OOR Oorlog en Defensie
Oorlogen en conflicten - zoals Rusland-Oekraïne - en andere internationale (militaire) conflicten kun je hier bespreken, evenals alles op het gebied van defensie, zoals materiaal, missies, selectieprocedures, collega's etc.
Lieve vrienden,
In deze nieuwsbrief vertellen we u natuurlijk meer over de tourniquetactie. Maar we nemen u ook weer mee naar Oekraïne. U leest over Dyma, onze cameraman in Kramatorsk, die deze week opnieuw ternauwernood aan een aanval ontsnapte. We laten u het meest emotionele moment van onze vorige reis zien, blikken vooruit op onze volgende frontreis en hebben natuurlijk ook weer een video die hopelijk een glimlach op uw gezicht tovert.
Al geld voor meer dan 13.000 F&C-tourniquets gedoneerd!
Onze eerste doelstelling is ruim overtroffen
Onze eerste doelstelling was ambitieus. Naast de eerste 500 en later nog eens 1.000 F&C-tourniquets wilden we minimaal 10.000 extra exemplaren laten produceren en persoonlijk afleveren in het frontgebied. De totale doelstelling kwam daarmee uit op 11.500 tourniquets.
Om zoveel mogelijk levens te redden, willen we zoveel mogelijk goede tourniquets beschikbaar maken voor militairen, medici en burgers in het frontgebied. We hopen natuurlijk dat ze zo min mogelijk gebruikt hoeven te worden. Maar als ze wél nodig zijn, moeten ze er zijn.
Zelfs wanneer uiteindelijk slechts ongeveer 2% van alle tourniquets daadwerkelijk wordt gebruikt, betekent dat dat van iedere 1.000 uitgedeelde tourniquets er ongeveer 20 een levensbedreigende bloeding kunnen stoppen.
Eén vraag blijft door ons hoofd spoken:
Hoeveel levens kunnen we samen redden als er wél een goede tourniquet beschikbaar is?
Nog nooit eerder kregen we in zo'n korte tijd zoveel steun voor één actie. Natuurlijk hoopten we dat mensen het belang van deze actie zouden inzien, maar wat er de afgelopen dagen is gebeurd, hadden we nooit durven dromen. Dankzij de enorme steun hebben we onze doelstelling van 10.000 stuks inmiddels ruimschoots overtroffen.
Terwijl u deze nieuwsbrief leest, loopt de teller nog steeds op. Op het moment dat ik dit schrijf, weet ik al zeker dat we meer dan 13.000 F&C-tourniquets kunnen laten produceren. Hoeveel het er volgende week zijn? Dat hangt volledig af van de steun die we de komende dagen nog ontvangen.
Voor iedere donatie zijn we ongelooflijk dankbaar. Tegelijkertijd weten we dat de behoefte nog altijd veel groter is. Iedere extra tourniquet die we kunnen uitdelen, kan letterlijk het verschil betekenen tussen leven en dood. Daarom stoppen we niet. Ook niet nu we de grens van 13.000 tourniquets zijn gepasseerd.
Een F&C-tourniquet kost ons iets meer dan ¤6 om te produceren. Iedere euro die voor deze actie wordt gedoneerd, gebruiken we volledig voor de productie van extra tourniquets. Gewoon zoveel mogelijk levensreddende tourniquets beschikbaar maken voor de mensen die ze het hardst nodig hebben. Zolang er mensen overlijden doordat er geen goede tourniquet beschikbaar is, blijven wij doorgaan.
Wilt u samen met ons ervoor zorgen dat er een goede tourniquet beschikbaar is wanneer iedere seconde telt? Klik dan hieronder op 'Tourniquet Actie'. Misschien redt uw donatie straks letterlijk een mensenleven.
Volgende week laten we u weten hoeveel extra F&C-tourniquets we mede dankzij jullie steun opnieuw kunnen bestellen.
Dyma, explosies en andere angstige momenten
Afgelopen donderdag sloeg er een projectiel in de flat naast de woning van Dyma, onze cameraman in Kramatorsk. Wonder boven wonder bleef zijn eigen appartement grotendeels onbeschadigd, maar de kracht van de explosie was enorm. Een groot stuk beton werd meer dan tachtig meter weggeslingerd en kwam in zijn tuin terecht.
