Het is slechts een kwestie van een paar seconden, Mombi staat naast Equilan, haar handen stevig om die van Equilan geklemd. Ze duwt het mes dieper in het kleine meisje, dat slechts levenloos voor zich uit kijkt. Het mes word langzaam omgedraaid in de ingewanden van het kleine onschuldige kind.
Het meisje valt op de grond, haar kleine lichaam raakt de koude grond met een harde klap. Ze beweegt niet meer.
Mombi lacht, het is een ijzige lach die klinkt alsof ze bevrijd is van een last die ze al een leven lang met zich heeft moeten torsen.
Haar handen laten die van Equilan los en maken een simpel gebaar. Het levenloze meisje zweeft door de kille lucht richting de Zwarte Spiegel.
Het mes lost op, wat er van overblijft is een teerachtige substantie.
Mombi strekt zich uit, het aura dat er om haar heen hangt is sterker dan ooit. De duisternis in haar hart is compleet, het laatste obstakel vermoord door een godin.
Het lichaam van het kleine meisje verdwijnt in de Zwarte Spiegel...
Dank je wel... nooit gedacht dat je het zou doen.
Neeeeeeeee!!!!!
*Een duister en donker aura hangt om Mombi heen en het wordt de elfengodin duidelijk dat haar eerste gedachte juist was geweest. Het kind is het hart van waaruit Mombi bestaat. Mombi zelf is niets meer dan een leeg en duister omhulsel om het kind te beschermen tegen wat ze heeft meegemaakt. Mombi maakt ene gebaar en het meisje zweeft naar de spiegel. Equilan duikt er in een wanhoops poging achteraan. Ze voelt hoe koude en duisternis haar omringt. Een kleine kinderhand raakt haar arm...
De godin fronst haar wenkbrauwen... helpen?? Wie dan??
Dit is een vork in de weg, ze heeft twee mogelijkheden, ze heeft er technisch gezien oneindig veel, maar er zijn slechts twee mogelijkheden die haar op dit moment de beste uitkomsten kunnen bieden.
Zal ze Equilan volgen, de duisternis in? Het kind dat ze achterna dook is haar grootste angst in dit scenario, want wat kan er allemaal wel niet gebeuren daarbinnen als het meisje de ontmoeting met het kille mes heeft overleefd!? Hoe zal de duisternis omgaan met een tweetal personen die haar ondergang kunnen betekenen? Als ze hen achterna gaat dan is de mogelijkheid groot dat ze met beiden af kan rekenen.
Ze kan de spiegel sluiten, haar tweede mogelijkheid. Als de spiegel wordt gesloten zullen het kind en Equilan in die duisternis gevangen blijven. Maar zolang de spiegel gesloten is en het kind daarbinnen nog leeft dan is haar macht beperkt. En wie weet wat Equilan voor een schade aan kan richten!?
Haar twee grootste rivalen zullen uit haar weg zijn geruimd, maar tegen welke prijs?
Ze sluit haar ogen en vanuit haar duistere hart spreekt een kracht haar toe. Het bereid haar een tweede maal voor op haar taak als heerseres. Het is de Zwarte Spiegel wiens stem ze hoort in haar achterhoofd.
Het fluistert zachtjes dat ze daarbinnen meer macht heeft dan hier buiten. Het waarschuwt haar dat diep binnen in het hart van de Zwarte Spiegel haar een wereld wacht van waar ze misschien nooit meer kan terugkeren.
Mombi kiest voor het gevecht. Het zal en moet gebeuren dat ze volledige macht heeft over de wereld waarin ze heerst. Ze kan het zich niet veroorloven dat ze incompleet is. Zij zal degene zijn die het overleefd!
Met plechtige stappen betreed zij de duistere wereld diep in de Zwarte Spiegel, haar zwarte ziel gaat over in de eeuwige duisternis en ze voelt hoe ze een deel uitmaakt van de cosmos binnenin. Ze is een instrument van de duisternis, maar niet de duisternis zelf.
Ze pakt de hand van het meisje en drukt die tegen haar voorhoofd. "Het spijt me zo het spijt me zo" prevelt ze.
