Tot 8 maanden geleden. Toen kwam er iets in de wereld mbt tot mijn broertje die met een aantal zaken in de problemen kwam (geen criminaliteit) en mijn vader heeft toen gezegd dat ie "zijn handen er vanaf trok". Ik vond dat slap omdat je geen kinderen hebt gekregen voor alleen als het goed gaat. Ik heb mijn vader hierna nog twee keer gebeld maar hij heeft mij niet 1 keer proberen te bellen.
Hij is begin vorig jaar hertrouwd met een Cubaanse (waar ik zeker geen hekel aan heb) die een dochter heeft van 14. Die is (moest ik van vrienden vernemen die mijn vader met dochter en vrouw hebben gezien) sinds twee weken in Nederland en dat heeft ie ook niet eens gezegd.
Nodeloos te zeggen dat ik hier behoorlijk verdrietig van word. Hebben jullie eenzelfde ervaring of tips hoe jullie dit hebben opgelost? Ik hoop het... Alvast bedankt...
Ongeveer een halfjaar geen contact gehad, maar toen kwam zijn 50ste verjaardag en daar ben ik toch maar heengegaan. En vanaf toen ging alles weer gewoon prima eigenlijk...
Met dank aan ArmaniMania voor mijn fantastische icoon.
Mobster273: Life's a bitch, zo lang er maar bier bij staat vind ik het best :P
mijn vrouw heeft het contact met haar vader eigenlijk ook verloren op het moment dat ze haar moeder verloor aan de grote K..
haar vader had binnen 2 maanden een andere vriendin,
en wij(zij) moesten dat accepteren.....
binnen 3 maanden ging die relatie kapot, omdat zij nogal wat ruimte tussen haar benen had..( en schoonpa dus niet de enige was)
nu is hij inmiddels weer een jaar bij een andere vrouw,echter hoogstens 1 keer per maand belt hij op en komt hij misschien 1 keer per 3 maanden langs om over alles te gaan lopen zeiken wat wij hebben.. en wat een ander beter heeft dan wij............zelfs als we het nieuwste van het nieuwste hebben staan, vindt hij nog wat om te zeiken
in het begin wou ik nog wel eens de discussie aangaan..
echter nu ben ik zo wijs dat ik mijn mond hou...
daarbij is hij verhuisd naar de andere kant van nederland zodoende ben je als je een keer op visite wil gewoon de hele dag kwijt dus...
en omdat mijn vrouw zaterdags werkt, heb je dus maar 1 dag over om te genieten samen..
ik vraag het aan mijn vrouwtje wel eens wat zij er van vindt?
en zij is gewoon boos op haar vader en blij dat hij niet zo vaak meer belt,het hoeft allemaal niet zo meer
ik heb bijna 2 jaar geen contact meer met mijn vader, maar die heeft mij op een ontzetted lullige en grove manier bij de vuilnis gekieperd (zijn vriendin is belangrijker, ik ben een associaal kind, een verwend nest dat daar alleen maar kwam om de sfeer te verpesten en om geld te vragen....volgens mijn vader die mij erg kinderachtig noemt, maar zelf doet alsof hij een iq van 0,0 heeft), hij wilt dat ik mijn excus aanbied, en zal nooit contact met mij zoeken. maar ik heb daar zelf geen behoefte meer aan, nu niet. dus vor mij zal het naar alle waarschijnlijkheid nog wel n paar jaartjes gaan duren voor ik misschien weer contact met hem opneem.
ik wens je in ieder geval erg veel sterkte.
Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik ongeveer 10 was. Op dat moment was het in mijn familie een puinhoop, mijn ouders lagen overhoop met elkaar en met zichzelf en mijn zus had ook allerlei problemen. Ik bleef toen bij mijn moeder wonen en ging 1 of 2 keer per week bij mijn vader op bezoek. (Woonde in het zelfde dorp)
Maar goed dit ging zo een paar jaar door, tot dat ik bewust werd van het feit dat eigenlijk al het contact van mijn kant kwam en dat mijn vader eigenlijk er niks aan deed. Al kwam ik 3 keer per week langs of ik bleef een maand weg en leek hem allemaal niks te doen.
Op een gegeven moment, ik was denk ik 18 en een lekker met zichzelf in de knoop zijnde tiener, heb ik besloten, om het contact maar op een laag pitje te zetten, ik had gewoon geen zin meer er energie in te steken, terwijl ik toch niks er voor terug kreeg. (Ik bedoel hij wist op een gegeven moment niet eens meer hou oud ik was en wanneer ik nou eigenlijk jarig was)
Een paar jaar geleden heeft mijn vader ook nog "de fout" gemaakt om mij in een brief uit te maken voor klootzak en asociaal. Dit omdat ik, in zijn ogen, me niet "juist" had gedragen op zijn verjaardag. (Ik vond zijn uitleg onzin, maar goed....)
