn veilige haven, bij wie ik altijd terecht kon. Hij was de enige man die ik in mijn hele leven heb durven vertrouwen.
Ik heb niks gevoeld van zijn dood. Op het moment dat ik hoorde dat hij overleden was heb ik hoogstens 5 minuten gehuild, vanaf dat moment is al het gevoel geblokt.
Deels logisch, ik heb mijn hele leven mijn gevoel moeten wegstoppen ivm een langdurig incest verleden, alles wat te zwaar was werd automatisch geblokt. Dus ik kan/kon niet huilen, om niets. Ik voelde gewoon niets.
Dus ik heb toen hij dood was dingen geregeld, kaarten verstuurd, mensen gebeld die het als eerst moeten weten voor de rouwkaart komt, enzovoort, omdat mijn moeder er zo kapot van was.
Ik heb erg veel verantwoordelijkheden gedragen in die tijd, en toen ik het niet meer aan kon heb ik een zelfmoord poging gedaan. Resulteerde in een jarenlange opname.
Daar kwam alles eruit. Ik heb daar voor het eerst verteld dat ik een incest verleden had, met als gevolg dat ik nooit aan het rouwen van mijn vader ben toegekomen, omdat ik erg veel last had van herbelevingen en angst/paniekaanvallen. Tijdens opname ben ik alleen maar bezig geweest met het misbruik verwerken en mijn eigen coping mechanismes te 'bestrijden' en omzetten in constructieve middelen.
Nu is het 2007, en ik had verwacht, en misschien gehoopt, dat het gevoel van mijn vaders dood niet meer terug zou komen. Want soms, eens in de twee maanden, zijn er een paar minuten dat ik hem mis.
Op zijn sterfdag voel ik me een uurtje rot en dan is het over.
Maar nu, op een gewone, normale zaterdag, is het gevoel er opeens.
Ik herinnerde me mijn vaders gezicht niet meer, zijn stem niet meer, zijn handen niet meer, zijn lach niet meer.
Maar het is allemaal terug gekomen. Ik voel alles, weet alles. Ik herinner me alles.
Dit is zo ontzettend moeilijk voor me. Ik weet gewoonweg niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik kan het niet meer wegstoppen, maar ik wil het ook niet aangaan.
Zeker niet omdat ik nu sinds gisteren 17 dagen alleen thuis ben, mijn moeder is op vakantie met haar vriend. Ik kan het me niet veroorloven om dit gevoel aan te gaan, want als ik in crisis raak, heb ik niets om op terug te vallen.
Eigenlijk zit ik met mijn handen in het haar. Ik heb er aan zitten te denken om mijn peut morgen te mailen, maar die is er pas dinsdag weer.
Ik wil vrienden er niet mee lastig vallen, ook omdat ik zo weinig erover kan zeggen.
Het gevoel van gemis verscheurt me.
Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ik eigenlijk met dit topic wil bereiken. Misschien even mijn rotgevoelens delen, misschien wil ik een troostend woord horen. Ik weet alleen dat ik voor mijn gevoel iets MOET doen met dit gevoel, maar ik weet niet wat. En ik weet niet hoe. Ik weet alleen dat ik mijn vader mis, en me ontzettend kwetsbaar voel zonder hem.
Het voelt gewoon alsof hij gisteren is overleden.
Vivre
Kijk naar de goede kant, hoe fijn is het niet, als je door het verdriet heen bent, wel de goede dingen aan je vader te kunnen herinneren...
En val je vrienden er wel mee lastig want onder mensen je kut voelen kan al een hele boel schelen.
En val je vrienden er wel mee lastig want onder mensen je kut voelen kan al een hele boel schelen.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Kut gevoel, je voelt je net Remi alleen op de wereld. Joh, ga naar een goede vriend of een goed familielid en barst daar eens goed in tranen uit, dat lucht echt op. En deze zullen er ook begrip voor hebben.
Kop op en veel sterkte
Kop op en veel sterkte
Hier ben ik me ook bewust van, maar, aan de andere kant heb ik daar op dit moment niets aan, dat is iets wat later komt.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 22:42 schreef DancingPhoebe het volgende:
Kijk naar de goede kant, hoe fijn is het niet, als je door het verdriet heen bent, wel de goede dingen aan je vader te kunnen herinneren...
Vivre
Dank je wel. Ik ga morgen sowieso naar een vriendin en dan ga ik het ook wel aankaarten, omdat er bij haar ook plek voor is. Familie heb ik jammer genoeg verder niet (woont te ver weg, te slechte band mee, zie die beste mensen maximaal eens per jaar), daarom is het ook jammer dat mijn moeder net nu op vakantie is (of jammer dat ik net nu al dat gevoel voor mijn kiezen moet krijgen).quote:Op zaterdag 31 maart 2007 22:47 schreef john6 het volgende:
Kut gevoel, je voelt je net Remi alleen op de wereld. Joh, ga naar een goede vriend of een goed familielid en barst daar eens goed in tranen uit, dat lucht echt op. En deze zullen er ook begrip voor hebben.
Kop op en veel sterkte
Vivre
get used to it. je zult zelf ook binnen afzienbare tijd gaan. Harde woorden, maar je dient de tijdelijkheid van alles te erkennen!
Hier kan ik dus niets mee. Ik heb geen problemen met de dood. Ik ben er zelf niet bang voor, ik ben niet bang voor tijdelijkheid. Dat is heel het punt niet van mijn post.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 22:52 schreef brooklynzoo het volgende:
get used to it. je zult zelf ook binnen afzienbare tijd gaan. Harde woorden, maar je dient de tijdelijkheid van alles te erkennen!
Het heeft ook niets met erkennen te maken.
Het heeft te maken met iemand missen na 4 jaar, waarbij de gevoelens zo heftig zijn dat je niet weet wat je ermee aan moet.
Vivre
het enige dat je er mee moet is VOELEN. En daarmee besef je dat je leeft.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 22:54 schreef Strychnine het volgende:
[..]