Het meisje strijkt Equilan's haren uit haar gezicht en weer fluistert ze "help me".
De godin laat haar handen langs het tengere lichaam van het kind glijden tot ze bij een gapende wond in haar borst komt. Ze spreidt haar handen en buigt haar hoofd, maar de te verwachten energie stroom komt nauwelijks op gang. Verbaasd voelt Equilan aan de kleding van het meisje, maar ook de plakkerige bloedvlekken die je zou verwachten zijn nauwelijks aanwezig. Het dringt tot haar door dat alle schade bevroren is toen het meisje de spiegel doorging. De zwakke energie stroom die haar handen vrijgeven zijn nauwelijks voldoende om de gapende wond ietwat te helen, maar de aderen zijn dicht en het vlees trekt langzaam naar elkaar toe. Het kind verkeert niet meer in levensgevaar.
Opeens voelt de godin een bepaalde tochtstroom... een deur die open en dicht gaat?? Mombi!! In paniek kijkt Equilan om zich heen, niet dat er iets te zien is maar goed. Het kleine meisje kijkt haar aan, haar ogen staan berustend en wetend, ze herinnert Equilan aan haar krachten. Equilan begint met een ingtewikkelde handbeweging maar stopt weer. Zou het werken hier?? Wat heeft ze voor keus?? Als ze niets doet is zeker alles verloren!!
Ze beweegt haar handen met een snelheid die met het blote oog nauwelijks te zien is, haar lippen bewegen, prevelen een spreuk. Dan is het meisje weg, van de ene gevangenis naar de andere...
In de toren van Equilan lijkt het te weerlichten in de koepelkamer. De glazen bol rolt over het bureau en komt net voor die over de rand rolt tot stilstand...
De elfengodin wacht af op wat komen gaat.
Een ijzige lach galmt door de ruimte en is bijna tastbaar, de duisternis trekt weg en maakt plaats voor eindeloze oceaan van paars gras. Er is geen zon, noch maan, maar toch kan men zien.
De wereld diep in de Zwarte Spiegel neemt vorm aan. Mombi voelt hoe er iets is verdwenen, een essentieel onderdeel. Het is het meisje, dat kleine kreng is nergens te zien.
Woede raast door haar hele zijn, en manifesteert zich in een wilde aanval op Equilan. Haar lichaam schiet uit naar de godin.
Op dit surrealistische landschap is Mombi in het voordeel, ze is verbonden met haar omgeving en oefent er een zeker invloed uit. De purperen oceaan van gras verandert in een dikke zwarte poel van teer. Mombi voelt hoe haar lichaam vloeibaar wordt en hoe ze de eigenschappen van het teer overneemt.
Nu is het haar taak om de godin onder te dompelen in de duistere brij waaruit zij bestaat...
Om haar heen wordt meer zichtbaar, paars gras... en dan wordt alles donker, vloeibaar... ze dreigt te verstikken in een dikke stroperige vloeistof.
Equilan geeft zich eraan over en de dikke stroperige vloeistof lijkt limonade te worden, zo soepel en gladjes glijdt ze er nu doorheen. De magie stroomt door haar aderen, een heerlijk gevoel!! Zo vaak komt het niet voor dat Equilan gebruik maakt van de krachten en machten die tot haat beschikking staan. Na hier even van genoten te hebben gaat ze op zoek naar Mombi.
[Dit bericht is gewijzigd door equilan op 31-03-2001 16:49]
De omgeving verandert. Het is het Eiland, maar er is geen enkel geluid, geen gezang van vogels, niet het geluid van de wind die door de bomen strijkt. Een doodse stilte die bezit heeft genomen van het eiland.
Als shaduwen van hun vroegere zelf bewegen de bewoners van het ene punt naar het andere, geheel onverschillig. De blik in hun ogen is levenloos, kil en gericht op het oneindige.
Kijk nu toch Equilan, dit is de wereld buiten de spiegel.
*Het beeld van het Dagotel verschijnt, eens een veilige haven nu een kleurloos bouwwerk zonder heil.
Ze hebben het niet gered...
