quote:Oh, ik dacht dat dat iets was wat je altijd bleef, zoals en alcoholist zeg maar, ook al sta je 'droog' . (beetje onhandig uitgelegd ms
Op zondag 13 juli 2003 22:31 schreef SEMTEX het volgende:[..]
Ik ben eigk reuze blij dat ik mezelf geen borderliner meer hoef te noemen
)Wanneer kan je dan zeggen dat je geen borderliner meer bent? Zijn daar bepaalde criteria voor ?
quote:Als je alle 9 kenmerken in alle hevigheid hebt. Als een flink aantal van die 9 kenmerken al flink afgezwakt zijn, kun je jezelf eigk geen borderliner noemen. Dan ben je eigenlijk alleen nog emotioneel overgevoelig of gewoon 'n moeilijk iemand, zoals ik 't zelf altijd graag zie
Op maandag 14 juli 2003 23:32 schreef Vivi het volgende:[..]
Oh, ik dacht dat dat iets was wat je altijd bleef, zoals en alcoholist zeg maar, ook al sta je 'droog' . (beetje onhandig uitgelegd ms
Wanneer kan je dan zeggen dat je geen borderliner meer bent? Zijn daar bepaalde criteria voor ?
Mijn therapeut heeft dat trouwens bevestigd toen ik met de therapie stopte
quote:Ik heb geen idee.
Op maandag 14 juli 2003 23:32 schreef Vivi het volgende:
Wanneer kan je dan zeggen dat je geen borderliner meer bent hebt? Zijn daar bepaalde criteria voor ?
Ik weet alleen dat eea zich bij mij weer in volle hevigheid manifesteerde toen ik mijn medicatie halveerde.
Dankzij veel therapie kan ik er goed mee omgaan.
Maar ondanks diezelfde therapie, zit het nog steeds in me.
Het schijnt dat de symptomen bij ongeveer de helft rond het 40e levensjaar milder worden, dan wel uitdoven.
Dus ik weet dat over een aantal jaar.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:Goed verhaal, zo zie ik het ook, al heb ik er weinig ervaring mee. Het heeft weinig met borderline te maken, maar ik wil dit toch even kwijt..
Op zaterdag 12 juli 2003 17:11 schreef sheila_na_gig het volgende:Ik denk echt dat er mensen zijn die nu al jarenlang ronddobberen in de hulpverlening bij wie dat niet had gehoeven. Ik denk zelfs dat dat er tamelijk veel zijn. En tegelijkertijd heb ik -in mijn omgeving althans- nog niemand die jarenlang ronddobbert in de hulpverlening daarop vooruit zien gaan. Nu heb ik het niet over een korte assertiviteitscursus oid, daar zijn veel mensen bij gebaat. Maar dat gehobbel van diagnose naar diagnose, therapievorm naar therapievorm, medicijn naar medicijn...het is goed dat er hulpverlening is, voor mensen die echt 'te ver heen' zijn of gewoon 'echt gek'
maar wie in principe redelijk normaal is en het gewoon tijdelijk erg moeilijk heeft kan, vrees ik, die tijdelijke moeilijke periode ernstig 'oprekken' en misschien zelfs de symptomen ook erger laten worden door zichzelf 'neer te leggen bij de diagnose' en zich in dat circuit onder te dompelen.
Ik maak me op dit moment zorgen over een heel goede vriendin van mij, die erg veel last heeft van depressiviteit en sinds enige jaren in therapie zit. Gelukkig heeft ze wel een psychiater gevonden met wie het klikt, dus wat dat betreft is er sprake van stabiliteit. Ook is het duidelijk dat ze op een aantal fronten echt in positieve zin is veranderd; ze kan veel meer genieten, kan ook erg blij zijn, etc. Ik kan me wel inleven in haar problematiek, want ze heeft eenzelfde (heel strengreligieuze) achtergrond als ik en worstelt daar heel erg mee, maar waar ik moeite mee heb is het volgende: Ze slikt reeds vanaf het begin van de therapie antidepressiva. De medicijnen werken echter maar tijdelijk, waardoor ze steeds op een ander middel moet overstappen. Dat is erg vervelend, omdat dit steeds weer andere bijwerkingen oplevert, en ze steeds door van die overgangsperioden heen moet. Dit weekend sloegen de nieuwe medicijnen helemaal verkeerd aan waardoor ze acuut moest stoppen; ze had ook weer een heel hevige inzinking, weer net zo hevig als een aantal jaar geleden toen ze net met de therapie begon. Nu heeft haar psychiater voorgesteld om misschien schoktherapie te gaan doen. Ik heb daar wel al over gelezen, en ik sta er ook open voor. Ik wil haar ook niet meteen met een negatieve houding daarover opzadelen, maar ik ben er wel van geschrokken.