Dyma zelf kwam er gelukkig relatief goed vanaf. Toen hij tijdens de explosie dekking zocht, kneusde hij zijn been flink. Nadat de situatie weer enigszins rustig was geworden, ging hij naar de eerste hulp. Daar wilden ze hem direct behandelen, maar omdat er op dat moment meerdere zwaargewonden binnenkwamen, stelde Dyma zelf voor om de volgende dag terug te komen.
Onderweg naar huis had hij veel pijn, maar lopen ging nog net. Toen hij bijna thuis was, hoorde hij ineens het geluid waar iedere inwoner van Kramatorsk inmiddels bang voor is: een FPV-drone.
Naast hem stond een klein winkeltje met dichtgetimmerde ramen. Toch was het gewoon geopend. Zijn eerste reactie was om naar binnen te rennen. Maar direct besefte hij dat hij daarmee ook de klanten en het personeel in levensgevaar zou brengen. In plaats daarvan dook hij achter een boom.
De drone draaide met hem mee. Ondanks zijn gekneusde been wist hij nog net achter een tweede boom te komen. Op dat moment koos de drone-bestuurder een ander doelwit. Slechts enkele seconden later explodeerde de drone op een auto, op ongeveer tien meter afstand van Dyma.
Wij hebben Dyma opnieuw gevraagd om Kramatorsk alstublieft te verlaten. Maar als journalist weigert hij nog steeds om zijn stad achter te laten. Hij wil blijven vastleggen wat er in Kramatorsk en de rest van de Donbas gebeurt. Na wat er is gebeurd met Alyona en Zhenya maakt dit ons doodongerust.
Tijdens onze volgende reis zal Dyma wel gewoon weer met ons meegaan om onze video's op te nemen.
Het meest emotionele moment van de reis
Eerder al verteld en nu op (nieuwe) video!
Tijdens de afgelopen frontreis gingen we langs bij een straatarm gezin met tien kinderen. Vooral de situatie van Dacha, een meisje dat grotendeels verlamd is, raakte ons enorm.
Dacha had wel een rolstoel, maar kon zichzelf helemaal niet verplaatsen. Iedere keer moest iemand haar ergens neerzetten. En daar bleef ze dan zitten. Door de ongelijke vloer in huis en de zanderige tuin was zelfstandig naar buiten gaan onmogelijk. Even zelf naar buiten rijden of met haar broertjes en zusjes meegaan was voor haar simpelweg niet mogelijk.
Daar móésten we iets aan doen.
Daarom verrasten we haar met een elektrische rolstoel die ook over gras en zand kan rijden. In het begin was het natuurlijk even wennen en ze heeft ook wel hier en daar een broertje of zusje geraakt, maar inmiddels heeft Dacha het rijden goed geleerd.
Voor het eerst kan ze zelf naar buiten. Zelf door de straat rijden. Zelf bepalen waar ze naartoe wil. Vrijheid die voor de meesten van ons vanzelfsprekend is, maar waar Dacha jarenlang alleen maar van kon dromen. Maar nu is het echt. De glimlach op haar gezicht zei alles. Voor ons was dit zonder twijfel het mooiste en meest emotionele moment van de hele reis. Toen ik gisteren de gemonteerde video voor het eerst terugzag, kon ik het niet drooghouden. Ik ben heel benieuwd wat u ervan vindt.
Bijzonder is dat deze video werd opgenomen door Dima, onze cameraman uit het vorige verhaal. Hij maakte deze opnames tijdens onze vorige reis en monteerde de video eerder deze week. Slechts enkele dagen later ontsnapte hij ternauwernood aan een FPV-drone in Kramatorsk.
Eén ding weten we inmiddels wel zeker: dit gezin gaan we niet loslaten. Ze hebben onze hulp hard nodig en we gaan er alles aan doen om ook de komende tijd voor hen klaar te staan.
Als je van heel erg zuur houdt, dan is het heel lekker
(video afgelopen woensdag)
We gingen weer achterstevoren pingelen. Schijnbaar is het echt kruisbessen-seizoen, want op een markt in Oekraïne ontmoetten we opnieuw een oudere vrouw die haar zelfgekweekte kruisbessen probeerde te verkopen.
Natuurlijk mochten we eerst proeven. Maar eerlijk is eerlijk... ze waren écht heel zuur. Toch wilden we graag een bakje kopen, want het ging ons natuurlijk helemaal niet om de kruisbessen.
Toen we vroegen wat ze moesten kosten, begonnen we zoals altijd achterstevoren te pingelen. Dus niet om de prijs omlaag te krijgen, maar juist omhoog.
