Zwangerschap en Babietjes...deel 5

quote:

---

Op donderdag 04 oktober 2001 00:18 schreef moussy het volgende:

[..]

ruilen ???

---

Ook al is het misschien niet de bedoeling dat dit weer opgerakeld wordt wil ik toch even wat van me laten horen.
Ik heb al 100x met dit scherm zo voor mn neus gezeten om er op te reageren, maar moest er eerst even goed over nadenken , omdat ik op dit moment in staat ben om alles en iedereen om me heen van me af te trappen

Ik wilde op dat moment niks liever dan al kotsend zwanger van een levende vrucht om een plee pot te hangen ipv alleen maar de klachten te hebben van misselijkheid en zere borsten te hebben tijdens mijn zwangerschap van een niet-levende vrucht!!!!!!!

Ik wens het niemand om met flinke weeën door een woonkamer heen te lopen in afwachting op het eindigen van een korte zwangerschap en dan ook nog eens je eigen kind , want zo zie je het, uit een plee te moeten vissen en dan ook nog eens moet aanschouwen dat alles, maar dan ook alles er op en er aan zit !!!!!!
Ook wens ik niemand dat je dan ook nog eens je eigen vrucht in een kuttig plastic bakje naar het ziekenhuis moet brengen!! Het is dan nog niet iets tastbaars geweest, maar wel een verwachting tot een gezond kind, en helemaal omdat ik al een gezond kind heb. Dan weet je psies hoe geweldig het is om je eigen kind waar je zo lang naar verlangd hebt in je armen te hebben.

En ja dit is mijn eigen keuze geweest, omdat ik niet uit een narcose wilde komen en me "leeg" en alleen wilde voelen. Maar toch is dit vreselijk om mee te maken. En het is dan helemaal kut om te lezen dat "zwanger zijn niet leuk is" Ik vind het vooral vreemd omdat er later gepost is dat er lichtelijk paniek uit brak na het lezen van mijn post, dat er dan zoiets gepost wordt

Ondanks dit alles kan ik vreselijk genieten en meeleven van de zwangerschappen om me heen. Van de meiden hier op het forum en mijn eigen schoonzusje die nu zwanger is van dr eerste kind.

quote:

---

Op vrijdag 05 oktober 2001 05:55 schreef moussy het volgende:

[..]

Ook al is het misschien niet de bedoeling dat dit weer opgerakeld wordt wil ik toch even wat van me laten horen.
Ik heb al 100x met dit scherm zo voor mn neus gezeten om er op te reageren, maar moest er eerst even goed over nadenken , omdat ik op dit moment in staat ben om alles en iedereen om me heen van me af te trappen

Ik wilde op dat moment niks liever dan al kotsend zwanger van een levende vrucht om een plee pot te hangen ipv alleen maar de klachten te hebben van misselijkheid en zere borsten te hebben tijdens mijn zwangerschap van een niet-levende vrucht!!!!!!!

Ik wens het niemand om met flinke weeën door een woonkamer heen te lopen in afwachting op het eindigen van een korte zwangerschap en dan ook nog eens je eigen kind , want zo zie je het, uit een plee te moeten vissen en dan ook nog eens moet aanschouwen dat alles, maar dan ook alles er op en er aan zit !!!!!!
Ook wens ik niemand dat je dan ook nog eens je eigen vrucht in een kuttig plastic bakje naar het ziekenhuis moet brengen!! Het is dan nog niet iets tastbaars geweest, maar wel een verwachting tot een gezond kind, en helemaal omdat ik al een gezond kind heb. Dan weet je psies hoe geweldig het is om je eigen kind waar je zo lang naar verlangd hebt in je armen te hebben.

En ja dit is mijn eigen keuze geweest, omdat ik niet uit een narcose wilde komen en me "leeg" en alleen wilde voelen. Maar toch is dit vreselijk om mee te maken. En het is dan helemaal kut om te lezen dat "zwanger zijn niet leuk is" Ik vind het vooral vreemd omdat er later gepost is dat er lichtelijk paniek uit brak na het lezen van mijn post, dat er dan zoiets gepost wordt

Ondanks dit alles kan ik vreselijk genieten en meeleven van de zwangerschappen om me heen. Van de meiden hier op het forum en mijn eigen schoonzusje die nu zwanger is van dr eerste kind.