Ik heb toen het contact totaal verbroken of om het anders te zeggen, ik heb geen contact meer opgenomen en heb hem gemailt dat ik een excuus van hem wilde en als hij, als mijn vader, nog contact wilde dat hij dan maar eens er wat tijd en energie in moest stoppen.
Uiteindelijk heb ik na een jaar hem gebeld, dit omdat mijn moeder heel erg graag wilde dat ik het nog 1 keer ging proberen en heb ik een excuusje mogen aanhoren en verder moeten aanhoren, hoe dit alles ook zo moeilijk was voor hem, wat wellicht zo is, maar daar had hij zelf wel wat aan kunnen doen, wat hij dus nooit heeft gedaan.
Tegenwoordig is het contact zeer beperkt, hij belt wel eens (een enorme verbetering opzich) en ik bel wel eens. Als we elkaar 1 keer per jaar zien is het veel. Op dit moment heb ik gewoon geen motivatie om er nog meer energie en tijd in te stoppen.
Het zal straks wanneer ik verhuis naar Dublin (Hopelijk snel) wel nog minder worden, maar het maakt me niet echt veel meer uit. Hij is mijn biologische vader, verder niets....ik heb weinig tot geen emotionele band met hem.
Het enige wat ik wel eens vervelend vind is dat ik eigenlijk voor het belangrijkste gedeelte van mijn leven geen vader heb gehad en dat terwijl hij er wel was...alleen was ie er niet voor mij.
"Yes, of course, I knew you would volunteer, Mr. Feynman, but I was wondering if there would be anybody else."
Ik weet niet wat ik ermee aanmoet...
Ik vind het moeilijk....
Soms heb ik gewoon zoiets van ik wil hem niet meer zien, maarja het is wel mijn vader, ik kan hem niet ontwijken, met mijn moeder heb ik geen problemen..
quote:herkensbaar, ik had namelijk ook op een gegeven moment geen zin meer, geen energie er meer voor. dat was ook omdat ik me gewoon nergens meer op kon concentreren enzo, en nog verder in de knoop kwam met mezelf enzo. ik kreeg er voor terug: emailtjes (hoe slap dat hij niet eens dat face to face kan zeggen) met verwijten.
Op maandag 4 augustus 2003 11:29 schreef Semisane het volgende:
Op een gegeven moment, ik was denk ik 18 en een lekker met zichzelf in de knoop zijnde tiener, heb ik besloten, om het contact maar op een laag pitje te zetten, ik had gewoon geen zin meer er energie in te steken, terwijl ik toch niks er voor terug kreeg. (Ik bedoel hij wist op een gegeven moment niet eens meer hou oud ik was en wanneer ik nou eigenlijk jarig was)Een paar jaar geleden heeft mijn vader ook nog "de fout" gemaakt om mij in een brief uit te maken voor klootzak en asociaal. Dit omdat ik, in zijn ogen, me niet "juist" had gedragen op zijn verjaardag. (Ik vond zijn uitleg onzin, maar goed....)
en in zijn poging om het goed te maken moetsen wij water bij de wijn doen, alles accepteren zoals hij het wil hebben (en zoals ik gewoon niet ben), zonder dat hij zelf maar 1 keer zn excus aanbied en aan het mekkeren is hoe moeilijk hij het heeft met de wereld die hem zo tegen zit.
ik vraag me af waarom hij ooit voor kinderen gekozen heeft terwijl hij zelf niet eens volwassen en verantwoordelijk kan zijn.
Mijn vader heeft wel gezorgd dat ik zijn adres had, hij stuurde ook wel eens een kaart of een cadeau met mijn verjaardag.
Sinds mijn 17e heb ik dus weer contact. Hij zei dat hij me niet wilde dwingen, geen gezeik enz... Aan de ene kant vind ik het wel jammer dat we zo lang geen contact hebben gehad maar aan de andere kant ben ik ook wel blij dat er geen gezeur is gekomen omdat ik niet naar hem toe wilde.
