Het Einde

Ik denk eigenlijk nooit aan het einde. Zeker niet aan het einde van mijn leven. Dat komt denk ik omdat ik niet zo'n planner ben. En alles gewoonweg op me af laat komen. Ik zie het allemaal wel wat er gebeurt, ik geniet gewoon van het nu.
Tuurlijk heb ik wel eens gedacht aan wat een mooie manier om te sterven is. Maar verder nada..

Trouwens, ik ben wel bang om oud te worden. Dat lijkt me echt niks. Ik zeg altijd als ik vijftig wordt spring ik van de brug want dan wortd alles minder. Bleech oud worden.

Gisteren zat er in de shoarma tent een oudere meneer in zijn eentke te eten.
Ik kreeg helemaal kippenvel toen ik het zag. Hij zag er zo alleen uit.

Dat lijkt me dus het allerergste, dat je alleen over blijft.

quote:

---

op 06-19-2000 om 11:18 AM schreef Brighteyes het volgende:
Gisteren zat er in de shoarma tent een oudere meneer in zijn eentke te eten.
Ik kreeg helemaal kippenvel toen ik het zag. Hij zag er zo alleen uit.

Dat lijkt me dus het allerergste, dat je alleen over blijft.

---

Yepz, dit soort dingen vallen extra op als je tijdens feestdagen ouderen door de winkels ziet schuifelen met zo'n leeg boodschappenwagentje, terwijl de meeste mensen met drie overvolle winkelwagens rondlopen,een kassameisje die ongeduldig wacht op de dubbeltjes die gezocht worden om de gehakt te betalen, en de eenzaamheid die uit het verhaal komt als zij denkt de persoon in kwestie even prettige feestdagen toe te wensen.(ja, maar ik blijf thuis met de feestdagen , de kinderen hebben hun eigen verplichtingen...)

Hard gewerkt en leven van een aow-tje.

Maar...we hebben het zo goed in Nederland.

als de dood onverwacht nadert, heb ik er vrede mee..
ik heb ermee leren leven...

Ik denk wel eens na over wat er na mijn dood moet gebeuren, welke muziek enzo, maar voor de rest... Nee, ik zie wel tegen die tijd.

Vroeger toen ik als klein jochie op bed lag spookte er een aantal keren hele enge dingen door m'n hoofd van het NIETS heel moeilijk te omschrijven, wat als wij nooit ontstaan waren? Bestaan we wel zoiets een gevoel waar ik gek van leek te worden tot ik inslaap viel als ik dan weer wakker werd was dat gevoel bijna weer weg gellukig. Misschien is dat het EINDE dat gevoel.

Tsja het einde komt toch wel of je er nou aan denkt of niet!!!!!

Dus tot die tijd maak er wat van doe de dingen die je leuk vind of dingen die je helpen dingen te doen die je leuk vindt!!!!!
Want wat er gisteren gebeurd is al weer voor bij, op naar de volgende ervaring.

Ik ken dat gevoel wel...

Ik ben zelf ook niet suicidaal meer, maar ben ook vrij veel bezig met het einde... of eigenlijk meer met de korte duur van het leven...

Ik heb tot nu toe veel leuke dingen aan me voorbij laten gaan zonder er echt van te genieten, en heb regelmatig de balen van mezelf gehad om die reden. En daarbij dan het schuldgevoel van "het leven is al zo kort, waarom doe ik nu niet wat ik echt wil?"...

Het gevoel van vergankelijkheid van het leven is er nog steeds, alleen steeds minder. Ik heb het gevoel dat dat voornamelijk komt door een vergroot wereldbeeld. Op de middelbare school was mijn wereldje behoorlijk klein en zag ik het allemaal niet meer zo zitten. Dat is nu ongeveer een jaartje geleden. Nadat ik de middelbare school heb verlaten ging er een wereld voor me open... mogelijkheden...

Het nummer dat me ontzettend heeft geraakt als we het toch hierover hebben is "nooit meer een morgen" van marco borsato. "Wat als mijn leven morgen eindigt?", "Heb ik dan uit het leven gehaald wat er tot nu toe inzat","Heb ik de dingen gedaan die ik wilde doen?"... en noem zo maar op...

Zo...toch een iets langer verhaal als ik had gedacht

Bas

Jah ik denk er wel eens aan ja... Ik weet niet hoe obsessed jij bent, maar ik denk dat het heel normaal is om er op voorbereid te zijn. Ik leef op de dag, voor hetzelfde geld ben ik morgen dood. Klinkt heel pessimistisch, maar zo is het niet bedoeld ofzo..
Ik denk niet dat het slecht is om aan je einde te denken. Ik hoor soms ook wel eens een muziekstuk waarvan ik denk "DAT lijkt me nou mooi om op mijn begrafenis te horen".. Je ziet wel eens van die mensen die als de dood (euh foute woordspeling) voor "het einde" zijn.. Ik denk dat dit verkeerd, is.. Niet onbegrijpelijk enzo, en ik zeg niet dat iedereen zijn einde moet accepteren ofzo, maar je leeft dan wel gemakkelijker, vind ik.. Ik leef niet de hele tijd zo van "als ik maar niet doodga". Ik was vroeger veel bezig met de dood, ik droomde van m'n eigen begrafenis en werd dan huilend wakker (hej come on, ik was nog klein )... Nu ik geaccepteerd hebt dat ik doodga heb ik hier geen last meer van.. Ik ben zelf nieuwsgierig naar wat er na de dood is, en heb zelfs soms zo'n gevoel van "Ik zou het er voor over hebben om te sterven als ik dan weet wat er met je gebeurd".. Ja sick he

