Is it alive, or is it Phalanx?
--- Cameron Hodge ---
Shia we hebben het gered!! Ik heb Khadgar bevrijd!!
*Shia kijkt om en Equilan wordt bleek.
Wie was er in de toren?? Snel!! ga naar huis!!
*Shia zet koers richting de toren van Equilan, Khadgar zweeft boven hen met hun mee.
Maak alles klaar. Mit keer zal ik slagen, breng mij Cairon! Maak alles gereed, vandaag zal ze sterven!
STOP! Cairon zal niet nodig meer zijn. Jij kunt het kind niet doden, maar hierbinnen in mij leven wezens die dat wel kunnen doen.
Maar natuurlijk, de strijders! Hoe heerlijk is het wel niet om de polariteit om te keren, ik neem aan dat ze klaar zijn? Gemaakt om mij tegen te houden, om te beschermen, en nu zullen ze mij helpen om te groeien, om beter te worden dan voorheen.
*Met een ongelofelijk harde worp werpt Mombi de bol, met daarin het meisje, de Zwarte Spiegel in. De duisternis slokt ook dit maal de bol op en maakt zich klaar voor een interne strijd. De strijders, eens gemaakt om de krachten van het Goede te dienen zijn er nu om de krachten van het Kwaad naar een nieuwe fase te begeleiden. Ze dienen Mombi en haar Zwarte Spiegel nu, ze zullen het meisje eindelijk vernietigen. Mombi sluit de spiegel af, wat zich daar binnen in die schaduw wereld afspeelt zal nooit naar buiten kunnen treden. Het is al voorbij nog voordat het begonnen is, Mombi heeft gewonnen, haar doel is bereikt. Ze verlaat de kamer en begeeft zich naar haar troonzaal. Haar mandoline speelt een overwinnigsmars en buiten in de zee van zwarte brei begint iets te leven. De duistere krachten zijn niet louter wapens van vernietiging, ze kunnen ook scheppen. De dode vogels, wiens kadavers in de zwarte brij zonken, ondergaan een verandering. De huid scheurt open en uit hun dode omhulsel komt een nieuwe vogel tevoorschijn. Een donkere, grotere vogel, een kraai. Het duurt slechts een paar minuten, en een moord kraaien staat op uit het slijm van hun dode voorgangers. Ze betreden het luchtruim en zijn vrij.
Hoe heerlijk is het leven en de vrijheid die daarbij geleverd word.
irl ben ik namelijk ook weg... wees gerust het meisje is nog niet dood... dat heeft tijd nodig.
Nee, buiten is niks te zien.
*Dagoebrt wil weer naar binnen gaan.
Verdorie, de deur zit op slot.
Dat was het dus, je kan Babel wel uit, maar er niet meer in. Dan ga ik maar naar het restaurant.
Ze betreed gracieus een van de vele balkons die de Toren rijk is. Het uitzicht is in haar duistere ogen absoluut perfect. Ze kijkt uit op een meesterwerk van haar eigen doen, een waarschuwing die niet beperkt is gebleven tot loze woorden. De gitzwarte brij die eens het diepblauwe water van de oostkust was, is haar werk, een voorbeeld.
Ze neemt een diepe teug lucht binnen door haar neus, heerlijk. Als men had verwacht dat er rondom de toren de lucht van rottend vlees en vis dan heeft men het verkeerd. De lucht is geurloos, maar toch vochtig en warm.
Op de achtergrond van haar eigen geest merkt ze een schaduw. Ze voelt hoe er in haar onderbewustzijn zich iets bevindt, en hoe het zich probeert te verbergen. Het is een vage herrinering, een beeld uit haar verleden. Mombi negeert het, ze heeft geen andere keus. Wat er zich daarbinnen ook mag bevinden, het kan wachten.
Achter haar, in de opening van de deur die leid naar het balkon, waarop de jonge keizerin staat, is een figuur verschenen. Hij is gekleed in een goudkleurig gewaad dat in het licht van de zon, hem een bijna messianische uitstraling geeft. Mombi doet de moeite niet om zich om te draaien om te kijken naar wie het is. Het is haar al bekend. Met een warme stem doordrenkt met medeleven en naastenliefde spreekt ze de persoon achter haar toe.
Als je terug kijkt op die eerste dag... toen we elkaar voor het eerst zagen. Wat dacht je toen?
*Hij kijkt naar de grond en geeft na een moment stilte een eerlijk antwoord. Ze hoort het aan zijn stem dat hij de waarheid spreekt.
Ik dacht... ik vond dat je me deed denken aan mijn eigen verleden. Rondom je hing een spanningsveld dat ik meende te herkennen.
*Ze glimlacht maar staart nog steeds naar de horizon. Er is niets verandert.
