quote:De hond heb ik al
Op dinsdag 13 november 2001 09:22 schreef Lois het volgende:Ow en Digger.......het centerparks gevoel is natuurlijk pas compleet met 2.3 kinderen he
Maaruh, voorlopig nog geen plannen voor kids hiero hoor.Kleintje en EW tegelijk zwanger lijkt me wel geinig btw. Mogen beiden alleen geen Feyenoord en F1 kijken, loopt de hartslag en bloeddruk veels te veel van op

Nog een beetje groot,maar hij staat vast fantastisch deze zomer.
Dank je wel
O en Gao, ik probeer ut morgen dan wel ff weer denk ik.
quote:Aaaaaaaaaaaah wat een leuk idee en wat een droppie
Op dinsdag 13 november 2001 13:10 schreef Lois het volgende:
Speciaal voor Gao :Nog een beetje groot,maar hij staat vast fantastisch deze zomer.
Dank je wel![]()
![]()
Ik kan Duco het t-shirt van Gao wel aandoen maar ik ben bang dat we hele Duco niemeer zien dan ![]()
Hij heeft btw een witte gekregen ![]()
GAO!
quote:Tuurlijk, als jij denkt dat je dat voor elkaar kan krijgen
Op dinsdag 13 november 2001 07:45 schreef DIGGER het volgende:
Kleintje, mag EW ook meedoen?
quote:Das juist goed voor de kleine, in de buik al verstand daarvan krijgen! Kom nou, ik wil een spits voor Feyenoord zien te creeëren!
Op dinsdag 13 november 2001 12:47 schreef DIGGER het volgende:
Maaruh, voorlopig nog geen plannen voor kids hiero hoor.Kleintje en EW tegelijk zwanger lijkt me wel geinig btw. Mogen beiden alleen geen Feyenoord en F1 kijken, loopt de hartslag en bloeddruk veels te veel van op
Oké, Barb, EW en Kleintje, uitgerekend: 13 augustus 2004
(valt dat niet op vrijdag????)
quote:Jaaaa, daar had ik nou net zo hard op gepiekerd: tis een t-shirtje, dus voor de zomer, dus dan moet 'ie ongeveer zo groot zijn (voor Duco niet hoor NoNick: gewoon de enige witte genomen, omdat 'ie toen nog onzijdig in je buik zat
Op dinsdag 13 november 2001 13:10 schreef Lois het volgende:
Nog een beetje groot,maar hij staat vast fantastisch deze zomer.
Hier gaat het, eindelijk, lekker. Afgelopen vrijdag weer een controle gehad, waarbij alles goed was, inclusief de uitslag van de tweede glucosetest. Wel was ik een paar kilo afgevallen en m'n buik een paar centimeter gekrompen, maar dat kon ook bijna niet anders na het weekend ervoor.
Zaterdagavond ging ik namelijk vroeg naar bed omdat ik me niet zo bijzonder voelde, en werd tegen enen knap beroerd wakker: vreselijk kramp in m'n hele buik, almaar overgeven..... Toen het na een paar uur alleen maar erger was geworden en de buikkramp iedere paar minuten terugkwam en m'n hele buik hard maakte zijn we in de auto gestapt en naar het ziekenhuis gereden (lang leve de VS, waar je niet eerst even een huisarts oid belt, die je gerust kan stellen
).
Op de kraamafdeling werden we na wat onderzoeken gerustgesteld: het was waarschijnlijk een buikgriep of voedselvergiftiging, met Buikkie was alles goed en ik had geen weeen. Ik moest alleen wel ophouden met overgeven en diarree, omdat uitdroging dreigde, en kreeg daar een injectie voor *auch* Al met al waren we rond vijven weer thuis, heb ik nog twee dagen voor pampus in bed gelegen en begin ik me eigenlijk pas sinds gisteren weer een beetje de oude te voelen. Maar de kraamafdeling hebben we tenminste vast verkend ![]()
Meaghan, hoe gaat 'ie daar? Alles nog steeds rustig?
Ben dus gisteren bij de orthopeed geweest en na nog geen 5 minuten onderzoek kon hij al een diagnose stellen. Werd gelijk doorgestuurd naar de fysio om te kijken wat er ter verlichting geboden kon worden. mijn linkerbekken is verzakt wat dus een ongelofelijke bekkenpijn met zich meebrengt bij alles wat ik doe en lijdt tot bekkeninstabiliteit. Ben aan de ene kant blij dat ik nu weet waar de pijn vandaan komt, maar ontzettend teleurgesteld dat ze er helemaal niets aan kunnen doen, het enige wat ze kunnen zijn enkele oefeningen bieden die mogelijke bij een aantal handelingen verlichting biedt, incontinentie mogelijk voorkomt. Maar verhelpen/genezen kan niet. Het is uitzingen en na de bevalling zien ze wel weer verder, en ik dus ook. Dat ik tijdens mijn zwangerschap nog aan het werk kan gaan is ook nog miniem dus de komende maanden aan huis gekluisterd. En maar afwachten.
