Dode kat op mijn oprit
Gadverdamme. Toen ik vanmorgen doodmoe opstond en halfdood mijn koffie opdronk was er, afgezien van het feit dat ik doodmoe en halfdood was, niets aan het handje. Gewoon een normale woensdag, een doodnormale dag. Deze woensdag was echter bijzonder, want dit keer was er iets echt dood, geen halfdode maar een heeldode, en ik zag hem toen ik mijn krant uit de brievenbus haalde.
Er bevond zich een dode kat op mijn oprit. Het beest lag niet op zijn rug zoals sommige beesten dat doen als ze dood zijn, maar op zijn zij, met zijn pootjes recht uitgestrekt. Ik ging er maar vanuit dat hij bevroren was. Hier kwam probleem één naar voren. Het ding bevond zich exact voor mijn auto, en ik bedacht dat ik er moeilijk overheen kon rijden, want wat zouden de buren denken?
Dit betekende dat ik het dier zou moeten aanraken om het in mijn vuilnisbak te gooien, of dat ik hem met een harde trap op straat zou moeten schoppen, het probleem naar iemand anders verplaatsend. Terwijl ik met mijn dilemma bezig was verstreek de tijd en kwam probleem twee aan de orde. Ik was laat. Nou, ik niet, maar mijn kinderen die ik naar school moest brengen en die naast mij naar het beest stonden te kijken waren laat.
Toen ik net had besloten dat mijn kinderen het dier in de vuilnisbak moesten gooien, zag ik dat één van de pootjes van de kat bewoog. Algauw begonnen de andere pootjes te bewegen en trachtte het arme dier op te staan. Inmiddels was het geen dood ding meer, althans niet voor mij. Mijn kinderen renden echter schreeuwend naar binnen, denkend dat het arme poesje een zombie was.
Na wat vocht van zich af geschud te hebben, ging de kat er met rasse schreden van mijn oprit vandoor, mij met twee huilende kinderen achterlatend. Ik zuchtte, ging naar binnen, meldde mijn kinderen ziek en begon dit verhaal te typen.
[ Bericht 0% gewijzigd door Mainport op 09-02-2006 09:21:09 ]
Graag op anoniem