![afbeelding.png]()
Lieve vrienden,
We zijn weer pas enkele dagen terug uit Oekraïne.
Maar er is in korte tijd alweer ontzettend veel gebeurd.
Sommige momenten waren mooi.
Sommige waren zwaar.
En sommige… die blijven je voor altijd bij.
Verrast met medaille van Oekraïense ministerie van Defensie.We waren uitgenodigd bij de Oekraïense ambassade in Den Haag voor een uitgebreid gesprek met de ambassadeur Andriy Kostin. We spraken met hem over de situatie aan het front, wisselden ideeën uit en overlegden hoe we Oekraïne zo goed mogelijk kunnen blijven helpen.
Tot onze grote verrassing kregen wij voorafgaand aan het gesprek een bijzondere erkenning. Namens de voormalige premier (en minister van defensie) van Oekraïne Denys Shmyhal, reikte de ambassadeur ons de medaille van het Oekraïense ministerie van Defensie uit.
Wij ontvingen deze medaille voor onze steun aan de strijdkrachten van Oekraïne en voor onze hulp aan oorlogsslachtoffers. Wij zijn bijzonder vereerd met deze wel heel speciale erkenning. Natuurlijk zullen we onze inzet voor Oekraïne en alle oorlogsslachtoffers onverminderd blijven voortzetten.
Een dame vroeg ¤1,10… maar had geen wisselgeldOp een lokale markt kwamen we een oudere invalide vrouw tegen. Ze verkocht zelfgemaakte producten. Tussen haar spullen stond ook één flesje zonnebloemolie.
De prijs: 55 hryvnia. Ongeveer ¤1,10.
Op de markt betalen wij nooit wat er gevraagd wordt.
Dus we begonnen te onderhandelen. Zoals altijd.
Alleen… met een kleine twist.
We vroegen haar naar haar pensioen.
Ze vertelde dat ze 2900 hryvnia per maand krijgt. Nog geen ¤60.
Ze vertelde hoe moeilijk het was om rond te komen.
En dat ze zelfs geen wisselgeld had.
Dat zegt eigenlijk alles.
En toch gingen we door met onderhandelen.
Want we wilden die olie wel hebben… maar absoluut niet voor de vraagprijs.
En ja… het is ons gelukt. Jullie kennen ons toch een beetje;)
Bekijk de video via de knop “Video’s” onderaan deze nieuwsbrief (het is de tweede video die u tegen komt).
Handelen met een meisje van een jaar of tienOp dezelfde markt kwamen we ook een meisje tegen.
Een jaar of tien, misschien twaalf. Ze zat aan de rand van de markt met zelfgemaakte sieraden en sleutelhangers.
Prachtig om te zien. Die handelsgeest.
Ik vroeg haar wat een hangertje kostte.
Ik dacht meteen: die is leuk voor Kelly.
Ze vroeg 30 hryvnia. Ongeveer 60 cent.
Zoals altijd gingen wij niet akkoord met de vraagprijs.
Er moest gehandeld worden.
Maar ook nu andersom (achterstevoren pingelen)
We begonnen op te bieden in plaats van af te dingen.
Je zag haar twijfelen. Lachen. Niet goed weten wat ze ermee moest. Maar uiteindelijk hebben we voor haar goede zaken gedaan. Ook deze beelden komen binnenkort online.
50 katten in een flat.Eén van de meest bijzondere bezoeken deze reis was in Zaporizja. We gingen naar een flat waar meer dan 40 katten zouden wonen. Zonder baasjes en zonder vaste verzorgers.
We wisten niet wat we moesten verwachten.
Eerlijk gezegd hadden we ons voorbereid op een sterke stank, verwilderde dieren en chaos. Maar niets was minder waar.
Het rook er helemaal niet. Echt nul komma nul.
De katten zagen er goed uit. Gezond en nieuwsgierig.
Ze kwamen naar ons toe voor aandacht en een knuffel.
We spraken met de twee vrouwen van de organisatie die dieren redt uit frontgebieden. Het zijn allemaal vrijwilligers en ze krijgen geen subsidie. En toen kwam het meest schokkende nieuws: Ze hadden niet één flat maar hebben 11 flats en 3 huizen en zorgen in totaal voor ruim 700! katten en 300 honden! Zonder een cent subsidie. Elke maand opnieuw weten ze niet hoe ze het rond moeten krijgen. En toch lukt het.
