[centraal topic] Israël/Palestina discussie #50

quote:

Op maandag 28 juni 2004 20:45 schreef pomtiedom het volgende:
Lang leve de terroristen van Palastina!

Hun daden helpen de Israeliers in hun acties. Door de terroristen kunnen de Israeliers zonder al te veel tegenstand de muur bouwen en zo ervoor zorgen dat de Palastijnen nog verder van hun doelen zijn verwijderd. Dit kan zo want zonder de terroristen was er geen reden om die muur te bouwen of om zoveel soldaten overal te hebben of om iedere week Palastijnse burgers te doden omdat de terroristen zo laf zijn om zich te verschuilen tussen de burgers.

Nee, Israel is niet goed, maar dat betekend niet dat ik de terroristen van Palastina steun bij lange na niet. Aan het eind van dit getouwtrek zullen de Israerliers toch winnen, want zij zijn de sterkste en het recht van de sterkste geld ook hier.
Dat betekend dat de Palastijnse terroristen aan het eind van de dag hoof in de bomen zullen hangen. Dus Israel hang ze hoog.

Voor mijn part kunnen beide achterlijke zijdes in een beerput vallen. Maar dan wel eerst die laffe Plastijnse terroristen als eerst omdat ze vaak onschuldigen aanvallen en dan zich tussen on schuldigen verschuilen met opzet om zo onschuldigen dood te laten gaan voor publieke opinie.

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 00:41 schreef provo het volgende:
Waarom lult iedereen zo ellenlang over dat terrorisme? De eerste Terroristische organisatie werd pas in de jaren 80 opgericht, na 30 jaar bezetting en geweld. Ik vind dat de Palestijnen al heel geduldig geweest zijn door 30 jaar te wachten.

Vergeet de historische element niet van het verhaal anders raak je het zich kwijt!

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 00:41 schreef provo het volgende:
Waarom lult iedereen zo ellenlang over dat terrorisme? De eerste Terroristische organisatie werd pas in de jaren 80 opgericht, na 30 jaar bezetting en geweld. Ik vind dat de Palestijnen al heel geduldig geweest zijn door 30 jaar te wachten.

Vergeet de historische element niet van het verhaal anders raak je het zich kwijt!

quote:

Een zelfmoordterrorist op de wc

Interview met Hany Abu-Assad
interview donderdag 24-6-2004 Door: Ferry Biedermann

Over zelfmoordenaars weten we niet genoeg, zegt regisseur Hany Abu-Assad die in Israël de laatste hand legt aan Paradise Now. Het laatste etmaal van twee Palestijnse terroristen is geen politieke film, zegt hij. ‘Ik gebruik een tijdelijk conflict om een groter verhaal te vertellen.’
Aan controverse moet de Palestijns-Nederlandse filmmaker Hany Abu-Assad (43) nu wel gewend zijn. Hij werd vorig jaar fel bekritiseerd om zijn documentaire Ford Transit, waarin hij scènes had laten naspelen door acteurs zonder dat te vermelden. Het komt dus een beetje vreemd over als hij na afloop van een lang gesprek verwonderd zijn hoofd schudt en zegt dat hij het pas nu benauwd krijgt - naar aanleiding van zijn nieuwe speelfilm, Paradise Now.

Het onderwerp van de film alleen al doet bij veel mensen direct de haren rechtovereind staan: Paradise Now is een fictief verhaal over de laatste 24 uur van twee Palestijnen die een zelfmoordaanslag gaan uitvoeren in Tel-Aviv. In de contacten met de media wordt door de filmmakers ‘de gevoeligheid’ van het onderwerp regelmatig aangehaald. Ook het ‘gevaar en de moeilijkheden’ van het draaien in Nablus, een Palestijnse stad op de Westoever die omsingeld is door het Israëlische leger, worden breed uitgemeten.