Het is zo tegenstrijdig allemaal. Zwangerschap moet zo iets moois zijn, zo iets kostbaars. Maar gaat op het ogenblik alleen maar ten koste van mezelf. Ik ben mezelf niet meer en zal nooit meer terug kunnen naar mijn oude leventje. Ben nu overgeleverd aan de natuur en m'n omgeving die me helpt het zo aangenaam mogelijk te maken, ben zo kwetsbaar en afhankelijk opeens dat ik heimwee heb. Heimwee naar mezelf, naar wie ik was, maar kan geen antwoord geven op wat ik was. Ben mezelf kwijt ![]()
[Dit bericht is gewijzigd door Knorretje op 14-11-2001 15:49]
Lieve Knor,
dit is niet zoals je zwanger zijn had voorgesteld he? Potverdorie wat een pech allemaal, misselijk en nu ook bekkeninstabiliteit. Voeg daar nog razende hormonen bij en dat is het logisch dat je het allemaal even niet meer zo scherp ziet.
Ik kan me zo voorstellen dat je eventjes helemaal niet zo blij bent met je zwangerschap, het valt ook niet mee om vol vreugde te gaan zitten wachten op een baby waar je nog niks van merkt, alleen ellende van hebt.
Er zijn ook weinig dingen die ik kan zeggen die je op dit moment zullen opbeuren vrees ik.
De algemene dooddoeners van "wacht maar tot je die kleine in je armen hebt dan ben je alles zo vergeten" e.d. zijn zo vervelend!
Ik hoop voor jou dat de oefeningen iets verlichting gaan geven. Ik hoop ook dat de leuke kanten van het zwanger zijn (de schopjes en kieteltjes in je buik, een pretecho etc.etc.) binnenkort de nare dingen iets zullen verdrijven.
Lieve Knor, heel veel sterkte, dikke
en als je me nodig hebt dan gil je maar.
quote:Hemeltje Gao, wat een toestand. Gelukkig waren het geen weeen maar dit is ook niet mis! Voorzichtig aan doen hoor!
Op dinsdag 13 november 2001 23:23 schreef Gaoxing het volgende:
Zaterdagavond ging ik namelijk vroeg naar bed omdat ik me niet zo bijzonder voelde, en werd tegen enen knap beroerd wakker: vreselijk kramp in m'n hele buik, almaar overgeven..... Toen het na een paar uur alleen maar erger was geworden en de buikkramp iedere paar minuten terugkwam en m'n hele buik hard maakte zijn we in de auto gestapt en naar het ziekenhuis gereden (lang leve de VS, waar je niet eerst even een huisarts oid belt, die je gerust kan stellen).
Op de kraamafdeling werden we na wat onderzoeken gerustgesteld: het was waarschijnlijk een buikgriep of voedselvergiftiging, met Buikkie was alles goed en ik had geen weeen. Ik moest alleen wel ophouden met overgeven en diarree, omdat uitdroging dreigde, en kreeg daar een injectie voor *auch* Al met al waren we rond vijven weer thuis, heb ik nog twee dagen voor pampus in bed gelegen en begin ik me eigenlijk pas sinds gisteren weer een beetje de oude te voelen. Maar de kraamafdeling hebben we tenminste vast verkend
Wat is het stil rond alle andere (bijna uitgerekende) zwangeren. Zijn er stiekum al nieuwe babietjes onderweg naar buiten?
enne Meaghan, jij ben nu al een paar dagen over je uitgerekende datum heen toch? Of ben je nu bezig? Zo ja zet hem op ![]()
Doei doei
quote:Weet precies wat je bedoelt, voel met je mee.
Het is zo tegenstrijdig allemaal. Zwangerschap moet zo iets moois zijn, zo iets kostbaars. Maar gaat op het ogenblik alleen maar ten koste van mezelf.
Sterkte in ieder geval ...
Dus wie weet kan ik jullie over een paar maanden het "grote" nieuws vertellen.
quote:Knorretje, ik kan niet echt iets bedenken wat je opbeurt of steunt of je helpen kan en dat vind ik jammer. Ik leef in ieder geval met je mee. Ik wil je nog zeggen dat ik het onwijs mooi en dapper vindt dat je al deze gedachten en gevoelens hier uit. Zo eerlijk! Ik vind het echt mooi. Vaak hoor je: 'wel klachtentijdens zwangerschap, maar je krijgt er zo'n mooi kindje voor terug, dus niet erg". Dus ik vind het heel dapper dat jij hier een heel ander geluid laat horen. Ik hoop natuurlijk dat je over een tijdje er wel op die manier naar terug kunt kijken, omdat jullie supergelukkig zijn met je kindje en dat alles weer in orde gekomen is! Maar daar schiet je nu helemaal niets mee op. Ik hoop dat je hier gewoon lekker blijft schrijven, want dat werkt vast al wel een beetje als een opluchting. En ik wens je heel veel sterkte.