We zijn welkom om ook in de andere woningen te komen kijken. We zijn heel erg onder de indruk en hebben financieel ons steentje bijgedragen. En vijf pallets met voer achtergelaten.
En zullen hen blijven steunen.
Friet voor 400 mensen… maar uiteindelijk 900 (video)Vorige week vertelden we hoe we friet bakten in een klein dorpje waar zo’n 200 vluchtelingen werden verwacht, Dankzij het prachtige weer kwamen er uiteindelijk veel meer mensen opdagen. Gelukkig hadden we genoeg friet en snacks bij.
Er werd volop genoten van friet, snacks en we hadden drinken en nog iets lekkers erbij. Even geen zorgen en even geen spanning.
Een paar dagen later stonden we in de stad Samar.
Daar werden maximaal 400 mensen verwacht. Maar we hadden onze les geleerd. We hadden het al een beetje zien aankomen.
Dus we namen extra friet en snacks mee. Uiteindelijk hebben we zo’n 850 tot 900 mensen friet en snacks kunnen geven.
Lange rijen maar ook lachende gezichten.
En precies daarvoor doen we het.
Vier kinderen… maar toch achtWe gingen op bezoek bij een gezin. Maar we wisten niet precies wat we zouden aantreffen. want we hadden tegenstrijdige berichten gehoord.
Hadden ze nou vier kinderen of acht kinderen? De informatie was niet duidelijk.
Toen we aankwamen zagen we meteen hoe armoedig het was.
Dit was geen huis waar je een groot gezin verwacht. We werden ontvangen door een heel aardige vrouw. Ze vertelde liefdevol dat ze acht kinderen had. Ze hadden niet echt een keuken maar een stoof midden in het zitgedeelte. De kinderen sliepen gegroepeerd op 2 kamers. De jongens bij de jongens en de meisjes bij de meisjes.
In de kamer van de meisjes zagen wij een foto. Dat is oma, zei mama en ze is in februari overleden Maar er hing nog een foto van een jongere vrouw. Dat is mijn zus en ze is kort voor oma overleden. Ze vertelde dat 4 kinderen van haar zelf waren en de andere vier van haar overleden zus.
Ze hadden besloten om ook de kinderen van haar zus in huis te nemen ondanks dat ze geen enkele financiële steun krijgen voor die kinderen. Haar man werkt voor zo’n ¤200 per maand in een fabriek. Maar toch konden ze het niet over hun hart verkrijgen om de kinderen naar een tehuis te laten gaan. En dus namen ze ze allemaal in huis. Zonder extra steun en zonder hulp.
Tien mensen in een huisje in embarmelijke staat dat daar totaal niet geschikt voor is.
Dit is zo’n situatie waarbij je weet: hier moeten we meer doen.
We hebben direct geholpen met geld eten en een generator maar we willen ook meer doen. We willen de woning laten opknappen.
Voor enkele duizenden euro's kunnen we dit gezin een totaal ander leven geven. En dat gaan we doen.
36 mannen… die niet naar buiten durvenWe bezochten een opvanghuis voor dakloze mannen.
Eerlijk is eerlijk. We hadden daar vooraf onze gedachten bij.
Is dit niet een beetje eigen schuld vroegen we ons af. Waarom werken ze niet? Waarom verdienen ze niet gewoon hun eigen geld?
Toen we aankwamen werden we opgewacht door een vrijwilliger die vertelde dat hij van een kerk was. Of we binnen wilden gaan kijken. Nou dat was zeker wel de bedoeling.
Toen we binnenkwamen zagen we een klein huis… vol met stapelbedden. 36 stuks voor 36 mannen.
Twee van hen zaten in een rolstoel. Hun voeten waren afgelopen winter buiten zo bevroren dat ze (gedeeltelijk) geamputeerd moesten worden. Een derde persoon zat langs hen op een stoel voor hem was er nog geen rolstoel. Kun je het je voorstellen? Zo koud en dan buiten slapen? Deze mannen zijn door de mensen van de kerk van straat gehaald en medisch verder geholpen.