Na Nablus, waar de meeste buitenscènes werden geschoten, verhuisde de set naar Nazareth, een rustige stad in Israël zelf en de geboorteplaats van Abu-Assad. Daar filmt hij in een verlaten barak uit de periode van het Britse mandaat. Het vervallen interieur moet met wat improvisatie doorgaan voor de binnenkant van huizen, cafés en kantoren in Nablus.

Hoewel het onderwerp interessant is, zou Paradise Now wel eens eerder de nationale filmgeschiedenis in kunnen gaan vanwege de hype die de makers er, bedoeld of onbedoeld, vantevoren al omheen lijken te creëeren. De controversiële achtergrond van Abu-Assad en het constant benadrukte ‘delicate’ onderwerp bieden een gelegenheid bij uitstek voor een rel à la Mel Gibson en zijn The Passion of the Christ. Hoewel het rommelige productiekantoortje in Nazareth een wereld en enkele tientallen miljoenen dollars verwijderd is van Hollywood.

Abu-Assad klinkt als de verbolgen artiest die slechts de puurste motieven heeft, inclusief het redden van de mensheid van terreur door een poging het fenomeen van de zelfmoordaanslagen te doorgronden. Hij verwerpt een parallel met de film van Gibson. ‘De films kunnen niet vergeleken worden. Het is van een heel andere orde. Het is geen historische film, hij zal niet misbruikt worden om haat tegen joden op te voeren. Dat is bijna onmogelijk, het gaat niet over joden.’

De regisseur zit ’s ochtends in een café in Nazareth na een lange nacht filmen aan een typisch plaatselijk ontbijt, man’oushe, plat brood uit de oven met zatar, dat is thijm, kaas en olijfolie. Abu-Assad houdt ervan om te pontificeren, over zijn films, over de politiek, over het leven en vooral over de banaliteit van het bestaan waar hij smakelijk om kan lachen.

Paradise Now volgt twee vrienden, Khaled en Saïd, in Nablus die samen een ‘martelaarsoperatie’ willen uitvoeren. Een vriendin, Suha, die zich aangetrokken voelt tot Saïd probeert ze over te halen het niet te doen.

‘Het gaat over wat te doen als je impotent bent’, zegt Abu-Assad over het gevoel van machteloosheid dat veel Palestijnen ervaren. ‘Als je niets meer kan doen en de onderdrukking is heel groot. Je kunt het lot accepteren bijvoorbeeld en dan proberen het met andere middelen te bestrijden of toch de enorme impotentie om te schakelen naar een enorme explosie en jezelf te doden met anderen.’

Hij is zich terdege bewust wat de kritiek kan zijn op de film. ‘Het is een hele dunne draad waar ik mee bezig ben’, zegt Abu-Assad. ‘Je wilt de mensen niet verheerlijken maar ze wel vermenselijken. Je danst op een dun koord. Je krijgt verwijten van twee kanten.’

In Nablus, waar de afgelopen jaren veel van de daders van de zelfmoordaanslagen vandaan zijn gekomen, ontstond onrust over de filmopnames. Sommige facties beweerden dat het verhaal te weinig respect toont voor de daders, die door velen als helden worden beschouwd. Een bron in Nablus zegt echter dat de ruzie werd veroorzaakt doordat de productie slechts leden van één van de facties had ingehuurd als beveiligers.

Voor veel mensen, Israëliërs en anderen, zullen de twee hoofdpersonen in de film toch uiteindelijk beschouwd worden als misdadigers, ze zijn er immers op uit burgers te doden. ‘Ik ga niet in discussie of het een misdaad is of niet,’ zegt Abu-Assad. ‘Maar neem The Godfather, dat gaat over mensen die in de ogen van iedereen misdadigers zijn. En dat is een goede film. We gaan niet discussiëren of je misdadigers mag vermenselijken of niet, of dat het verheerlijking is.’

