Gister heb ik wat effecten gemerkt volgens mij van mijn chalcedoon.
Althans, dacht ik later aan van hé, ik heb dat ding om mijn nek. Had een onwijse kutdag, al angstig gedroomd en ja hoor. Alles ging eruit, kwam los, was de drubbel weer even, kutzooi. Maar kreeg even later wel een bizar lekker rustig gevoel over en om mij heen.
En 's avonds leek het alsof ik minder vatbaar was voor de bottere dingen (tja mensen hé, Nederlanders zijn soms en tegenwoordig helemaal wel lijkt, niet zo uhm anders gezegd, vrijheid van meningsuiting, maar ze denken alles te kunnen zeggen, weet niet wat het tegenwoordig is, maar onaardigheid lijkt de boventoon te voeren, niet alleen bij mij, valt gewoon op, er wordt gepraat alsof je en anderen een klein kind bent, zijn. Belachelijk en optiefen).
Dat ík bijv. minder zo ben en meer vrolijk kinds kan zijn en minder over de nuchtere botheid 'soms' beschik, wil nog niet zeggen dat ik dat normaal vind. Sterker, je zou zo maar eens door de omgeving dat vrolijke, onbezorgde kind kunnen kwijtraken (oeh, wat mooi
![]()
) en het verdrietige kind worden. Laat ik dat nou hebben gedaan, ondervonden.
Mazzel, chalcedoon en mezelf oa, top!
Mijn omgeving kan ik misschien niet helemaal veranderen, maar ik kan mezelf blijven, zonder er aan onderdoor te hoeven gaan. Ik bedoel nogmaals, mazzel. Echt.
![]()
een gevoelig miepje, met een chalcedoon om haar nek, een tijgeroog in haar hand, met een kwetsbaarheid waarin kracht zit om zichzelf staande te houden in deze zgn harde maatschappij. Ik hou niet van harde maatschappijen, ik hou van mezelf. Optiefen nogmaals