Hier kan ik dus niets mee. Ik heb geen problemen met de dood. Ik ben er zelf niet bang voor, ik ben niet bang voor tijdelijkheid. Dat is heel het punt niet van mijn post.
Het heeft ook niets met erkennen te maken.
Het heeft te maken met iemand missen na 4 jaar, waarbij de gevoelens zo heftig zijn dat je niet weet wat je ermee aan moet.
Leven is voelen, dood zijn is niets voelen. Meer kan ik er niet van maken.
Ik vind het klinken als een dooddoener. Dit zeg ik niet om je af te katten, maar wat je zegt is niks nieuws voor me en waarschijnlijk niks nieuws voor 99% van de bevolking.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 22:57 schreef brooklynzoo het volgende:
[..]
het enige dat je er mee moet is VOELEN. En daarmee besef je dat je leeft.
Leven is voelen, dood zijn is niets voelen. Meer kan ik er niet van maken.
Vivre
Dat zijn niet de leukste verhalen om als levensgeschiedenis te hebben Strychnine.
Gaat je moeder bewust weg? In je hele verhaal komt ze niet voor? Ik snap dat ze ook een leven heeft, maar je bent wel haar dochter.
Gaat je moeder bewust weg? In je hele verhaal komt ze niet voor? Ik snap dat ze ook een leven heeft, maar je bent wel haar dochter.
Nobody expects the Spanish Inquisition!
Jij vraagt wat je met dat gevoel moet. Het enige dat ik kan antwoorden is het gevoel voelen. Het woord zegt het al: geVOEL!quote:Op zaterdag 31 maart 2007 22:58 schreef Strychnine het volgende:
[..]
Ik vind het klinken als een dooddoener. Dit zeg ik niet om je af te katten, maar wat je zegt is niks nieuws voor me en waarschijnlijk niks nieuws voor 99% van de bevolking.
Ik zal mijn moeder een beetje uitlichtenquote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:01 schreef Its-Jojo-4you het volgende:
Dat zijn niet de leukste verhalen om als levensgeschiedenis te hebben Strychnine.
Gaat je moeder bewust weg? In je hele verhaal komt ze niet voor? Ik snap dat ze ook een leven heeft, maar je bent wel haar dochter.
Mijn moeder en ik hebben geen goede band gehad vroeger, daders hebben mij verteld dat mijn moeder te maken had met het misbruik, dus ik was en doodsbang voor haar, en ik was erg brutaal tegen haar op dappere momenten. De laatste 2 jaar gaat het beter tussen ons, ik weet dat zij er niets mee te maken heeft gehad, en ze was en is een goede moeder, alleen is er teveel stuk tussen ons door al onze ruzies en de angst die ik nog steeds voel voor haar soms, ook al kan ik prima relativeren waar die angst vandaan komt. Mijn moeder is het belangrijkste in mijn leven nu voor me.
Toen mijn het ziekenhuis in ging was zij net in Zwitserland, ze zou daar 5 dagen blijven, ze stond bij een stand van nederlands bureau voor toerisme. Toen mijn vader donderdag het ziekenhuis in ging was ze er niet, ze is met spoed van donderdag op vrijdag nacht naar huis gekomen, maar toen lag hij al in coma, en zondags is hij gestorven. Dus mijn moeder heeft hem niet eens meer gesproken sinds de maandag dat ze weg ging.
Op dit moment heeft mijn moeder een nieuwe relatie, en met deze man is ze nu ook op vakantie. Het was een last-minute, 3 weken geleden geboekt, naar Zuid Afrika voor 17 dagen.
Ze heeft expliciet aan mij gevraagd of ik alleen thuis zijn aan kon omdat ze weet dat ik men iet super voel nu ik met zoveel uit mijn verleden bezig ben en het rugzakje steeds verder en verder aan het uitpakken ben.
Ik heb geantwoord met ja. Toen mijn vader overleed heeft ze zijn zaak moeten verkopen. Een hoop financiele problemen gehad, mijn vaders verzekering was die van een werknemer, maar sinds 2000 was hij werkgever, maar dat is nooit veranderd bij de verzekering, dus we hebben geen cent gekregen.
Ze heeft sinds mijn vaders dood 90 uur per week moeten werken, ze had een dochter die niet meer wilde leven en in een psychiatrisch ziekenhuis zat, en haar man net verloren.
Nu we het financieel weer wat beter hebben gun ik haar deze vakantie meer dan ooit. Als ze thuis komt zal ze weer hard moeten werken en alles, en ik wil dat ze deze 17 dagen weg gaat, en geniet van een verre vakantie met haar vriend. Ze heeft genoeg op haar bordje gehad en zal nog meer krijgen (qua werken, zorgen, enz.) dus ik wil niet de partypooper zijn en dan zeggen 'nee mam, ik kan het niet aan dat je weg gaat'.
Ik kan het overigens ook prima aan dat ze weg gaat. Het is alleen jammerlijk dat ik precies nu dus, op dag 1 dat ik alleen thuis ben, me opeens moet beseffen dat mijn vader écht dood is, met alle bijbehorende gevoelens.
Ik hoop dat dit alle moeder-vragen beantwoord heeft aangezien ik geen specifieke 'moedervraag' zag staan in je berichtje
Vivre
Ik vind juist wel dat je aan dat gevoel moet toegeven. Je mist hem, je hebt verdriet om hem, en het is nog maar 4 jaar geleden. Ben niet bang om terug in een crisis te raken..misschien lucht het juist wel op om die gevoelens toe te laten.
Je mag huilen! Je mag je klote voelen! Je hele leven zal je een gevoel van gemis hebben om je vader..wil je dat heel je leven verdrukken?Lijkt me niet goed! Misschien is het nu wel de tijd om het er allemaal uit te laten komen..
Mijn vader is nu zo'n 7 jaar geleden gestorven en ook ik heb nog dagen dat ik verdrietig ben daarover, en laat dat ook gewoon toe. Het is menselijk.En ja, het lijkt alsof het gisteren is gebeurd..Vrijwel iedereen die dat heeft meegemaakt zal dat zeggen.
