Ladyhawk

Ik zit hier in een mekka van de alternatieve muziek, Bloomington (Indiana, USA - met een van de beste, zo niet het beste conservatorium van de VS), en heb dit weekend het genoegen gehad om de band Ladyhawk te mogen zien.

Dit kwartet uit Vancouver (Canada) speelt muziek dat wel wat van Neil Young / Pearl Jam weg heeft. Ik kan die Young niet pruimen, maar dit vond ik echt heel goed. Een combinatie van charismatische vocals, aangrijpende teksten, geweldig strak spel en... pure emotie.

Ladyhawk speelde in een atelierruimte met zo'n 50 man publiek. Het was jammer dat het zaaltje de acoustiek van een squashbaan had, anders was dit zonder meer de beste show van m'n leven geweest. Je maakt het zelden mee, maar soms heeft de band er zo veel zin en plezier in, dat die electriciteit overslaat naar het publiek.

Dus, als Ladyhawk in de komende jaren op een festival in Nederland opduikt: genieten!

Ze zijn echt goed! Op Myspace kun je ze zelf beluisteren. Ik vind ze daar nogal gepolijst klinken. Ik heb zelf een demo versie die wat rauwer is, en waar je de emotie waar ik het over had ook in kunt horen. Let op mijn woorden: deze jongens gaan het maken.

De nieuwe CD van Ladyhawk, Shots komt binnenkort uit (4 maart). Ik heb 'm net beluisterd bij iemand die connectie's heeft met hun platenmaatschappij en het is weer een juweeltje! Ik weet niet of ze nog ooit Nederland aan zullen doen, maar if so GA LUISTEREN!

quote:

Op dinsdag 4 maart 2008 08:33 schreef OMG het volgende:
Misschien dat ik binnenkort eens bij de lokale Velvet op zoek ga naar dat nieuwe album. Om eens te luisteren, ik ben wel benieuwd. Als het goed is, is hij hier uit of in ieder geval wel binnenkort te krijgen.

Korte review:

De CD is opgenomen in een koud huis ergens in Canada, en dat kun je horen. Wat mij betreft de perfecte locatie voor een Ladyhawk opname, want op die manier komen ze natuurlijker over en komt hun emotie beter tot recht. Er staan 9 totaal verschillende nummers op de CD die alle goede kanten van Ladyhawk belichten. De kracht van Ladyhawk zit 'm in de ongelofelijke melodieen (aanstekelijk, het blijft in je hoofd hangen), de vocals en het strakke spel. En natuurlijk de emotie. Commentaren op de nummers:

"I don't always know what you're saying". Klassiek Ladyhawk.

"S.T.H.D." Heerlijk ritme, super melodie. Strak. Goed opgebouwd.

"Corpse paint". D'r zit een aanstekelijk melodietje in dat ergens anders vandaan lijkt te komen. Een klassiek Ladyhawk nummer.

"I'll be your ashtray". Emotie.

"Faces of Death" is wat mij betreft het hoogtepunt van de CD. Heb ik het al over emotie gehad? (allen: jaaaaahaaa). In dit nummer, dat ik al eens eerder live gezien had, gebeurt iets wat ik nog maar zelden gehoord heb. Het nummer is langzaam, zacht - beetje drum, wat gitaar in de achtergrond - en plots schreeuwt / zingt de zanger tegen het foute aan. Maar nog wel zuiver. Daar zit zo veel emotie in dat ik een traan in m'n ogen kreeg. En tegelijkertijd moest ik lachen. Ja, en kippevel natuurlijk. Hoe doen ze het!

"Fear": 2nd voice. De 2e stem wordt IMHO ondergewaardeerd, maar wordt net als in Faces of Death uitstekend toegepast in Fear. Anymore now, anymore now, ooooh anymore now. Holy shit.

"Night You're Beautiful". Upbeat, erg vrolijk. Dat nummer blijft gewoon een half jaar in je oor hangen. "You Ran" is eigenlijk net zo vrolijk maar minder aanstekelijk. Nog maar eens naar luisteren.

"Ghost Blues". Laatste nummer van de CD. Heerlijke melodie en lange solo. Ik haat solo's, maar op de een of andere manier werkt het hier.