Chris
Een verhaaltje voor het slapengaan (geschreven door Marcus Bijbelsma, geillustreerd door Leonardo Schilder)
Chris woonde in Eruzalum. Hij zat in groep 6 en had veel vriendjes. Dat kwam zo, Chris was een zéér aardig jongetje met een zéér rijke vader. Hij had wel twaalf kindjes die bij hem wilden spelen! De kinderen op het schoolplein mochten die Chris ook wel. Hij deed veel voor hen. Maar er was nog een reden dat de kindertjes Chris mochten ...
Hij kon toveren! Hij kon van alles en nog wat. Hij wist ooit van een paar Liga-koeken zijn hele klas te trakteren! Zo zou jij ook wel willen toveren, of niet? Ook kon hij karnemelk in Fristi veranderen. Schele Tommie kon nadat Chris hem van de glijbaan had geduwd, weer recht kijken. Bovendien kon Chris de sloot overlopen. En weer terug!
De stoere jongens uit groep 8 vonden het maar niets. Ze vonden die Chris maar een "mietje". Ze scholden hem vaak uit via MSN voor "prutstovenaar". Maar dat deed Chris niets. Hij zei gewoon dat hij anders z'n vader er wel bij zal halen. Dan zullen die rare jongens wel even opkijken! "Mijn papa is een directeur," zei Chris dan scherp. "Hij heeft dit hele dorp in handen!" Heel groep 8 keek boos naar Chris. Toen wilde een grote jongen hem een klap geven. Chris daagde hem uit. "Kom hier dan, klootzak! Recht op m'n wang! Kom dan, sla dan, watje! Ik keer je m'n linkerwang ook toe!" Maar dan liepen ze met z'n allen weg en Chris lachte hen uit.
Op een vuilnisbelt dichtbij school vertelde Chris vaak mooie verhalen, bijvoorbeeld dat je na Sint Maarten al het snoep aan hem moest geven, anders zouden de jongens in de brugklas je later ongelooflijk pesten. Hij had het vaak over de brugklas. Hij zei dat als je hem hielp, dan mocht je naar het gymnasium. Als je hoofd hem niet aanstond, dan moest je naar het VMBO. Die Chris toch!
Op een dag had Chris een geweldig plan voor hem en zijn twaalf vrienden. Ze zouden spekjes gaan eten en Fristi gaan drinken in het schoolgebouw na schooltijd. Als de schoonmakers weg waren, zouden zij naar binnen sluipen en lekker gaan keten in het lokaal. Wat een pret! Maar Chris zei wel: "Ik heb het gevoel of ik hier flink verlinkt wordt, jongens! Als één van jullie de meester er bij haalt dan wordt ik écht loeikwaad."
Hoofdmeester Pilaat parkeerde zijn auto voor de school. Hij keek in de achteruitkijkspiegel en kamde zijn haar. Een meisje uit groep 6 had hem gebeld. Ze zei dat ze seksueel geintimideerd werd door een jongen uit haar klas. Ze wilde niet over de telefoon zeggen wie dat was. Daarom hadden Judith en de hoofdmeester een afspraak gemaakt, samen met de andere docenten. Een verstandige keuze, vond meester Pilaat. De andere leraren zag hij ook al aan komen rijden. Hij nam nog een Fisherman's Friend uit z'n dashboardkastje en stapte uit de auto. Wat een lawaai in school, dacht hij. Zullen dat de schoonmakers nog zijn?
"Hé Chris!" zei Judith. Chris draaide meteen om. Judith was het enige meisje uit de klas met een behaatje. Ook is ze al een keer ongesteld geweest en heeft in de vakantie met een Franse jongen getongd. Ja, die Judith, dat is me er eentje. "Ik wil even met je praten," glimlachte Judith en gaf Chris een vette knipoog. Oei, nu kreeg Chris toch wel vlinders in z'n buik ... Chris en Judith verlieten het lokaal. De tien andere vrienden van Chris bleven bij de Fristi en de Liga's. De twee tortelduifjes liepen naar de centrale hal. Ze praten wat over koetjes en kalfjes, terwijl Judith steeds naar buiten tuurde. Plotseling verstijfde Chris.
Judith had hem namelijk midden in de hal vastgepakt en diep in de ogen gekeken. Wat moest Judith van hem? Chris had altijd gedacht dat Judith hem eigenlijk helemaal niet mocht. "Weet je Chris ... " fluisterde Judith "Ik zag in je CU2-profiel dat je jezelf de koning van groep 6 noemt. Toen werd ik zo vreselijk verliefd op jou." En hoppakee, daar zoende Judith Chris op de mond. Judith pakte Chris zijn hand en bewoog het langzaam naar haar truitje.