GRTZ ArchAngel

euh.... klinkt het raar als ik zeg dat ik nooit bij de dood stil sta?? Ik denk er nooit en aan en ben het ook niet echt van plan de komende tijd... Ik moet nog vrij veel doen (wereld zien, geld verdienen, trouwen, kinderen, kleinkinderen, teren in Zuid Spanje etc.), dus ik sta er echt niet bij stil... Het lijkt mij ook niet echt gezond als je er vaak aan denkt.

Trouwens, wie van jullie gelooft er in een soort leven na de dood? Daar denk ik wel aan af en toe. Ik geloof namelijk in God (niet zoals de kerk dat voorschrijft)en denk dat we hier niet voor niets zijn en dat het leven niet in 1 keer abrupt stopt.

Ik denk ook wel dat er iets is na de dood...

Daarbij vind ik de theorieen van het boeddhisme over leven na de dood erg mooi. Die theorie stelt dat wij als bewustzijn in een cirkel zitten; Als je in je eerste leven op die cirkel leeft en ieder 'obstakel' overwint en les leert, verlaat je de cirkel na dat eerste leven al en ga je naar iets wat de katholieken zien als de hemel. Als je nog dingen te leren hebt over het leven en het bewustzijn, reincarneer je in een nieuw leven.

Bas

Ik hou wel van "gevaarlijke" dingen (katapult schieten, bungee jumpin' en andere snelle dingen) maar ik denk dat dat niets met de dood heeft te maken.. het geeft gewoon een lekker gevoel. En om eerlijk te zijn, ik heb mij nog nooit nutteloos gevoeld.. tegenover wie zou ik dat moeten? Je leeft toch voor jezelf? Gisteravond heb ik voor het eerst eens goed over de dood gedacht en ik vond het geen prettige gedachte... ik wil vooral niet sterven in deze wereld, maar nog veel toekomst in zit.

Ik denk er wel regelmatig aan. Soms fiets ik ergens en dan denk ik: "als ik NU een verkeersongeluk krijg, zou mijn vader dan eigenlijk wel weten dat ik hem fantastisch vind, en mijn zusjes, dat ze zoveel voor me betekenen, etc?" En dan neem ik me voor om dat allemaal op papier te gaan zetten, zodat ze dat op mijn kamer vinden mocht ik onverwachts doodgaan. Maar dat op papier zetten doe ik dan weer niet, dat komt er niet van ofzo, zoveel ben ik ook weer niet met de dood bezig. Het komt af en toe op in mijn gedachten, maar meer ook niet.

Soms ook als ik heel veel chocola eet ofzo en dan denk: "niet doen, hier word ik dik van", dan denk ik: "what the fuck, misschien ben ik morgen wel dood, laat ik dan nu lekker van die chocola genieten" Hetzelfde met vrijen met iemand terwijl het eigenlijk niet moet, of het heel laat maken en veel drinken terwijl je de volgende dag moet werken, e.d.

En ja, ik weet ook al heel lang welk nummer ik wil op mijn begrafenis. Ook hier weer niet bewust voor gaan zitten, maar gewoon, toen ik het eens draaide, dacht ik: "hee, dit wil ik op mijn begrafenis".

De dood schiet gewoon af en toe door mijn gedachten, ik denk niet dat daar iets mis mee is.

[Dit bericht is gewijzigd door Beatrice (Datum 21 Juni 2000).]

Ik geloof in leven na de dood, maar niet in een hemel oid.. Ik heb een zeer complex geloof, ergens tussen Buddhisme, Islam, Jodendom en Shaolin..
Ik heb et ooit aan Keroppi uitgelegd, en als iemand het graag wilt horen vertel ik et ook graag, maar ik moet me nu gaan voorbereiden op et voetbal

GRTZ ArchAngel

BOON, ik heb precies hetzelfde, ik denk er eigenlijk de hele dag aan, zo'n beetje een jaar lang nu al.
Volgens mij is het niet normaal om er de hele dag aan te denken, maar ja, je kan de knop niet zomaar omzetten. Ik loop hiervoor ook bij het RIAG , want het beheerst gewoon mijn leven. Het is ook heel vermoeiend, en ik lees ook altijd in bed, totdat mijn ogen dichtvallen, anders begin ik te denken in mijn bedje aan wat er allemaal komen gaat, en misschien wel vanacht.
Ik weet ook niet wat ik hieraan moet doen...

sporten, vrienden krijgen, uit gaan en misschien een vriendin Elmo??? Of is dat iets te hoog gegrepen?