Ik zie bij haar zaken in het 'dagelijks leven' waarvan ik denk dat ze -als ze die zou veranderen - al veel vooruit zou kunnen gaan. Maar dat is natuurlijk het eeuwige kip - ei verhaal. Want: kan ze het niet veranderen omdat ze 'ziek' is, of zal ze minder 'ziek' zijn als ze die dingen weet te veranderen? Het een heeft natuurlijk met het ander te maken.. Zo werkt ze keihard (een onregelmatige baan in de journalistiek), haar huis is altijd een gigantische puinhoop, ze zorgt niet goed voor zichzelf, kan moeilijk grenzen aangeven, voelt zich helemaal niet prettig in haar lijf, etc. etc. Volgens mij kan dit alles nooit helemaal echt opgelost worden met medicijnen/schoktherapie of een uurtje therapie eens in de 14 dagen, maar zal ze zelf ook structureel dingen moeten veranderen in hoe zij leeft. Maar wie ben ik om dat tegen haar te zeggen? Heeft ze daar iets aan? Ze hoort al haar hele leven van andere mensen wat goed voor haar is en wat ze wel/niet moet doen (dat is juist ook het hele probleem..).Lastig!!
you can ride in a pink mustang
daar schrok ik wel van, want ik heb dezelfde levensstijl als zij en ik heb 28 juli pas een gesprek met mijn psychiater...
blijf het allemaal maar raar vinden en ben ook erg wantrouwig...
het zou fijn zijn als er vrienden en buren waren om te helpen en therapie niet nodig was... en antidepressiva zitten nog steeds in de experimentele fase, vandaar dat het regelmatig voorkomt dat je er verschillende moet slikken, voordat je de goede vindt (als die er al is)
ik ga proberen weer aan een opleiding te beginnen en hoop daardoor structuur in mijn leven te krijgen...
tussen willen en kunnen zit echter een groot gat jammer genoeg 
quote:
Op vrijdag 11 juli 2003 19:17 schreef El-Rico het volgende:
Ze moet gewoon wat gaan doen ipv. de hele dag thuis zitten zielig te doen. Werken is een goeie oplossing ook al is het vrijwillig.
Domme opmerking!Ik heb een kind van anderhalf en geen oppas. En geen grootouders die op hem kunnen passen.
Hij gaat nu op medische indicatie(!) 3 dagen p/wk naar de creche en die 3 dagen heb ik echt nodig om mentaal ff bij te komen.
Dolgraag zou ik weer willen werken, want ik haat thuiszitten!
Maar dan kan ik alleen vrijwilligerswerk doen, omdat ik zelfs met een fulltime baan netto minder ga overhouden dan ik nu overhou met de bijstand.
quote:Van hem wordt ik niet depri, maar wel van het feit dat ik tekort schiet als moeder: dat ik weinig geduld heb en niet de rust om ontspannen met hem te spelen.
Op vrijdag 11 juli 2003 22:14 schreef jadelovespat het volgende:
hoi hoi,
Ik moet zeggen je hebt echt een harstikke mooi jochie op de wereld gezet!
En put on a happy face, leef lekker voor hem. Je kan toch nooit depri raken van zo'n schatje.
En er alleen voor sta, dat valt me bijzonder zwaar
[Dit bericht is gewijzigd door miendobbelsteen op 24-07-2003 15:02]
quote:dat is geen tekortschieten, feitelijk is dat vaak inherent aan de ouderrol, je bent in eerste instantie daar als 'vaste zekerheid' en 'opvoedster', het spelen daarvoor moet ieder kind naar de creche, dat kunnen ze gewoonweg beter met andere kinderen.
