quote:Op vrijdag 30 oktober 2009 18:17 schreef Antonio_di_Luto het volgende:Bij mij is gister voor de 2e keer add geconstateerd ( 1e x door een gewone psich en de 2e x door een adhd specialist) en ik ben zeker niet van plan om medicijnen te gaan gebruiken , ik leef er nu 28 jaar mee en ik denk de dat de rest van mijn leven er ook nog wel bij kan. Ik heb zeker hier en daar wat ondersteuning en evt training nodig maar voor mij is het al een hele opluchting dat ik weet waar de frustraties en het onrustige gevoel vandaan komen, ook weiger ik de rest van mijn leven afhankelijk te zijn van medicijnen en wordt ik nou niet echt warm van alle verhalen over ritalin etc. di ik lees , wel wordt ik weer heel geinspireerd van alle verhalen van mensen die hun adhd/add hebben omgezet in iets constructief en positief door juist het goede te ontwikkelen ( creativiteit en onvermoeibaarheid).
Ik kan me voorstellen dat je er anders over denkt als je bijv niet in staat ben te studeren of wat dan ook, maar dit is wat ik vindt.
je wordt er vast wel 90 mee........ maar gaan de komende 62 jaar gewoon ok worden of supergoed?
ik zeg niet dat medicijnen DE uitkomst zijn of echt nodig zijn, maar als je ervoor open staat en ze slaan aan dan kunnen ze wel echt bijdragen aan je levensgenot.
ik ken veel mensen die technisch gezien wel afhankelijk zijn van hun medicijnen, maar als je je er goed mee voelt dan zit de afhankelijkheid ze niet in de weg.
niet dat ik vind dat iedereen aan de pillen moet, maar zo'n negatieve houding tav medicijnen vind ik ook niet verstandig.
kijk welke problemen je hebt, zie welke dingen je kunt leren en bij welke dingen medicijnen kunnen helpen, en probeer wat het beste werkt voor je,
en er zijn echt heel veel positieve verhalen over ritalin en vooral concerta te vinden hoor.
en besef: mensen met problemen hebben meer behoefte om hun ellende te delen dan mensen met wie het lekker gaat. al het gedoe met wennen aan ritalin en de juiste dosering, het begin is vaak best heftig....... maar als het dan gewoon lekker gaat, is er eigenlijk weinig te melden en veel te leven.