quote:Geweldig ! Ben het met je eens dat het allemaal overtrokken word, maar denk niet dat ie dit serieus meent
Op woensdag 25 juni 2003 15:55 schreef zodiakk het volgende:-edit-
[b]GRMBL!
quote:Dat heeft'ie ook maar gejat van enkele grootheden voor hem.
Op dinsdag 15 juli 2003 09:50 schreef shmoopy het volgende:
Zijn jongste dochter was een collega van me.
Die vertelde dat ze wel eens dingen aan hem vroeg, dingen over hem wilde weten, waarop zijn antwoord dan was: "Als je iets over me wil weten, moet je mijn boeken maar lezen."Dan ben je best een malloot.
quote:Gaan we nog bashen of hoe zit dat?
Op vrijdag 18 juli 2003 13:41 schreef Ringo het volgende:
...
iedereen die een borstbeeld van zichzelf laat maken is, jawel, waarlijk een eikel...
ouwe pijpzuiger
quote:Kut...
Op maandag 21 juli 2003 14:05 schreef casparclaasen het volgende:
iedereen die een borstbeeld van zichzelf laat maken is, jawel, waarlijk een eikel...
Het nieuwe prachtboek van de intellectueel H.M.
gaat niet over God, niet over de Liefde,
niet over de Dood.
Het gaat over een zeepbel die uiteenspat.
Men noemt dit werk: 'sterk autobiografies.'
Gerard Reve
Ik heb het geweten toen ik dat onzalige geschrift meenam in de trein. Ik verveelde me stierlijk aan het saaie Hollandse landschap en na een innerlijke strijd pakte ik vol schaamte het pompeuze boek uit mijn tas en begon te lezen. Maar zodra ik het boek opensloeg drongen er allerlei spookbeelden zich aan mij op, als rondfladderende demonen bestookten ze me. Ik zag het meisje schuin tegenover al denken "Goh, hij leest Mulisch". Ik zie het gezin aan de andere kant van het gangpad minzaam naar me kijken, zelfs de herkauwende runderen in het weiland keken me scheef aan. En dat komt omdat het een gigantisch boek is dat op geen enkele beschaafde wijze valt te verhullen. Ik haat het gewoon, het is alsof Harry Mulisch je een tweede keer in het gezicht mept; niet aleen dwingt hij jou als lezer om te erkennen dat je hem leest, maar ook vind hij zijn ultieme gelijk in het feit dat zelfs zijn grootste hater de publieke vernedering trotseert om hem (hem!) te lezen.
Normaliter zijn boeken van een redelijk formaat, niet al te dik, makkelijk op te bergen. Maar boeken van Mulisch zijn gi-gan-tisch. Elke vorm van privacy wordt hierdoor afgeschoten -'ik kan mijn vingers niet over de titel schuiven, help!' dacht ik nog -, de vadsige pagina's met de aanduiding van het hoofdstuk obstinaat midden bovenaan de pagina. Bah! Ik wil dat niet. Ik wil intellectueel overkomen zonder dat het woord 'Mulisch' op ieders lippen bestorven ligt.
Sindsdien neem ik het boek nooit meer ergens mee naartoe, maar lees ik het enkel als ik de absolute zekerheid hebt dat niemand mij ziet. Ok, ik zou het boek kunnen kaften maar dat druist tegen mijn edele principes in, het is dan net alsof je je moet unsubscriben van een spamlijst waar je jezelf nooit voor hebt ingeschreven. Boeken hoor je stiekem te lezen, de inhoud die je leest moet enkel aan jou, de lezende lezer, zijn betekenis prijsgeven. Het moet niet zo zijn dat anderen, buitenstaanders, betrokken worden in het leesproces en het door hun verderfelijke aanwezigheid perverteren. Mulisch-boeken zijn een reflectie van zijn egotripperij: altijd een maatje groter, altijd wat dikker, net even wat grotere letters, bah. Hij compenseert natuurlijk hiermee de voor hem ondraaglijke gedachte dat hij een slappe schrijver is.
quote:Nou ja, het voordeel daarvan is natuurlijk wel dat je makkelijker overal bij kan.
Op vrijdag 12 september 2003 14:29 schreef zodiakk het volgende:
Weet je wat ook vervelend is? De pure omvang van een Mulisch-boek.
Of bent u niet zo klein van stuk ?
quote:
Op zaterdag 6 september 2003 00:02 schreef larrios het volgende:
AfrekeningHet nieuwe prachtboek van de intellectueel H.M.
gaat niet over God, niet over de Liefde,
niet over de Dood.
Het gaat over een zeepbel die uiteenspat.
