Stond ik vanochtend dus op het station te wachten op de Intercity richting Amsterdam. Te laat natuurlijk zoals altijd.
Na bijna een kwartier kwam hij eindelijk aantuffen. Ik kijk om me heen en ik vrees al het ergste en jah hoor, ik had gelijk. Zo’n 100 man probeert zich in een perron te proppen en ik stond er midden in. Ik wist niet wat ik meemaakte. Zwetende dikke mensen zaten in mijn rug te duwen om maar naar binnen te kunnen. Ik kon werkelijk geen kant meer op. Ik hoefde niet eens meer te lopen. Ik werd zo naar binnen geduwd.
Eenmaal binnen was het pas een ware nachtmerrie. 100 man tegen elkaar gepropt en op naar Amsterdam centraal.
Ik keek nog tussen de varkens door naar buiten en zag daar een gozer staan met een kop koffie in zijn hand en heel erg smerig te grijnzen.
Nou he bedankt hoor. Je had me best even uit de menigte kunnen halen, zodat ik een latere trein kon pakken. Mensen tegenwoordig.