Op donderdag 24 juli 2003 14:57 schreef miendobbelsteen het volgende:
Van hem wordt ik niet depri, maar wel van het feit dat ik tekort schiet als moeder: dat ik weinig geduld heb en niet de rust om ontspannen met hem te spelen.
Mijn dochter gaat ook eind augustus naar een kleuterschool (ze is dan net 3), ze staat er zelf om te springen, en eerlijk gezegd vind ik dat ook wel moeilijk en voel me ook een beetje achtergesteld.
De angst tekort te schieten als ouder ken ik ook, en is an sich niet gerelateerd aan je ziekte (feitelijk is het zelfs sterk in tegenspraak met je ziekte, en daardoor ook een goed teken)
quote:Als je er psychisch zó doorheen zit moet je ook niet (betaald) gaan werken. Heb je nu wel een zinvolle dagbesteding voor je gevoel?
Op donderdag 24 juli 2003 14:57 schreef miendobbelsteen het volgende:[..]
Ik heb een kind van anderhalf en geen oppas. En geen grootouders die op hem kunnen passen.
Hij gaat nu op medische indicatie(!) 3 dagen p/wk naar de creche en die 3 dagen heb ik echt nodig om mentaal ff bij te komen.
Dolgraag zou ik weer willen werken, want ik haat thuiszitten!
Maar dan kan ik alleen vrijwilligerswerk doen, omdat ik zelfs met een fulltime baan netto minder ga overhouden dan ik nu overhou met de bijstand.
quote:Ben blij dat ik jou niet in mijn vriendenkring heb, jeetje, wat een debiele opmerkingen zeg
Op vrijdag 11 juli 2003 22:35 schreef Vivi het volgende:[..]
Hier ben ik het stiekem wel een beetje mee eens....ik vind het gewoon zo moeilijk om me voor te stellen dat je je eigen gedrag niet in de hand kunt houden..het klinkt als een excuus wat gebruikt wordt voor elke woede-uitbarsting, rotopmerking etc.
En idd, we hebben allemaal met onze primaire emoties moeten leren omgaan, we hebben allemaal onszelf wel eens onzeker gevoeld, dat is echt niet zo uniek.
Ik vind het zo ontzettend slap overkomen allemaal, alsof je niet de verantwoordelijkheid voor jezelf wilt nemen.
Ga werken! Desnoods vrijwilligerswerk, dan heb je zowiezo al niet de tijd om je de hele dag met jezelf bezig te houden, werk/iets nuttigs doen is heel erg belangrijk voor een gezonde geest, ipv de hele dag na te denken over al je 'problemen' en verder niets te doen.
Ik bedoel het echt niet lullig hoor, maar ik vind dat je jezelf eens een flinke schop onder je kont moet geven, ipv te zwelgen in zelfbeklag.
ik spreek uit eigen ervaring btw
Ergens in dit topic staat dat het wel degelijk met een bepaald stofje te maken heeft wat het denken zo maakt.
Ik verzin het niet ofzo en denk ook niet de hele dag aan mijn problemen, heb er ook goede dagen tussen zitten hoor
quote:Het ligt helaas wel iets gecompliceerder: ik moet erop letten dat ik mijn zoontje in emotioneel opzicht niet verwaarloos.
Op donderdag 24 juli 2003 15:13 schreef RM-rf het volgende:[..]
dat is geen tekortschieten, feitelijk is dat vaak inherent aan de ouderrol, je bent in eerste instantie daar als 'vaste zekerheid' en 'opvoedster', het spelen daarvoor moet ieder kind naar de creche, dat kunnen ze gewoonweg beter met andere kinderen.
Mijn dochter gaat ook eind augustus naar een kleuterschool (ze is dan net 3), ze staat er zelf om te springen, en eerlijk gezegd vind ik dat ook wel moeilijk en voel me ook een beetje achtergesteld.
De angst tekort te schieten als ouder ken ik ook, en is an sich niet gerelateerd aan je ziekte (feitelijk is het zelfs sterk in tegenspraak met je ziekte, en daardoor ook een goed teken)
Omdat ik hier dus wel naar neigde is hij naar de creche gegaan, wat ons beiden zichtbaar goed doet.
