donderdag 21 december 2006
Autisme is meer dan ‘Rain Man’
Door AB ZAGT
Het spelen van geestelijk of lichamelijk gehandicapte personages is vaak een garantie voor een Oscar-nominatie. Sigourney Weaver, te zien als autistische moeder in het Snow Cake, rekent echter nergens op. De belangrijkste beloning die Sigourney Weaver naar eigen zeggen kreeg voor haar zware vertolking als een autistische moeder in het drama Snow Cake, die de dood van haar verongelukte dochter moet zien te verwerken, is volgens de 56-jarige actrice uit New York de rol zelf.
,,Dat klinkt misschien raar, maar het was voor mij een grote overwinning om voor deze film benaderd te worden,’’ licht de rijzige, 1.82 meter lange Weaver toe. ,,Het probleem is dat ik kennelijk moeilijk te casten ben voor regisseurs. Als ik dan eens een behoorlijke rol speel, zoals in de Alien-serie of in een relatiedrama als The Ice Storm, word ik overspoeld met aanbiedingen voor vergelijkbare films. Maar ik heb dit vak als actrice niet gekozen om mezelf telkens te herhalen. Zoiets ongebruikelijks als dit project wordt mij veel te zelden aangeboden.
’’De vergelijking met de rol van Dustin Hoffman in Rain Man ligt voor de hand, maar Weaver wil er toch op wijzen dat er duidelijke verschillen zijn. ,,Er zijn diverse vormen van autisme. Het personage dat Dustinspeelde kan duidelijk niet voor zichzelf zorgen. Mijn personage Linda leeft min of meer zelfstandig in haar eigen woning in een afgeschermde wereld met een eigen reeks van rituelen waaraan iedereen zich moet houden, anders raakt zij in paniek.’’
Zoals alle acteurs in dit soort veeleisende rollen deed Weaver veel aan research. ,,Voordat we begonnen met het draaien van Snow Cake liet ik een aantal specialisten, onder wie enkele echte autisten, oordelen over mijn vorderingen. Het is een van de meest delicate rollen die ik tot nu toe heb gespeeld. De angst om iets fout te doen kan een acteur op dat moment verlammen.’’
een verschil met Rain Man, waarvoor Hoffman een Oscar kreeg, is verder dat Snow Cake een bescheiden productie is die aan het prijzenfront vermoedelijk weinig indruk zal maken. Sigourney, een voornaam die zij op haar veertiende aannam na het zien van de film The Great Gatsby, beseft dat eveneens.
,,Maar een acteur speelt nooit een rol met in zijn of haar achterhoofd een mogelijke Oscar. Dat zou absurd zijn. Zelf was ik in één jaar twee keer genomineerd (voor haar hoofdrol in Gorillas in the Mist en haar bijrol in Working Girls, red). Bij de uitreiking viel ik beide keren buiten de prijzen. Dat was nog nooit voorgekomen. De blikken vol medelijden die ik op die avond op mij gericht voelde hoop ik nooit meer mee te maken. Ik werd echt als een zielig geval behandeld. Daarom hoef ik voor Snow Cake niet per se genomineerd te worden.
,,Veel belangrijker vind ik het dat mensen na het zien van deze film autisten niet langer als freaks beschouwen. Het personage dat ik speel toont aan dat zij best zelfstandig in de wereld kan staan. Natuurlijk onder bepaalde voorwaarden, maar het is wel degelijk mogelijk.’’
,,Maar ik wil nog wel even benadrukken dat Snow Cake niet alleen over autisme gaat, want dan zou de rol van Alan Rickman tekort worden gedaan. Het is ook een film over hoe mensen met het verlies van een dierbare omgaan.’’
"Ik voel dat ze medelijden met me hebben, ik zou hun willen zeggen dat het niet mijn schuld is dat ik wreed geworden ben, we zijn allemaal wreed geworden."