quote:Ja,
Op zaterdag 17 januari 2004 23:47 schreef BloodRayne het volgende:[..]
Ik heb een rotte pesthekel aan de narcisisten die het nodig vinden om zelfmoord te willen plegen.
ik kan er ook niet goed tegen dat mensen met maar één been het in hun hoofd halen om minder makkelijk te gaan lopen.
quote:dat ben ik absoluut met je eens. het blijft echter een feit dat je net met leven begint, en dat er nog heeeel veel te ontdekken valt
Op zondag 18 januari 2004 00:02 schreef ParanoidEv het volgende:[..]
Nee ik weet inderdaad nog niet hoe het is als ik 20 ben
Maar ik doelde op dat 18-jarigen net zo goed veel meer meegemaakt kunnen hebben dan iemand van 30.
quote:nee, ook als je iemand wel denkt te kennen niet per se trouwens
Dat weet je niet als je iemand niet kent.
quote:Fijn, zijn we het (toch) met elkaar eens
Op zondag 18 januari 2004 00:04 schreef Alicey het volgende:[..]
dat ben ik absoluut met je eens. het blijft echter een feit dat je net met leven begint, en dat er nog heeeel veel te ontdekken valt
[..]nee, ook als je iemand wel denkt te kennen niet per se trouwens
quote:Ja, dat zei ik ook altijd toen ik 18 was. No offence, maar meestal is dit echt niet zo...adolescenten ervaren alles ms veel heftiger en raken sneller een beetje hysterisch om niks, combinatie van razende hormomen en een hoop nieuwe gevoelens en ervaringen.
Op zondag 18 januari 2004 00:02 schreef ParanoidEv het volgende:[..]
Nee ik weet inderdaad nog niet hoe het is als ik 20 ben
Een jaartje of 10 later begrijp je niet meer waar je je toen zo druk over maakte.
Let wel; ik heb het hier over de gemiddelde adolescent he, niet over iemand die zwaar misbruikt is oid.
Zomaar zeggen dat mensen die zelfmoord willen plegen laf zijn is een uitspraak waar je niet genoeg grond voor kan hebben. Oordeel eerst eens over jezelf.
quote:Ah ik ging meer uit van zo'n serieuze situatie eerlijk gezegd. Anders vind ik inderdaad dat je geen recht hebt om zieli te lopen doen. Meestal plegen ze dan toch geen zelfmoord.
Op zondag 18 januari 2004 00:05 schreef Vivi het volgende:[..]
Ja, dat zei ik ook altijd toen ik 18 was. No offence, maar meestal is dit echt niet zo...adolescenten ervaren alles ms veel heftiger en raken sneller een beetje hysterisch om niks, combinatie van razende hormomen en een hoop nieuwe gevoelens en ervaringen.
Een jaartje of 10 later begrijp je niet meer waar je je toen zo druk over maakte.
Let wel; ik heb het hier over de gemiddelde adolescent he, niet over iemand die zwaar misbruikt is oid.
quote:het komt ook omdat je dan pas voor het eerst minder beschermd wordt. maar of de tendens goed is? uiteindelijk ga je steeds meer normaal vinden, en wordt je steeds afgevlakter. je maakt steeds meer mee. op een gegeven moment kijk je werkelijk nergens meer van op. tegelijkertijd kan ik daar erg blij en erg verdrietig om zijn
Op zondag 18 januari 2004 00:05 schreef Vivi het volgende:[..]
Een jaartje of 10 later begrijp je niet meer waar je je toen zo druk over maakte.
Het is een bekend "gegeven" dat je er niet voor gekozen hebt om geboren te worden. Toch vraag ik me af of je "uberhaupt" ooit een goede afweging kunt maken tav van het plegen van zelfmoord. Met goed bedoel ik of je (op dat moment) een heldere keuze kunt maken, je de nodige hulp hebt gezocht danwel aangeboden hebt gekregen, je het uberhaupt het aan iemand hebt laten merken dat je je slecht voelt (opkroppen van emoties/bepaalde gevoelens cq gedachten, sommige dingen kun je nou 1maal echt niet alleen af) etc etc....