Want ik hou zielsveel van hem en vind het heel erg dat ik soms woedeaanvallen naar hem toe heb, op momenten dat het me allemaal teveel word
en dat het me heel veel moeite kost om voldoende tijd en aandacht aan hem te besteden.Ik vind het ouderschap een verdomd moeilijke rol
quote:Ja, en daarom haat ik deze maatschappij zo waarin alles gebaseerd is op uiterlijk vertoon: "Waar een wil is is een weg" En als het je niet lukt, dan heb je het vast niet echt gewild":r zeggen ze dan
Op zaterdag 12 juli 2003 01:27 schreef SEMTEX het volgende:[..]
Mensen die het nooit overkomen is, zullen altijd met onebegrip reageren. Ze vinden dat je je aanstelt, je moet maar gaan werken, je moet je er maar overheen zetten. Het is een ziekte die je niet ziet zitten. Als mensen overduidelijk een gebroken been hebben, is iedereen vol medeleven , omdat ze de breuk dan kunnen ZIEN. Als de breuk van binnen zit en je persoonlijkheid een flinke deuk heeft opgelopen en gerepareerd moet worden, kan niemand dat zien, begrijpen ze dat dus niet en zullen het gauw afdoen als 'aanstellerij'.
Zo zit de maatschappij helaas nou eenmaal in elkaar.
Soms vraag ik me af of het beter was geweest als ik 50 jaar geleden was geboren, het lijkt wel alsof de mensen toen medelevender en begripvoller waren.
[Dit bericht is gewijzigd door miendobbelsteen op 24-07-2003 15:38]
quote:debiel? dat iets niet in jouw straatje valt, maakt iets niet debiel. Ik vind het wel een hele kortzichtige opmerking.
Op donderdag 24 juli 2003 15:27 schreef miendobbelsteen het volgende:[..]
Ben blij dat ik jou niet in mijn vriendenkring heb, jeetje, wat een debiele opmerkingen zeg
Ergens in dit topic staat dat het wel degelijk met een bepaald stofje te maken heeft wat het denken zo maakt.
Ik verzin het niet ofzo en denk ook niet de hele dag aan mijn problemen, heb er ook goede dagen tussen zitten hoor
nee absoluut niet, ik kan me Vivi's standpunt volkomen indenken. Ik kan het namelijk ook niet begrijpen dat je niet in staat bent om je eigen gedrag in de hand te houden.
quote:Ik denk dat voor de meeste mensen ook de beste oplossing zou zijn. Ipv neerslachtig te zitten klagen over hoe slecht het wel niet met je gaat, doe er wat aan, ga wat leuks, nuttigs, gezelligs doen waardoor je opkikkert en wel in staat bent om normaal te functioneren.
Ik bedoel het echt niet lullig hoor, maar ik vind dat je jezelf eens een flinke schop onder je kont moet geven, ipv te zwelgen in zelfbeklag.
quote:Denk je nou dat ik die adviezen nou nooit eerder heb opgevolgd?
Op donderdag 24 juli 2003 15:33 schreef ToBe het volgende:[..]
debiel? dat iets niet in jouw straatje valt, maakt iets niet debiel. Ik vind het wel een hele kortzichtige opmerking.
nee absoluut niet, ik kan me Vivi's standpunt volkomen indenken. Ik kan het namelijk ook niet begrijpen dat je niet in staat bent om je eigen gedrag in de hand te houden.
[..]Ik denk dat voor de meeste mensen ook de beste oplossing zou zijn. Ipv neerslachtig te zitten klagen over hoe slecht het wel niet met je gaat, doe er wat aan, ga wat leuks, nuttigs, gezelligs doen waardoor je opkikkert en wel in staat bent om normaal te functioneren.
Ik kan je vertellen dat ik dat allemaal al heb geprobeerd en dat ik moedeloos word van mensen die adviezen geven die zo volledig de plank misslaan. Dat mag ik toch zeggen?
Mensen die zelf geen borderline hebben snappen het gewoon niet (wat op zich begrijpelijk is, maar goed).
