Indigo's thuis

Blokkeer dat vervloekte signaal! Raast er door zijn hoofd wanneer hij de pilaar betreed en merkt dat dit irritante geluid zich boven de geruststellende mechanishe klanken van de Pilaar uitkomt. Zijn handen dansen over een aantal toetsen en het signaal sterft af. Hij hervat zijn zoektocht naar Neolith.

"Neolith, dacht je werkelijk dat ik het niet door zou hebben!? Dit is een daad van verraad. Jij hebt mij verraden door die vervloekte kist open te doen, en je hebt alles zo in positie gezet dat het stuk vuil met gemak kon ontsnappen. Ik ben niet blind, en jij zou beter hebben moeten weten, een mechanisch oog is en blijft een middel van observatie."

* Indigo-II verandert de toon van zijn stem, zijn woorden klinken lichtelijk geirriteerd, maar met een zeker sarcasme gericht tegen Neolith.

"Dus mijn beste, vertel eens... waarom deed je het? Vertel me dat goddelijke plan achter deze daad, ik neem aan dat er een plan achter zat, want hier doet men niets zonder een goede reden."

"En wat nu?"

Ik heb besloten om de bovenwereld te verkennen, ongeacht wat er zich buiten onze deur bevindt, heb ik de wens om alleen te gaan.

* Met grote passen begeeft hij zich naar een van de bijvormige voertuigen, dezelfde voertuigen waarmee zijn verraders waren geariveerd. Met een zekere arrogantie in zijn houding betreed hij het kleine voertuig en schakelt het systeem aan dat er voor zorgt dat hij zijn korte reis kan beginnen. Een sereen zoemend geluid vult de ruimte in en om het voertuig heen op.
Met een vloeiende beweging stijgt het onnatuurlijke apparaat op en glijdt het door de koele lucht die er in het complex hangt. Al dansend begeeft het zich richting de uitgang.

Het moment dat zijn voertuig contact maakt met het open luchtruim en het zonlicht is voor Indigo in het hart van zijn kleine Bij, haast onmerkbaar.

Waarom ben ik voor deze missie gekozen!? Dit vervloekte, barbaarse eiland heeft me niets dan problemen opgeleverd.

Het enige lichtpuntje in deze vervloekte situatie is dat we voorliggen op het bouwschema. Zodra de anderen arriveren...

* Zijn gedachtengang wordt ruw verstoord door een fenomeen in de verte. Iets nieuws, iets onbekends, iets dat zijn aandacht en tijd misschien wel waardig is. Hij besluit om hoger te gaan vliegen en zet een koers richting datgene dat zijn aandacht heeft gegrepen. Misschien hebben deze barbaren toch nog iets dat de moeite waard is om te onderzoeken. Een zwakke glimlach verschijnt er om zijn lippen.

Misschien

* Indigo beseft zich donders goed dat zijn bewegingen nauwkeurig worden geregistreerd, hij besluit om met een zekere voorzichtigheid te werk te gaan. Deze wezens mogen niet meer kennis bezitten over hem en de zijnen, dan dat hij wil dat ze bezitten.

.

Het beeldscherm waar zijn aandacht naar uitgaat is gesitueerd in een hoek, rechts bovenaan. Een onopvallend scherm waar doorgaans niets meer dan een reeks cijfers en statistieken te zien zijn. Ditmaal is er een kleine rode cirkel te zien met een viertal tekens en lijnen. Nieuwe informatie rolt over het scherm, gepaard met een signaal, krijgt dit van Indigo-II de hoogste priotiteit. Haastig vliegen zijn vingers over de verschillende panelen en weet hij, door middel van een viertal codes, het signaal dat hem wordt toegezonden te ontcijferen en te combineren met de extra informatie die eraan is vastgekoppeld.
"Verdomme! Ze zijn te vroeg!" * vloekt hij zachtjes tegen het scherm. Zijn paniekerige houding verandert bij het zien van een nieuwe streng informatie, "Ach ze nemen materiaal mee. Uitstekend."

* Opgewonden verlaat hij zijn vertrek en baant zich een weg naar een van de vertrekken die bestemd is voor datgene dat hij verwacht. Zijn ogen schieten chaotisch door het vertrek en controleren of alles is zoals het moet zijn. Met een tevreden uitdrukking op zijn gezicht gaat hij naar een tweede vertrek en voert ook hier een snelle controle uit.