Ze besluit een zelfde soort truuc toe te passen. Een oceaan van liefde, vertrouwen, hoop en vriendschap laat ze los in de ruimte om haar heen. Als het Mombi bereikt hoort ze haar gillen maar al snel sterft dat weg. Mombi wordt nu overspoeld door gevoelens die ze al heel lang probeert te negeren, vergeten, ontkennen... Equilan hoopt dat de gedachte aan het kleine meisje welke nog vers in het geheugen moet liggen haar helpt herinneren hoe fijn die gevoelens ooit waren. Maar wijselijk houdt ze rekening met het tegenovergestelde en ze verzamelt energie voor de volgende ronde.
Mombi heeft een geweldig idee en terwijl ze een dozijn beelden van een dozijn verschillende werelden creert, creert ze met ieder beeld een andere incarnatie van zichzelf. Allen zijn duister en vals en halen telkens uit naar Equilan. Het zijn vleesgeworden schaduwen die in deze wereld schade kunnen toebrengen aan een godin.
Ze voelt hoe de strijd tussen haar vingers glipt, hoe de overwinning steeds verder weg van haar glijdt. Met iedere incarnatie die het onderspit delft begeeft ze zich dichter naar de uitgang van deze duistere wereld.
Het wordt tijd om iets creatievers te doen, hier is ze het gereedschap van een duistere god en hierbinnen kan ze pas echt haar krachten gebruiken. Het begint met een prototype, een kleine man gemaakt van de resten van mens en dier. Het bestaat uit rottend vlees en botten, kapotte organen en een paar doodse ogen. Vnuit dit prototype ontstaat een klein legertje van identieke wezentjes, ook zij vermenigvuldigen zich en binnen een kwartier is er een klein legertje gecreerd.
Dood Haar *galmt de stem van Mombi door de ruimte, dit gevecht heeft lang genoeg geduurd en het is tijd om er een einde aan te maken. De horde valt aan, slaafs marcheren ze voorwaarts naar Equilan toe. Gehoorzaam en stil.Met een valse glimlach beseft Mombi dat als ze Equilan in deze hel achterlaat en haar hierbinnen opsluit, ze vrij is om haar laatste grens te overschrijden. De Zwarte Spiegel zal met Equilan afrekenen. Daar is Mombi zeker van.
Ze begeeft zich naar de uitgang toe, vloeiend en doelgericht...
Equilan! Equilan! Hou vol!
[Plots bemerkt hij dat Mombi de spiegel wil ontvluchten. Door een snelle spreuk blijft de portaal dicht.]
Equilan! Kun je me horen! Houd haar bezig! Ik geef je de kracht!
Elke incarnatie van Mombi leert Equilan meer en meer over de vrouw die zo vervuld is van haat. Het vult haar hart met mededogen en geirriteerd bedenkt ze zich dat dat toch wel ietwat lastig is tijdens een gevecht op leven en dood, zoals dit lijkt te zijn.
Dan komt een leger van kleine zombie's aangemarcheerd, doods.... De elfengodin aarzelt geen seconde en met het beeld van Gandalf in haar hoofd, creeert ze een heel leger van vliegende draakjes. De draakjes vliegen het leger tegemoet en zaaien dood en verderf... nee geen dood!! De draken verscheuren de kleine mannetjes, maar de armpjes en beentjes kruipen gewoon voorwaarts, niet noemenswaardig gehinderd door enig gemis van hoofd of andere ledematen. Ongecontroleerd, dat wel en dat is het enige voordeel dat Equilan nu nodig heeft. Ze rent dwars door het leger heen, vertrappend wat niet op tijd aan de kant springt. Ze kan niet verhinderen dat de willekeurig rondzwaaiende armpjes met hun bijlen haar benen beschadigen. De wonden zijn afschuwelijk, het is geen bloed wat stroomt, maar pure magie. Gelukkig is ze er snel doorheen, maar ze is meer verzwakt dan ze had gehoopt.
Het gevecht heeft flink wat tijd in beslag genomen, tijd die Mombi heeft kunnen gebruiken.... Adrenaline vermengt zich met magie, een high veroorzakend die geweldig is. Equilan voelt om zich heen en bemerkt dat Mombi... naar de uitgang op weg is??