De vrouw begreep eerst niet wat onze bedoeling was en probeerde een deel van het geld zelfs weer terug te geven. Voor ons was het een klein gebaar, maar aan haar emotionele reactie was duidelijk te zien hoeveel verschil het voor haar maakte.
Soms kan een klein beetje hulp voor iemand heel veel betekenen.
Ook deze beelden werden opgenomen en gemonteerd door Dyma.
Onze volgende reis
Onze komende reis, later deze maand, zal er heel anders uitzien dan de vorige. Waar we de afgelopen keer iets verder van het front bleven, zullen we deze keer juist weer veel dichter bij de frontlinie werken.
Eerlijk gezegd zien we daar ook erg tegenop. Vooral een bezoek aan Kherson houdt ons bezig. De stad behoort op dit moment misschien wel tot de gevaarlijkste van heel Oekraïne. Vrijwel dagelijks worden burgers doelbewust aangevallen door FPV-drones en artilleriebeschietingen. Ook voor hulpverleners is het risico daar groot.
Toch vinden we dat we moeten gaan.
We willen F&C-tourniquets persoonlijk afleveren bij militairen, medici en burgers in het frontgebied. Daarnaast hopen we opnieuw mensen te kunnen evacueren die zelf niet meer op eigen kracht kunnen vertrekken.
Maar misschien wel de belangrijkste reden is Katja en de kinderen die zij opvangt in Kherson. We willen laten zien dat er, midden in alle ellende, nog altijd kinderen leven die onze hulp hard nodig hebben. We hopen dat we ook voor hen weer iets kunnen betekenen en misschien zelfs kunnen voorkomen dat sommige gezinnen daar moeten blijven wonen.
Natuurlijk zullen we ook de verschillende dierenopvangcentra bezoeken, gezinnen persoonlijk ondersteunen en opnieuw friet bakken voor militairen en burgers.
Zoals altijd staat er nog veel meer op het programma. Vlak voor vertrek vertellen we u daar graag meer over.
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Twee honden, drie mensen en heel veel problemen
Lieve vrienden,
We hebben een stressvolle week achter de rug. In Dnipro nemen de inslagen toe en daarmee ook onze zorgen om de bewoners van The Holland House.
In Kramatorsk, Zaporizja en Kherson is de situatie nog veel heftiger. We noemen juist deze plaatsen omdat we daar veel contacten hebben en vanuit deze gebieden steeds vaker evacuatieverzoeken krijgen.
Een jaar geleden hadden we nog het gevoel dat we mensen vanuit deze gevaarlijke gebieden konden evacueren naar het relatief veilige Dnipro. Maar ook dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Onze bewoners van The Holland House horen inmiddels vrijwel iedere dag inslagen.
En onze gedachten zijn vaak bij onze vrienden en alle kinderen die we kennen in Kherson. We kennen hun gezichten, hun verhalen en hun families. En we weten dat zij daar nog steeds iedere dag middenin zitten.
Moeilijk verlopen evacuatie
Deze week hadden we een evacuatie uit Kramatorsk die allesbehalve soepel verliep. Het begon met het volgende verzoek:
“Goedemorgen, evacueren jullie nog mensen uit Kramatorsk? Het gaat om 3 volwassenen. 1 mevrouw is 76. Ze is slecht ter been. Andere mevrouw is 62. En een man. Hij is 37, maar is fysiek en een beetje mentaal gehandicapt.”
Het team van de pas 23-jarige Anna, dat u misschien heeft gezien in onze televisieserie Patatje Hoop, voert evacuaties uit in de gevaarlijkste gebieden van de Donbas. Wij ondersteunen deze organisatie mede, zodat zij dit belangrijke werk kunnen blijven doen.
Woensdag gingen Anna en haar team voor ons op pad om het drietal uit Kramatorsk te evacueren. Een gevaarlijke rit. In Kramatorsk zijn voortdurend inslagen en ook auto's en burgers worden aangevallen met drones.
Het plan was om hen eerst naar het iets veiligere Lozova te brengen en de volgende dag verder te laten reizen naar Dnipro, waar ze in The Holland House kunnen verblijven.
Bij de evacuatie bleek onverwacht dat er ook twee honden mee moesten. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar één van de honden bleek agressief tegen andere honden.