Met een speelfilm waar de camera anderhalf uur op twee personen staat gericht, is het moeilijk om te vermijden dat de hoofdpersoon een held wordt. ‘De grens tussen helden en anti-helden is heel klein’, geeft Abu-Assad toe. ‘Als vermenselijken betekent verheerlijken, nou dan zijn ze helden. Mijn bedoeling is juist om het niet te verheerlijken maar om het te banaliseren. Dat kan ook, het is heel banaal.’ Als voorbeeld van dat laatste is een scène waarin Khaled met zelfmoordgordel om en al naar de wc moet. ‘Dan zit hij daar te poepen terwijl hij zo’n gordel om heeft.’

In de oude barak in Nazareth wijst Hany Abu-Assad naar een eenzame wc in een deel van de set dat door de decormakers is betegeld. ‘Kijk, dat is de wc waarop hij zit, en dat is de spiegel waar hij daarna in kijkt.’ Door de wc-scène komt een zelfmoordenaar tot inkeer. ‘Omdat hij een keer in de spiegel heeft gekeken, dan weet hij dat hij het niet doet.’

Zo’n benadering zal hem niet in dank worden afgenomen, door geen van beide kanten in het conflict waar de emoties altijd hoog oplopen, dat weet Abu-Assad ook. ‘Ik verwacht toch dat sommige mensen dat niet leuk zullen vinden, de humor en relativering van deze gewelddadige actie.’

Hij ziet zichzelf als iemand die de wereld een grote dienst verleent door het bestuderen van het fenomeen zelfmoordaanslagen. ‘Mensen kunnen er niet tegen, een beetje relativering’, weet Abu-Assad. ‘Terwijl het juist kan helpen om afstand te nemen om te kijken hoe belachelijk de situatie kan zijn. Ik weet zeker, dat mijn bijdrage aan het stoppen van dit conflict veel groter is dan alle acties van Sharon, bijvoorbeeld.’

Het onderwerp van Paradise Now is actueel en serieus en de film zal ongetwijfeld in een politieke context worden geplaatst. Toch vindt Abu-Assad dat hij geen politieke film maakt. ‘Een politieke film betekent dat je alleen maar te maken hebt met een tijdelijk conflict. Dat wilde ik vermijden. Ik heb gebruik gemaakt van een tijdelijk conflict om een groter verhaal te vertellen. Van het overleven van de mensheid onder zware omstandigheden.’

Abu-Assad, die zelf overigens tegenstander is van de aanslagen, zegt dat hij in de film ook het morele standpunt naar voren brengt. In één van de dialogen tussen de twee vrienden aan de ene kant en hun vriendin Suha aan de andere wordt dat duidelijk. Khaled: ‘Maar we hebben geen andere mogelijkheden.’ Suha: ‘Liever geen andere mogelijkheden dan onschuldige mensen te doden.’

Dat zo’n discussie weinig voorkomt in de Palestijnse maatschappij, waar meer gesproken zou worden over hoe effectief de aanslagen zijn, ontkent Abu-Assad. Het doet ook niet terzake meent hij. ‘Ik vind het zo verwerpelijk dat mensen onder bezetting leven en niemand doet iets voor ze. Hoe kunnen ze dan immoreel zijn als ze in verzet komen? Het is toch duidelijk? Stop de bezetting, dan stopt het.’

Het fenomeen zelfmoordaanslagen wordt volgens Abu-Assad duidelijk niet goed genoeg beschreven in de pers. ‘Het is een dodelijk fenomeen en volgens mij willen veel mensen er meer van weten. En niet alleen maar het geijkte verhaal dat we tot nu toe horen, van gekke fanatiekelingen.’

In de film speelt religie, wat vaak wordt aangehaald in het geval van de zelfmoordaanslagen, dan ook nauwelijks een rol. Het gaat volgens Abu-Assad niet om hoeveel maagden de jongens beloofd worden in het paradijs. ‘De hemel krijgt een rol als het huidige leven verschrikkelijk is.’

