jong en zwanger, en een miskraam, is dan maar beter.?

De titel klinkt wat raar maar ok k leg het effe uit:
jong en zwanger en dan een miskraam, is dan maar beter:S
volgens mijn omgeving was het beter dat ik een miskraam kreeg.
Ik ben 21, heb een ontzettend lieve vriend waar ik al bijna 8maanden mee samen ben en ook al samenwoon.
nu werd ik zwanger (per ongeluk) maar vanaf t moment dat ik wist dat ik zwanger zou kunnen zijn hebben we besloten dat we het zouden houden.
en inderdaad ik was zwanger.:)
Ik had echte zwangerschapssymptomen, was misselijk en draaierig mijn emoties leken hun eigen leven te leiden en ik sloeg om van de ene bui naar de andere.
Ik werd niet ongesteld had wel een lichte bloeding maar de test was negatief.
de tweede test was heel licht positief, niet erg duidelijk dus.
en toch had ik last van allerlei kwaaltjes.
de dokter twijfelde niet en ik moest stoppen met mn medicijnen.
mn vriend steunde me volledig en was erg lief.
de reactie van mn vriendinnen waren positief ze vonden het erg leuk en zeiden dat ze er voor stonden als ik ze nodig had, dat deed me erg goed.
de reactievan mn moeder was minder, die had iets van: "je bent nog zo jong" ja maar ik laat geen kind weghalen als het een toekomst kan hebben en ik heb altijd gezegd: wie zich volwassen genoeg vindom seks te hebben moet ook volwassen genoeg zijn om de consequenties ervoor te nemen! en toen kon ze wel blij zijn.
aangezien ik vrij tenger ben merkte ik al wel snel lichamelijke dingen op, zoals een rare soort buikpijn dat trekkend aanvoelde.
vond het wat eng maar werd gezegd dat het erbij hoorde.
en toen kwam het...
de tweede bloeding maar niets aan de hand
dat was na vier weken.
een week later op de verjaardag van de vader van mn vriend, was het mis.
ik begon te bloeden en heftig.
heb toen niet de dokter gebeld omdat ik wist dat ze niets konden doen, als het een miskraam was dan was er wat mis met het vruchtje en was het niet levensvatbaar.
nuchter maar ozo pijnlijk.
na anderhalve dag hield t op. en kwam het vervolgens twee dagen later weer terug met erge krampen en toen heb ik wel gebeld, moest rust nemen en heb heel veel geslapen.
en moest ook de gyneacoloog bellen om een afspraak te maken voor een echo dat kon meteen na t weekend al vrij snel dus.

de echo verliep zoals ik verwachte, het was een routine onderzoek om te zien of ik wel zwanger was, en zo ja hoever, of de vrucht intact was en hoe lang ik al zwanger was.
echter toen we naar binnen gingen vroeg ik me al af wat we daar deden. ik wou terug, omkeren en niet denken aan wat ik te zien zou krijgen...een lege buik.
gevoelsmatig weet je het gewoon.
en inderdaad, op de echo was niets te zien, geen vrucht, geen vruchtzakje maar wel dat de baarmoeder vergroot was.
er werd een test gedaan om te zien of het misschien in een pril stadium was maar datwas niet zo.
het was een miskraam.

daarna voelde ik me verdoofd, ergens wist ik nu dat het zo was maar het andere deel wou het niet.
mn vriend is naar zijn werk gegaan en ik bleef alleen thuis.
met een hoofd vol vragen en verdriet.
heb mezelf er zo de schuld van gegeven: ik heb niet goed voor mezelf gezorgd, ik heb niet gezorgd dat de spanningen om me heen tussen mij en de ouders van vriend minder waren al kon ik er ook niets aan doen.
maar daarna werd het steedsminder,mn vriend leek party te kiezen voor zijn ouders en ik begreep niet waarom hij zo omsloeg.
begreep mezelf ook niet waarom was ik zo overstuur?
en toen de reacties van de omgeving: varierend van: "het is beter zo." tot: " je was niet eens zwanger want je hoefde geen curratage." nee dat hoeft ook niet meer altijd, meestal wachten ze zelfs nog 2weken als het niet een gevaar is voor de gezondheid omdat een natuurlijke miskraam beter te verwerken is dan zelf toestemming geven om het weg te halen.
de reacties hebben me zoveel pijn gedaan dat ik helemaal dicht ben geklapt ennu, drie maanden later nog steeds iederemaand hoop op een nieuwe kans, een nieuwe zwangerschap maar steeds alsik danweer ongesteld ben, ook al was de laatste keer na 10dagen (vol hoop) toch huil ik nog steeds tranen om wat ik graag zou willen.
het was dan " maar" 5 weken. het was er wel, en alleen het gevoel al is onbeschrijflijk.
ik mis het nog steeds en voel me nog steeds heel erg gekwetst dooropmerkingen en ben dan ook wel fel geworden maar dat mn vriend niets terug zei en het opnam enniet zei dat ik inderdaad zwanger was, dat deed me nog het meeste pijn!
:'(
is er iemand die er wat van herkent? en hoe gaje er mee om?
ik wil graag een kleintje maar aan de andere kant vind ik het ook eng, met het oog op: wat als het nu weer misgaat??"

reacties zijn welkom!!!


[ Bericht 0% gewijzigd door justy_the_chipmunk op 24-06-2004 09:42:15 ]

hey! ja ikheb het erover gehad maar niet met zijn ouders mede omdat ik ook erg angstig ben en ze me daardoor ook niet als volwaardig mens lijken te zien en ik er heel erg van baal dat er gewoon opmerkingen gemaakt worden en niet over na word gedacht en als ik er dan tegenin ga word er gezegd: ja sorry maar zo denk ik erover, met iemand met een psychisch iets kun je niet gelukkig worden...

dankje captain! ja de finacieen en huisvesting zijn goed, we wonen samen en ja het is een hele verantwoording maar in geen enkele relatie heb je absolute zekerheid dat het goed blijft gaan!
daar heb ikhet voorbeeld wel van gezien..
en dat hij naar zijn werk ging ja niet goed over nagedacht...maar ok...shit happens en ik heb het hem vergeven zij het dat het nog welsteeds pijn doet..;(

links laten liggen, zou een optie zijn maar ik loop niet weg vermijd ze wel een beetje moet ikbekennen ben zo op mnhoede als ik er ben. iedereen kan iets krijgen, dat maakt je niet minder als mens maar juist rijker al denken anderen er anders over...maar ja ze doennu wel wat aardiger maar ik blijf op mn hoede en gespannen wachten op de volgende reacties....

hey minoes ja heb het al wat door gelezen maar voel me er niet zo in thuis omdat ze al langer bezig zijn en ouder zijn dan mij, en ook omdat zij een partner hebben...heb ik ook maar niet getrouwd en omdat het pijn doet als je leest dat een ander wel zwanger is...ben inmiddels weer aan de pil maar vergeet t kreng steeds onbewust dan rolt ie weer weg en allemaal van dat soort dingen en nu zit ik weer in spanning...maar schijnt beter te zijn na een miskraam...