Bij de opvang voor de eerste nacht mochten de mensen binnen slapen, maar de honden niet. Zij konden veilig in een apart hok verblijven. Eén van de dames vond dat onacceptabel en weigerde daarom daar te overnachten.
Ook in The Holland House kunnen we geen agressieve hond opvangen. We boden daarom aan om deze naar een goede hondenopvang in de buurt te brengen. Na veel vijven en zessen werd dat geaccepteerd.
Maar daarmee waren de problemen nog niet voorbij. In plaats van op onze kosten met het openbaar vervoer naar Dnipro te reizen, maakte de familie onderweg andere keuzes. Ze kwamen vrijdag in Pavlograd terecht, waar ze uiteindelijk zelfs een nacht op het station sliepen.
Gisteren na drie dagen veranderden ze weer van gedachten. De agresieve hond moet van hen naar een andere opvang 200km uit de buurt. Dit gaat vandaag alsnog gebeuren. Vanmiddag vier dagen na het begin van de evacuatie, arriveert de familie met de rustige hond eindelijk bij The Holland House.
We zien vaker dat mensen die alles hebben moeten achterlaten en onder extreme stress staan keuzes maken die voor ons soms moeilijk te begrijpen zijn. Angst en onzekerheid doen iets met mensen. In dit geval verliep het wel heel extreem.
Maar het belangrijkste is dat ze er vandaag zijn. We hopen dat de familie in The Holland House eindelijk een beetje tot rust kan komen.
Onze Dima in Kramatorsk
Vorige week vertelden we over de heftige situatie van onze Dima in Kramatorsk. De flat naast zijn woning werd geraakt en niet veel later moest hij zelf dekking zoeken voor een FPV-drone.
Toch wilde Dima absoluut niet vertrekken.
Deze week hebben we hem verteld hoeveel mensen in Nederland met hem meeleven en hem op het hart drukken om toch uit Kramatorsk te vertrekken.
Dima was echt geraakt door al die reacties en wil jullie hartelijk bedanken voor het medeleven en de steun.
En misschien hebben jullie woorden toch iets in beweging gezet. Dima heeft ons inmiddels verteld dat hij zal nadenken over een eventueel vertrek uit Kramatorsk.
Door de oogjes van de achtjarige Eva uit Kherson (nieuwe video)
Tijdens de vorige door ons georganiseerde kindervakantie hadden we veel bijzondere gesprekken met de kinderen die bij ons op vakantie waren. Zo ook met de achtjarige Eva uit Kherson.
Voor Eva is buitenspelen niet zo vanzelfsprekend als voor veel andere kinderen. In Kherson slaan de hele dag door granaten, drones en raketten in. Ze vertelt heel open over haar leven thuis. Over wat ze hoort wanneer het gevaar dichtbij komt, wanneer ze wel en niet naar buiten kan en waarom deze vakantie voor haar zo bijzonder is.
Net als veel andere kinderen die we in Oekraïne spreken, zegt Eva dat ze niet bang is voor de inslagen om haar heen. Misschien omdat ze dat thuis zo heeft geleerd te zeggen. Misschien omdat angst iets is geworden waar je als kind mee leert leven. Het is al aangrijpend genoeg dat een meisje van acht überhaupt weet hoe het klinkt wanneer het gevaar dichtbij komt.
Een heel bijzonder gesprek, door de oogjes van de achtjarige Eva.
Klik op de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief om de video te bekijken. Het is de eerste video die u daar ziet.
Al geld voor meer dan 16.000 tourniquets gedoneerd
Vorige week waren we al ontzettend trots op jullie omdat we onze eerste doelstelling ruim hadden overtroffen. Maar de teller blijft maar doorgaan.
Inmiddels is er genoeg geld gedoneerd voor meer dan 16.000 F&C-tourniquets!
De eerste 1.500 tourniquets zijn inmiddels geleverd en nog eens 10.000 exemplaren zijn al besteld. En zolang de donaties binnenkomen, blijven we nieuwe tourniquets bijbestellen.
Een F&C-tourniquet kost ons iets meer dan ¤ 6 om te produceren. Iedere euro die voor deze actie wordt gedoneerd, gebruiken we volledig voor de productie van extra tourniquets. We willen simpelweg zoveel mogelijk goede tourniquets beschikbaar maken voor militairen, medici en burgers in het frontgebied. Als ze nodig zijn, moeten ze er zijn.
Hoeveel levens kunnen we samen redden?