Op woensdag 14 november 2001 15:41 schreef Knorretje het volgende:
Het is zo tegenstrijdig allemaal. Zwangerschap moet zo iets moois zijn, zo iets kostbaars. Maar gaat op het ogenblik alleen maar ten koste van mezelf. Ik ben mezelf niet meer en zal nooit meer terug kunnen naar mijn oude leventje. Ben nu overgeleverd aan de natuur en m'n omgeving die me helpt het zo aangenaam mogelijk te maken, ben zo kwetsbaar en afhankelijk opeens dat ik heimwee heb. Heimwee naar mezelf, naar wie ik was, maar kan geen antwoord geven op wat ik was. Ben mezelf kwijt
Heb een stevige verkoudheid te pakken waarvan ik vind dat ik er geen aspirine voor mag nemen, dus hang ik snotterend op de bank...
Na het verhaal van Knor mag ik niet klagen want ik voel me verder perfect en eergisteren stond ook mijn gyn bijna te juichen voor het echoapparaat. Ik citeer: "Dit ziet er fantastisch uit."
Ik ga genieten dus!!!
14 november om 18.07 heeft Meaghan het leven geschonken aan een mooie dochter
. Moeder en kind maken het nu beiden goed.
Op dinsdag 12 november rond het middaguur begonnen de weeën met regelmaat op te komen. De verloskundige kwam tegen de klok van twee kijken of er al sprake was van ontsluiting. Dit was jammer genoeg niet het geval. De weeën namen zelfs tijdelijk af, tot rond de klok van 12 uur 's avonds de weeën steeds heviger werden. Om 3 uur 's nachts was de verloskundige weer ter plaatse en wist te vertellen dat er zo'n 4 centimeter ontsluiting was. We mochten naar het ziekenhuis om aldaar te bevallen.
De hele nacht en ochtend had Meaghan last van behoorlijke weeën, maar na onderzoek bleek al snel dat er geen verdere ontsluiting was. Er werd besloten om een infuus aan te leggen zodat de weeën nog krachtiger zouden worden met de hoop dat hiermee de ontsluiting meer zou worden. Rond de klok van 3 had Meaghan zo'n 7 centimeter ontsluiting, maar nog steeds niet voldoende om te kunnen persen. De pijn werd dermate hevig dat er een pijnverstillend middel werd toegediend. Omstreeks 5 uur kwam de gynaecoloog polshoogte nemen en werd besloten dat Meaghan eindelijk kon persen! Dat was maar gelukkig ook want het was een ware uitputtingsslag. Aan de ene kant hele hevige weeën zonder algehele ontsluiting, aan de andere kant de vermoeidheid die parten begon te spelen.
Na een vol uurtje persen werd dan eindelijk Jillian Delphine geboren
Haar geboortegewicht is 4280 gram en ze is 50 cm lang
Het is een heel lief baby'tje en ze huilt bijna niet.
Foto volgt nog hoor!
Veel succes toegewenst aan alle zwangeren.
Groetjes!
quote:Geweldig! Ik neem aan dat met mams en dochter alles goed gaat nu? Van harte gefeliciteerd
Op donderdag 15 november 2001 23:21 schreef de man van Meaghan een heel verhaal
Wat een prachtige naam
en wat een prachtig verhaal.
* Lois heeft even traantjes
Knuffel van mij
Doei doei
Voor de mensen die strakjes uitgerekend zijn maar het komt nog niet op gang... probeer eens sex te hebben.
Der zit in sperma een sstofje dat je baarmoedermond week makt aan het eind van de zwangerschap en zo heb je een verhoogde kans dat je weeen beginnen.
Ik spreek btw uit ervaring.
Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik de avond ervoor ook al weeen had gehad maar die waren weer net zo plotseling opgehouden als dat ze begonnen waren.
Paar uurtjes later had ik sex met mijn man en daarna zijn de weeen weer in alle hevigheid terug gekomen.
Vijf uurtjes later ben ik bevallen van en prachtige zoon die nu ondertussen 15 en een halve maand oud is.
Ik wil meaghan en aanhang ook nog van harte feliciteren met de prachtige dochter die ze hebben gekregen.
Flinke meid als ik het zo gelezen heb.
Greetz,
Angel22
Blij dat je husband het hier kwam vertellen, we zaten allemaal al in spanning!
Gefeliciteerd, geniet ervan en kom maar snel foto's plaatsen en alles vertellen!
Dikke knuffel en
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |