quote:ze wordt niet depri van haar zoontje hoor
Op vrijdag 11 juli 2003 22:14 schreef jadelovespat het volgende:
Je kan toch nooit depri raken van zo'n schatje.
quote:ik spreek uit eigen ervaring btw
Op vrijdag 11 juli 2003 22:35 schreef Vivi het volgende:
['therapeutisch' verhaal]
mag ik vragen welke ervaring jou ertoe brengt te denken dat jouw visie dus klopt? Want al heb je gelijk en werkt die 'schop-onder-de-kont'-therapie, denk je dan -met jouw ervaring- dat jouw reactie op deze manier hier helpt?
Ik wil niet zeggen dat die van mij dat wel doen (want zoals ik een post of 10 terug al schreef, ik denk dat niemand hier kundig genoeg is om ook maar iets blijvend aan haar klachten te veranderen; daar helpen geen 48 adviezen of 300 complimenten tegen), maar ik probeer wel begrip en respect te bewaren. En niet omdat Mien nou toevallig een vriendin is, maar dat doe ik ook bij mensen die ik niet ken en in een voor mij onvoorstelbare situatie zitten. Was ook niet altijd zo hoor.
Ben in het verleden ook heel cynisch geweest over bijv. mensen met een depressie. Kende iemand die echt zwaar zwaar depressief was en dit af en aan al jaaaren en jarenlang (>15 jaar!). Moest eigenlijk opgenomen worden maar vormde geen bedreiging voor zichzelf (dat doe je pas wanneer je een keer hersendood door bloedverlies bent gevonden na het doorsnijden van je polsen, een beetje krassen met een mesje is niet genoeg meer) of de omgeving (kwam jarenlang bed/deur niet uit dus nee; weinig gevaar..).
Geen hulp accepteren, uren, nachten praten die nut lijken te hebben tot de volgende dag.. enige hulp die wel welkom was, was opruimen teringbende in huis en boodschappen halen). En als ze dan eindelijk zover was dat ze op eigen initiatief hulp zocht en zich liet opnemen (waar ze zich veelal eerst jaren naartoe werkte), verliet ze deze meestal (ja; meermalen) binnen 3 weken weer omdat ze "zich er niet thuisvoelde". Ik heb toen ook regelmatig gedacht 
en kon me er op een gegeven moment ook echt he-le-maal niks meer bij voorstellen, al mijn inlevingsvermogen was verteerd door dat eeuwige ge-emmer en zelfbeklag. Zei er toen denk ik bijna letterlijk over wat jij net gepost hebt.
Totdat ik zelf ook eens met depressie geconfronteerd werd, welliswaar veel minder extreem.. maar toch op een manier die me deed beseffen dat ik in de toekomst nooit meer zo laatdunkend zou denken over mensen met een aandoening die ik niet begrijp. Wat dat betreft kan ik me dus jouw 'ervaring' niet voorstellen, want dan zou je denk ik toch je woorden anders gekozen hebben
quote:Mensen die het nooit overkomen is, zullen altijd met onebegrip reageren. Ze vinden dat je je aanstelt, je moet maar gaan werken, je moet je er maar overheen zetten. Het is een ziekte die je niet ziet zitten. Als mensen overduidelijk een gebroken been hebben, is iedereen vol medeleven , omdat ze de breuk dan kunnen ZIEN. Als de breuk van binnen zit en je persoonlijkheid een flinke deuk heeft opgelopen en gerepareerd moet worden, kan niemand dat zien, begrijpen ze dat dus niet en zullen het gauw afdoen als 'aanstellerij'.
Op zaterdag 12 juli 2003 00:17 schreef lovelight het volgende:
Totdat ik zelf ook eens met depressie geconfronteerd werd, welliswaar veel minder extreem.. maar toch op een manier die me deed beseffen dat ik in de toekomst nooit meer zo laatdunkend zou denken over mensen met een aandoening die ik niet begrijp. Wat dat betreft kan ik me dus jouw 'ervaring' niet voorstellen, want dan zou je denk ik toch je woorden anders gekozen hebben
Zo zit de maatschappij helaas nou eenmaal in elkaar.
quote:Dat is waar, maar ik blijf erbij dat je zelf als enige daar wat aan kan doen...Natuurlijk heb ik er geen idee van hoe moeilijk iemand het moet hebben die lijdt aan een chronische derpessie, en natuurlijk heeft zo iemand er niets aan als een buitenstaander zegt "life is what you make it"...maar toch blijf ik daar bij. Uiteindelijk zul je zelf moeten proberen iets van het leven te maken...daar heb je verdomd weinig aan als je midden in een zware depressie zit...toch zal denk ik deze gedachte een omslagpunt kunnen zijn om een depressie te kunnen doorbreken.
Op zaterdag 12 juli 2003 01:27 schreef SEMTEX het volgende:[..]
Mensen die het nooit overkomen is, zullen altijd met onebegrip reageren. Ze vinden dat je je aanstelt, je moet maar gaan werken, je moet je er maar overheen zetten. Het is een ziekte die je niet ziet zitten. Als mensen overduidelijk een gebroken been hebben, is iedereen vol medeleven , omdat ze de breuk dan kunnen ZIEN. Als de breuk van binnen zit en je persoonlijkheid een flinke deuk heeft opgelopen en gerepareerd moet worden, kan niemand dat zien, begrijpen ze dat dus niet en zullen het gauw afdoen als 'aanstellerij'.
Zo zit de maatschappij helaas nou eenmaal in elkaar.
Het spijt me voor de tegeltjeswijsheden (zoals dat hier genoemd wordt) maar dit is iets waarbij ik elke dag leef. Ik heb net als ieder ander mijn moeilijkheden gehad en ik zal ze in de toekomst zeker nog gaan krijgen (fact of life) en dat maakt me niet verdrietig of wat dan ook...want hier komt nog zo'n mooie wijsheid "life is full of posibililties"
No offense...zit hier niet om wie dan ook te flamen
Take care
quote:Tuurlijk zit er enige truth in je tegelwijsheden
Op zaterdag 12 juli 2003 01:45 schreef Aschkael het volgende:
ook...want hier komt nog zo'n mooie wijsheid "life is full of posibililties"No offense...zit hier niet om wie dan ook te flamen
Take care
. Het probleem is echter dat iemand die depressief is, die zonnezijde die jij nog wel ziet, niet meer KAN zien, ook al doet hij/zij nog zo zijn/haar best.
quote:Want...
Op vrijdag 11 juli 2003 22:35 schreef Vivi het volgende:
ik spreek uit eigen ervaring btw
Jij hebt ook een psychiatrische stoornis?
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:Inderdaad, als iemand de behoefte heeft om alle shit van zich af te schrijven, moet dat kunnen. Die lui die dat niet aanstaan gaan maar ergens anders naar toe
Op maandag 7 juli 2003 17:39 schreef SEMTEX het volgende:
Edit: niet reageren.Ik herken dit echt ZO goed. Ik was vroeger ook zo op Fok. Was het allemaal zo beu, opende telkens topics over het feit dat ik het zat was. Ik had gewoon 'n uitlaatklep nodig, moest het van me af schrijven. En ook toen kwamen er van die botte kutreacties. Lees het niet, laat de TS in haar waarde
Take life as it comes!! En probeer er het beste van te maken!
In ieder geval sterkte Mien Dobbelsteen!
quote:Eigen ervaring? Heb je het zelf of ken je iemand? Als je het zelf had schreef je deze dingen niet op deze manier op. En iemand kennen met deze specifieke aandoening is niet hetzelfde. Jij kan nl. niet die persoons gedachten lezen en niet snappen wat er in iemand omgaat..
Op vrijdag 11 juli 2003 22:35 schreef Vivi het volgende:[..]
Knip
Verder vind ik dat je heel erg kort door de bocht gaat, feit dat je vind dat mensen hun eigen leven makkelijk in de hand moeten kunnen nemen vertelt mij dat je géén ervaring hiermee hebt en dus ook geen advies of iets dergelijks kunt geven.
quote:my thoughts exactly
Op zaterdag 12 juli 2003 08:04 schreef DarkElf het volgende:[..]