Ik heb leuke dingen gedaan in het verleden, heb gewerkt, heb een opleiding gedaan. Heb het allemaal gedaan, en wat heeft het me opgeleverd? Niks!
Ik ben echt niet in staat mijn gedrag in de hand te houden op momenten dat het me boven het hoofd groeit, dan verlies ik alle controle. En of mensen zich hier nu wel of niet iets bij voor kunnen stellen, toch is het zo 
quote:Wat reageer jij defensief op mensen die niet precies zeggen wat jij wilt horen. Ik hoop dat dat IRL anders is, anders vrees ik dat je op die manier mensen met goede bedoelingen van je wegjaagt.
Op donderdag 24 juli 2003 15:27 schreef miendobbelsteen het volgende:
Ben blij dat ik jou niet in mijn vriendenkring heb, jeetje, wat een debiele opmerkingen zeg
Ergens in dit topic staat dat het wel degelijk met een bepaald stofje te maken heeft wat het denken zo maakt.
Ik verzin het niet ofzo en denk ook niet de hele dag aan mijn problemen, heb er ook goede dagen tussen zitten hoor
[..]
Ja, en daarom haat ik deze maatschappij zo waarin alles gebaseerd is op uiterlijk vertoon: "Waar een wil is is een weg" En als het je niet lukt, dan heb je het vast niet echt gewild":r zeggen ze dan
Soms vraag ik me af of het beter was geweest als ik 50 jaar geleden was geboren, het lijkt wel alsof de mensen toen medelevender en begripvoller waren.
quote:Denk het niet hoor in jouw geval.
Op donderdag 24 juli 2003 15:27 schreef miendobbelsteen het volgende:
Soms vraag ik me af of het beter was geweest als ik 50 jaar geleden was geboren, het lijkt wel alsof de mensen toen medelevender en begripvoller waren.
De wereld was misschien iets rustiger, éénduidiger. Je was dan misschien minder "ziek" geworden.
quote:Als je een beetje interesse hebt en je leest over wat borderline precies inhoudt, zul je merken dat het zo makkelijk niet gaat.
Op donderdag 24 juli 2003 15:33 schreef ToBe het volgende:
debiel? dat iets niet in jouw straatje valt, maakt iets niet debiel. Ik vind het wel een hele kortzichtige opmerking.
nee absoluut niet, ik kan me Vivi's standpunt volkomen indenken. Ik kan het namelijk ook niet begrijpen dat je niet in staat bent om je eigen gedrag in de hand te houden.
[..]Ik denk dat voor de meeste mensen ook de beste oplossing zou zijn. Ipv neerslachtig te zitten klagen over hoe slecht het wel niet met je gaat, doe er wat aan, ga wat leuks, nuttigs, gezelligs doen waardoor je opkikkert en wel in staat bent om normaal te functioneren.
Ik wil niet dramatiseren, maar borderline is een psychiatrische stoornis.
Dat je het moeilijk kunt begrijpen, je niet kunt inleven is voor jou (en anderen) alleen maar fijn.
Maar ik begrijp erg goed waarom Mien zich door dergelijke bagatelliserende opmerkingen gekwetst en aangevallen voelt.
Borderline is een stoornis die ontzettend veel energie kost. Zeker als je je er bewust van bent en probeert je gedrag te reguleren.
Voor de zoveelste keer post ik maar weer eens een stukje tekst dat wellicht verhelderend werkt.
quote:
Op donderdag 31 oktober 2002 22:19 schreef Moonah het volgende:
Borderline is vooral een stoornis op emotioneel vlak. Er is geen goede balans tussen ratio en emotie, waardoor er vaak geen adequaat gedrag wordt vertoond.Door traumatische ervaringen kan de emotionele ontwikkeling van een kind stil komen te staan of een scheefgroei vertonen. Het gedrag van mensen met borderline kun je ook vaak wel met dat van een jong kind vergelijken.
Het impulsieve, gewoon doen, zonder eerst allerlei consequenties af te wegen. Dingen zeggen, eruit flappen zonder erover na te denken. Jonge kinderen zijn ook zelden tactisch.