Ik wens je veel sterkte!
Je mag huilen! Je mag je klote voelen! Je hele leven zal je een gevoel van gemis hebben om je vader..wil je dat heel je leven verdrukken?Lijkt me niet goed! Misschien is het nu wel de tijd om het er allemaal uit te laten komen..
Mijn vader is nu zo'n 7 jaar geleden gestorven en ook ik heb nog dagen dat ik verdrietig ben daarover, en laat dat ook gewoon toe. Het is menselijk.En ja, het lijkt alsof het gisteren is gebeurd..Vrijwel iedereen die dat heeft meegemaakt zal dat zeggen.
Ik wens je veel sterkte!
Vooral vrienden kunnen op dit soort momenten heel veel voor je betekenen. Ze zullen je echt niet vervelend vinden als je bij hen aankomt. Ik denk dat ze juist blij zullen zijn dat je bij ze komt.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 22:42 schreef DancingPhoebe het volgende:
En val je vrienden er wel mee lastig want onder mensen je kut voelen kan al een hele boel schelen.
I was a fool to trust in the light.
Dank je wel voor je woorden Kalemero.
Wat ik dus zo raar vond altijd was juist dat ik er niks om voelde. Het voelde alsof het al jaren geleden was, ik kon me ook niets meer van hem herinneren. Terwijl ik me er een 'filmverhaal' bij had voorgesteld. Want ja, als iemand dood gaat moet je heel veel huilen, dan ga je hem heel erg missen en nog heel erg veel huilen, en dan na een jaar of iets dergelijks geef je het een plekje, en dan blijf je hem wel missen maar kan je het een plek geven.
Maar ik heb die periode nooit gehad. Ik heb het verdriet of gemis nooit gehad. Tot nu dus
Wat ik dus zo raar vond altijd was juist dat ik er niks om voelde. Het voelde alsof het al jaren geleden was, ik kon me ook niets meer van hem herinneren. Terwijl ik me er een 'filmverhaal' bij had voorgesteld. Want ja, als iemand dood gaat moet je heel veel huilen, dan ga je hem heel erg missen en nog heel erg veel huilen, en dan na een jaar of iets dergelijks geef je het een plekje, en dan blijf je hem wel missen maar kan je het een plek geven.
Maar ik heb die periode nooit gehad. Ik heb het verdriet of gemis nooit gehad. Tot nu dus
Vivre
Ik vind het altijd erg moeilijk om die stap te zetten. Ik ben niet onzeker in contact, maar diep van binnen ben ik wel ontzettend onzeker, en heb ik voor mezelf al weer 100 argumenten waarom ze daar niet op zitten te wachten, waarom ik lastig zou zijn, waarom ze wel iets beters te doen hebben, enzovoort.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:27 schreef LordArthas het volgende:
[..]
Vooral vrienden kunnen op dit soort momenten heel veel voor je betekenen. Ze zullen je echt niet vervelend vinden als je bij hen aankomt. Ik denk dat ze juist blij zullen zijn dat je bij ze komt.
Maar ik weet ook dat dat bij mijzelf ligt en niet bij hun, dus ik ga het morgen ook zeggen tegen die vriendin in de hoop even een arm om me heen te krijgen en even het gevoel van eenzaamheid wat van me af te gooien.
Dank je wel voor je reactie.
Vivre
Alsof je dat op afroep kan opwekken. Je bent zoals je bent, je kan door de jaren wel wat veranderen maar niet omdat iemand roept dat je MOET voelen.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:01 schreef brooklynzoo het volgende:
[..]
Jij vraagt wat je met dat gevoel moet. Het enige dat ik kan antwoorden is het gevoel voelen. Het woord zegt het al: geVOEL!
@strychnine (is jouw nickname niet dat wat er gedronken werd naast mescal in "under the volcano"?): zou je niet vanavond al bij die vriendin terecht kunnen? Of haar bellen? Of iemand anders bellen die je vader goed heeft gekend? Het kan best zijn dat je je moeder niet wilt storen in haar vakantie, maar je moet hier ook niet alleen mee blijven zitten, hoor! Daar is het te heavy voor!
edit. was een beetje langzaam met typen, beetje spuit elf
Zeer mooi gesproken kalemero, ik herken hier wel het een en ander in.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:26 schreef kalemero het volgende:
Ik vind juist wel dat je aan dat gevoel moet toegeven. Je mist hem, je hebt verdriet om hem, en het is nog maar 4 jaar geleden. Ben niet bang om terug in een crisis te raken..misschien lucht het juist wel op om die gevoelens toe te laten.
Je mag huilen! Je mag je klote voelen! Je hele leven zal je een gevoel van gemis hebben om je vader..wil je dat heel je leven verdrukken?Lijkt me niet goed! Misschien is het nu wel de tijd om het er allemaal uit te laten komen..
Mijn vader is nu zo'n 7 jaar geleden gestorven en ook ik heb nog dagen dat ik verdrietig ben daarover, en laat dat ook gewoon toe. Het is menselijk.En ja, het lijkt alsof het gisteren is gebeurd..Vrijwel iedereen die dat heeft meegemaakt zal dat zeggen.
Ik wens je veel sterkte!
Hoop dat Ts hier ook wat meer kan.
[ Bericht 8% gewijzigd door tisauch op 31-03-2007 23:38:06 ]
Qui habet aures audiendi audiat
(Ik heb geen idee, ik ken de film niet )quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:29 schreef conleche het volgende:
[..]
@strychnine (is jouw nickname niet dat wat er gedronken werd naast mescal in "under the volcano"?): zou je niet vanavond al bij die vriendin terecht kunnen? Of haar bellen? Of iemand anders bellen die je vader goed heeft gekend? Het kan best zijn dat je je moeder niet wilt storen in haar vakantie, maar je moet hier ook niet alleen mee blijven zitten, hoor! Daar is het te heavy voor!