---

Dan wil ik hier nogmaals op in haken (sorry Lois). Ik snap best dat je je kut voelt door de situatie waarin je je nu verkeerd. Het is niet de zwangerschap die je voor ogen had, het is de angst zoals al eerder werd gezegd voor iedereen hier in dit topic. Zeker bij hen die nog niet zo lang zwangeren. Dus ja ik ben geschrokken van je bericht, het deed me beseffen hoe dichtbij het leven bij de dood staat, hoe dichtbij vreugde en verdriet bij elkaar liggen. Maar dat kan mij niet weerhouden zelf wel gelukkig te zijn met wat ik nu heb, ik heb een klein wezentje groeien in mijn buik. Een wezentje wat we beiden (danny & ik) graag willen, supergraag willen en waarvoor we al maanden bezig zijn. Als het nu niet was gelukt dan waren we ook in Januari de medische molen door gegaan om dit wonder te bereiken.

Ook weerhoudt me het niet om te melden dat ik mijn huidige zwangerschap niet ervaar als iets leuks, sorry, das mijn mening. Das hoe ik mijn zwangerschap ervaar. Dat is hoe ik mijn zwangerschap ervaar na een dikke maand de gehele dag kotsen, na een maand bang zijn om te eten (het komt er immers toch wee uit), na een maand niet van elende meer te weten hoe ik moet lopen of moet liggen omdat alle spieren pijn doen van het kotsen. Zwangerschap is zwaar en in mijn beleving op dit moment niet leuk en zeker totaal anders dan ik me had voorgesteld. Je leest wel dat er klachten en kwaaltjes ontstaan, je leest dat de mogelijkheid tot misselijkheid er is, je leest dat je gigantisch moe bent, etc. Maar heb nooit gelezen dat je daar zoveel last van kan hebben dat het je lichamelijk en geestelijk totaal kapot maakt. Zo kapot dat ik woensdag halsoverkop ben opgehaald op mijn werk omdat ik daar huilend in de armen van mijn baas lag. Ik kon niet meer, lichamelijk niet en geestelijk niet. Nu nog steeds niet. En dat maakt mij tot de uitspraak: Zwanger zijn is niet leuk. Nu iig niet!

Iedereen ervaart zijn zwangerschap anders, en iedereen weet dat het een wonder is, dat je moet koesteren en dat je dankbaar mag zijn dat je een zwangerschap mag doorlopen. En ja dat zijn we ook, maar stiekum, heel stiekum wens ik af en toe dat de tijd terug kwam dat ik super vrolijk was, een jonge meid was, kon genieten van eten, kon werken ipv als een "oud lijk" op de bank hangen met een kotsbak en proberen niet te bewegen.

Sorry als ik jou heb gekwets met m'n uitspraken, ze waren nooit naar jou bedoeld op die manier, ze waren er voor mij, ze waren er om van me afgeschreven te worden, ze waen er om aan te geven dat zwanger zijn niet altijd even leuk is. Net zoals jou bericht van je miskraam, die was er voor jou, en ook om aan te geven dat het niet altijd goed gaat.

Genoeg geluld, ik ga eens kijken of die huisarts nog een of ander middeltje heeft voor me.

[Dit bericht is gewijzigd door Knorretje op 05-10-2001 07:46]

Never mind...

[Dit bericht is gewijzigd door Gaoxing op 05-10-2001 07:45]

Voorlopig ligt mevrouw Dice dus nu op zaal met drie andere zwangere mutsen ...:( ... Met ukkie is alles goed, CTG en Echo waren prima ... alleen moeder laat alles wat er aan eten binnenkomt met dezelfde vaart weer uitkomen

Nu dus al 7 maanden (en een paar dagen) alléén maar kotsen ...

quote:

---

Op vrijdag 05 oktober 2001 11:15 schreef dice het volgende:
Voorlopig ligt mevrouw Dice dus nu op zaal met drie andere zwangere mutsen ...:( ... Met ukkie is alles goed, CTG en Echo waren prima ... alleen moeder laat alles wat er aan eten binnenkomt met dezelfde vaart weer uitkomen

Nu dus al 7 maanden (en een paar dagen) alléén maar kotsen ...

---

Mmm, balen. Sterkte ermee. Het 'record' stond op 7,5 maand, dus wie weet...

quote:

---

Op vrijdag 05 oktober 2001 11:21 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Mmm, balen. Sterkte ermee. Het 'record' stond op 7,5 maand, dus wie weet...

---

Euh ... daar is de moeder van Dice al eens overheen gegaan toen ze zwanger van Dice was .... dat was de totale 9 maanden ziek ... die kende de binnenkant van de pot beter dan wie dan ook.