Nu woont hij in Frankrijk. Ik ben echt wel blij dat we nu wel contact hebben. Je hebt tenslotte maar 1 vader
Let's plant a tree
Dat terwijl ik bij hem woon
hij gaat ze eigen gang met ze vriendin
en ik doe me eigen dingen
quote:Hmmm lijkt me een uiterest vervelende situatie, ik heb dit min of meer ook met mijn moeder gehad, toen ik bij haar woonde. Mijn moeder lag zo met zichzelf overhoop, dat ze op een gegeven moment enkel op haarzelf en haar relatie met haar huidige vriend moest concentreren en wat als gevolg had dat we eigenlijk langs elkaar leefde.
Op maandag 4 augustus 2003 20:34 schreef Steve-O het volgende:
mijn ouders zijn een half jaar gelden gescheiden ik spreek hem nu ook erg weinig en als ik hem spreek begint ie te zeiken
Dat terwijl ik bij hem woon
hij gaat ze eigen gang met ze vriendin
en ik doe me eigen dingen
(Ik heb wel eens 5 weken achter elkaar gespijbelt....een soort vakantie tijdens school en mijn moeder heeft het nooit gemerkt, maar goed de school waar ik op zat heeft verder ook nooit gebeld...ik heb me na die 5 weken ook maar uitgeschreven en ben gaan werken lol)
En als we dan wel samen waren, dan liep het uit op ruzie, ook omdat ik de nukkige puber uithing...zeg maar.
De situatie had waarschijnlijker beter kunnen worden als ik bij mijn Pa had kunnen wonen, maar dat kon niet.
Maar goed ik weet niet hoe jou situatie met je moeder is en of je wellicht bij haar kan wonen, tijdelijk of pertinent. Dit zou wellicht de relatie met je vader wat doen verbeteren....maar ja aan de andere kant kan zoiets ook averechts werken...
Succes in ieder geval.
"Yes, of course, I knew you would volunteer, Mr. Feynman, but I was wondering if there would be anybody else."
na een half jaar kwam hij terug bij ons wonen, en heeft ook geen contact meer met onze vader.
Een kennisje van me heeft nog wel sporadisch contact met d'r vader en meestal wordt ze daar niet blij van. Ik vind dat dan altijd wel erg voor haar en dan ben ik toch wel blij dat ik al die sores niet aan m'n hoofd heb, iets is niet altijd beter dan niets.....
quote:Ik heb het bij me ook moeder meer naar me zin (woont in friesland)
Op dinsdag 5 augustus 2003 10:15 schreef Semisane het volgende:[..]
Hmmm lijkt me een uiterest vervelende situatie, ik heb dit min of meer ook met mijn moeder gehad, toen ik bij haar woonde. Mijn moeder lag zo met zichzelf overhoop, dat ze op een gegeven moment enkel op haarzelf en haar relatie met haar huidige vriend moest concentreren en wat als gevolg had dat we eigenlijk langs elkaar leefde.
(Ik heb wel eens 5 weken achter elkaar gespijbelt....een soort vakantie tijdens school en mijn moeder heeft het nooit gemerkt, maar goed de school waar ik op zat heeft verder ook nooit gebeld...ik heb me na die 5 weken ook maar uitgeschreven en ben gaan werken lol)
En als we dan wel samen waren, dan liep het uit op ruzie, ook omdat ik de nukkige puber uithing...zeg maar.
De situatie had waarschijnlijker beter kunnen worden als ik bij mijn Pa had kunnen wonen, maar dat kon niet.
Maar goed ik weet niet hoe jou situatie met je moeder is en of je wellicht bij haar kan wonen, tijdelijk of pertinent. Dit zou wellicht de relatie met je vader wat doen verbeteren....maar ja aan de andere kant kan zoiets ook averechts werken...
Succes in ieder geval.
Maar ik heb gewoon mijn vrienden en me eigen dingen hier
en het is me ff te ver weg
Ik wil in iedergeval me school afmaken en dan zie ik wel weer verder ....
ik zou het zelf 100 keer erger gevonden hebben als mijn moeder me in de steek zou laten. de band met mijn vader verwaterde steeds meer vanaf de scheiding (7 jaar geleden), ook omdat hij mij als een klein meisje bleef behandelen (althans....alsof ik het verstand van een klein kind had).
quote:Je moet hem los laten je kan je kinderen niet zomaar in de steek laten, dat is bij mij ook gebeurt toen ik 5 was, ik heb nooit meer contact gehad
Op maandag 4 augustus 2003 10:52 schreef DrFonk het volgende:
Ik heb mijn vader nu zo'n 8 maanden niet gezien en een keer of 2 telefonisch gesproken. Mijn ouders zijn gescheiden sinds een jaar of 9 en het contact met mijn vader is eigenlijk na die scheiding niet minder geworden.Tot 8 maanden geleden. Toen kwam er iets in de wereld mbt tot mijn broertje die met een aantal zaken in de problemen kwam (geen criminaliteit) en mijn vader heeft toen gezegd dat ie "zijn handen er vanaf trok". Ik vond dat slap omdat je geen kinderen hebt gekregen voor alleen als het goed gaat. Ik heb mijn vader hierna nog twee keer gebeld maar hij heeft mij niet 1 keer proberen te bellen.