Volgende week laten we jullie natuurlijk weer weten hoeveel extra F&C-tourniquets we dankzij jullie steun opnieuw kunnen bestellen.
Video van afgelopen week bereikte opvallend veel jongeren
Vorige week plaatsten we de video van het invalide meisje dat van ons een elektrische rolstoel kreeg. De video werd ontzettend goed bekeken en we kregen er bijzonder veel reacties op.
Wat ons vooral opviel, was hoeveel reacties er kwamen van jongeren. Een groep die normaal gesproken wat minder bezig is met de oorlog in Oekraïne en al helemaal niet vanzelfsprekend bij Franky en Coen terechtkomt.
Daarom zijn we extra blij dat juist deze video zoveel jongeren heeft bereikt. De video stond zelfs geruime tijd op nummer één in de lijst van meest bekeken video’s op het zeer populaire Dumpert.
Heeft u hem gemist?
U kunt de video bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. (Het is de derde video die u daar ziet).
Ons favoriete tankstation is gebombardeerd
Tussen Pavlograd en Dnipro kwamen we langs een benzinepomp waar we vaak hebben getankt. Even koffie of een cola zero halen voordat we weer verder reden richting het front of terug naar Dnipro. Een dag eerder was hij nog gewoon geopend.
Nu was er vrijwel niets meer van over.
In de nacht ervoor was het tankstation geraakt door een Russische Shahed-drone. Toen wij arriveerden waren medewerkers nog bezig om chocoladerepen, frisdrank en andere producten uit het zwaar beschadigde winkeltje te halen.
Het personeel was vanwege een luchtalarm vlak voor de inslag nog net naar buiten gevlucht. Daardoor vielen er geen dodelijke slachtoffers. Eén medewerker raakte gewond.
Wie regelmatig vanuit de Donbas naar Dnipro rijdt, kent deze weg. Langs deze route stoppen militairen, hulpverleners en burgers om te tanken, iets te eten of even op adem te komen. Alsof dit nog niet genoeg was, werden een dag later op dezelfde route en in Dnipro nóg vijf tankstations aangevallen en verwoest.
Ik schreef eerder al over de onbekende helden van Oekraïne. Voor mij horen de medewerkers van deze tankstations daar ook bij. Terwijl de oorlog om hen heen doorgaat, blijven zij iedere dag werken. Dankzij hen kunnen ambulances, hulpverleners, militairen en vrijwilligers zoals wij blijven rijden.
Deze video kunt u bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. Het is de tweede video die u daar ziet.
Ons transport volledig in eigen handen
We vertelden eerder al dat we een eigen trailer van maar liefst 13,60 meter lang hebben gekocht om hulpgoederen naar Oekraïne te vervoeren.
Maar inmiddels hebben we nóg een flinke stap gezet: we hebben nu ook onze eigen DAF-vrachtauto (trekker) aangeschaft.
Dat betekent dat we voortaan het volledige transport in eigen handen hebben. We zijn minder afhankelijk van anderen, kunnen transporten makkelijker zelf plannen en besparen op korte termijn al flink op de transportkosten. En uiteindelijk is dat waar het om gaat: hoe lager onze transportkosten, hoe meer geld we overhouden voor hulp én hoe meer goederen we naar Oekraïne kunnen brengen.
De combinatie van onze eigen vrachtauto en trailer geeft ons bovendien de mogelijkheid om vaker transporten te organiseren. Voor ons is dit dan ook weer een flinke stap vooruit.
28 augustus weer naar Oekraïne
Over drie weken vertrekken we alweer naar Oekraïne. En eerlijk gezegd worden we steeds wat nerveuzer naarmate de datum dichterbij komt.
Tijdens deze reis zullen we voor een specifiek doel nog dichter naar het front gaan dan normaal. We weten dat we daarmee extra risico nemen en om heel eerlijk te zijn: we zijn daar best bang voor. We hebben er samen veel over gesproken en ons meerdere keren afgevraagd of we dit wel moeten doen. Toch hebben we besloten om te gaan. Niet omdat we het gevaar onderschatten of omdat we zo nodig risico willen nemen, maar omdat de redenen om dit wél te doen voor ons uiteindelijk zwaarder wegen dan onze angst.
Wat die redenen precies zijn, kunnen we op dit moment nog niet vertellen. Zodra dat wel mogelijk is, zullen we jullie er natuurlijk alles over vertellen. We gaan dus, wel met knikkende knieën, maar met de volle overtuiging dat we dit moeten doen.