PhalanX, dit is waar je voor gevlucht bent. Dit eiland. Jij was de eerste die zich bij mij aansloot. Je God Keizer, Leto, vervloekte je, voor hem was je een verschrikking. Hij liet je achter om te sterven zonder Hem.
En toen kwam je mij tegen...
*Ze draait zich om en loopt Babel binnen, ze kijkt Phalanx niet aan als ze hem passeert, en de man blijft als een steen zo levenloos in de deuropening staan. Zijn ademhaling is rustig en zijn ogen kijken naar de plaats waar zij nog geen minuut geleden naar keek. Wanneer PhalanX zich omdraait ziet hij dat de vrouw, zijn gastvrouw, is verdwenen. Hij haalt zijn schouders op en vertrekt naar zijn kamer. Voor Mombi is deze kamer een vertrouwd beeld, hierbinnen is ze veilig. Tenminste ze voelt zich veiliger in deze kamer dan waar dan ook. De Zwarte Spiegel wacht in alle stilte op haar. Met iedere stap die ze in de richting van de spiegel zet voelt ze een kloppende pijn in haar hoofd. Ze probeert et te negeren, maar het wordt steeds erger. Met een verwarde stem vraagt ze aan haar dierbaarste vriend en bondgenoot:
Hoe staan de zaken ervoor?
Tot dusver leeft het meisje nog steeds, ze weet zich te verzetten tegen haar tegenstanders. Wees gerust eens zal ze het op moeten geven. Zoals het er nu naar uitziet zal ze verdwijnen binnen 24 uur.
*Het woord verdwijnen, in plaats van sterven of dood. Dat viel Mombi op, het was zorgvuldig gekozen om iets te verbergen. Maar wat!? Ze zal dus nog steeds moeten wachten op haar beloning. Ze weet nu dat ze het zal krijgen en dat het binnen niet al te lange tijd tot haar zal behoren. Geduld is een schone zaak, maar ook een zeer moeilijke zaak. De kloppende pijn in haar hoofd wordt haar teveel en ze besluit om naar haar troonzaal te gaan om zich voor te bereiden. Op dit moment mag er niets fout gaan. De gedachte passeert haar, liever gezegd de vraag, waarom deze pijn zo snel is gekomen en wat het verband is met die vervloekte Spiegel en wat zich daarbinnen afspeelt. Mombi voelt zich niet prettig bij het idee dat ze maar weinig afweet van de gebeurtenissen die zo bepalend zijn voor haar toekomst.
Haar duistere ogen kijken naar een onzichtbare beweging aan haar rechterzijde. Ze voelt hoe haar lichaam zich voed met macht. Gretig slokt ze het op. Het lijkt een oneindige hoeveelheid te zijn die door haar heenstroomt. Is dit het leven dat ze zal leiden zonder remmingen?
Ze voelt zich vermoeid ondanks alles wat ze in zich op neemt, ondanks haar toename in kracht. Ze voelt zich als een marrionet zonder enige motivatie om te dansen, zonder iemand die haar touwtjes in handen heeft en haar laat doen wat er moet gebeuren. Ze voelt zich vrij en die gevoelens zijn vermoeiend.
Het is een nieuwe vorm van bewustzijn, de stap die ze neemt put haar uit, maar ze geniet er intens van. Ze weet dat dit moment van zwakte slechts een periode is waarin ze zich voedt. De stilte voor de storm. Een scherpe steek in haar onderbuik doet haar huiveren, wat zal er gebeuren met haar genetische toekomst?
Dit is de toekomst van haar wezen, niet langer is zij zoals de anderen, ze is eindelijk meer. Ze is de wereld ontgroeit. Ze voedt zich met macht en duisternis en zal heersen over wat ze ziet. Haar wensen zijn bevelen die de grondvesten van de cosmos kunnen doen schudden. Het bestaan van het menselijk ras leidt onheroepelijk tot een eindresultaat. Zij, Mombi, is dit eindresultaat van evolutie ontvlucht door haar eigen eindresultaat zorgvuldig te hebben gekweekt. Geboren uit duisternis en haat komt een nieuwe vorm van bewustzijn in haar tot volgroeiing. Een hergeboorte van een niveau dat men nog nooit eerder heeft mogen aanschouwen. Mombi is uniek, zij bezit nu meer dan ooit tevoren. En haar honger is nog lang niet gestild.
Broedend op de achtergrond wacht de Zwarte Spiegel op het eindresultaat. Hij voelde het precieze moment dat het kind stierf. Haar hart doorboort met een koud zwaard. Hij zag hoe zij in al haar onschuld bloed ophoestte en viel. Hij voelde haar laatste adem ontsnappen en oplossen in de duistere niets.
|
|