"Neolith!" * klinkt zijn luidde stem, gevuld met vreugde door de corridor, "Neolith! Bereid je voor, de anderen zullen spoedig arriveren! En ik wil dat alles perfect is. Zorg ervoor dat die barbaarse inheemsen ons geen strobreed in de weg liggen. De veiligheid van ons volk gaat nu voor alles, het doel heiligt alle middelen."

Het beeld verandert in een met lichamen bezaaid grasveld, rood gekleurd door het bloed van zij die leven lieten tijdens een verschrikkelijk slachting. Niemand is gespaard gebleven, vrouwen liggen geschonden op het grasveld, getekend met een wreed mes van een vijand die al geruime tijd dit slachtveld achter zich liet. De lichamen van kinderen zijn te zien, sommigen van hen liggen met hun gezicht naar de aarde gekeerd, van anderen is het gezicht naar de hemel gekeerd, grote delen zijn verbrand. Aan de horizon is een rood oranje gloed zichtbaar, voor Indigo is dit het beeld van een hevige veldslag die de slachtoffers negeert.

Het beeld verandert nogmaals, ditmaal is het de steriele ruimte van een voertuig waarin zich talloze figuren bevinden die huilen om een onzichtbaar verlies. Het gejammer hangt in de lucht en roept slechts meer gejammer en ellende op. Buiten is onzichtbaar op dit beeld, maar de situatie die zo goed uit dit beeld is verstoten staat in zijn geheugen gebrand. Het beeld van talloze mensen die zich in de strijd werpen om zoveel mogelijk tijd te rekken om de voertuigen te laten ontsnappen. Mensen van vlees en bloed die zich opofferen voor de toekomst van hun volk, of offeren ze zich op omdat ze niets meer hebben.

Ze hebben nooit een kans gehad om deze vijand te verslaan, ook al stormen ze vol overgave op de vijand af, ze weten dat nog voordat ze de vijand kunnen bereiken dat hun smeulende lichamen eerder de grond zullen bereiken. Op deze manier denken ze een barriere te creeren van lijken die de vijand tijd kost. En deze wanhoopsdaad heeft succes.
Indigo's ogen blijven droog, in het verleden zouden er tranen hebben gerold over zijn wangen, maar nu laat het hem koud.

De beelden verdwijnen en het eindeloze gejammer verstomt. Dit is een deel van zijn verleden en meteen zijn doel voor morgen. Om ervoor te zorgen dat de belofte aan zijn stervende volk, om te overleven, wordt ingewilligd.
Hij bekijkt informatie van het heden en maakt plannen voor de toekomst. Het doet hem deugd dat de orders tot het doorvoeren van nieuwe beveiligingsmaatregelen, vorderen en dat de bouw in de Tweede Ruimte enorme vooruitgang boekt. Maar toch kent hij geen rust, hij voelt zich niet op zijn gemak, er zijn zoveel dingen die hij niet compleet kan vetrouwen. Neolith is daar een van, hij verbergt iets, een eigen plan misschien? De rest van die barbaren die aan de bovenkant leven, bereiden zij een misschien een aanval voor? Op sommige momenten is de stilte een vijand die de twijfel voed.

Indigo besluit om een signaal naar de bovenwereld te sturen, maar het moet zo gebeuren dat het resultaat precies is wat hij had verwacht. De informatie die hij bezit over hen is beperkt maar gezien het verleden is er een grote kans dat dit plan slaagt. Indigo gaat zorgvuldig te werk in het opstellen van een bericht dat zijn plan in beweging moet zetten.

Een ramp? Dat zou hun aandacht kunnen trekken, maar dan zullen ze ongetwijfeld via de schacht binnendringen om wie weet wat voor eisen te stellen. Alhoewel...

"Mijn God! De centrale, een fout in het ontwerp en de uitwerking heeft voor een onstabiele situatie gezorgd. Alle gangen zijn afgesloten, de Pilaar zal geen hinder ondervinden van een mogelijke ecologische ramp. De straling zal voor ieder levend wezen dodelijk zijn. Mijn God dit is een ramp! Wat doen we met de Bovenwereld!? We kunnen niets doen!"

Een moment van ruis, opzettelijk toegevoegd voor het effect.

"Sluit de Schacht af, anders zal de straling via de Schacht binnenlekken en ons allemaal doden. Moge God die barbaren en hun gematigde technologische kennis genadig zijn, want zij zullen sterven!"

Perfect, Indigo voegt er enkele coordinaten bij, net buiten het eiland, diep onder het aardoppervlakte. Ver weg van de Eerste en Tweede Ruimte. Daar zullen ze niets vinden, maar het houd ze voorlopig even weg.