Meester Pilaat en de andere juffen en meesters stonden op het schoolplein. "Nou," zei één van de juffen "zullen we maar naar binnen gaan?" "Ja," zei meester Pilaat. "Misschien is ze al binnen." Meester Pilaat deed de deurkruk naar beneden.
Chris schrok. De deurklink bewoog! Nu net wanneer hij voor het eerst meisjestietjes stond te voelen! Wie kon het zijn? De schoonmakers? De deur ging open en het complete docententeam staarde Chris en Judith met open mond aan. Judith stapte opeens achteruit. "Ga weg!" schreeuwde ze geacteerd tegen Chris. "Ik wil dit niet!!!" Ze probeerde op commando te huilen, maar dat lukte niet. Logisch, dacht Chris, dat kon je bij de laatste uitvoering van de schoolmusical ook al niet. Maar lang kon Chris niet over het absurde gedrag van Judith nadenken. Een juf pakte Chris stevig bij z'n arm en voerde hem naar de docentenkamer ... Meester Pilaat schudde zijn hoofd.
De volgende ochtend ging Judith extra vroeg naar school. Ze had haar opdracht volbracht en had om kwartover acht afgesproken met de stoere jongens van groep 8. Ze liep het schoolplein op en zag iemand van groep 8 met een bloedend oor. "Verdomme," zei hij. ""Eén van die vrienden van Chris heeft me geslagen. Volgens mij was het Peter!" "Ik kom hier voor de 30 Fruitella's," zei Judith met een strak gezicht. En die kreeg ze. Ze ging zitten in de speeltuin. Vandaag zouden we groepjes maken, dacht ze. Groepjes voor de sportdag van morgen.
Nors zat Peter op de schommel. Er zat nog een beetje bloed op zijn rechterhand. Hoe durven die stomme jongens uit groep 8! En wie heeft Chris verraden? Volgens hem zat Judith erachter. Die heeft nooit gedeugd. Peter zou zoiets nooit doen! "Hé Peter, wanneer je drie keer doet als een laf mietje, gaat de bouvier van oom Bert blaffen," heeft Chris naar Peter gesnauwd tijdens het Fristifestijn gisteren. "Ik ben geen laf mietje," zei Peter. "Ik zal altijd je vriend blijven, Chris, eerlijk waar. Jij mag ook in mijn sportdaggroepje."
Ook Chris was op school gekomen. De juffen en meesters hadden hem gister goed onder handen genomen. Een lijdensweg was het. Vandaag zou hij weer terug op school komen. Hij vermoedde dat waarschijnlijk niemand met hem wilde spelen. En wat een verschrikking zal dat worden, morgen die sportdag!
Het was negen uur. Hoofdmeester Pilaat klapte in zijn handen. "Oké," zei Pilaat. "Vandaag maken we de groepjes voor de sportdag van morgen! Ik zou zeggen, vorm de groepjes!" De kinderen volgden het bevel op. Alleen Chris bleef over. Pilaat knielde bij Chris. "Wat denk je nu?" fluisterde Pilaat. "Denk je dat je na dat gebeuren van gister nog steeds de koning van groep 6 bent." "U zegt het," zei Chris. Pilaat stond op en liep naar het groepje van Peter. Hij zei, zo hard dat de jongens van groep 8 het konden horen: "Hé Peter, jij bent bevriend met Chris hé? Heb je zin om met hem een groepje te vormen?" Peter keek naar de stoere jongens. De stoerste jongen pakte een stilletto uit z'n broekzak en maakte demonstratief z'n vingers schoon. "Ik k-ken Chris niet zo-zo g-goed," stotterde Peter. "Kom nou," zei Pilaat. "Ik zie jullie zo vaak spelen op de vuilnisbelt." "Dat moet een vergissing zijn," zei Peter, naar beneden kijkend. Pilaat kon z'n oren niet geloven. "Jullie doen alles samen!" "Dat is toeval denk ik ... " zei Peter. In de verte blafte een hond.