Hij is begin vorig jaar hertrouwd met een Cubaanse (waar ik zeker geen hekel aan heb) die een dochter heeft van 14. Die is (moest ik van vrienden vernemen die mijn vader met dochter en vrouw hebben gezien) sinds twee weken in Nederland en dat heeft ie ook niet eens gezegd.
Nodeloos te zeggen dat ik hier behoorlijk verdrietig van word. Hebben jullie eenzelfde ervaring of tips hoe jullie dit hebben opgelost? Ik hoop het... Alvast bedankt...
en ik hoef die ego tripper dus ook nooit meer tezien..
Hij is het niet waard,!
quote:Tja het is biologisch wel te verklaren dat dit soort dingen vaker gebeuren met vaders....maar goed dat maakt het allemaal niet minder leuk.
Op dinsdag 5 augustus 2003 16:50 schreef deflenatones het volgende:
tsja, als de moeders er niet waren....ik vind het eigenlijk wel typisch dat het vaak de vaders zijn die het contact met de kinderen verliezen.
ik zou het zelf 100 keer erger gevonden hebben als mijn moeder me in de steek zou laten. de band met mijn vader verwaterde steeds meer vanaf de scheiding (7 jaar geleden), ook omdat hij mij als een klein meisje bleef behandelen (althans....alsof ik het verstand van een klein kind had).
Kijk het is ook niet zo dat ik me er down door voel, maar een "echte" vader hebben is wel wat leuker dan 1 die zich op een gegeven moment zich niet meer van je aantrekt en niet meer naar je omkijkt.
En dat van Moeders....tja bij mij is er dus wel een periode geweest dat mijn moeder, door haar eigen problemen die ver terug naar haar eigen jeugd gaan, gewoon weg geen tijd voor me had.
Tegenwoordig is dit allemaal wel anders, maar ook nu kan het zijn dat ik mijn moeder een maand niet zie, we bellen dan wel, maar om nou te zeggen dat ik of mijn moeder de deur bij elkaar plat lopen....nee. Het zelfde met mijn zus.
Moet ik zeggen nu mijn zus een dochter heeft, dat ik zeker wel 3 of 4 keer per maand langs ga...maar ja m'n eerste nichtje....ze is natuurlijk wel heel speciaal. 
"Yes, of course, I knew you would volunteer, Mr. Feynman, but I was wondering if there would be anybody else."
Mijn ex vriendin had ook ouders die gescheiden waren en ze had ook geen contact meer met haar vader ze kreeg alleen een telefoontje als ze jarig was maar verder hield het ook op, en mijn ex vriendin zat er echt heel erg mee. Ik heb toen een goed gesprek met haar gehad en haar zover gekregen dat ze ging praten met haar vader, sinds die tijd is alles weer goed tussen hun en hebben nog steeds een goed contact elkaar.
Hij is nu zo'n 5 jaar overleden.
Nog altijd vind ik dat erg jammer, had 'm graag leren kennen. Hoe hij zou zijn, of ik op hem lijk. Zal nooit gebeuren.
Tot mijn 14 ofzo kwam ik er regelmatig maar ik kon het vooral met zijn vrouw erg goed vinden, ikwas ook erg blij toen ik op mijn 11e een zusje. na mijn 14 werd het contact minder ik was altijd degene die moest bellen of ik kon komen. In een telefoongesprek met mijn moeder zij hij hierover dat hij met mij geen emotionele band had..Dankuwel!
Sinds mijn zusje een jaar of 6 geleden weer meer contact zocht zie ik hem een of twee keer per jaar. De laatste twee keer kan ik hem zien als een lieve oude man ipv de vader die ik nooit had. Ik zie nu ook de overeenkomsten tussen ons, dezelfde humor en dezelfde eigenwijsheid.
Het leven is te kort om nu nog met rancune met elkaar om te gaan.
Ik wens je succes met je vader, kan geen tips geven omdat het voor ieder anders is, het enige wat ik van hiervoor kan beamen is dat je niet te lang moet wachten met contact zoeken , hoe langer het duurt hoe moeilijker...
Begin maar gewoon,hier en nu.
Je kunt niet alles voorzien.
Begin er maar gewoon aan te werken.
|
|