Heb overigens wel een hele gave echo van een klein voetje !!! Assik dalijk tijd heb kan ik proberen hem te scannen.

Hmmm, dat voorspelt dan weinig goeds.
Maar zoals ze zeggen, als je de kleine eenmaal in je armen hebt, ben je alles weer vergeten.

(Lijkt me in dit geval heel sterk, maar toch maar dat in het vooruitzicht houden)

quote:

---

Op vrijdag 05 oktober 2001 12:32 schreef dice het volgende:

[..]

Euh ... daar is de moeder van Dice al eens overheen gegaan toen ze zwanger van Dice was .... dat was de totale 9 maanden ziek ... die kende de binnenkant van de pot beter dan wie dan ook.

Heb overigens wel een hele gave echo van een klein voetje !!! Assik dalijk tijd heb kan ik proberen hem te scannen.

---

Hm, ze hebben bij mij ingegrepen omdat ook de placenta en daardoor de baby weinig tot geen voedingstoffen kreeg..
Het "laten zitten"tot het einde was geen optie, spoed wel..

quote:

---

Op vrijdag 05 oktober 2001 05:55 schreef moussy het volgende:

[..]

Het is dan nog niet iets tastbaars geweest

---

Oei, ik ben het nu absoluut niet met je eens Moussy, geestelijk is er absoluut een verwachting en volgens mij is dat voor de moeder wel degelijk te omschrijven als tastbaar, alleen dan anders. Mensen van buitenaf beschrijven dit soort dingen afstandelijk en zonder emoties maar laat je nix wijsmaken,de pijn die je voelt is echt !!

Jeetje Moussy wat zul jij het moeilijk hebben op dit moment. Ik denk dat we ons allemaal kunnen indenken hoe vreselijk dat moet voelen, maar jullie zelf staan er toch maar mooi voor en moeten er doorheen. Ik kan me je reaktie dan ook goed voorstellen. Ik weet nog dat ik te horen kreeg dat zwanger worden moeilijk zou worden voor me. En na een aantal jaar proberen hebben we het ook opgegeven en voor adoptie gekozen. Mensen om ons heen vonden dat knap enz. En ik zelf deed daar best luchtig over. Als we dan weer eens op kraamvisite moesten of er was er eens iemand zwanger en die zat te klagen over misselijkheid, zei ik daar niks van, maar dacht wel 'zeikwijf, waar lul je nou over, jij bent ten minste zwanger' Ook al wist ik dat dat niet eerlijk was om te denken. Het was toch ook niet eerlijk dat ik niet zwanger kon worden. Gewoon een gevoel van onmacht. In de loop der tijd leerde ik er mee omgaan.
Nu ben ik dan toch zwanger en heb ik ook zo mijn klachtjes waar ik wel eens over klaag. Maar nog altijd zou ik alle klachten van de wereld willen hebben hoor, want ik mag dit nu meemaken. En als je dacht dat je nooit kinderen kon krijgen dan neem je die klachtjes wel op de koop toe.
Toch vind ik dat dit forum er is voor iedereen. Dus ook om te vertellen wat er in je om gaat. Dus ook als je kut voelt door de klachten die je hebt. Er moet geen waardeoordeel aanhangen vind ik. Het kan juist heel fijn zijn om je ei hier kwijt te kunnen. Welk ei dat dan ook voor iemand is.

Moussy dikke knuffel
Knorretje dikke knuffel

Doei doei

Weet je....

Waar het om gaat is dit; je kunt leed niet met leed vergelijken.

Moussy wil een gezond en voldragen kind en dat is ruw van haar afgepakt..

Knor had zich het zwanger zijn zo heel anders voorgesteld...

Voor mij zijn het beiden 'doemscenario's' want ik heb ook zo mijn verwachtingen over wat er misschien nog in het verschiet ligt.
Dit topic is geweldig en wat het zo sterk maakt is het respect voor elkaar, en ik denk dat er voor iedereen ruimte moet zijn om zijn ei kwijt te kunnen, toch?
(Ik denk steeds maar;Als ik zwanger ben mag ik ook meepraten!).

Trouwens Knor, vraag een verwijzing naar de gyneacoloog! Er is volgens mij wel wat aan te doen, want dit is echt niet normaal hoor! Niet doorprutsen met een huisarts.

heel kort ffies de laatste ontwikkelingen:
Aangezien ik van de voorgeschreven zetpillen gigantisch van aan de diarree raakte (maar wel miselijk bleef, maar niet braakte) andere medicijnen gekregen.