Eigen ervaring? Heb je het zelf of ken je iemand? Als je het zelf had schreef je deze dingen niet op deze manier op. En iemand kennen met deze specifieke aandoening is niet hetzelfde. Jij kan nl. niet die persoons gedachten lezen en niet snappen wat er in iemand omgaat..
Verder vind ik dat je heel erg kort door de bocht gaat, feit dat je vind dat mensen hun eigen leven makkelijk in de hand moeten kunnen nemen vertelt mij dat je géén ervaring hiermee hebt en dus ook geen advies of iets dergelijks kunt geven.
Die zat ruim 1,5 jaar thuis, in een depressie, kon niets wilde niets etc etc.
Verwachtte dat de therapie uit zichzelf zou gaan werken, en als hij zich niet binnen een bepaalde tijd beter voelde, schopte hij de therapie aan de kant.
Alles wat er mis ging in zijn leven, wijtte hij aan de depressie ("zie je wel", "ja maar dat komt omdat..")
Adviezen van ons sloeg hij kwaad in de wind ("jij weet niet hoe het is, dus jij moet je mond houden" "ik heb een depressie, ik kán dat niet")
Totdat die schop onder de kont kwam van een "buitenstaander", nu eens een flink boze reactie, ipv altijd maar begripvolle, het advies om tenmiste te begínnen met een paar uurtjes werken in de week, om zélf eens initiatief te tonen, niet zich te verschuilen achter het ziektebeeld..en die schop, die hielp, dat was dus wél degelijk het begin naar volledig herstel 
En die schop?
Die kwam van de pyschologe
En nu geeft hij ook toe dat het voor deels ook gewoon makkelijk en veilig was om zich vast te klampen aan dat gevoel, dat hij wel degelijk soms zijn ziektebeeld als excuus gebruikte om maar helemaal niets meer te proberen, alles bij voorbaat af te wijzen.
Natuurlijk is dit niet voor iedereen geldend, maar ik zie ook hier op FOK bepaalde mensen, die zich lijken te koesteren in hun aandoening, het wordt een soort veilige haven waarz e zich in terug kunnen trekken.
quote:Ja waaronder BPS.
Op zaterdag 12 juli 2003 02:00 schreef Moonah het volgende:[..]
Want...
Jij hebt ook een psychiatrische stoornis?
Vandaar mijn reactie.
quote:Orac=Vivi?
Op zaterdag 12 juli 2003 12:01 schreef Orac het volgende:[..]
Ja waaronder BPS.
Vandaar mijn reactie.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:Niet dat ik weet
Op zaterdag 12 juli 2003 02:00 schreef Moonah het volgende:[..]
Want...
Jij hebt ook een psychiatrische stoornis?
Maar ik ben wel een keer ernstig depressief geweest, in die mate dat ik medicijnen moest gaan slikken en aan automutilatie deed. Ook had ik last van angstaanvallen en noem maar op.
Ik weet niet of dat onder 'tijdelijke psychiatrische stoornis' valt?
Dit is allemaal al 10 jaar geleden hoor, als ik het zo schrijf kan ik me niet meer voorstellen dat ik die persoon was, maar iig, ik zag het niet zitten om de rest van mijn leven 'zo' te zijn, ben dus op eigen initiatief met de medicijnen gestopt en heb mezelf beloofd me niet meer te laten meeslepen door mijn eigen gevoelens.
En ik ben er alleen maar beter op geworden, terwijl ik ook nog jarenlang in dat hulpverleningscircuitje had kunnen blijven rondwentelen, dat weet ik zeker.
De hele dag mensen om je heen die jouw 'ziekte' bevestigen maken imo dat het een soort bestaansrecht krijgt voor jezelf, het is natuurlijk ook wel een veilig excuus om te hebben soms..en dat zag ik niet zitten, ik wil zo niet zijn, dus heb ik ervoor gekozen niet zo te zijn.
Ik heb nog steeds wel eens wat 'duistere buien'en/of stemmingswisselingen, maar ik ben gewoon 'hard' voor mezelf en geef er niet aan toe.