)Nee, vanavond lukt niet meer, ze woont niet in de buurt. Same met mijn beste vriendin, die woont doordeweeks bij mij in de buurt maar in het weekend is ze op 80km afstand.
En iemand die mijn vader goed gekend heeft... mijn beste vriendin kende hem niet, 3 andere vriendinnen ook niet, en degenen die hem wel gekend hebben, vooral vrienden van school zullen dat geweest zijn en mijn jeugdvriend, die heb ik al jaren niet meer gesproken.
Vanaf het moment dat ik die poging heb gedaan en in opname kwam wilden ze niets meer met mij te maken hebben. Jammer, maar zo gaat dat. Die hadden hele illusies over dat ik stemmen zou horen en dingen zou zien die er niet zijn, 'want dat mankeren mensen in gekkenhuizen'.
Ze hebben nooit in gezien dat dat hun eigen waanbeeld was. Ik heb een kleine familie, een oude opa die op 150km afstand woont, een tante met wie ik amper tot geen contact heeft, die zegt mij niet aan te kunnen kijken omdat ik op mijn vader lijkt en dan mist ze haar broer zo, om die reden is ze ook al 4 jaar niet meer in mijn huis geweest.
En dan nog een oom en tante van moeders kant, maar die oom is degene die mij vanaf mijn peutertijd misbruikt heeft, dus die bellen heeft ook weinig zin
In feite heb ik een heel klein wereldje dus (hij lijkt helemaal klein nu ik het zo opschrijf).
Vivre
Ik kan er zeer zeker wat mee, ik ben ook heel erg blij met die reactie.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:31 schreef tisauch het volgende:
[..]
Zeer mooi gesproken kalemero, ik herken hier wel het een en ander in.
Hoop dat Ts hier ook wat meer kan.
Vivre
Pak iemand die je kent vast. en jank tot je voelt dat je genoeg gejankt hebt.
Niemand tot je beschikking ? probeer 't onder de warme douche ofzo..
jank schreeuw krijs(niet in die persoon zn oor..). en dan gewoon weer verder gaan tot je het weer nodig vind. ofzo...
" het janken en krijsen van de cultuuren ten oosten en zuiden van ons zijn niet helemaal zinloos.
Tranen zuiveren de ziel.
Niemand tot je beschikking ? probeer 't onder de warme douche ofzo..
jank schreeuw krijs(niet in die persoon zn oor..). en dan gewoon weer verder gaan tot je het weer nodig vind. ofzo...
" het janken en krijsen van de cultuuren ten oosten en zuiden van ons zijn niet helemaal zinloos.
Tranen zuiveren de ziel.
Vrouwen moeten niet zeiken over hun uiterlijk. Met hun innerlijk is veel meer mis.
iGEM
iGEM
Toevoeging voor TS:
Verdriet is een heel onvoorspelbaar iets.
Er zijn tijden dat ik (bijvoorbeeld) mijn vader heel erg mis, maar ook tijden helemaal niet.
Moet zeggen dat ik een verdomd slechte verstandhouding met hem had, maar de pijn was er niet minder om toen hij er niet meer was.
Tijd heelt voor een groot deel de wonden en het verlies zal een definitief plekje in je hart nog krijgen.
Helemaal het verdriet verwerken zal niemand kunnen, je leert het een plaats te geven na verloop van tijd.
Verdriet is een heel onvoorspelbaar iets.
Er zijn tijden dat ik (bijvoorbeeld) mijn vader heel erg mis, maar ook tijden helemaal niet.
Moet zeggen dat ik een verdomd slechte verstandhouding met hem had, maar de pijn was er niet minder om toen hij er niet meer was.
Tijd heelt voor een groot deel de wonden en het verlies zal een definitief plekje in je hart nog krijgen.
Helemaal het verdriet verwerken zal niemand kunnen, je leert het een plaats te geven na verloop van tijd.
Qui habet aures audiendi audiat
Het "niet voelen" om nare dingen in mijn eigen leven herken ik heel goed. Je bent daar zeker niet de enige in. Het rare is, bij de stomste televisieseries huil ik tranen met tuiten, maar als het om m'n eigen leven gaat: noppes. Ik denk wel zeker dat dit een overlevingsmechanisme is en het werkt ook prima, maar ik zou het liever anders hebben...quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:28 schreef Strychnine het volgende:
Dank je wel voor je woorden Kalemero.
Wat ik dus zo raar vond altijd was juist dat ik er niks om voelde. Het voelde alsof het al jaren geleden was, ik kon me ook niets meer van hem herinneren. Terwijl ik me er een 'filmverhaal' bij had voorgesteld. Want ja, als iemand dood gaat moet je heel veel huilen, dan ga je hem heel erg missen en nog heel erg veel huilen, en dan na een jaar of iets dergelijks geef je het een plekje, en dan blijf je hem wel missen maar kan je het een plek geven.
Maar ik heb die periode nooit gehad. Ik heb het verdriet of gemis nooit gehad. Tot nu dus
Misschien is dit dus eigenlijk wel heel goed voor je dat het er nu uitkomt, alleen heel jammer dat je nu net alleen thuis bent!
Tijd heelt veel.
Yvonne riep ergens: [b]Static is gewoon Static, je leeft met hem of niet.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.[/b]
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.[/b]
Graag gedaan meid!quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:28 schreef Strychnine het volgende:
Dank je wel voor je woorden Kalemero.
Wat ik dus zo raar vond altijd was juist dat ik er niks om voelde. Het voelde alsof het al jaren geleden was, ik kon me ook niets meer van hem herinneren. Terwijl ik me er een 'filmverhaal' bij had voorgesteld. Want ja, als iemand dood gaat moet je heel veel huilen, dan ga je hem heel erg missen en nog heel erg veel huilen, en dan na een jaar of iets dergelijks geef je het een plekje, en dan blijf je hem wel missen maar kan je het een plek geven.
Maar ik heb die periode nooit gehad. Ik heb het verdriet of gemis nooit gehad. Tot nu dus
Ik begrijp je heel goed.Er word van je 'verwacht' dat je op het moment dat iemand sterft tranen met tuiten huilt.