Dat mag niet gebeuren!! Als de godin alleen achterblijft is niet te raden wat zal gebeuren. Ze zal nooit meer op tijd bij Mombi zijn... in een uiterste krachtinspanning gooit ze een vuurbal naar haar toe, die uiteenspat vlak voor haar voeten. Misschien dat dat haar even ophoudt.
Maar Equilan heeft zich in haar enthousiasme vergist, de vuurbal is zo hel, zo licht.. verblind valt ze neer, niet ziend of het Mombi is gelukt de spiegel uit te komen.
Met haar handen voor haar ogen voelt Equilan hoe iemand haar probeert te bereiken..
Khadgar is in de toren!! Ze voelt hoe een dosis energie in haar vloeit, haar wonden heelt, haar nieuwe kracht geeft...
Heeft Mombi het gehaald??
[Dit bericht is gewijzigd door equilan op 01-04-2001 15:37]
Equilan! Kom!
*Achter Equilan sluit hij de poort weer. Dat zal Mombi vertragen. En met een Flits transporteert hij zichzelf en Equi naar het Dagotel...
Jij bent mijn grootste overwinning op de wereld der licht, de wereld der mensen. Om arm mij en aanschouw het verleden van haat. Ik ben degene die jou heeft gemaakt tot wat je bent.
Ik ben de macht die schuilt in de duisternis van de Zwarte Spiegel.
*De wereld die schuilt in het hart van de Zwarte Spiegel komt in beweging. Het beweegt zich om Mombi heen en omsluit haar, het neemt bezit van haar en voed haar. Iedere cel in haar zijn is doordrenkt met de verotte macht des Duisternis die de Zwarte Spiegel belichaamt.
Scharlaken zal het teken zijn waarmee jij opnieuw zal worden geboren in hun wereld. Maar sterker en genadelozer. Jij zult afrekenen met je vijanden en met de mijne. Jij, Mombi, zal ze naar mij brengen.
Ik schenk je macht.
*Mombi aanvaard de gift van de Zwarte Spiegel stilzwijgend, ze voelt hoe de haat en verdorven gedachten door haar geest en ziel branden en hun eeuwige zegel achter laten. Ze proeft van de macht en omhelst haar Lot. Ze neemt het tot haar. De ronde kamer bloedt. Uit de wanden komt het dikke rode zoete bloed gesijpeld en kleurt het geheel rood. Uit de Zwarte Spiegel stapt een jonge vrouw. Haar kleding is rood, bloedrood. Dit is haar Hart en niemand zal haar tegen kunnen houden. De resten van Goede Magie vervliegen, breken als porceleinen beeldjes. Ze strekt zich uit, ze voelt hoe haar spieren zijn versterkt, hoe iedere vezel een behandeling heeft gekregen van volledige macht. De Keizerin is gegroeid en is slechter dan ooit. Het spel begint en het uur der Wrake is aangebroken voor het eiland. In de Zwarte Spiegel schuilt een gezicht dat naar de buitenwereld staart. Het verschijnt en verdwijnt, zoals een nachtmerrie in een kinderdroom...
Haar huid en haar zijn kleverig, ook hier is het teken van bloed te zien.
Ze zitten me in de weg. Ze verhinderen mijn plannen.
Maak je niet druk kindje... Ik en Babel zijn er voor je, wij zullen je helpen. Equilan, ik heb stukjes informatie over haar grenzen ontdekt tijdens jullie confrontatie in mijn wereld.
Babel heeft informatie over... Kadghar.
Laat het me zien...
*De duisternis geeft informatie weer, mogelijkheden, uitkomsten, berekeningen en theorien. Het laat zwakke plekken zien, sterke punten en ook waarschuwingen. Op haar gezicht verschijnt een glimlach bij het zien van al deze informatie. Haar Zwarte Spiegel is waarlijk een krachtig wapen tegen haar vijanden.
Takashi!
[*De duisternis waaruit de Zwarte Spiegel bestaat wordt vloeibaar en vult de gehele kamer, Mombi verdwijnt richting haar troonzaal waar haar mandoline op haar wacht.