En ja hoor trouw kwam het eten er weer uit

Ik heb ook een verwijzing gekregen naar de internist. Waar ik pas 9 november terrecht kan. Hij/zij gaat ffies aales bekijken/onderzoeken en besluiten of ik gewoon onder een verloskundige kom te lopen of onder de gyn.

Dus nog 5 weken wachten, nog 5 weken aan modderen
Hoop echt dat het na mijn twaalde week afneemt, nog twee weken klinkt als muziek in mijn oren in vergelijking met 5!!!

Nou ja we doen het er maar mee......

quote:

---

Op vrijdag 05 oktober 2001 20:55 schreef Catootje het volgende:
God Knor...ben je nu afgevallen ipv aangekomen? Of valt het mee?

---

weeg nu 57,5 *trots kijkt*
(oftewel dik 4,5 kilo aangekomen, waar het vandaan komt is me een raadsel, maar liever dat dan nog meer gewichtsverlies)

Als ik echt ga afvallen zou volgens de huisarts een ziekenhuis opname de enige oplossing zijn

*maar weer een broodje pakt*

Jeetje (knorretje) kan me het heel goed voorstellen hoor dat je er zo van baalt.Voor ons is het anders ,en jij voelt het die misselijkheid en dat overgeven.Kan helaas ook niks anders voor je doen als je veel sterkte wensen en hopen dat het gauw gestopt is,en je weer met plezier van je zwangerschap kan genieten.
Ingrid.

quote:

---

Op vrijdag 05 oktober 2001 22:52 schreef Knorretje het volgende:

[..]

weeg nu 57,5 *trots kijkt*
(oftewel dik 4,5 kilo aangekomen

---

Dat is tenminste een goed bericht meid !!
* Loedertje gooit ff een fruithap richting Knor, dooreten jij

Wat goed nieuws Knorretje dat je wat aangekomen bent!!

Wat vervelend dat het zo lang moet duren voordat je bij de specialist terecht kan. Heb je toevallig al andere ziekenhuizen geprobeert of daar ook zo'n lange wachttijd is? Het wil nog wel eens verschillen per ziekenhuis.
De artsen waar ik voor werk hebben bijvoorbeeld maar een wachttijd van 2 weken voor nieuwe patienten terwijl dezelfde specialisatie in het ziekenhuis 3 km verderop een wachttijd heeft van 2 maanden. En die in het ziekenhuis 20 km verderop een nog langere wachttijd heeft.

Nog eventjes een vraagje aan alle zwangeren: hoe hebben jullie eigenlijk aan vrienden/familie vertelt dat jullie zwanger zijn?

_{niet dat ik iets te vertellen heb hoor}

Het is nu bijna 1 jaar geleden dat Lois bij ons op de koffie kwam en 2 koekjes nam omdat ze "toch voor 2 at". Het kostte me eventjes een seconde "huh, voor 2 eten Ow wacht...... je bent... huh? Echt? Ben je zwanger?? Gefeliciteerd!!!!!!!"
Was voor Lois vast hartstikke grappig om mijn gezicht te zien

Ik weet niet of ik het al eerder gezegd had (zwangerschapsdementie,hahahaha:) ) maar vanavond om 20:30 op sbs6 nieuwe afleveringen van de kraamafedeling. Vanavond een bevalling met de geboortetens(staat tenminste op de site van de geboortetens). Misschien dat ik zo'n ding wil huren, eerst vanavond maar eens kijken of het inderdaad helpt tegen de pijn van de weeen.
Nou ons kamertje zou afgelopen vrijdag bezorgd worden. Werd het ook, maar er was wat omgevallen in de vrachtauto en nu waren er onderdelen beschadigd. Hebben het dus weer mee terug laten nemen. ( we hadden nog niks betaald en als we een gedeelte van de kamer hadden genomen dan hadden we een gedeelte moeten betalen en dan zouden ze de beschadigde delen naleveren, maar wij denken dat ze dan minder hard hun best doen dan als je alles nog moet betalen) Nu word het dinsdagmiddag geleverd. Wel balen, had zo graag alles een beetje willen inrichten enzo. Maar ja, nu maar hopen dat dinsdag alles komt, want de tijd gaat nu wel erg snel. Aanstaande dinsdag al weer 32 weken.
Gaoxing al weer een beetje geaclimatiseerd?
Wij moeten ook nog steeds achter geboortekaartjes aan, o we moeten nog zo veel en er komt eigenlijk niks uit me handen.

Nou dames tissues bij de tv vanavond he.