Maar je gevoel is dusdanig geblokkeerd [ook mede door wat je eerder hebt meegemaakt], dat je in een soort van shock verkeert. Ik had dat ook..
Dat je je niks herinnerde is, denk ik, omdat je het zo ver hebt weggestopt, dat je niet aan het gevoel van rouwen toe bent gekomen. Je 'leeft' op de automatische piloot.
Als je dan nog opgenomen wordt, en je krijgt [waarschijnlijk??] medicijnen die jouw hele gevoel lam legt, werkt dat niet mee in het rouwproces.
Niemand kan voor jou bepalen dat je het na een jaar maar een plekje moet geven. Jij moet daar de tijd voor nemen zolang als jij nodig hebt.[ Bij mij duurde het een dikke 2-3 jaar]
Maar als je echt bang bent dat je weer in een crisis raakt als je zou durven toegeven aan je gevoelens..probeer dan te zorgen voor een 'back-up' van 1 van je beste vriend[inn]en. Dat als je het echt nodig denkt te hebben, je op hem/haar kan terugvallen.
[ Bericht 0% gewijzigd door kalemero op 31-03-2007 23:51:21 ]
Dank je wel Kalemero, je woorden doen me goed, en het doet me inderdaad inzien dat ik het nu ook van vrienden moet hebben.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:44 schreef kalemero het volgende:
[..]
Graag gedaan meid!
Ik begrijp je heel goed.Er word van je 'verwacht' dat je op het moment dat iemand sterft tranen met tuiten huilt.
Maar je gevoel is dusdanig geblokkeerd [ook mede door wat je eerder hebt meegemaakt], dat je in een soort van shock verkeert. Ik had dat ook..
Dat je je niks herinnerde is, denk ik, omdat je het zo ver hebt weggestopt, dat je niet aan het gevoel van rouwen toe bent gekomen. Je 'leeft' op de automatische piloot.
Als je dan nog opgenomen wordt, en je krijgt [waarschijnlijk??] medicijnen die jouw hele gevoel lam legt, werkt dat niet mee in het rouwproces.
Niemand kan voor jou bepalen dat je het na een jaar maar een plekje moet geven. Jij moet daar de tijd voor nemen zolang als jij nodig hebt.[ Bij mij duurde het een dikke 2-3 jaar]
Maar als je echt bang bent dat je weer in een crisis raakt als je zou durven toegeven aan je gevoelens..probeer dan te zorgen voor een 'back-up' van 1 van je beste vriend[inn]en. Dat als je het echt nodig denkt te denken, je op hem/haar kan terugvallen.
Ik denk dat ik gewoon heel erg bang ben om te voelen. Onbewust heb ik altijd ervoor gekozen om niks te voelen en alles weg te stoppen, je zou bijna kunnen zeggen dat ik nog nooit echt gevoeld heb. En de gevoelens van gemis, verdriet, woede, angst, eenzaamheid, het komt allemaal in een keer en lijkt me te overspoelen, het lijkt niet op zijn plaats te zijn. En het enige wat ik eigenlijk in paniek bedenk is 'o jee, ik voel heel veel, dat mag niet, dus moet het weg, maar ik weet niet hoe'.
Ook zit er gelijk de 'praktische' gedachte van 'als ik dit aan iemand zeg gaan ze me voor gek verklaren, dat ik er na 4 jaar 'nog last van heb'.
Dit is me al eerder gebeurd vorig jaar ergens, toen voelde ik me rot en toen iemand vroeg waarom en ik zei van, tja, ik mis mijn vader, ik wilde dat hij hierbij kon zijn, kreeg ik als reactie 'joh, die is al 3,5 jaar dood toch?'. En er werd overheen gepraat.
Ik denk dat ik heel erg op zoek ben naar uitvluchten waarom het er maar niet zou mogen zijn.
En misschien moet ik daar eens mee kappen, en het delen met iemand en het toelaten.
Ik heb me altijd erg schuldig gevoeld dat ik geen verdriet voelde, mijn vader was het liefste in mijn leven, meer dan mijn moeder op dat moment, en ik voelde me zo ontzettend schuldig dat ik er niet om huilde en hem niet mistte. Dat is wel 'positief' aan het voelen dat ik nu doe. Want ik voel dat ik hem wel mis, en heb gemist, en dat het moeilijk is zonder hem.
Vivre
Met wat ik gelezen heb wat er in het verleden is gebeurd, vind ik dat niet gek. Als je je eigen familie niet kunt vertrouwen..wie dan wel? Je bent gevormd en kapot gemaakt in je gevoelens, in je onschuldigheid.quote:Op zaterdag 31 maart 2007 23:50 schreef Strychnine het volgende:
[..]
Ik denk dat ik gewoon heel erg bang ben om te voelen. Onbewust heb ik altijd ervoor gekozen om niks te voelen en alles weg te stoppen, je zou bijna kunnen zeggen dat ik nog nooit echt gevoeld heb. En de gevoelens van gemis, verdriet, woede, angst, eenzaamheid, het komt allemaal in een keer en lijkt me te overspoelen, het lijkt niet op zijn plaats te zijn. En het enige wat ik eigenlijk in paniek bedenk is 'o jee, ik voel heel veel, dat mag niet, dus moet het weg, maar ik weet niet hoe'.
Het is wél op zijn plaats, maar je bent bang om eraan toe te geven.Dat is een kwalijke zaak. Als je er niet aan toegeeft zal het je nog verder kapot maken.Hoe dan ook; het moet er echt uit! Psychische klachten kunnen lichamelijke klachten teweeg brengen.
Dat zegt méér over die persoon dan over jou! Misschien heeft hij/zij het zelf nog niet meegemaakt, en dus kan hij/zij niet aanvoelen wat jij hebt meegemaakt. Maar het zomaar wegwuiven is natuurlijk te triest voor woorden.quote:Ook zit er gelijk de 'praktische' gedachte van 'als ik dit aan iemand zeg gaan ze me voor gek verklaren, dat ik er na 4 jaar 'nog last van heb'.