Het is in de met spiegels en goud versierde zaal waar ze achter het meest brilliante idee komt. Het is sluw en doordacht, het werkt op een psychologisch niveau en zal genoeg wendingen voorzien om op iedere uitkomst te kunnen worden toegepast. Een zevental woorden, die door duisternis en afgunst gevormd zijn, worden door de wortels van Babel gedragen en naar buiten gewerkt.
De zee rond Babel kleurt rood, en wordt stroperig... zo dik als bloed. De vissen sterven evenals het plantenleven onder het wateroppervlak. binnen een straal van 5 meter sterft alle leven af en blijft er slechts de kleur van de rode dood achter.
Al zittend op haar troon, al spelend op haar mandoline bereid ze zich voor op haar victorie, haar grootste slag en haar meest roemrijke ondergang.
Ze proberen zich te verzetten, ze willen mijn werk teniet doen! Is Cairon al hier geweest?
Dat is hij zeker, zoals verwacht bracht hij 6 knikkers van de 8 mee terug. En ze proberen zich inderdaad te verzetten, verwacht dat het verzet heviger wordt
*Mombi lacht hartelijk, met een arrogante toon in haar stem verkondigt ze:
Ach tegen de tijd dat er een goed georganiseerd verzet is opgestaan uit het chaotische gepeupel ben ik al sterk genoeg om het de grond in te slaan.
Hoogmoed komt voor de val! Jij doet wat ik je zeg, alleen dan maken we nog een kans!
Je lijkt je vader wel...
*Mombi houd haar hoofd schuin en kijkt naar de spiegels om haar heen. Ze besluit om niets te zeggen. In dit tijdperk van bondgenoten is het verstandiger om persoonlijke vragen terzijde te leggen. Alles wat haar verbond kan schaden wordt op een zij-spoor geplaatst. Ze besluit om het zekere voor het onzekere te nemen. Haar vragen zullen op een later tijdstip worden beantwoord.
Wat stel je voor... wat is onze volgende stap?
Ten eerste zullen we ze eens laten zien dat het teniet doen van ons werk nutteloos is. De gehele Oostkust van het eiland zal ditmaal de hand van god voelen!
Uitstekend *Mombi beweegt zich sierlijk door de zaal van spiegels en glas en onderneemt een korte reis naar een klein kamertje dat uizicht biedt op de gehele oostkust van het eiland. Haar ogen richten zich naar de hemel en met een onherkenbaar aantal woorden begint de verandering een tweede maal. Ditmaal verandert de zee om Babel heen in een zwarte dikke vloeistof die doet denken aan teer. Vanuit Babel breidt het zich uit, als een kwaadaardige kanker besmet het de zee voor de oostkust van het eiland. Het spaart niets of niemand. De vissen en planten die het slachtoffer worden van deze verandering sterven en zakken naar de bodem. Begraven onder een zwarte dodelijke zee.
Laat me nu eens kijken naar wat Cairon mij heeft gebracht.
Haar stem buldert door Babel heen. Laag en dreigend klinken haar woorden, ze beveelt het bouwsel om zich aan te passen aan haar wensen
Er komen gasten... ik eis drie kamers!
Een kamer vervaardig in Smaragd, een kamer van Robijn en een kamer van Topaal.
*Babel draait, wringt en past zich aan de wensen van de duistere prinses aan. De drie kamers zijn een feit. Nu is het alleen nog maar wachten op haar gasten...
Wat verwacht je van ons Mombi?
Voor jou, Dagobert, heb ik een kamer van gifgroen smaragd laten maken. Het is een waarlijk hemelse ervaring, je zult het een erg geruststellende ervaring vinden.
Voor Ilyana heb ik een Robijnrode kamer laten vervaardigen, een vurige steen die bij een vurige jonge vrouw hoort. Schoonheid zoekt schoonheid op.
Voor jullie beiden geld dat jullie vrij zijn om te staan en gaan in geheel Babel. Er is geen deur die voor jullie gesloten blijft.
Morgenochtend zal er op jullie beiden een ontbijt wachten van keizerlijke proporties.