En dat geeft mij veel meer zelfrespect dan 1000 therapieen kunnen, maar goed, dat ben ik, en voor een ander zal het wel heel anders zijn.
[Dit bericht is gewijzigd door Vivi op 12-07-2003 16:06]
quote:Nee dat ben ik niet. Mijn reply staat hierboven
Op zaterdag 12 juli 2003 12:35 schreef Moonah het volgende:[..]
Orac=Vivi?
quote:Ik denk (misschien heb ik het mis) dat dit verhaal in R&P niet zo goed valt, daarom wil ik even positief reageren: ik denk er precies zo over.
Op zaterdag 12 juli 2003 16:03 schreef Vivi het volgende:
ik zag het niet zitten om de rest van mijn leven 'zo' te zijn, ben dus op eigen initiatief met de medicijnen gestopt en heb mezelf beloofd me niet meer te laten meeslepen door mijn eigen gevoelens.En ik ben er alleen maar beter op geworden, terwijl ik ook nog jarenlang in dat hulpverleningscircuitje had kunnen blijven rondwentelen, dat weet ik zeker.
Bij mij heeft de behandeling wel aangeslagen maar er zijn momenten (spanningen die het ook weer kunnen triggeren), alleen moet je er mee om leren gaan , ik denk trouwens dat depressie en Borderline een heel apart gedeelte zijn die je niet met elkaar kan vergelijken . Bij Borderline komt zoveel meer kijken dan alleen depressies en dat is voor de omgeving soms wat moeilijker te begrijpen.
Kijk voor mezelf weet ik heb Borderline maar momenteel is het hanteerbaar en moet ik gewoon meer op mijn eigen grenzen letten wat ik aan kan en niet en er ook niet overheengaan, maar dat wil niet zeggen dat het over is.
quote:Ja maar pas op. Er is zo'n groot grijs gebied, ook bij borderline of misschien moet ik zelfs zeggen juist bij borderline. Daar komt de naam borderline zelfs vandaan
Op zaterdag 12 juli 2003 16:44 schreef addicted_to_jellybeans het volgende:
Kijk voor mezelf weet ik heb Borderline maar momenteel is het hanteerbaar en moet ik gewoon meer op mijn eigen grenzen letten wat ik aan kan en niet en er ook niet overheengaan, maar dat wil niet zeggen dat het over is.
De halve wereld heeft er trekjes van, sommigen hebben een periode waarin ze zowat alle symptomen ervan vertonen, en stap je op zo'n moment naar een hulpverlener, grote kans dat je dan die diagnose krijgt. En een van de gevaren van de hulpverlening vind ik dat de kans bestaat dat je je gaat 'gedragen naar je diagnose'. Zelfde verhaal bij depressie, ook al zo'n enorm breed begrip dat een groot grijs gebied om zich heen heeft.
Ik denk echt dat er mensen zijn die nu al jarenlang ronddobberen in de hulpverlening bij wie dat niet had gehoeven. Ik denk zelfs dat dat er tamelijk veel zijn. En tegelijkertijd heb ik -in mijn omgeving althans- nog niemand die jarenlang ronddobbert in de hulpverlening daarop vooruit zien gaan. Nu heb ik het niet over een korte assertiviteitscursus oid, daar zijn veel mensen bij gebaat. Maar dat gehobbel van diagnose naar diagnose, therapievorm naar therapievorm, medicijn naar medicijn...het is goed dat er hulpverlening is, voor mensen die echt 'te ver heen' zijn of gewoon 'echt gek' maar wie in principe redelijk normaal is en het gewoon tijdelijk erg moeilijk heeft kan, vrees ik, die tijdelijke moeilijke periode ernstig 'oprekken' en misschien zelfs de symptomen ook erger laten worden door zichzelf 'neer te leggen bij de diagnose' en zich in dat circuit onder te dompelen.
En dan ben je er naar mijn idee inderdaad meer bij gebaat als je besluit 'dat je hier geen zin meer in hebt', je leven er niet meer door wilt laten bepalen, je er niet meer door wilt laten overweldigen. Tuurlijk betekent dat niet dat het over is. Maar je boekt in elk geval wel een enorme vooruitgang, wat ik bij bovengeschetst traject nogal betwijfel.