Men noemt dit werk: 'sterk autobiografies.'Gerard Reve
Heeft hij dit echt geschreven?
quote:Het gedicht komt uit de bundel 'Zangen van strijd' (1962-1978). Lang geleden geschreven, maar natuurlijk nog steeds toepasselijk.
Op vrijdag 12 september 2003 17:58 schreef Meneer_Aart het volgende:[..]
Heeft hij dit echt geschreven?
In 'Dronkemansgedichten' (1963-1976) vond ik het volgende gedicht nog, hoewel deze wat minder leuk is.
Lethe
Als ik teveel gedronken heb, pis ik des nachts in bed.
Wat een schande voor een man van twee en vijftig.
Toch maakt het weinig uit:
later weet niemand meer behalve God
- als Hij mij niet verwart
met kippeneuker Drolkers of kafeenicht Mulles -
wie ik geweest ben.
Gerard Reve
Mulisch maakt het er naar:
Een filosoof die verwonderd onderzoekt hoe de kosmos in elkaar zit doet me altijd denken aan een lamp die zich verbaasd afvraagt hoe het komt dat de kamer zo mooi verlicht is [Harry Mulisch]
Mulisch is filosoof
toch er flink wat gelezen
Toch, ik ben de slechtse niet, moet ik Mulisch complimenteren in zijn poging er een boeiend alomvattend verhaal van te maken. Ik heb genoten van de sprankelende dialogen van Onno met Max (want het is toch zeker Onno die langer in mijn hoofd bleef hangen), was aangenaam verrast over een aantal passages die in een sterk beeld in mij opriepen, en aangedaan doorde bewoners op Groot-Rechteren die treffend en met plezier omschreven waren. Op die momenten sprankelt Mulisch (wat een niet geringe prestatie is voor zo'n ouwe zak) en weerklinkt een berustende geamuseerdheid over De Wereld door in zijn zinnen.
Niettemin blijft het nog steed een arrogante klootzak die godverdomme moet stoppen na 400 pagina's en niet na 900. 900 pagina's zijn enkel gerechtvaardigd voor de waarlijke Grote Vertellers -zoals bijvoorbeeld Dostojewski- en niet voor die modernistische hondenkeutel die uit het Oosten is komen overwaaien.
[Dit bericht is gewijzigd door zodiakk op 03-11-2003 21:30]
Al vond ik sommige 'intelligente knipogen' wel weer amusant. De moeder van Max die als Auschwitz-nummer 31415 heeft bijvoorbeeld (voor de echte alfa: 3,1415 is dus pi).
quote:Geweldig toch! Kunstenaars zijn altijd excentriek in die opzichten. Ik weet zeker dat ik van al jouw favoriete schrijvers ook wel dit soort argumenten kan oprakelen.
Op woensdag 25 juni 2003 15:55 schreef zodiakk het volgende:GRMBL!
Volgens mij komt het stuk waaruit je gequote hebt uit het jaar kruik, want er wordt nergens de computer in vermeldt, alleen de schrijfmachine.
Buiten het feit of hij nou gek is of niet en drie uur nadenkt over een punt of punt-komma, heb ik je niets horen zeggen over het einderesultaat. Dat is meestal, voornamelijk zijn laatste romans toch wel geniaal te noemen, maar daarover kunnen we beter niet in discussie gaan want dat blijft een verschil van smaak denk ik.
quote:Wat een snaakse vent is die Mulisch toch hè?
Op maandag 3 november 2003 23:02 schreef k_man het volgende:
Toevallig heb ik ook sinds gisteren de OdvH uit. Het einde vond ik wat minder, de nadrukkelijke pogingen van Mulisch om erudiet over te komen en werkelijk overal een diepere betekenis in de dubbele bodem te leggen ook, maar die negerend was het best een aangenaam boek - zij het inderdaad te lang.Al vond ik sommige 'intelligente knipogen' wel weer amusant. De moeder van Max die als Auschwitz-nummer 31415 heeft bijvoorbeeld (voor de echte alfa: 3,1415 is dus pi).
quote:De aanslag is ook een heel fijn boek!
Op maandag 3 november 2003 21:18 schreef zodiakk het volgende:
Omdat ik niet de slechtste ben heb ik in een woeste worsteling met onze grijsaard 'De Ontdekking Van De Hemel' uitgelezen.
That makes you
What you are
quote:De ware beta weet dat de correcte waarde van pi: 3.14159265 is, hetgeen afgerond wordt tot 3,1416. Wat is Mulisch toch een prutser.