Hij telt zorgvuldig af....

3

2

1

Verzend!

Zijn geluk is dan eindelijk gekeerd, en voor zover zijn bronnen melden is er aan de bovenwereld precies datgene aan de gang dat hij had verwacht. Eigenlijk verloopt alles redelijk soepel op dit moment, zodra de anderen arriveren zal het leven slechts beter worden.

Neolith zal uitermate tevreden zijn als hij hoort dat de constructie in de Tweede Ruimte eindelijk voltooid is.

Hier is wat je moet doen, bedek de wanden van de ontvangstzaal in de Pilaar met paarse doeken, Zorg ervoor dat er niets wordt onthuld. Onze gast zal slechts toegang hebben tot de ontvangstzaal, waar hem een grootse maaltijd staat te wachten.

Wees gerust deze verspilling van voedsel zal ons amper schaden, de anderen arriveren in niet al te lange tijd en met hen arriveert er vers voedsel en materiaal. Je hoeft niet met deze smerige varkens aan tafel te zitten, ik begrijp het als je afslaat, maar besef dat dit een wanhoopsdaad is en dat we op deze manier toch nog een kans kunnen maken. We tonen onze gastvrijheid aan, we tonen onze polsen.

Als je toch besluit om te komen, verberg dan zoveel mogelijk van je gezicht en lichaam.

Wij nodigen slechts een van de uwen bij deze uit om heden avond te dineren.

ik weiger het om meer woorden vuil te maken aan die barbaren, dit moet voldoende zijn. Als ze deze uitnodiging afslaan, dan vertelt het meer over hen dan over ons. Wees gerust Neolith.

Voor het tweetal wacht al spoedig een gesloten deur om geopend te worden. Indigo-II zwijgt en onderneemt geen actie om de deur te openen. De stilte die er is geschapen schept een wachtende sfeer. Achter zijn gewaad vormt zich een duivelse glimlach. Met een metaalachtige holle stem spreekt hij zijn gast toe

Wij hopen dat u zich amuseert heden avond...

Achter de deur ligt een kamer met in het midden daarvan een tafel, langwerpig van vorm en gemaakt van een zwart gekleurd metaal. Ook in deze kamer zijn de wanden bekleed en verborgen met de lange, dunne doeken van paarse stof.
De tafel is gedekt, en ziet er ietwat sober uit, er is geen decoratie, slechts een reep paarse stof die over de lengte van de tafel is getrokken. Deze reep stof is dunner dan de tafel zelf waardoor er een weerszijden een smalle strook van de tafel zelf te zien is.

Heeft u behoefte aan... muziek? * klinkt de metalen stem van Indigo, die zijn gast gebaart te gaan zitten.

Somber, maar toch rustgevend.

Siknahim, zo kunt u me noemen * klinkt de metalen stem wat is uw naam?

Aaaah meneer Carnagy, u draait niet om de zaken heen. Laat ik dat dan ook niet doen. Laat het duidelijk zijn dat wij nergens vandaan komen, wij hebben geen thuis.

Uw vertoon leerde ons wat voor een type u was. U en de uwen, waren een eindeloze bron van irritatie voor ons. Uw wantrouwen liet ons uw ware aard zien.

Verteld u mij eens waarom wij uw excuses zouden moeten aanvaarden?

Meneer Carnagy, binnenkort arriveren er meerderen van ons, zij komen hierheen om een nieuw bestaan op te bouwen. Ik neem aan dat we niets te vrezen hebben van u en de uwen?

* Hij staat op uit zijn stoel en staat kaarsrecht met zijn rug naar zijn gast terwijl hij spreekt. Op zijn gezicht is geen greintje medeleven te bespeuren, maar goed dat het verborgen ligt.

Het spijt me als ik u mijn complete levensverhaal niet meteen vertel. Het is mij verboden, ik neem aan dat u voor zaken zoals de deze begrip kunt tonen, maar wat mij wel toegestaan is, is om uw excuses te aanvaarden.

* Het tweede gerecht wordt opgediend, een bord met vlees en groenten die afkomstig zijn van dit eiland. Erbij staat een glas met een diep-rode vloeistof. Indigo neemt zijn plaats aan tafel weer in

Vertelt u eens, was u bang om hierheen te komen? Vreesde u wat u hier zou aantreffen meneer Carnagy?

Hoe nobel uw aanbod daarom ook moge klinken, het is mij strikt verboden om het aan te nemen.