Als laatste alweer een heel verdrietig bericht
Deze week bereikte ons ook een heel verdrietig bericht.
Een voormalig medewerker van het team van Anna werkte in een noodhospitaal in het frontgebied. De plek waar gewonde militairen en burgers worden binnengebracht en waar medisch personeel iedere dag opnieuw probeert levens te redden.
Het noodhospitaal werd getroffen door een Russische geleide bom. Bij die aanval raakte hij zeer ernstig gewond.
Deze week kregen we te horen dat hij aan zijn verwondingen is overleden.
Het blijft moeilijk te bevatten. Mensen die juist op deze plekken proberen de levens van anderen te redden, lopen daarbij zelf iedere dag gevaar.
We wensen zijn familie, vrienden en alle mensen van het team van Anna ontzettend veel sterkte met dit enorme verlies
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier. Of betaal tourniquets. De link staat hierboven.
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Lieve vrienden,
We hebben een stressvolle week achter de rug. In Dnipro nemen de inslagen toe en daarmee ook onze zorgen om de bewoners van The Holland House.
In Kramatorsk, Zaporizja en Kherson is de situatie nog veel heftiger. We noemen juist deze plaatsen omdat we daar veel contacten hebben en vanuit deze gebieden steeds vaker evacuatieverzoeken krijgen.
Een jaar geleden hadden we nog het gevoel dat we mensen vanuit deze gevaarlijke gebieden konden evacueren naar het relatief veilige Dnipro. Maar ook dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Onze bewoners van The Holland House horen inmiddels vrijwel iedere dag inslagen.
En onze gedachten zijn vaak bij onze vrienden en alle kinderen die we kennen in Kherson. We kennen hun gezichten, hun verhalen en hun families. En we weten dat zij daar nog steeds iedere dag middenin zitten.
Moeilijk verlopen evacuatie
Deze week hadden we een evacuatie uit Kramatorsk die allesbehalve soepel verliep. Het begon met het volgende verzoek:
“Goedemorgen, evacueren jullie nog mensen uit Kramatorsk? Het gaat om 3 volwassenen. 1 mevrouw is 76. Ze is slecht ter been. Andere mevrouw is 62. En een man. Hij is 37, maar is fysiek en een beetje mentaal gehandicapt.”
Het team van de pas 23-jarige Anna, dat u misschien heeft gezien in onze televisieserie Patatje Hoop, voert evacuaties uit in de gevaarlijkste gebieden van de Donbas. Wij ondersteunen deze organisatie mede, zodat zij dit belangrijke werk kunnen blijven doen.
Woensdag gingen Anna en haar team voor ons op pad om het drietal uit Kramatorsk te evacueren. Een gevaarlijke rit. In Kramatorsk zijn voortdurend inslagen en ook auto's en burgers worden aangevallen met drones.
Het plan was om hen eerst naar het iets veiligere Lozova te brengen en de volgende dag verder te laten reizen naar Dnipro, waar ze in The Holland House kunnen verblijven.
Bij de evacuatie bleek onverwacht dat er ook twee honden mee moesten. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar één van de honden bleek agressief tegen andere honden.
Bij de opvang voor de eerste nacht mochten de mensen binnen slapen, maar de honden niet. Zij konden veilig in een apart hok verblijven. Eén van de dames vond dat onacceptabel en weigerde daarom daar te overnachten.
Ook in The Holland House kunnen we geen agressieve hond opvangen. We boden daarom aan om deze naar een goede hondenopvang in de buurt te brengen. Na veel vijven en zessen werd dat geaccepteerd.
Maar daarmee waren de problemen nog niet voorbij. In plaats van op onze kosten met het openbaar vervoer naar Dnipro te reizen, maakte de familie onderweg andere keuzes. Ze kwamen vrijdag in Pavlograd terecht, waar ze uiteindelijk zelfs een nacht op het station sliepen.
Gisteren na drie dagen veranderden ze weer van gedachten. De agresieve hond moet van hen naar een andere opvang 200km uit de buurt. Dit gaat vandaag alsnog gebeuren. Vanmiddag vier dagen na het begin van de evacuatie, arriveert de familie met de rustige hond eindelijk bij The Holland House.
We zien vaker dat mensen die alles hebben moeten achterlaten en onder extreme stress staan keuzes maken die voor ons soms moeilijk te begrijpen zijn. Angst en onzekerheid doen iets met mensen. In dit geval verliep het wel heel extreem.