Het zwart/wit denken. Kinderen kunnen moeilijk met ambivalenties omgaan. Als mama boos is is het: "Stomme mama."
Dat iemand die van je houdt ook wel eens lullig (of chagrijnig, whatever) tegen je kan doen, is in de beleving van een borderlinepatient niet mogelijk. Diegene houdt dan niet meer van je, anders zou hij niet lullig doen
Andersom geldt dat ook: Als iemand stom is, dan kan daar ook niets leuks aan ontdekt worden. Of iemand die je juist (waanzinnig) bewondert, die kan niets fout doen.
Nuanceren is voor kinderen ook vaak moeilijk.Stemmingswisselingen: Bij kinderen (en bij mensen met borderline)is het vaak Jantje lacht
Ook kan iemand met borderline overspoeld worden door zijn/haar emoties. Vergelijk het met kinderen, die kunnen om iets kleins een onbedaarlijk verdriet hebben, maar dat kan ook weer snel over zijn. Van de andere kant kan er ook sprake zijn van een tomeloos enthousiasme, een ontembare vrolijkheid.Verlatingsangst: Een klein kind kan niet bevatten dat als mama even boodschappen doen is
, dat ze dan ook echt weer terug komt. Een kind moet daarop leren vertrouwen door ervaring.
Hetzelfde bij een bordelinepatient. Het is heel moeilijk om in een relatie erop te vertrouwen dat iemand echt bij je wil blijven, dat iemand nog steeds van je houdt, je heus niet zal verlaten, ook al heeft hij/zij ook zo zijn/haar eigen bezigheden.
Ook in vriendschappen werkt het zo. Het is bv moeilijk te accepteren dat je beste vriendin ook andere vriendinnen heeft.Je kunt je mss voorstellen dat emotioneel gedrag op het niveau van een jong kind, voor zowel degene met borderline als ook voor de omgeving, voor veel problemen kan zorgen. Immers, je bent toch volwassen, je kunt je toch wel bedenken dat je je in een bepaalde situatie niet zus of zo kunt gedragen. Je bent toch oud en wijs genoeg om je emoties onder controle te houden
Maar dat is nou juist het lastige als je borderline hebt. Je kunt wel bedeneren dat bepaalde zaken niet kloppen, of dat jij anders reageert dan anderen, maar omdat je emotionele ontwikkeling niet parallel loopt met je rationele ontwikkeling kun je je vaak niet adequaat gedragen. En dat zorgt voor heel veel interne frustratie, waardoor weer afwijkend gedrag kan ontstaan (dissociatie, automutilatie, eetstoornissen, depressie etc).
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:En met wat voor instelling begon je daaraan? Positief en opgewekt en ik kan de hele wereld aan? Of "het zal wel weer niets worden"
Op donderdag 24 juli 2003 15:41 schreef miendobbelsteen het volgende:[..]
Denk je nou dat ik die adviezen nou nooit eerder heb opgevolgd?
quote:Tuurlijk mag je dat zeggen, maar om dat nou direct debiel te gaan noemen? Dat gaat een beettje ver, maar dat zie je vast zelf ook wel in. Wees blij dat mensen je nog adviezen willen geven, aangezien je vast erg "onaardig/vervelend" over kan komen als je je niet in kan houden op zo'n moment.
Ik kan je vertellen dat ik dat allemaal al heb geprobeerd en dat ik moedeloos word van mensen die adviezen geven die zo volledig de plank misslaan. Dat mag ik toch zeggen?
quote:Nee dat klopt. Ik snap het ook niet.
Mensen die zelf geen borderline hebben snappen het gewoon niet (wat op zich begrijpelijk is, maar goed).
Borderline klinkt in mijn oren als een aandoening waar je alles op kan afschuiven wat niet goed gaat. Ik weet dat het niet klopt, aangezien er een medische diagnose voor is, maar het komt wel op mij zo over.
quote:Iedereen zal ongetwijfeld die situaties hebben dat ie er niet meer mee om kan gaan. Heel vervelend, ook ik heb zulk soort situaties wel eens. Maar je moet er maar mee leren om gaan. Dat is namelijk het leven, dat is de realiteit.