Dit is me al eerder gebeurd vorig jaar ergens, toen voelde ik me rot en toen iemand vroeg waarom en ik zei van, tja, ik mis mijn vader, ik wilde dat hij hierbij kon zijn, kreeg ik als reactie 'joh, die is al 3,5 jaar dood toch?'. En er werd overheen gepraat.
Niet schuldig voelen! Vanbinnen weet je dat je van hem gehouden hebt, en nog steeds. En tranen die er toen niet geweest zijn, maakt het houden van er niet minder om.!quote:Ik denk dat ik heel erg op zoek ben naar uitvluchten waarom het er maar niet zou mogen zijn.
En misschien moet ik daar eens mee kappen, en het delen met iemand en het toelaten.
Ik heb me altijd erg schuldig gevoeld dat ik geen verdriet voelde, mijn vader was het liefste in mijn leven, meer dan mijn moeder op dat moment, en ik voelde me zo ontzettend schuldig dat ik er niet om huilde en hem niet mistte. Dat is wel 'positief' aan het voelen dat ik nu doe. Want ik voel dat ik hem wel mis, en heb gemist, en dat het moeilijk is zonder hem.
*knuffel*quote:Op zaterdag 31 maart 2007 22:39 schreef Strychnine het volgende:
[treurig verhaal]
...Sorry, een nuttigere inbreng kan ik even niet bedenken...
And now for something completely different.
Op het moment heb ik even weinig woorden, maar Netram, dank je wel, erg lief van je. Kalemero nogmaals bedankt voor je woorden, ik zal morgen wat uitgebreider reageren.
Vivre
Ik vind dat je 't goed doet! Gezien alles in het verleden wat je schetst vind ik je openheid en gevoelens in deze post een goed teken. Morgen met een vriend ouwehoeren lijkt me een heel goed idee, en dan dinsdag zeker je psych bellen want er zal misschien een hoop naar boven komen waar je nu aan kunt sleutelen.
Verder kan ik weinig tips geven. Als het tot je doordringt dat een naaste overleden is en je hem moet missen, dan hoort dat klote te voelen. Dat is onvermijdelijk en tot op zekere hoogte moet je 't ook toelaten. Ik zie het als een teken dat je je gevoel steeds beter integreert en je moet het wat dat betreft ook zien als een soort overwinning op je vroegere zelf. Het gevoel zal met de tijd telkens iets draaglijker worden ook al klinkt dat nu misschien onhaalbaar.
Ik kan aanraden om iig in de komende periode jezelf wat meer tijd te gunnen voor jezelf, wat rustiger aandoen op school/werk als dat mogelijk is. Val zeker je vrienden lastig. Er moeten er toch wel een paar tussen zijn die dit begrijpen? In ieder geval niet zelf al van tevoren vaststellen dat je lastig bent. Laat hun dat maar beslissen, en dat is sowieso niet jouw probleem. Je hebt dat contact nu nodig dus neem het! Zouden zij ook doen.
Veel sterkte!
Gezien alles in het verleden wat je schetst vind ik je openheid en gevoelens in deze post een goed teken. Morgen met een vriend ouwehoeren lijkt me een heel goed idee, en dan dinsdag zeker je psych bellen want er zal misschien een hoop naar boven komen waar je nu aan kunt sleutelen.Verder kan ik weinig tips geven. Als het tot je doordringt dat een naaste overleden is en je hem moet missen, dan hoort dat klote te voelen. Dat is onvermijdelijk en tot op zekere hoogte moet je 't ook toelaten. Ik zie het als een teken dat je je gevoel steeds beter integreert en je moet het wat dat betreft ook zien als een soort overwinning op je vroegere zelf. Het gevoel zal met de tijd telkens iets draaglijker worden ook al klinkt dat nu misschien onhaalbaar.
Ik kan aanraden om iig in de komende periode jezelf wat meer tijd te gunnen voor jezelf, wat rustiger aandoen op school/werk als dat mogelijk is. Val zeker je vrienden lastig. Er moeten er toch wel een paar tussen zijn die dit begrijpen? In ieder geval niet zelf al van tevoren vaststellen dat je lastig bent. Laat hun dat maar beslissen, en dat is sowieso niet jouw probleem. Je hebt dat contact nu nodig dus neem het! Zouden zij ook doen.
Veel sterkte!
Ik in een aantal worden omschreven: Ondernemend | Moedig | Stout | Lief | Positief | Intuïtief | Communicatief | Humor | Creatief | Spontaan | Open | Sociaal | Vrolijk | Organisator | Pro-actief | Meedenkend | Levensgenieter | Spiritueel
vrienden val je niet lastig met dit soort dingen!!
echte vrienden zijn er voor je en ookals wil je nergens oveer praten, bel ze!
Afleiding is soms ook heel goed als je tegen de muur omhoog loopt.
Toch moet je er door heen want anders blijf je hangen.
Voel je verdriet en gemis en pijn ....! Pan dan kan jer "eroverheen komen"
echte vrienden zijn er voor je en ookals wil je nergens oveer praten, bel ze!
Afleiding is soms ook heel goed als je tegen de muur omhoog loopt.
Toch moet je er door heen want anders blijf je hangen.
Voel je verdriet en gemis en pijn ....! Pan dan kan jer "eroverheen komen"
Zoals ma kamper piet zegt:
~~ * * eeN DaG NieT LEVEN ~~ IS DaG NieT LacHT TOCHT ? * * ~~
~~ * * eeN DaG NieT LEVEN ~~ IS DaG NieT LacHT TOCHT ? * * ~~
ik snap precies hoe je je voelt,
mijn moeder is een half jaar geleden ook overleden dus das ook nog niet zo lang geleden.
het is echt een moeilijke periode geweest en ik herken vele dingen terug uit de posts van Strychnine.
wat het belangrijkste voor mij was in die tijd er vlak na, waren vrienden en familie.
dit is trouwens de eerste keer dat ik er eigenlijk over praat via internet.
mijn moeder is een half jaar geleden ook overleden dus das ook nog niet zo lang geleden.
dus das ook nog niet zo lang geleden.het is echt een moeilijke periode geweest en ik herken vele dingen terug uit de posts van Strychnine.
wat het belangrijkste voor mij was in die tijd er vlak na, waren vrienden en familie.
dit is trouwens de eerste keer dat ik er eigenlijk over praat via internet.