Er is (vind ik) ook een groot verschil tussen echt zelfmoord willen plegen en een "cry 4 help" ofwel een schreeuw om hulp, het gaat echt niet (meer) met me, kan iemand daar gvd er eens wat mee/aan doen.. Bv een boel pillen innemen en daarna iemand bellen danwel op een manier/moment dat je weet dat iemand je vind voordat "het te laat is".
Doe dit niet aub, trek eerder aan de bel en doe er wat mee/aan!! Praat er met mensen over......
-edit, toevoeging-
Mensen die zich echt slecht voelen hebben er geen fuck aan als je dingen zegt als "het komt wel goed" "waar heb je het nou over, je bent nog jong, je komt net kijken" "vind je dat erg, ik (ken iemand die) heb (heeft) veel erger mee gemaakt".. Met dit soort reacties neem je niemand serieus, ze hebben er NU niets aan dat het gezegd wordt.. Ook bepaalde reacties in dit topic, 
Niet doen
[Dit bericht is gewijzigd door Italo op 18-01-2004 00:18]
quote:de wens tot sterven kan vaststaan. ik heb iemand gekend die vaak vertelde dood te willen. op een gegeven moment had hij het er niet meer over, hij werd vrolijker, hij leek eindelijk te leven. enkele maanden later, na vermist opgegeven te zijn, dood gevonden - zelfmoord
Op zondag 18 januari 2004 00:14 schreef Italo het volgende:
Praat er met mensen over......
moraal van het verhaal : iemand kan echt dood willen, zonder hier over te willen praten of een andere oplossing te voorzien
quote:Klopt, helaas gebeurd dit al te vaak. Daarom zeg ik ook dat je sommige dingen echt niet alleen op kan lossen, ookal zijn er genoeg mensen die dat wel doen (helaas) en zich dus van het leven beroven..
Op zondag 18 januari 2004 00:17 schreef Alicey het volgende:
moraal van het verhaal : iemand kan echt dood willen, zonder hier over te willen praten of een andere oplossing te voorzien
quote:Kijk, dit soort reacties zijn dus totaal nutteloss en onnodig kwetsend
Op zaterdag 17 januari 2004 23:53 schreef Vivi het volgende:
Geboortedatum 1985, en nu loopt je al te jammeren dat je zoveel geleden hebt? Meisje, je begint net pas.
quote:sommige mensen willen geen oplossing
Op zondag 18 januari 2004 00:21 schreef Italo het volgende:[..]
Klopt, helaas gebeurd dit al te vaak. Daarom zeg ik ook dat je sommige dingen echt niet alleen op kan lossen, ookal zijn er genoeg mensen die dat wel doen (helaas) en zich dus van het leven beroven..
quote:True true....
Op zondag 18 januari 2004 00:28 schreef Alicey het volgende:
sommige mensen willen geen oplossing
Maar vind je dat dan een weloverwogen en "verstandige" keuze??
De lat ligt (denk ik) voor mij veel hoger om zelfmoord te plegen dan om te proberen te praten over dingen die ik soms niet eens kan verwoorden voor mezelf...
quote:kan ik niet over oordelen, ik heb niets vergelijkbaars meegemaakt. het vereist heel veel levenservaring, ik sluit niet uit dat er mensen zijn die dat als conclusie van het leven zien
Op zondag 18 januari 2004 00:33 schreef Italo het volgende:[..]
True true....
Maar vind je dat dan een weloverwogen en "verstandige" keuze??
quote:Vind ik ook.
Op zondag 18 januari 2004 00:24 schreef Italo het volgende:[..]
Kijk, dit soort reacties zijn dus totaal nutteloss en onnodig kwetsend
Komt over als van, kijk s naar mij, ik ben al veel ouder dan jou en ik heb al veel meer levenservaring en ik leef ook nog steeds.
Yes, I live so true, without my lover. But tell me if the sky is blue, how old are you?
Proud member of the UVT vinyl-crew
quote:Had je de tekst gelezen die ik heb gepost dan had je het antwoord daar al op gehad. Het maakt mij niet uit als mensen zelfmoord willen plegen, zolang ze dat maar niet in mijn buurt doen en de boel een beetje netjes houden. Dat wil niet zeggen dat ik een hekel zal hebben aan de moordenaar van mijn beste vriend, ook al is die moordenaar die vriend zelf.
Op zaterdag 17 januari 2004 23:49 schreef Alicey het volgende:[..]
* Alicey vraagt zich af of je hebt nagedacht over de redenen waarom iemand zelfmoord wil plegen
denk dat dat ergens ook wel iets over jouw ego-centrische denkrichting zegt
Ik heb geen tijd, zin of energie voor zelfmoordenaars.
En houdt alsjeblieft die opmerkingen over ego-centrisme bij je, daar walg ik een beetje van. Wie ben jij wel niet om te vinden dat ik geen recht van spreken heb in dit forum of over dit onderwerp?
Gezien mijn ervaring en gezien het aantal doden dat ik heb verwerkt in mijn leven acht ik mijzelf absoluut als iemand die recht heeft van spreken over dit onderwerp.
Zelfmoordenaars zijn en blijven moordenaars, en elke vriend of vriendin die het ooit heeft geprobeerd in mijn leven kreeg van mij dan ook de volle lading.
[Dit bericht is gewijzigd door BloodRayne op 18-01-2004 11:37]
Zeg nooit nooit natuurlijk...
Veel zelfmoordgevoelens ontstaan of worden juist enorm versterkt door depressiviteit. Depressiviteit is een echte ziekte waar (best zware) medicatie voor staat.
Depressieve mensen lijken geheel onvrijwillig oogkleppen te dragen. Ze zien heel veel niet meer, behalve dan melancholiek en negativiteit in het kleine wereldje om ze heen. Alles in de omgeving is een spiegel; alle negativiteit wordt versterkt weerkaatst en de psychische pijn kan tot onberdragelijkheid groeien. Dit uit zich verder in permanent negatieve gedachtes en de wens tot sterke afleiding zodat er niet nagedacht hoeft te worden. Andere mensen als afleiding zijn het beste, maar vaak worden die 'weggejaagd' door de reeds aanwezige negativiteit. Dat zit er zó ingebakken, dat het door de 'drager' niet eens echt gezien wordt.
De aanleg voor depressiviteit kan aangeboren zijn, wat dus inhoudt dat de omgeving en sociale status maar beperkte invloed hoeven te hebben.
Depressiviteit is vaak niet geleidelijk, maar gaat met golven. Dit schept verwarring bij de persoon zelf, omdat die op een gegeven moment niet meer snapt waarom die het ene moment nog vrolijk kan zijn en het andere moment tegen het huilen aan zit, bijvoorbeed als die even alleen is. Soms is de aanleiding tot emotionele overslag duidelijk veroorzaakt door een gebeurtenis, maar bij langdurige depressiviteit heb je echt te maken met schommelingen van bepaalde stoffen in het lichaam die het gevoel soms enorm aan kunnen wakkeren zonder dat er een werkelijke aanleiding te geven is, wat voor nóg meer verwarring en moedeloosheid kan zorgen. Een echte depressie lijkt dan ook zeer op een neergaande spiraal en zonder echte momenten van 'eruit kunnen breken' zal dat zichzelf in stand houden. Vaak is dat 'uitbreken' echter wel afhankelijk van invloed van buitenaf. (Partner, familie, vrienden, etc.) De scheiding tussen pijn & plezier wordt flinterdun en zo kan een lachbui omslaan in een huilbui zonder dat je het zelf snapt. En die verwarring zorgt ook nog eens voor sterke machteloosheid...
De gedachten aan zelfdoding heeft op dat moment helemaal niks meer met lafheid te maken. Wat is er laf aan "het oneindige gevecht tegen de negatieve gevoelens te willen beslechten"? Voor de persoon die op die manier af wil komen van de psychische pijn, is het inderdaad een dusdanige grote opluchting dat op een gegeven moment alle redenen om het niet te doen, (te) klein geworden zijn. Zijn/haar persoonlijke balans zal totaal anders zijn dan die van een buitenstaander, omdat er een gigantisch verschil in persoonlijke belevenis is. Iedereen die er wel eens sterk aan gedacht heeft, zal het niet zonder blikken of blozen "laf" kunnen noemen.
Ook komt de term "egoïstisch" wel eens om de hoek kijken. Het zou egoïstisch zijn om zelfmoord te plegen, omdat die persoon dan familie en vrienden achter zou laten. Het is juist enorm egoïstisch te wensen dat iemand doorgaat met enorm pijn lijden! Vind je dat scheef gezien? Dat zal het voor de persoon die aan zelfmoord denkt niet zijn... Je kan een nuchter & blij persoon niet vergelijken met een depressief & melancholiek persoon. De beleveniswereld is totaal anders en dát de één gaat eisen dat de ander gaat denken zoals die ander, is juist zeer egoïstisch. Zo zal het iig op de één overkomen...
Soms is de wens tot zelfdoding al vrij groot, maar zijn er nog veel grote redenen om het niet te doen. De verwarring voor die persoon is erg groot: hij/zij wil het aan de ene kant juist wel doen want het is zo lokkelijk als een waterglijbaan, maar de twijfel en de redenen om het niet te doen hangen nog steeds als een vrachtwagen aan je omhoog te trekken. Ook díé touwtrekkerij kan tot wanhoop drijven en wat je dan wel eens ziet zijn de zogenaamd 'aandachtsvragende zelfmoorden': biojvoorbeeld een boel pillen, maar toch dat laatste telefoontje om hulp; of op het rand van het dak toch om hulp schreeuwen, etc. De aandacht van de omgeving is dan toch gewenst om de persoon te helpen, terwijl het soms ook wel eens als vraag om bevestiging kan zijn (als er niet (op tijd = deadline) gereageerd wordt, wordt het wel eens als toestemming gezien... Let wel: we hebben het over een uiterste-nood-gevoel van degene die het doet; juist relativeren is dan niet meer mogelijk...
De doodswens is ook helemaal niet eenvoudig. Mensen die het af willen schuiven als iets simpels & verklaarbaars weten helemaal niet wat er door het hoofd van de mensen die eraan denken gaat. Dat is op zich niet erg (wees blij dat je er niet aan hoeft te denken), maar hou er rekening mee dat het voor velen helemaal geen echte keuze is. Als je het verschil niet uit ervaring kent, kan je er geen objectief oordeel over vellen.
Depressiviteit is een ziekte en vereist behandeling in de vorm van therapie (onder andere: de te kleine beleveniswereld moet opengegooid worden met professionele begleiding) en vaak ook medicatie om de verkeerde stoffen in het lichaam tegen te houden die de negativiteit in stand zouden houden.
Ik wil overigens ook iedereen vragen die zichzelf herkent in dit verhaal naar de huisarts te gaan. Die verwijst je door naar het Riagg, of kan je misschien al meteen helpen met een lichte medicatie. Zowel de huisarts alswel het Riagg hebben een zwijgplicht, dus 'de rest thuis' zal het niet te weten komen.
Heb je echt die twijfels? Praat erover met iemand die ervoor geleerd heeft. De huisarts en het Riagg zijn de makkelijkst bereikbare mensen.
Succes & sterkte.
quote:Dat zei ik ook vol goede moed tegen mijn vriendje van toentertijd.. een week later pleegde zijn beste vriend toch echt zelfmoord. God wat voelde ik me prettig dat ik dat tegen hem gezegd had. De meeste mensen die het áltijd zeggen, die zeggen het op een gegeven moment niet meer... en lijken gelukkig voor de buitenwereld. Dit is echter alleen maar, omdat ze voor zichzelf het besluit hebben genomen het écht te doen en hoe... ze zijn blij met het vooruitzicht en voelen zich daardoor rustig. Het komt dan ook als een klap, als zo iemand "plotseling" zelfmoord pleegt. Ik denk niet dat iemand die toevallig 9 jaar ouder is kan bepalen of ik wel of niet puberaal bezig ben hier... je weet mn achtergrond niet, je kent me niet... je kan me niet zien... je weet niet hoe erg ik ermee bezig ben en of ik hulp heb... je weet helemaal niks. Je kan doen alsof je alles beter weet en wijzer bent, omdat je toevallig ouder bent... maar je weet inderdaad niet wat ik meegemaakt heb in mijn leven. Ik denk dat ik in een paar jaar meer meegemaakt heb dan sommige mensen in hun hele leven. Dat je dit alleen al post zegt mij genoeg over jouw persoonlijkheid. Je zal vast hartstikke aardig zijn, maar wijs... nee
Op zondag 18 januari 2004 11:36 schreef servowire het volgende:
De mensen die zeggen dat ze het gaan doen doen het niet (of express niet suc6 vol)
Het spijt me, maar anders zou je niet zo kleinerend doen en me gewoon als een gelijkene behandelen. Vijl geen oordeel over mensen als je er niets vanaf weet. Niemand weet hoe ik me gevoeld heb... hoe ik me voel... niemand lijkt het te kunnen begrijpen...
quote:Ik ben het er helemaal mee eens. Ik vind het een goed stuk! Als je langdurig depressief bent... zeg maar zolang je, je kan herinneren en je het onderscheid tussen blijdschap en verdriet maar moeilijk kan maken... dat je niet eens (meer) weet hoe het voelt om gelukkig te zijn. Hoe denk je, je dan te voelen? Juist, moedeloos. Ik heb me een tijdje terug ZO gelukkig gevoeld... ik schrok er gewoon van. Al was het maar voor even... de herinnering zal me bij blijven en zal ik koesteren. Het word nu allemaal ontroerend gebrabbel... sorry
Op maandag 19 januari 2004 00:08 schreef Tobbe het volgende:
...
Het komt erop neer dat ik de keer ervoor niet meer kon herinneren en ik toch wel het geheugen van een olifant heb.
quote:Gebrabbel zal ik het zeker niet vinden. Oprecht wel.
Op maandag 19 januari 2004 00:37 schreef gekke_sandra het volgende:[..]
Ik heb me een tijdje terug ZO gelukkig gevoeld... ik schrok er gewoon van. Al was het maar voor even... de herinnering zal me bij blijven en zal ik koesteren. Het word nu allemaal ontroerend gebrabbel... sorry
Wat je (of anderen) zou kunnen helpen is het plaatsen/ophangen van foto's of andere dingen met 'historie'. Beelden die je kunnen helpen herinneren.
Hang niet teveel 'leuks' op, want dat kan zelfs 'tegen je gebruikt worden', maar probeer van die 'stimulerende' dingen op te hangen, die je prikkelen om na te denken, te herinneren, en dat wereldje weer wat groter te maken.
Want ook met hulp en medicatie, komt het vaak genoeg voor dat men thuis zit alleen te zijn en dan letterlijk de muren op zich af ziet komen. Hang dan die foto's op en zorg voor 'raampjes' in die muren. (Symbolisch bedoeld.)
quote:- edit: reactie op verwijderde post -
Op maandag 19 januari 2004 00:47 schreef Salvad0R het volgende:
- edit: doe eens ff normaal zeg -
[Dit bericht is gewijzigd door ElisaB op 19-01-2004 00:51]