We vroegen waarvan ze leefden en dat was nagenoeg niets, want slechts twee personen hadden inkomen.
Waarom werken jullie niet was onze vraag, maar er kwam geen duidelijk antwoord. Totdat bij ons het kwartje viel.
Toen we binnenkwamen, werd de poort achter ons direct op slot gedaan. Daarna ging ook de deur van het huis snel op slot.
“Coen,” zei ik, “deze mannen zijn bang.” Ze durven niet naar buiten. Niet omdat ze niet willen werken.
Maar omdat ze bang zijn opgepakt te worden en naar het front gestuurd te worden.
Het zijn dienstweigeraars. Daarom zijn hun rekeningen waarschijnlijk geblokkeerd en krijgen ze geen uitkering.
Daarom kiezen ze voor dit leven. Voor deze “gevangenis”. Ze mogen gaan en staan waar ze willen maar ze durven niet.
Wij gaan daar niet over oordelen. Iedereen heeft maar één leven.
Ik weet zelf ook niet wat ik zou doen als de oorlog bij ons uitbreekt. We oordelen niet en hebben gewoon geholpen.
We hebben een generator geschonken maar ook voeding en een nieuwe wasmachine.
Maar wat ons vooral bijblijft… is het dilemma. Maar nogmaals wij oordelen niet.
Open dag op 4 aprilOp zaterdag 4 april organiseren we weer een open dag en inzameldag in Helmond. Kom gerust langs voor een praatje, voor een gratis frietje of gewoon voor de gezelligheid.
Wij zijn zelf natuurlijk aanwezig, net als Hans (de medicijnman). Overgebleven medicijnen kunt u persoonlijk aan hem overhandigen. Deze gaan rechtstreeks naar ziekenhuizen en stabilisatiepunten in Oekraïne. Want medicijnen staan boven aan ons verlanglijstje!
Maar het wordt ook weer keigezellig!
Gewenst: Medicijnen Houdbare voeding Hygiëneproducten Dierenvoer en dierbenodigdheden Generatoren en powerstations Smartphones en laptops Medische producten en babyproducten
Minder gewenst Winterkleding Speelgoed en knuffels
Niet gewenst: Tweedehands Matrassen Geopende verpakkingen Tweedehands meubelen (tenzij in overleg) Graag aanleveren in dozen of stevige plastic zakken. Zaterdag 4 april 10:00 – 17:00 Nijverheidsweg 2D Helmond
Medicijnen,
laptops en telefoons kunt u ook naar ons versturen maar naar een ander adres: Hof Bruheze 428, 5704NR Helmond
Nu alweer voorbereiden voor onze nieuwe reis op 11 april
We zijn nog maar net een paar dagen terug. Maar over drie weken vertrekken we alweer. En er is nog zoveel te doen. Want we hebben weer grote plannen.
ColumnAfgelopen week heb ik voor het eerst een column geschreven op onze social media. Vanaf nu wil ik elke week een moment delen dat mij persoonlijk heeft geraakt.
(op Instagram, Facebook, Linkdn en X) (Onder de video staat een link)
Laat vooral weten wat je ervan vindt.
Als jullie het waarderen, ga ik hiermee door.
Uw steun zorgt er voor dat we keer op keer onze werkzaamheden kunnen doen.
We gaan daarom door met dezelfde vastberadenheid voor de mensen die op ons rekenen. We brengen hulpgoederen zoals generatoren, bouwen aan een nieuw Holland House, evacueren gezinnen, helpen dieren, ondersteunen shelters en werken midden in gebieden waar dagelijks levens worden verwoest.
Juist nu, met nieuwe reizen, evacuaties en lopende en nieuwe projecten, blijft uw steun onmisbaar.
We kunnen dit alles alleen omdat u achter ons staat.
Elke kilometer, elke evacuatie, elke maaltijd, elk gered dier en elke vluchteling die bij ons een bed krijgt… gebeurt omdat u dat mogelijk maakt.
Wilt u ons steunen, klik dan hier.Bekijk deze YouTube-videohttps://www.linkedin.com/(...)V3uBWRRD5nJN_2MVuzfg[ Bericht 1% gewijzigd door qltel op 22-03-2026 06:47:32 ]