Your uglyness isn't a private pain, it hurts us all. Q('-'Q)
Bedankt voor jullie reacties.
Ik ben net terug van die vriendin, en heb er wel het een en ander uit gegooid. Dat luchtte ook op.
Ik heb erg zitten twijfelen om een topic te openen, ik zit zelf op een 'probleemforum' maar daar zitten vooral jongeren, en ik dacht dat als ik hier een topic zou openen je net een iets groter bereik hebt. Moet zeggen dat ik het eng vond omdat ik bang was voor flames, maar ik ben blij dat ik zulke lieve reacties krijg.
Semperfy, wat klote zeg, het is echt hnog kort geleden van je moeder. Ik waardeer je reactie, zeker als het de eerste keer is dat je via internet er wat over zegt.
Soylent, je post bevestigte nog extra eigenlijk dat ik het inderdaad van vrienden moet hebben nu, dank je wel.
Het gevoel is nog steeds erg aanwezig, maar niet meer zo chaotisch. Ergens had ik nog de 'hoop' dat het na een nachtje slapen weer helemaal weg zou zijn, maar dat is niet het geval. Wat dus ook wel een teken is richting mijzelf dat ik er wat mee moet doen.
Ik ben net terug van die vriendin, en heb er wel het een en ander uit gegooid. Dat luchtte ook op.
Ik heb erg zitten twijfelen om een topic te openen, ik zit zelf op een 'probleemforum' maar daar zitten vooral jongeren, en ik dacht dat als ik hier een topic zou openen je net een iets groter bereik hebt. Moet zeggen dat ik het eng vond omdat ik bang was voor flames, maar ik ben blij dat ik zulke lieve reacties krijg.
Semperfy, wat klote zeg, het is echt hnog kort geleden van je moeder. Ik waardeer je reactie, zeker als het de eerste keer is dat je via internet er wat over zegt.
Soylent, je post bevestigte nog extra eigenlijk dat ik het inderdaad van vrienden moet hebben nu, dank je wel.
Het gevoel is nog steeds erg aanwezig, maar niet meer zo chaotisch. Ergens had ik nog de 'hoop' dat het na een nachtje slapen weer helemaal weg zou zijn, maar dat is niet het geval. Wat dus ook wel een teken is richting mijzelf dat ik er wat mee moet doen.
Vivre
geen probleem, ik probeer altijd zoveel mogelijk positief te blijven denken, maar heb nog wel eens terugvalletjes als ik probeer te slapen snachts, meestal probeer ik dan weer gelijk de knop om te draaien maar dat gaat niet zo makkelijk.quote:Op zondag 1 april 2007 17:11 schreef Strychnine het volgende:
Semperfy, wat klote zeg, het is echt hnog kort geleden van je moeder. Ik waardeer je reactie, zeker als het de eerste keer is dat je via internet er wat over zegt.
wat ook vrij eigenaardig is, is dat me moeder op vrijdag de 13e is overleden vorig jaar.
ik ben niet bijgelovig maar die dag zal zijn betekenis echt waarmaken in mijn ogen.
als je je doel en hoofd positief houdt, komt het uiteindelijk allemaal wel goed
en veel raadplegen bij vrienden/familie.
tenminste dat werkte een hoop voor mij.
Your uglyness isn't a private pain, it hurts us all. Q('-'Q)
Ik snap wat je bedoeld ja, het komt me bekend voor. En vrijdag de 13e, ook ik ben niet bijgelovig, maar als ik jou was zou ik wel hetzelfde hebben, het is toch frapant, het geeft een extra draai aan een toch al 'aparte' dag.quote:Op zondag 1 april 2007 19:26 schreef semperfy het volgende:
[..]
geen probleem, ik probeer altijd zoveel mogelijk positief te blijven denken, maar heb nog wel eens terugvalletjes als ik probeer te slapen snachts, meestal probeer ik dan weer gelijk de knop om te draaien maar dat gaat niet zo makkelijk.
wat ook vrij eigenaardig is, is dat me moeder op vrijdag de 13e is overleden vorig jaar.
ik ben niet bijgelovig maar die dag zal zijn betekenis echt waarmaken in mijn ogen.
als je je doel en hoofd positief houdt, komt het uiteindelijk allemaal wel goed
en veel raadplegen bij vrienden/familie.
tenminste dat werkte een hoop voor mij.
Ik ben meestal vrij positief ingesteld, zeker richting de buitenwereld. Een paar mensen mogen het zien als het niet goed gaat, maar dat gaat echt met moeite. Vaak probeer ik zo vrolijk en hyperactief mogelijk te doen, omdat op een gegeven moment mijn bui daar ook naar gaat worden. Dan is het wel overschreeuwen, maar het is iets.
Vivre
*vindt dat je het heel goed doet en heeft veel respect voor je*quote:Op zondag 1 april 2007 19:26 schreef semperfy het volgende:
[..]
geen probleem, ik probeer altijd zoveel mogelijk positief te blijven denken, maar heb nog wel eens terugvalletjes als ik probeer te slapen snachts, meestal probeer ik dan weer gelijk de knop om te draaien maar dat gaat niet zo makkelijk.
wat ook vrij eigenaardig is, is dat me moeder op vrijdag de 13e is overleden vorig jaar.
ik ben niet bijgelovig maar die dag zal zijn betekenis echt waarmaken in mijn ogen.
als je je doel en hoofd positief houdt, komt het uiteindelijk allemaal wel goed
en veel raadplegen bij vrienden/familie.
tenminste dat werkte een hoop voor mij.