* Indigo knikt en de muziek verandert, ditmaal is de electronica overheersend, maar heeft het een gehaast karakter. De stem van metaal spreekt Carnagy toe

Wees gerust, als mijn volk komt, dan weet ik dat ze alleen komen, dan weet ik wie ze zijn. Achterdocht is onnodig.

[me]tijd brengt raad, maar wat is tijd voor een god? galmt er door zijn hoofd.[/me]

* Indigo gaat zijn gast voor en leid hem via dezelfde weg naar buiten. De paarse doeken zijn onveranderd gebleven tijdens het diner. Achter de zijn vermomming is een ijskoud gezicht te vinden die niet snel genoeg zijn gast naar buiten kan werken.

Het gewenste resultaat is behaald, en daarmee eindigt deze poppenkast.

Indigo werkt tezamen met zijn broeders en zusters, in een beschermend pak. Zijn handen voelen ruw aan, ondanks de lagen van bescherming, maar hij geeft niet op en blijft hard doorwerken. in zijn hoofd galmt de boodschap na

Eindelijk

Een drietal tonen zijn vlak bij zijn rechteroor hoorbaar, het is de radio die in het beschermende pak zit. Ongemakkelijk kijkt Indigo om zich heen, hij is de enige die stil staat.
De drie tonen stelden hem op de hoogte dat de boodschap kwam van een persoon die boven hem stond, maar van wie precies bleef een raadsel omdat de figuren om hem heen zich in identieke pakken als het zijne bewogen daardoor was het vrijwel onmogelijk om onderscheid te maken en om op zicht alleen, te bepalen wie de afzender was.
Het was een monotone stem die hem toesprak, hoog maar vrijwel zeker afkomstig van een man.

"Goed gedaan, we zijn trots op je. Hoe zit het met de lokale bevolking?"

Erg direkt en confronterend. Met een simpel handgebaar zet hij de radio aan om zo zelf een bericht te versturen naar de onbekende bron.

"De Barbaren vormen geen bedreiging, ze zijn onze moeite niet waard."

"We weten dat je liegt, waarom vertel je ons niet de waarheid!?" comandeert de stem.

"Omdat ik nog niet voldoende onderzoek en aandacht heb besteed aan de wezens die zich hier bevinden. In de periode dat wij ons hier vestigden... heeft zich een klein conflict voorgedaan. Het is opgelost, de informatie die we daaruit verkregen was voor mij voldoende. Deze wezens zijn niet zoals ons. Diplomatiek blijkt niet een van hun sterkste kanten. Ze zijn zeer wantrouwend en handelen op basis van emotionele uitbarstingen. De voertuigen die u ongetwijfeld bent tegengekomen zijn daar een resultaat van. Ze probeerden ons te imponeren, te bedreigen met een vertoon van hun militaire kracht.
Ik heb ze niet hoog in het vaandel, maar als u de informatie wil inzien die we hebben verzameld sinds onze aanwezigheid hier dan bent u vrij om die in te zien. Ik denk niet dat u een andere mening zult krijgen na het zien van deze informatie." legt Indigo rustig uit.

"We zullen zien," kraakt de stem van zijn meerdere. "We zijn hier niet voor vriendschap, we zijn hier om te overleven. De laatste keer dat we ons in lieten met barbaren liep het niet goed af." wordt er gemompeld, de verbinding is verbroken.

Langzaam verdwijnen de figuren in de beschermende pakken van het speelveld en worden ze vervangen door willoze machines die het laatste beetje werk uitvoeren. Het materiaal waarmee deze nieuwe bezoekers kwamen is compleet afgebroken en verdwenen richting het gat.

Er is redelijk veel veranderd sinds het gesprek met Simon Carnagy. Er staat een kleine centrale die de energie levert in een van de ruimtes, het zijn er nu vier, er staat een groot bouwerk van blokken en bollen in een van die nieuwste hallen. De laatste ruimte is compleet gereserveerd voor de N-mity en Neophyte en ligt dieper onder het aardoppervlak dan de andere hallen.
De bouw van de vijfde Ruimte is tijdelijk halt gezet, deze ruimte ligt zelfs nog dieper dan de ruimte die er voor de N-mity is gereserveerd. De Vijfde ruimte zal dienen als een bron van voedsel voor Indigo en zijn volk.

De buitenkant van het woongedeelte van het complex zijn verlicht met een oneindig aantal kleine lampjes met een heel scala aan kleuren. Ze zijn verspreid en branden constant Maar dit is niets vergeleken met het onderzoeksgedeelte dat bijna baad in het licht van kleine gekleurde lichtjes die knipperen en patronen vormen. Het grote verschil is de verlichting aan de binnenkant, het woongedeelte word aan de binnenkant verlicht door een rood-gelig licht en het onderzoeksgedeelte heeft wit licht afkomstig van redelijk grote lichtbronnen.

