Ruim 3,5 jaar geleden, werd ik aangenomen bij zo’n Kiosk op het station. Ik ging studeren en had een leuk bijbaantje nodig om alles te kunnen bekostigen. Toen ik daar ingewerkt werd, waarschuwde mijn collega me al:
“Van dit werk verandert je kijk op buitenlanders”. Ik nam me voor om dit nóóit toe te laten. Ik had immers als stelregel: “
Iedereen is uniek en dient ook zo benaderd te worden”. Afkomst, arm/rijk, leeftijd, geslacht: als mens is iedereen gelijk. Misschien naïef, maar ik wilde in die Kiosk iedereen gelijk behandelen.
Dit hield ik ook lang vol, alhoewel het me al snel opviel dat buitenlanders vaak behoorlijk asociaal, agressief en zonder respect met mij, als verkoper, omgingen. Ik begreep wat mijn collega bedoelde, maar probeerde toch vol te houden. Soms hield ik me op de vlakte, soms maakte ik een grappig bedoelde opmerking, soms lokte ik uit. Voorbeeldje van een gesprek met een donkere man. Hij komt op me afgelopen, ik wacht ‘m op achter m’n kassa:
Klant: “
Mbro”
Ik: “
Een pakje Marlboro voor meneer, dat is dan €4,-“Klant geeft €4,-, zegt niets en loopt weg.
Ik wil het écht niet toegeven, maar Nederlanders doen het zo nóóit. Ze zijn wel eens chagrijnig, natuurlijk. Maar ze zeggen altijd “alsjeblieft” en zeggen altijd “tot ziens” of iets in de trant. Dat het automatismen zijn, dat snap ik. Niet elk contact met andere mensen hoeft te ontaarden in een feestje. Ik hoef ook geen respect als verkoper, maar wel als mens. En op een onverstaanbare manier “Mbro” (ja, dat heeft een tijdje geduurd, voordat ik in de gaten had dat men daar Marlboro voor bedoeld
![]()
) vragen en direct wegkijken en zonder wat te zeggen weer weglopen, vind ik geen respect.
Gisteren nam ik me voor, om enigszins sarcastisch te reageren.
Klant: “
Mbro”
Ik: “
Goedenavond meneer, de beste wensen! Waarmee kan ik u van dienst zijn?”Klant: “
Mbro!”Ik: “
Een pakje Marlboro zei u? Alstublieft, dat is dan €4,-!”Klant geeft €4,- en wil weglopen.
Ik: “
Eh, ja, dank je wel! Tot ziens, u was gezellig!”Klant grijnst kwaad en zegt: “
Klant is koning…”Ik: “
Als de koning met zo weinig respect met zijn volk omgaat, zal dat niet zo lang duren, vrees ik…”
Klant vindt het, terecht, een nutteloze discussie en loopt weg.
Zal hij erover nagedacht hebben? Ik weet het niet.
Maar nadeel van dit soort vaakvoorkomende voorvallen, is dat je de klant dus niet meer eerlijk benadert. Ik heb er moeite mee om vrolijk, spontaan en aardig te blijven doen tegen de donkere medemens. Eén op de honderd buitenlanders (en dan doel ik dus op niet-Westerlingen, voor de duidelijkheid) is vriendelijk, de rest is lomp, arrogant, heeft een kort lontje en is asociaal. Ik haat het, dat ik die conclusie moet trekken. Ik doe ook vreselijk mijn best om het buiten die Kiosk te vermijden en dat lukt dan weer wel. Ik kom buiten de Kiosk weinig direct in aanraking met buitenlanders, maar sta er wel voor open. Ik werk in studie-verband veel samen met mensen, dus ook met buitenlanders en dat gaat prima. Het is dus puur op m'n bijbaantje gericht.
For the record: bovenstaande, sarcastische dialoog voer ik niet continue. Ik waak er nog steeds voor, niet lomp terug te doen. Ik probeer vriendelijk te blijven, alhoewel ik wel merk dat ik kortaf reageer. Het leuke aan mijn werk, is het contact met klanten. Ik probeer dit altijd zo spontaan en gezellig als ik kan te houden. Niet met standaardzinnetjes dus. Maar helaas sluipt dit er wel in bij buitenlanders.
Concluderend: Met name bij de Kiosk, zie ik mensen niet meer als uniek. Kan ik ze niet meer benaderen alsof ze uniek zijn. Heb ik al een vooroordeel. En dat is verdomde jammer.