Ik heb leuke dingen gedaan in het verleden, heb gewerkt, heb een opleiding gedaan. Heb het allemaal gedaan, en wat heeft het me opgeleverd? Niks!Ik ben echt niet in staat mijn gedrag in de hand te houden op momenten dat het me boven het hoofd groeit, dan verlies ik alle controle. En of mensen zich hier nu wel of niet iets bij voor kunnen stellen, toch is het zo
quote:Ik heb een nichtje met bordeline, en ondanks dat ik nog steeds niet weet wat het nu eigenlijk inhoudt, werd me het volgende uitgelegd: Iedereen heeft moodswings, duidelijk. Stel je nu eens voor dat deze zich af kunnen spelen op een schaal van 1 tot 8; een "normaal" mens hangt altijd tussen de 3 en 6; een bordeline patiënt 'vliegt' heen-en-weer tussen 1 en 8; psychiatrisch bepaald in deze zeg maar. (om de 'afwijking' te benadrukken, dat het in deze dus niks psychologisch is)
Op donderdag 24 juli 2003 15:33 schreef ToBe het volgende:
Ik kan het namelijk ook niet begrijpen dat je niet in staat bent om je eigen gedrag in de hand te houden.
Zo is het mij ongeveer uitgelegd, weet niet of dat voor alle bordeline-patiënten geldt.
quote:De reden dat ik hier post, is omdat ik voordat ik op fok zat ik nog nooit van borderline gehoord had. In de 2 jaar ben ik mezelf eens wat gaan verdiepen in borderline en ik hoor hier op fok ineens heel veel mensen die het hebben.
Op donderdag 24 juli 2003 15:45 schreef Moonah het volgende:[..]
Als je een beetje interesse hebt en je leest over wat borderline precies inhoudt, zul je merken dat het zo makkelijk niet gaat.
Ik wil niet dramatiseren, maar borderline is een psychiatrische stoornis.
Dat je het moeilijk kunt begrijpen, je niet kunt inleven is voor jou (en anderen) alleen maar fijn.
Maar ik begrijp erg goed waarom Mien zich door dergelijke bagatelliserende opmerkingen gekwetst en aangevallen voelt.
Borderline is een stoornis die ontzettend veel energie kost. Zeker als je je er bewust van bent en probeert je gedrag te reguleren.
Voor de zoveelste keer post ik maar weer eens een stukje tekst dat wellicht verhelderend werkt.
[..]
quote:Maar als Mien haar kant van het verhaal hier op een forum plaatst, ben ik wel van mening dat daar over gesproken mag worden, en ook andere visies opgegeven mogen worden. En die worden hier direct voor "debiel" uitgemaakt, en dat gaat me net even te ver
Maar ik begrijp erg goed waarom Mien zich door dergelijke bagatelliserende opmerkingen gekwetst en aangevallen voelt.
(dat is trouwens ook de hele reden dat ik mezelf uberhaupt hier in het topic laat zien)
=edit=
stukje weggehaald
[Dit bericht is gewijzigd door ToBe op 24-07-2003 15:54]
quote:Dit klopt wel imo.
Op donderdag 24 juli 2003 15:51 schreef fokje het volgende:
Iedereen heeft moodswings, duidelijk. Stel je nu eens voor dat deze zich af kunnen spelen op een schaal van 1 tot 8; een "normaal" mens hangt altijd tussen de 3 en 6; een bordeline patiënt 'vliegt' heen-en-weer tussen 1 en 8;
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:Ja, dat lees ik wel vaker.
Op donderdag 24 juli 2003 15:51 schreef ToBe het volgende:
Het klinkt als een soort "modeverschijnsel" (niet verkeerd opvatten)
Ik denk dat vooral de anonimiteit van het medium de vrijheid geeft erover te praten.
Ik praat er IRL ook niet zo vrij over als hier.
Alleeen met mijn naasten en meest dierbaren.
Toch een soort schaamte. Maar ook geen zin hebben in het veroordelende/vooroordelende dat toch veel mensen hebben.
quote:Natuurlijk mag men een weerwoord geven.