Doei doei

O en Karin even om op jouw vraag te antwoorden.
Wij hadden de eerste echo meegenomen om te vertellen dat ik zwanger was. Ik zei tegen me pa o kijk ik heb nog wat voor je. Hij keek er naar en zei "is dat een buik?" Ik ja. Is dat jou buik vroeg hij, ik weer ja. Mijn moeder vroeg wat voor gek iets we nu weer hadden. Tja het laatste waar hun aan dachten nu we met adoptie bezig waren was een zwangerschap. Maar mijn pa begon het te dagen en vroeg heeeeel voorzichtig "ben je zwanger"? Ik weer Jaaaaaaaaa. Toen kwamen de kreten en de traantjes.
Maar het leukste was toen we met diezelfde echo naar mijn omaatje in brabant gingen. Ik weer "Oma ik heb nog wat voor u". Hahaha weet je wat mijn oma zegt? Ach jee hedde gij ook een niersteen". Wij natuurlijk in een stuip daar en me oma snapte het nog steeds niet (tja een echo van net een aantal weken oud is natuurlijk ook maar net een vlekje, dus niersteen niet gek gevonden lol) Toen we het vertelde was ze ook erg blij.

Doei doei

Mw Dice is weer thuis ... Gelukkig maar ...
nog maar een paar weekjes en dan is Ukkie Dice van de partij ...

Als je echt blijft braken en je gaat tekenen van uitdroging vertonen (droge lippen, donkere urine) nemen ze je wel op in het ziekenhuis ... krijg je een infuus en zo ...

Hebben wij in week 8 mogen meemaken en de manier om het cirkeltje van braken en eten te doorbreken is erg rigoreus ... je krijgt dus helemaal GEEN eten ...
alles via het infuus en voor de rest niets. Geen bezoek, (behalve je partner), geen prikkels (telefoon en televisie) helemaal nix Maar het werkt wel ...

Probeer anders eens kleine slokjes water te nemen en op bed te eten voordat je opstaat ....

Sterkte in ieder geval

* Lois is ook wel benieuwd hoe het gaat met iedereen*

Kom op dames met die verhalen.

Hoe gaat het met Duco en onze kraamvrouw ?
Hoe is de misselijkheid bij Knor ?
Hoe gaat het met Dinus ?
Hoe groot is Annabel inmiddels en heeft Mees ook foto's ??
Hoe zou het met Jorden gaan ?

En vooral hoe gaat het met Mooni? Die is al een tijdje niet meer gesignaleerd.

Ow nog even een tip, bij de Etos zijn deze week hele leuke boxen van Zwitsal te koop met eigenlijk alles wat je nodig hebt voor je baby. Erg voordelig en met gratis video babymassage.
* Lois stopt Eva in de wagen en gaat naar de Etos.

quote:

---

Op maandag 08 oktober 2001 12:04 schreef Catootje het volgende:
Wat een toestanden met de dames allemaal...Hoe gaat het met Moussy?

---

Ik kan niet zeggen dat het perfect gaat,..... maar naar omstandigheden gaat het wel redelijk. De ergste klap zijn we redelijk te boven... het leven gaat door denk je dan maar.

De dag na het daadwerkelijke loskomen van het vruchtje heeft mn hubbie het naar het ziekenhuis gebracht (voor onderzoek) En is toen thuis gekomen , met een heel lief klein gouden hartje met een steentje er in. Heel symbolisch voor daar waar het kleine frummeltje van ons nu zit.

Vandaag ben ik voor controle weer naar het ziekenhuis geweest. Mijn baarmoeder zag er mooi rustig uit. En er waren nog een paar overblijfselen (dat was gelukkig milimeter werk)waarneembaar, daar waar het vruchtje ingenesteld heeft gezeten. Dus er was geen curetatie nodig .... en dat was een hele opluchting voor ons. Alles is nu zo natuurlijk mogelijk gegaan, wat naar mijn mening prettiger is voor je lijf en voor dat stukje tussen je oren.

Nu moeten we 3 (!!) weken wachten op de uitslag van de patholoog en als dan alles goed is mogen we weer verder gaan voor de eventuele volgende ronde. Waar we nog niet helemaal uit zijn. Ik weet niet of ik nog wel durf. Nu, na 2x een ellendige ervaring meegemaakt te hebben weet ik het allemaal nog niet. Ik wil in ieder geval mijn lijf eerst even de rust gunnen om weer te herstellen. De arts maakte me ook duidelijk dat ik er rekening mee moest houden dat het toch een "bevalling" was, hoe groot of hoe klein je vrucht ook is.