"Oké," zei Pilaat. "Wie wil dan Chris in z'n groepje?" "WIJ! WIJ!" zeiden de grote jongens. Pilaat slikte. Hij vond Chris dan misschien wel een oversekst etterbakje, hem in één groepje met de grote jongens zou een lynchpartij betekenen. En de vader van Chris scheen erg rijk te zijn, dus de basisschool kon een redelijke claim tegemoet zien. "Willen jullie dan niet liever Barbara in jullie groepje?" Barbara was het type meisje dat oude omaatjes een jongetje noemen. Dat was niet erg, integendeel. Ze kon fantastisch sporten. Ze was het enige meisje dat op voetbal zat en was soms was ze zelfs beter dan de jongens.
"NEE!" schreeuwden de jongens. "DOE BARBARA IN EEN ANDER GROEPJE! WE WILLEN CHRIS!" Pilaat schrok. "Echt waar?" ""JA!!!" "Oké. Maar jullie passen wel goed op hem!" Heel groep acht grijnsde en keek naar Chris. Chis keek beteuterd. "Ik ben er niet verantwoordelijk voor," zei de hoofdmeester en waste zijn handen in het aquarium van groep 7.
De volgende dag begon de sportdag. De jongens van groep acht hadden de arme Chris al snel gevonden. Hij moest alle sportspullen dragen. Ze hadden een briefje op z'n rug geplakt met "Schop me!" en op z'n hoofd draagde Chris een kroontje van roze crêpe papier. "Mietje!" zei een stoere jongen. "Ben jij nou die koning van groep 6 met die rijke papa?"
Ze lieten Chris de sportspullen naar het voetbalveld sjouwen. Daar aangekomen tilde de grootste jongen van groep 8 hem op en bracht hem naar het doel. Twee andere jongens bonden zijn armen vast aan de lat met kettingsloten. "Haha," zeiden de stoere jongens. "Maak je dan los! Etterbak." Chris huilde. Hij wendde zijn gezicht af om niet naar het gegrijns van groep 8 te kijken. Dit wordt geen normale sportdag, dacht Chris.
Toen zag hij pas dat hij niet alleen was. Naast hem hingen twee jongens. Arthur en Kees-Jan. Kees-Jan kon, zo jong en onschuldig als hij was, een beetje programmeren op z'n PC. Maar Arthur had een veel grotere zonde begaan. Hij luisterde met regelmaat naar klassieke muziek. Deze twee nerds verdienden het om hier aan het doel te hangen, in tegenstelling tot Chris, die ooit stoer en populair was.
"Ik zal altijd je vriendje zijn," zei Arthur met een beslagen bril tegen Chris. "Altijd!" "Pfff," zei Kees-Jan. "Zie je niet dat hij net zo'n nerd was als ons ..." Toen zei Chris: "Arthur, jij zal het gymnasium betreden. Kees-Jan, jij gaat naar het VMBO." En pardoes poepte een zeemeeuw op het hoofd van Kees-Jan. "AU! Het prikt in m'n ogen!"
Later werden de twee jongens afgevoerd. Chris echter, bleef tot laat in de avond hangen aan het doel. "PAPA!!!" schreeuwde hij. "PAPA!!! Waarom ben je niet hier!". Maar papa was er niet. Papa was, zoals hij iedere vrijdag deed, aan het zuipen met z'n vrienden. Chris werd verdrietiger en verdrietiger. Tranen biggelden over z'n wangen en z'n lichaam schokte heen en weer. Hij begon kramp te krijgen aan z'n armen. Na een paar uur deed het zo'n pijn, dat hij er high van werd. Chris bezweek.
Na het weekend vertelde Pilaat aan alle klassen dat Chris op het sportveld is gevonden, vlak na de sportdag. In coma. Hij heeft het hele weekend op de intensive care gelegen. De jongens van groep 8 lachten. De twaalf vrienden van Chris huilden. Twaalf? Nee, elf. Één heeft wel gehuild, maar meer omdat ze spijt kreeg van wat ze gedaan had. En nu kan ze niet meer huilen. Judith was die maandag naar de grote speeltuin gelopen en had zich aan de schommel verhangen met een hondenriem.
En hoe het verder af liep? Dat weet ik ook niet. Wel wordt er beweerd dat er tot op de dag van vandaag, na een uur of 4, wanneer de schoonmakers uit school zijn, een jongetje in een rolstoel Fristi drinkt en spekjes snoept. Samen met z'n beste vrienden. Afwachtend op het moment dat hij naar het gymnasium mag, waar z'n vader rector is.
[ Bericht 0% gewijzigd door MrBean op 20-03-2006 11:17:39 ]