[disclaimer] Zal ongetwijfeld kort door de bocht zijn -ik sta er ook op mijn werk om bekend dat ik niet goed ben in het diplomatiek en genuanceerd verwoorden van dingen- maar ik weet wel waarover ik praat, heb af en toe echt behoorlijk diep gezeten en heb (zelf en bij vrienden/familie) genoeg van de hulpverlening gezien om er wat over te kunnen zeggen.[/disclaimer]
quote:Terecht, want het is hoe dan ook -of het nou een psychiatrische aandoening is of 'slechts' psychologisch- iets negatiefs. Het kiezen voor 'niet jezelf zijn' (want daar komt het op neer) is een keuze die je rationeel gezien wel makkelijk kan maken, echter; om voortdurend tegen je gevoel in te moeten gaan boksen kan je niet alsmaar vol blijven houden, je wordt er dood en doodmoe van. Het moet vanuit jezelf komen. Voordat het positieve, 'het ander mens zijn', eigen is gemaakt, daar gaat heel wat tijd over heen, als dat al lukt. Zo niet, dan is het een kwestie van je leven zo aan te passen dat je er het minst last van hebt.
Op zaterdag 12 juli 2003 16:03 schreef Vivi het volgende:
De hele dag mensen om je heen die jouw 'ziekte' bevestigen maken imo dat het een soort bestaansrecht krijgt voor jezelf, het is natuurlijk ook wel een veilig excuus om te hebben soms..en dat zag ik niet zitten, ik wil zo niet zijn, dus heb ik ervoor gekozen niet zo te zijn.
Die keuze voor 'een ander mens zijn' dien je dan ook echt oprecht te kunnen maken. Daarbij; je bent geen bordeliner, je bent immers niet zo geboren (hoogstens de aanleg), maar je hébt het. Weliswaar verweven in je persoonlijkheid, maar je hebt het 'slechtst'. Dat scheelt denk ik.
Misschien heeft Mien_Dobbelsteen het geluk dat ze een zoontje heeft, ze kan het misschien voor hem doen als ze het voor zichzelf niet zou kunnen opbrengen.
En verder weet ik geen fuck van bordeline dus ik kan alleen maar heel veel succes en sterkte wensen aan de topicstarter. 
quote:Precies.
Op zaterdag 12 juli 2003 17:18 schreef fokje het volgende:Daarbij; je bent geen bordeliner, je bent immers niet zo geboren (hoogstens de aanleg), maar je hébt het. Weliswaar verweven in je persoonlijkheid, maar je hebt het 'slechtst'.
Ik heb er dan ook een gruwelijke hekel aan als mensen zichzelf 'bordie' noemen.
(Ja echt, ze bestaan.
)
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:Bij heeft het wel degelijk geholpen niet doordat ik me naar het labeltje ging leven maar meer door juist het inzicht in de stoornis te krijgen er mee om te gaan. Wat betreft heeft het labeltje wel geholpen maar na een jaar vonden ze mij ook weer klaar om het zonder therapie aan te kunnen en dat lukt me aardig . Ik bekijk trouwens de hulpverlening niet als iets wat foutloos is hoor , ik weet zelfs ook dat er wel degelijk fouten gemaakt worden. Maar bij mijn therapie moet ik zeggen dat de hulpverlening heeft geholpen maar voor een groot gedeelte ikzelf verantwoordelijk ben.
Op zaterdag 12 juli 2003 17:11 schreef sheila_na_gig het volgende:[..]