Maar als Mien haar kant van het verhaal hier op een forum plaatst, ben ik wel van mening dat daar over gesproken mag worden, en ook andere visies opgegeven mogen worden. En die worden hier direct voor "debiel" uitgemaakt, en dat gaat me net even te ver
Maar Miens reactie is typisch borderline: licht ontvlambaar.
En nee, dat is geen excuus. Maar dat is wél de reden.
Mensen met borderline voelen zich erg snel (overdreven snel...) aangevallen en afgewezen.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:Ja, ik reageer idd defensief, ben dat onbegrip waar ik al die jaren al tegenaan loop zo spuugzat gewoon!!! Altijd maar op komen draven met hun fuck
Op donderdag 24 juli 2003 15:42 schreef sheila_na_gig het volgende:[..]
Wat reageer jij defensief op mensen die niet precies zeggen wat jij wilt horen. Ik hoop dat dat IRL anders is, anders vrees ik dat je op die manier mensen met goede bedoelingen van je wegjaagt.
adviezen die me geen klap hebben geholpen!En als mensen niet met me om willen gaan, prima!
Ik heb toch binnen no time weer een nieuwe vriendenkring Vrienden die me écht kennen prikken wel door mijn houding heen
quote:Dank je wel, Moonah
Op donderdag 24 juli 2003 15:45 schreef Moonah het volgende:~ verhaal ~
[Dit bericht is gewijzigd door miendobbelsteen op 24-07-2003 16:02]
quote:Ik heb de indruk dat Mien nu doet wat ze nu kan.
Op donderdag 24 juli 2003 15:58 schreef sheila_na_gig het volgende:
Telkens als iemand haar aanraadt om niet bij de pakken neer te gaan zitten en e.e.a. actief aan te pakken, reageert ze woedend (okee, begrijpelijk als ze borderline heeft) en roept dat ze dat allemaal nou eenmaal niet kan. Nee, dan wordt het natuurlijk ook niks.
Ze zit in een voortraject en zal tijdens de 'echte' therapie hopelijk leren beter om te gaan met zichzelf.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:Mensen die je graag willen kennen prikken toch al door je heen, I would
Op donderdag 24 juli 2003 16:00 schreef miendobbelsteen het volgende:[..]
Ja, ik reageer idd defensief, ben dat onbegrip waar ik al die jaren al tegenaan loop zo spuugzat gewoon!!! Altijd maar op komen draven met hun fuck
En als mensen niet met me om willen gaan, prima!
Vrienden die me écht kennen prikken wel door mijn houding heen
quote:Mien, als je het niet trekt, kun je hier maar beter niet meer posten over borderline.
Op donderdag 24 juli 2003 16:00 schreef miendobbelsteen het volgende:
Ja, ik reageer idd defensief, ben dat onbegrip waar ik al die jaren al tegenaan loop zo spuugzat gewoon!!! Altijd maar op komen draven met hun fuck
Dat onbegrip blijft er tóch.
Het belangrijkste is dat de mensen om jou heen je begrijpen.
Wat wildvreemden ervan vinden boeit toch eigenlijk niet zo?
Ik relativeer maar ff voor je...
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:Echt niet lullig bedoelt, maar volgens mij kan een flinke schop wel degelijk een hoop goeddoen.
Op donderdag 24 juli 2003 15:27 schreef miendobbelsteen het volgende:[..]
Ben blij dat ik jou niet in mijn vriendenkring heb, jeetje, wat een debiele opmerkingen zeg
Ergens in dit topic staat dat het wel degelijk met een bepaald stofje te maken heeft wat het denken zo maakt.
Ik verzin het niet ofzo en denk ook niet de hele dag aan mijn problemen, heb er ook goede dagen tussen zitten hoor
[..]
Ik ken meer mensen die een vergelijkbaar patroon hadden, overliepen van zelfbeklag en er echt niet meer uitkwamen (waaronder ikzelf jaren geleden)... en een flinke keiharde schop onder den hol doet dan 99 vd 100 keer 1000 keer meer goed dan alle 'goedbedoelde' en lieve adviezen.
Om een patroon te doorbreken helpt zachtjes aaien niet, een patroon moet je doormidden schoppen.
En het serotonineniveau is geen excuus voor alle denkpatronen... verre van dat zelfs.