Opnieuw haalt hij een stuk dialoog aan uit de film. Khaled: ‘Laten we dan gelijk worden in de dood, we hebben altijd de hemel.’ Suha: ‘Er is geen hemel, het zit allemaal in je hoofd.’ Khaled: ‘Liever een hemel in mijn hoofd dan hel op aarde.’

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 06:48 schreef groengeel het volgende:

[..]

leve de palestijnse vrijheidsstrijders! leven de moujahideen in palestina!

dat doet me denken aan de weerstand tegen de duitsrs in europa....:P joodse acties tegen de duisters hielpen de duitsers verder te gaan met hun daden....

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 10:06 schreef Bard_Yttap het volgende:

[..]

Waarom vergeet jij het historische element dan wel?

De eerste "terroristische" organisatie in Palestina was ... The Haganah (Hebrew: "Defense") was a Zionist military organization in Palestine during the British mandate of Palestine from 1920 to 1948. The Haganah later became the Israel Defense Forces—Israel's army.

Hieruit voort kwam de zeker wel terroristische Irgun Tsvai-Leumi met grote steun van o.a. Polen.

[afbeelding]

De "Palestijnen" zoals de Egyptenaar Yasser Arafat kunnen zelf helemaal niets nieuws bedenken om "hun" Palestina te bevrijden:
[..]


[..]

Talk and writing about Israel and the Middle East feature the nouns "Palestine" and Palestinian", and the phrases "Palestinian territory" and even "Israeli-occupied Palestinian territory". All too often, these terms are used with regard to their historical or geographical meaning, so that the usage creates illusions rather than clarifies reality.

[afbeelding] [afbeelding]

Is Jordan Palestine? Here are two Jordanian State Stamps. On the left, one from 1949 with a picture of King Abdullah of the kingdom of Jordan and bears the label of Palestine in English and Arabic. On the right, a 1964 stamp bearing the likeness of King Hussein and pictures Mandated Palestine as an undivided territory including both present day Israel and Jordan.

quote:

Op maandag 28 juni 2004 22:35 schreef Meh7 het volgende:

[..]

Dit zijn geen terroristen

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 06:52 schreef groengeel het volgende:

[..]

dat bedoelde ik.!
helaas worden de mensen zo gemanipuleerd (blijkt uit academisch onderzoek) dat ze het historische element niet eens weten..
ik denk dat veel van de onwetenden hier niet eens weten dat de britten de joden hebben beloofd dat ze een israelische staat op palestijnse gebieden mochten oprichten...in die tijd was die grond van de palestijnen en onder de britse kolonalisatie... daarna did frankrijk en de vs mee en hielpen israel met wapens, techno, geld..veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel geld en steun door de media..

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 18:58 schreef Anpagliwin het volgende:
http://dispatches.phoblacht.net/images/leila.jpg

Lees eerst haar geschiedenis maar eens, dit is een vrouw naar m'n hart.

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 19:07 schreef Johan_de_With het volgende:

[..]

En jij beweert dat anderen ''het historische element niet eens weten''?(sic)
In de Balfourdeclaratie is sprake van een Joodse staat die de belangen van de Arabische volkeren niet zou schaden. Er waren destijds geen ''Palestijnse gebieden''.

quote:

Raketten missen Ariel Sharon

Raketten, afgevuurd door Palestijnse militanten, hebben de Israëlische minister-president Ariel Sharon gemist. De raketten sloegen ongeveer 200 meter van Sharon in toen hij vanmiddag de stad Sdérot (in het zuiden van Israël) bezocht, zo meldt een Israëlische overheidsfunctionaris.

"De raketten zijn ongeveer 150 à 200 meter van de plaats waar de premier, de minister van Defensie, Shaoul Mofaz, en enkele lokale personaliteiten waren samengekomen ingeslagen", aldus de functionaris.

Sharon was naar Sdérot gekomen naar aanleiding van de dood maandag van twee Israëliërs, onder wie een kind van drie jaar. Zij werden gedood door een raket die vanuit de Gazastrook werd afgevuurd door militanten van Hamas.