Ja maar pas op. Er is zo'n groot grijs gebied, ook bij borderline of misschien moet ik zelfs zeggen juist bij borderline. Daar komt de naam borderline zelfs vandaan
De halve wereld heeft er trekjes van, sommigen hebben een periode waarin ze zowat alle symptomen ervan vertonen, en stap je op zo'n moment naar een hulpverlener, grote kans dat je dan die diagnose krijgt. En een van de gevaren van de hulpverlening vind ik dat de kans bestaat dat je je gaat 'gedragen naar je diagnose'. Zelfde verhaal bij depressie, ook al zo'n enorm breed begrip dat een groot grijs gebied om zich heen heeft.Ik denk echt dat er mensen zijn die nu al jarenlang ronddobberen in de hulpverlening bij wie dat niet had gehoeven. Ik denk zelfs dat dat er tamelijk veel zijn. En tegelijkertijd heb ik -in mijn omgeving althans- nog niemand die jarenlang ronddobbert in de hulpverlening daarop vooruit zien gaan. Nu heb ik het niet over een korte assertiviteitscursus oid, daar zijn veel mensen bij gebaat. Maar dat gehobbel van diagnose naar diagnose, therapievorm naar therapievorm, medicijn naar medicijn...het is goed dat er hulpverlening is, voor mensen die echt 'te ver heen' zijn of gewoon 'echt gek'
En dan ben je er naar mijn idee inderdaad meer bij gebaat als je besluit 'dat je hier geen zin meer in hebt', je leven er niet meer door wilt laten bepalen, je er niet meer door wilt laten overweldigen. Tuurlijk betekent dat niet dat het over is. Maar je boekt in elk geval wel een enorme vooruitgang, wat ik bij bovengeschetst traject nogal betwijfel.
[disclaimer] Zal ongetwijfeld kort door de bocht zijn -ik sta er ook op mijn werk om bekend dat ik niet goed ben in het diplomatiek en genuanceerd verwoorden van dingen- maar ik weet wel waarover ik praat, heb af en toe echt behoorlijk diep gezeten en heb (zelf en bij vrienden/familie) genoeg van de hulpverlening gezien om er wat over te kunnen zeggen.[/disclaimer]
quote:Ja, zag het eerder ook al voorbij komen. Grove denkfout, vraag me zelfs af of het niet heel erg destructief is om jezelf zo te zien. Maar misschien is het juist een bordeline-trekje om dat ervan te maken. (en meteen ook het negatieve aspect van het stickertje-plakken, buiten het medische om.)
Op zaterdag 12 juli 2003 17:23 schreef Moonah het volgende:[..]
Precies.
Ik heb er dan ook een gruwelijke hekel aan als mensen zichzelf 'bordie' noemen.
(Ja echt, ze bestaan.
quote:Ben blij om dat te horen!! Dacht ff dat ik de enige was die daar een hekel aan had.
Op zaterdag 12 juli 2003 17:23 schreef Moonah het volgende:[..]
Precies.
Ik heb er dan ook een gruwelijke hekel aan als mensen zichzelf 'bordie' noemen.
(Ja echt, ze bestaan.
quote:verschrikkelijk, hoezo jezelf een label opplakken en in stand houden?
Op zaterdag 12 juli 2003 17:23 schreef Moonah het volgende:[..]
Precies.
Ik heb er dan ook een gruwelijke hekel aan als mensen zichzelf 'bordie' noemen.
(Ja echt, ze bestaan.
afschuwelijke hekel aan 
quote:Ik ben eigk reuze blij dat ik mezelf geen borderliner meer hoef te noemen
Op zaterdag 12 juli 2003 17:23 schreef Moonah het volgende:[..]
Precies.
Ik heb er dan ook een gruwelijke hekel aan als mensen zichzelf 'bordie' noemen.
(Ja echt, ze bestaan.
het is moeilijk te zeggen of je borderline hebt, omdat het om veel verschillende dingen gaat, waar je er een aantal van moet hebben... maar dan ook nog eens in een bepaalde mate...
mijns inziens is het ook een modeverschijnsel en moet je dus oppassen met wat mensen tegen je zeggen... zelfs de professionals...
ik loop zelf al een tijdje bij psychiaters, heb intern gezeten in een psychotherapeutische inrichting en er wordt overwogen me in een psychiatrische te dumpen, maar het enige dat ik aan het doen ben is klachtenbrieven schrijven...
staar je dus niet blind op benamingen, maar blijf dicht bij je gevoel en je gedachten... wat voel je? op welke momenten? wat heeft het getriggerd?
dat soort zaken... laat je vooral niet in een hokje stoppen...
en: onthou de GOEDE dingen, hoe cliché het ook is...