Really??
'Ik ben NIET dwars!.'
'Ik ben NIET dwars!.'
quote:Op zondag 1 april 2007 23:35 schreef marjo84 het volgende:
[..]
*vindt dat je het heel goed doet en heeft veel respect voor je*
Thinking about thinking of you. ♫
Vandaag is het precies 4 jaar geleden dat mijn vader overleed, o.a. door medische fouten in het ziekenhuis waar hij werd geopereerd.
Zelf heb ik geloof ik ook nooit een rouwproces doorgemaakt, doordat mijn moeder daarna depressief raakte en ik de sterkste thuis moest zijn. Komt ook nog eens bij dat ik een einzelganger ben, waardoor ik niemand heb waar ik echt close mee ben en dus niemand in vertrouwen kan/wil nemen.
Maar dan nog, zonder rouwproces voelt het elk jaar toch weer kut.
Zelf heb ik geloof ik ook nooit een rouwproces doorgemaakt, doordat mijn moeder daarna depressief raakte en ik de sterkste thuis moest zijn. Komt ook nog eens bij dat ik een einzelganger ben, waardoor ik niemand heb waar ik echt close mee ben en dus niemand in vertrouwen kan/wil nemen.
Maar dan nog, zonder rouwproces voelt het elk jaar toch weer kut.
-----------------------------------------------------
So happy to show us, I ate the lotus
... and I feel fine.
So happy to show us, I ate the lotus
... and I feel fine.
Strychnine, veel sterkte met alles, ik vind dat je het goed aanpakt nu
Mijn eigen ouders zijn allebei gestorven toen ik 20 was (5 maanden na elkaar) en ik heb het daar nu nog steeds heel moeilijk mee. Ik herken het heel goed als je zegt dat anderen het niet mogen merken, ik ben echt precies zo. Geen zin in gedoe, dan wil ik er helemaal niet over praten. Ik probeer niets te laten merken, maar anderen vangen dan wel iets op. Helaas is dat dan vaak het verkeerde, vooral met klasgenoten. (Als ik bijvoorbeeld weer net op het laatste moment iets afheb pas).
Dat komt ook omdat erover praten het echter maakt, je drukt jezelf met de neus op de feiten dan. En dat durf ik niet echt. Ik weet het, ik kan ermee omgaan, maar er zomaar over praten kan ik (nog) niet. Maar dat hoeft ook niet, alles heeft zijn tijd Net als dat bij jou nu de tranen komen, het overkomt je gewoon. Het lijkt soms wel alsof je gevoel een loopje met je neemt, he Nouja, het enige advies wat ik kan geven is praten met goede vrienden als je er behoefte aan hebt. En desnoods gooi je het maar hier op het forum neer, als je je hart maar even kan luchten.
En mensen die zeggen 'het is al 3,5 jaar geleden' kunnen in de stront zakken, die weten niet waar ze over praten.
Mijn eigen ouders zijn allebei gestorven toen ik 20 was (5 maanden na elkaar) en ik heb het daar nu nog steeds heel moeilijk mee. Ik herken het heel goed als je zegt dat anderen het niet mogen merken, ik ben echt precies zo. Geen zin in gedoe, dan wil ik er helemaal niet over praten. Ik probeer niets te laten merken, maar anderen vangen dan wel iets op. Helaas is dat dan vaak het verkeerde, vooral met klasgenoten. (Als ik bijvoorbeeld weer net op het laatste moment iets afheb pas).
Dat komt ook omdat erover praten het echter maakt, je drukt jezelf met de neus op de feiten dan. En dat durf ik niet echt. Ik weet het, ik kan ermee omgaan, maar er zomaar over praten kan ik (nog) niet. Maar dat hoeft ook niet, alles heeft zijn tijd Net als dat bij jou nu de tranen komen, het overkomt je gewoon. Het lijkt soms wel alsof je gevoel een loopje met je neemt, he Nouja, het enige advies wat ik kan geven is praten met goede vrienden als je er behoefte aan hebt. En desnoods gooi je het maar hier op het forum neer, als je je hart maar even kan luchten.
En mensen die zeggen 'het is al 3,5 jaar geleden' kunnen in de stront zakken, die weten niet waar ze over praten.
Lotuss, ik herken veel van wat je zegt, sterkte vandaag met alles.
Nienna, Dank je wel
Allebei je ouders verliezen op je 20e, dat is niet niks. Inderdaad is het opschrijven eng, want dan kan je er niet meer onderuit.
Die mensen die zeggen van 'het is al zo lang geleden' zijn inderdaad eigenlijk geen blik waard. Maarja, toch trek je het je aan, omdat het al zo'n teer onderwerp is. Dan voel ik me ontzettend snel een aansteller
Ook al weet ik dat ik dat in dit geval niet ben.
Even zo'n virtuele knuffel voor de mensen hier die zo lief reageren en meedenken
Doet me goed om (h)erkenning te vinden.
Nienna, Dank je wel
Allebei je ouders verliezen op je 20e, dat is niet niks. Inderdaad is het opschrijven eng, want dan kan je er niet meer onderuit.
Die mensen die zeggen van 'het is al zo lang geleden' zijn inderdaad eigenlijk geen blik waard. Maarja, toch trek je het je aan, omdat het al zo'n teer onderwerp is. Dan voel ik me ontzettend snel een aansteller
Ook al weet ik dat ik dat in dit geval niet ben.
Even zo'n virtuele knuffel voor de mensen hier die zo lief reageren en meedenken
Doet me goed om (h)erkenning te vinden.
Vivre
Het slijt gelukkig. Ik heb ook een jaar of wat gewacht met verwerken maar tegenwoordig is het een stuk makkelijk dan het een paar jaar geleden was.
Je moet het een plekje geven, de pijn voelen en het daarna accepteren. Herinner je de leuke momenten die je samen hebt gehad.
Je moet het een plekje geven, de pijn voelen en het daarna accepteren. Herinner je de leuke momenten die je samen hebt gehad.
|
|