Zijn er nog vragen?
Ach Phalanx ook voor jouw is plaats in Babel, de kamer van topaal is voor jouw. Geef mij die zware last maar en rust uit.
*Phalanx gehoorzaamt, als een leeg omhulsel wandelt hij door de toren richting zijn kamer, eenmaal aangekomen valt hij in een diepe droomloze slaap. Zijn geest en lichaam zijn uitgeput. Mombi bekijkt de slapende tovenaar. Is dit hoopje met waardeloos vlees nu werkelijk een gevaar? Mombi bestudeert de bol met grote interesse. Ze glimlacht, ditmaal verschijnt er op haar gezicht een duivelse grijns.
Dacht je dat je slim was... zo veilig in je bol. Niets kan er in, niets kan er uit. We zullen zien wat er gebeurt als die bol word omsloten door een soortgelijke bol.
Ja dwaze man, ik denk dat je mij op een geweldig idee hebt gebracht.
*Het is een woord dat geen betekenis heeft, zelfs niet voor de ingewijden. Het is een bevel dat de duisternis van de Zwarte Spiegel oproept en haar versterkt. Tezamen creeren zij een identieke bol. Ditmaal is het in opdracht van de duisternis.
Ja dwaze man, dit is jouw gevangenis. Maar wees gerust, ik geef je de kans om je zielige vriendjes te roepen. Dat is het enigste dat door fde wanden van mijn gevangenis voor jou kan komen. Een roep om hulp. Geen magie, geen fysieke kracht kan deze wanden doen breken van binnenuit.
Alleen de buitenwereld kan het breken.
Ik hoop dat je vrienden je het waard vinden om je te komen redden uit je penibele situatie.
*Een demonische lach gevuld met spot, walging en een zekere arrogantie klinken door de zaal. De gevangenis waarin Kadghar zit opgesloten drijft op een onzichtbare stroming naar boven. Hoog boven in Babel stopt het en vind het zijn rustplaats.
Voel je het Mombi!? Voel je hoe je sterker word!? *Klinkt een demonische gefluister in haar rechter oor
Het voelt heerlijk.
Het zal niet lang duren of mijn gasten zien mijn kant van dit verhaal in. Al wat het nodig heeft is tijd.
En die miserabele poging tot de opbouw van een verzet is hopelijk nu ook in de kiem gesmoord. Werk snel en direkt en schuw geen enkel middel om het doel te bereiken.
Sommige doelen bereik je door een omweg te nemen
*Mombi negeert die opmerking en gaat naar haar eigen vertrek...
Waar ben i...Babel. Tegen magie zijn de bollen bestand. Er moet een andere manier zijn... Equilan... Equilan... Hoor je mij
*Khadgar gaat verder met zijn meditatie, zich bezinnend op een plan
Hoog in Babel, op een kolom, staat een bol, met daarin nog één. De ene is licht, de ander duister. Van binnenuit niet te breken, maar wel van buiten...
Mombi! Wat is dit voor een laffe truc? Kun je mij niet aan? Je weet hoe dit afloopt, en het kan leiden tot de vernietiging van zowel Babel, het eiland, en jouw prachtige spiegel
*Mombi kijkt ge-ergerd naar boven
Ja, Mombi, ik weet een heleboel. Ik ken het geheim van Babel, ik ken jouw geschiedenis. Maar jij kent mij niet meer, ook al stonden wij eens bij elkaar. Voel je het niet achter je ogen, die band die wij hebben?
In my brand niets meer, geen vuur, geen liefde, geen meedogen. Mijn hart is zo koud en levenloos als een klomp ijs.
En Khadghar, denk je werkelijk dat je alles over mij en Babel weet? Als je werkelijk zo slim was dan had je nooit de fouten gemaakt die je in het verleden hebt gemaakt. Die fouten kunnen zeer nadelig zijn voor jouw en de rest van je groep samenzweerders.
Trouwens waar zijn die samenzweerders nu? In dit uur van Nood? Zijn ze je vergeten?
*Mombi lacht hatelijk. Ze begint op haar mandoline te spelen, vol rust en precisie
|
|