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 20:37 schreef Meh7 het volgende:

[..]

Erg jammer dat ze hem hebben gemist. De volgende keer beter jongens, geef niet op

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 21:27 schreef HarigeKerel het volgende:
Voordeel; als de pallestijnen Sharon doden dan is Arafat ook dood.
Het zou iniedergeval wel weer wat spannende uren CNN opleveren.

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 18:58 schreef Anpagliwin het volgende:
http://dispatches.phoblacht.net/images/leila.jpg

Lees eerst haar geschiedenis maar eens, dit is een vrouw naar m'n hart.

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 23:02 schreef sjun het volgende:

[..]

Kom dan eens met een link naar die geschiedenis en een naam van je idool in plaats van met een link naar een plaatje van een manwijf met een PLO-sjaal.

quote:

Op dinsdag 29 juni 2004 10:06 schreef Bard_Yttap het volgende:

[..]

Waarom vergeet jij het historische element dan wel?

De eerste "terroristische" organisatie in Palestina was ... The Haganah (Hebrew: "Defense") was a Zionist military organization in Palestine during the British mandate of Palestine from 1920 to 1948. The Haganah later became the Israel Defense Forces—Israel's army.

Hieruit voort kwam de zeker wel terroristische Irgun Tsvai-Leumi met grote steun van o.a. Polen.

[afbeelding]

De "Palestijnen" zoals de Egyptenaar Yasser Arafat kunnen zelf helemaal niets nieuws bedenken om "hun" Palestina te bevrijden:
[..]


[..]

Talk and writing about Israel and the Middle East feature the nouns "Palestine" and Palestinian", and the phrases "Palestinian territory" and even "Israeli-occupied Palestinian territory". All too often, these terms are used with regard to their historical or geographical meaning, so that the usage creates illusions rather than clarifies reality.

[afbeelding] [afbeelding]

Is Jordan Palestine? Here are two Jordanian State Stamps. On the left, one from 1949 with a picture of King Abdullah of the kingdom of Jordan and bears the label of Palestine in English and Arabic. On the right, a 1964 stamp bearing the likeness of King Hussein and pictures Mandated Palestine as an undivided territory including both present day Israel and Jordan.

quote:

Op woensdag 30 juni 2004 02:22 schreef Gtr28 het volgende:
IPdaily, Groot Israel plan .. waar lopen die grenzen .. ?

quote:

Over 3,000 have died as a result of the Palestinian war (or "Intifada), including 1,065 Israelis. But the Israeli casualties are down 70 percent in the last year. The Palestinians are dealing with the fact that their attempt to force a better peace deal via a massive terror campaign has failed. The Israeli counter-terrorism tactics and security wall have stopped most of the suicide bombing attacks. The Palestinians have not been able to exploit the victim status in the international media to gain useful allies against Israel. The Palestinians have also been hurt by the war on terror, as their terrorist attacks on Israelis do not play well to a global population made nervous by the growing threat of Islamic terrorism. Within the Palestinian community, anger over corruption, poverty (caused largely by the after-effects of the terrorist attacks) and infighting between different terrorist factions, has led to disunity and inability to put together any kind of peace deal. Moreover, the Palestinian terrorist organizations are still determined to destroy Israel. For the moment, the Palestinian situation appears hopeless. Eventually, some kind of solution will turn up. Unfortunately, no one yet knows what that solution will be.

The Israelis don't like to admit that, in the last century, they have driven many Arabs out of what is now Israel, using money, lawyers or terror. This is certainly not the first time one group has done this to another in the Middle East, or any other part of the world. But what makes this dispute different is that, neither the Palestinians, nor most Arab nations in the Middle East, are willing to accept a Palestinian defeat. Normally, the only way to deal with situations like this is to simply accept the defeat and move on. By dwelling on their defeat, the Palestinians are prolonging their misery. But hope and hatred keep the war going, with negotiation unlikely to achieve much beyond a brief ceasefire.