Indigo glimlacht als hij merkt wie de informatie inkijkt, het is de leider van deze groep, dit is de figuur die hem via de radio aansprak. Het merendeel van de mensen is verdwenen richting het woongedeelte om zich daar te vestigen en om zich daar op te frissen.

"Je hebt juist gehandeld," verteld de man zonder op te kijken van het scherm, "maar ik heb meer informatie nodig over wat er zich daarboven bevind. We moeten voorbereid zijn op een mogelijke aanval van bovenaf."

Indigo besluit om zich bij zijn broeders en zusters te voegen in het verleden.

De tijd sleept zich voort buiten de machine, traag en pijnlijk leeft Indigo in de realiteit. Het is een ware hel van nutteloosheid. Zonder een doel, zonder een richting, zonder motivatie om te beginnen aan een nieuw avontuur in zijn leven. Onder zijn ogen zijn wallen te vinden, hij heeft al in geen dagen meer een echte droom gehad.

De Neolith zijn stil en Indigo weet niet wat hij moet doen, moet hij ze benaderen en ondervragen, moet hij ze motiveren, moet hij hen overhalen tot handelen. Het doet hem weinig, de vragen die hij zichzelf stelt zijn pijnlijk en laten hem zijn tekortkomingen zien, hij verlangt wederom naar de perfectie van zijn eigen verleden.

De kamer ziet er verwaarloost uit, hij voelt zich niet verplicht om actie te ondernemen. Hij voelt zich steeds nuttelozer en depresiever. Zijn lichaam is zwak en beweegt zich lusteloos door de ruimte, het beeld dat hij krijgt als hij een spiegel passeert is dat van een zwak figuur zonder ziel en zonder vonk. Het negatieve beeld voedt zijn naargeestige stemming.

Hij slentert naar een van de machines die een speciaal doel hebben, de voortplanting. Hij wast zijn gezicht en ontkleed zich. Zijn naakte lichaam neemt plaats in de nis die speciaal voor het lichaam is bedoelt.
Het apparaat sluit zich en er is niets meer dan duisternis. Indigo voelt hoe een scherpe naald zich in zijn slaap boort. De pijn is verschrikkelijk, maar het laat hem koud. Een viertal andere naalden boren zich door zijn huid heen, langzaam vinden ze hun doel, een tweetal slagaderen en een tweetal aderen.
Een dikke naald boort zich een weg door zijn schedel, hij voelt het achterin zijn hoofd. De duisternis neemt bezit van zijn geest en zijn bewustzijn verdrinkt in een mix pijn en apatie.

de bouw van een fantastisch apparaat...

een heuse...

T I J D M A C H I N E

...

Het begint met een monotoon gezoem, het gezoem word een heldere toon die van laag naar hoog gaat. De toon klimt tot hoog boven de grenzen van het menselijk gehoor.

In een fractie van een seconde is het dan zover, het is verleden tijd geworden.

Wat zich in het hier en nu bevind is iets ouds, versleten en vergeten door de tijd.

Vanuit een andere ruimte kijkt een viertal onderzoekers glimlachend toe. Het experiment is geslaagd en hiermee opent zich een geheel nieuwe cosmos.

As the nanoseconds slipped through his fingers like grains of golden sand, he looked upwards to the ceiling. His eyes dull and lifeless were extremely succesfull in hiding his thoughts from the world outside. They say that the eye is a window to the soul, if this were true, his soul lay hidden behind an endless gallery of thick black curtains.

He was the next person to take the step into the endless stream of time. Fear seemed unable to poison his state of mind, all he could think of was the possibities that he would get, not long from now.

...

He had lost a layer of skin, or so it seemed. Sensitive, that's a word to describe the state his body was in while undergoing the process. He could feel every single movement of the air around him, he could hear the faintest whisper, and then there was a vacuum of senses, there was nothing. It lasted, not even a single second, but it was long enough to almost drive him mad.

He had arrived at the place... (or should that have been: Time?) he was bound to arrive at. A single thought ran through his head as he opened his eyes...

So this is the year 2001?

Stilte danst door de lege vertrekken.

Wat hier binnen is gebeurt zal een raadsel blijven, een verhaal dat een eeuwigheid zal moeten wachten voordat het verteld kan worden.