Maar het belangrijkste is dat ze er vandaag zijn. We hopen dat de familie in The Holland House eindelijk een beetje tot rust kan komen.
Onze Dima in Kramatorsk
Vorige week vertelden we over de heftige situatie van onze Dima in Kramatorsk. De flat naast zijn woning werd geraakt en niet veel later moest hij zelf dekking zoeken voor een FPV-drone.
Toch wilde Dima absoluut niet vertrekken.
Deze week hebben we hem verteld hoeveel mensen in Nederland met hem meeleven en hem op het hart drukken om toch uit Kramatorsk te vertrekken.
Dima was echt geraakt door al die reacties en wil jullie hartelijk bedanken voor het medeleven en de steun.
En misschien hebben jullie woorden toch iets in beweging gezet. Dima heeft ons inmiddels verteld dat hij zal nadenken over een eventueel vertrek uit Kramatorsk.
Door de oogjes van de achtjarige Eva uit Kherson (nieuwe video)
Tijdens de vorige door ons georganiseerde kindervakantie hadden we veel bijzondere gesprekken met de kinderen die bij ons op vakantie waren. Zo ook met de achtjarige Eva uit Kherson.
Voor Eva is buitenspelen niet zo vanzelfsprekend als voor veel andere kinderen. In Kherson slaan de hele dag door granaten, drones en raketten in. Ze vertelt heel open over haar leven thuis. Over wat ze hoort wanneer het gevaar dichtbij komt, wanneer ze wel en niet naar buiten kan en waarom deze vakantie voor haar zo bijzonder is.
Net als veel andere kinderen die we in Oekraïne spreken, zegt Eva dat ze niet bang is voor de inslagen om haar heen. Misschien omdat ze dat thuis zo heeft geleerd te zeggen. Misschien omdat angst iets is geworden waar je als kind mee leert leven. Het is al aangrijpend genoeg dat een meisje van acht überhaupt weet hoe het klinkt wanneer het gevaar dichtbij komt.
Een heel bijzonder gesprek, door de oogjes van de achtjarige Eva.
Klik op de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief om de video te bekijken. Het is de eerste video die u daar ziet.
Al geld voor meer dan 16.000 tourniquets gedoneerd
Vorige week waren we al ontzettend trots op jullie omdat we onze eerste doelstelling ruim hadden overtroffen. Maar de teller blijft maar doorgaan.
Inmiddels is er genoeg geld gedoneerd voor meer dan 16.000 F&C-tourniquets!
De eerste 1.500 tourniquets zijn inmiddels geleverd en nog eens 10.000 exemplaren zijn al besteld. En zolang de donaties binnenkomen, blijven we nieuwe tourniquets bijbestellen.
Een F&C-tourniquet kost ons iets meer dan ¤ 6 om te produceren. Iedere euro die voor deze actie wordt gedoneerd, gebruiken we volledig voor de productie van extra tourniquets. We willen simpelweg zoveel mogelijk goede tourniquets beschikbaar maken voor militairen, medici en burgers in het frontgebied. Als ze nodig zijn, moeten ze er zijn.
Hoeveel levens kunnen we samen redden?
Volgende week laten we jullie natuurlijk weer weten hoeveel extra F&C-tourniquets we dankzij jullie steun opnieuw kunnen bestellen.
Video van afgelopen week bereikte opvallend veel jongeren
Vorige week plaatsten we de video van het invalide meisje dat van ons een elektrische rolstoel kreeg. De video werd ontzettend goed bekeken en we kregen er bijzonder veel reacties op.
Wat ons vooral opviel, was hoeveel reacties er kwamen van jongeren. Een groep die normaal gesproken wat minder bezig is met de oorlog in Oekraïne en al helemaal niet vanzelfsprekend bij Franky en Coen terechtkomt.
Daarom zijn we extra blij dat juist deze video zoveel jongeren heeft bereikt. De video stond zelfs geruime tijd op nummer één in de lijst van meest bekeken video’s op het zeer populaire Dumpert.
Heeft u hem gemist?
U kunt de video bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. (Het is de derde video die u daar ziet).
Ons favoriete tankstation is gebombardeerd
Tussen Pavlograd en Dnipro kwamen we langs een benzinepomp waar we vaak hebben getankt. Even koffie of een cola zero halen voordat we weer verder reden richting het front of terug naar Dnipro. Een dag eerder was hij nog gewoon geopend.
Nu was er vrijwel niets meer van over.
In de nacht ervoor was het tankstation geraakt door een Russische Shahed-drone. Toen wij arriveerden waren medewerkers nog bezig om chocoladerepen, frisdrank en andere producten uit het zwaar beschadigde winkeltje te halen.
Het personeel was vanwege een luchtalarm vlak voor de inslag nog net naar buiten gevlucht. Daardoor vielen er geen dodelijke slachtoffers. Eén medewerker raakte gewond.
Wie regelmatig vanuit de Donbas naar Dnipro rijdt, kent deze weg. Langs deze route stoppen militairen, hulpverleners en burgers om te tanken, iets te eten of even op adem te komen. Alsof dit nog niet genoeg was, werden een dag later op dezelfde route en in Dnipro nóg vijf tankstations aangevallen en verwoest.
Ik schreef eerder al over de onbekende helden van Oekraïne. Voor mij horen de medewerkers van deze tankstations daar ook bij. Terwijl de oorlog om hen heen doorgaat, blijven zij iedere dag werken. Dankzij hen kunnen ambulances, hulpverleners, militairen en vrijwilligers zoals wij blijven rijden.
Deze video kunt u bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. Het is de tweede video die u daar ziet.
Ons transport volledig in eigen handen
We vertelden eerder al dat we een eigen trailer van maar liefst 13,60 meter lang hebben gekocht om hulpgoederen naar Oekraïne te vervoeren.
Maar inmiddels hebben we nóg een flinke stap gezet: we hebben nu ook onze eigen DAF-vrachtauto (trekker) aangeschaft.
Dat betekent dat we voortaan het volledige transport in eigen handen hebben. We zijn minder afhankelijk van anderen, kunnen transporten makkelijker zelf plannen en besparen op korte termijn al flink op de transportkosten. En uiteindelijk is dat waar het om gaat: hoe lager onze transportkosten, hoe meer geld we overhouden voor hulp én hoe meer goederen we naar Oekraïne kunnen brengen.
De combinatie van onze eigen vrachtauto en trailer geeft ons bovendien de mogelijkheid om vaker transporten te organiseren. Voor ons is dit dan ook weer een flinke stap vooruit.
28 augustus weer naar Oekraïne
Over drie weken vertrekken we alweer naar Oekraïne. En eerlijk gezegd worden we steeds wat nerveuzer naarmate de datum dichterbij komt.
Tijdens deze reis zullen we voor een specifiek doel nog dichter naar het front gaan dan normaal. We weten dat we daarmee extra risico nemen en om heel eerlijk te zijn: we zijn daar best bang voor. We hebben er samen veel over gesproken en ons meerdere keren afgevraagd of we dit wel moeten doen. Toch hebben we besloten om te gaan. Niet omdat we het gevaar onderschatten of omdat we zo nodig risico willen nemen, maar omdat de redenen om dit wél te doen voor ons uiteindelijk zwaarder wegen dan onze angst.
Wat die redenen precies zijn, kunnen we op dit moment nog niet vertellen. Zodra dat wel mogelijk is, zullen we jullie er natuurlijk alles over vertellen. We gaan dus, wel met knikkende knieën, maar met de volle overtuiging dat we dit moeten doen.
Als laatste alweer een heel verdrietig bericht
Deze week bereikte ons ook een heel verdrietig bericht.
Een voormalig medewerker van het team van Anna werkte in een noodhospitaal in het frontgebied. De plek waar gewonde militairen en burgers worden binnengebracht en waar medisch personeel iedere dag opnieuw probeert levens te redden.
Het noodhospitaal werd getroffen door een Russische geleide bom. Bij die aanval raakte hij zeer ernstig gewond.
Deze week kregen we te horen dat hij aan zijn verwondingen is overleden.
Het blijft moeilijk te bevatten. Mensen die juist op deze plekken proberen de levens van anderen te redden, lopen daarbij zelf iedere dag gevaar.
We wensen zijn familie, vrienden en alle mensen van het team van Anna ontzettend veel sterkte met dit enorme verlies
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier. Of betaal tourniquets. De link staat hierboven.
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
|
|
- Preview van een nieuw bericht
Dit bericht wordt pas geplaatst als je op invoeren hebt gedrukt
Dit bericht wordt pas geplaatst als je op invoeren hebt gedrukt