Op maandag 3 november 2003 23:02 schreef k_man het volgende:
Toevallig heb ik ook sinds gisteren de OdvH uit. Het einde vond ik wat minder, de nadrukkelijke pogingen van Mulisch om erudiet over te komen en werkelijk overal een diepere betekenis in de dubbele bodem te leggen ook, maar die negerend was het best een aangenaam boek - zij het inderdaad te lang.Al vond ik sommige 'intelligente knipogen' wel weer amusant. De moeder van Max die als Auschwitz-nummer 31415 heeft bijvoorbeeld (voor de echte alfa: 3,1415 is dus pi).
What a day for a daydream.
quote:
Op dinsdag 4 november 2003 09:22 schreef julekes het volgende:
De ware beta weet dat de correcte waarde van pi: 3.14159265 is, hetgeen afgerond wordt tot 3,1416. Wat is Mulisch toch een prutser.
Hij geilt inderdaad op zichzelf (mijn opa en oma kenden hem vrij goed, want hij had verkering met de zus van mijn oma).
Het is overigens een uitstekende schrijver, ik heb genoten van de Ontdekking van de hemel en de Aanslag. Maar zijn boeken zijn ook goed als hij al die onzinfeitjes eens weg;liet!
Geil
Dat Harry een aftandse prutser is die uitsluitend schrijft om zijn via Teleac-cursussen opgedane populair-wetenschappelijke kennis ten toon te spreiden lijkt me duidelijk. Ik heb ooit een poging gedaan om M.'s obscure broddelwerkje Het Zwarte Licht te lezen maar ben al na de eerste drie zinnen afgehaakt.
De enige echte coryfee die zijn generatie heeft voortgebracht is natuurlijk de onvolprezen W.F. Hermans.
Zoals we hem zelf uittentreure hebben mogen horen vertellen.
Een echte Polderschrijver waagt zich niet aan intellectuele veelweterij.
Een echte Polderschrijver haalt het niet in zijn hoofd om te strooien met dure citaten, indrukwekkende namen en ingewikkelde theorieën die ons vlakke denklandschap maar moeilijk kan verdragen.
Een echte Polderschrijver murmelschrijft, in een duidelijke doch verheven domineestaal, het liefst over onbelangrijke, niet ter zake doende, individueel-psychologische liflafjes "die voor iedereen van waarde kunnen zijn".
Onze gelijkheidsmentaliteit (dat gif van gewoon-doen, geïnstitutionaliseerd sinds de Beeldenstormers met bruut geweld het podium van onze cultuur hebben beklommen) stelt dat
1. iedereen moet kunnen begrijpen wat je schrijft
2. je vooral niet moet denken dat je een soort God bent.
Welaan, daar wringt de schoen. Mulisch is ganz nicht interessiert in lezers die nauwelijks de moeite nemen om (al is het voor de literaire lol) over wereldomvattende filosofische terzijdes na te denken. Het is hem worst, dat gemakzuchtige leesgepeupel.
Bovendien ziet hij zichzelf (of de Schrijver zoals een schrijver behoort te zijn) welzeker als een opportune godheid, die schept en daar de wereld vol trots kond van doet.
Mulisch gebruikt het Nederlands omdat het Lot hem daartoe heeft gedwongen. Verder heeft hij van de kaas niets gegeten.
quote:
Op maandag 3 november 2003 21:18 schreef zodiakk het volgende:
Omdat ik niet de slechtste ben en ik het mezelf nooit zou kunnen vergeven als ik Mulisch compleet ongefundeerd aan mijn zwaard rijg, heb ik in een woeste worsteling met onze grijsaard 'De Ontdekking Van De Hemel' uitgelezen. Zoals men al wel is opgevallen, gezien mijn benarde ervaringen in de trein (of 'gele worm' in Mulischiaans idioom), ben ik geen fan van boeken die een absurd formaat hebben. Maar het was niet alleen daardoor dat de 'Ontdekking Van De Hemel' mij maar slechts mild kon boeien, het was ook de pedante schrijfstijl van de heer Mulisch. Als een zwaarlijvige letterfetisjist oreert hij op allerlei lagen over Goethe, Machiavelli en Jezus en flaneert terloops ook nog eens even met zijn kennis van Latijnse vervoegingen. De OvdH is topzwaar, het is alsof de opgeblazen kop van Mulisch als een heliumballon naar de hemel wil rijzen maar ondertussen vergeet dat een klein kind hem aan de kade heeft vastgeknoopt. Daarom blijft OvdH vastzitten in laag-bij-de-grondse pogingen om de wereld om de auteur heen te laten draaien, en niet om die arme Quinten, die daarom plichtmatig als een kartonnen playboy zijn hoofdstukjes doorloopt tot aan zijn noodlot.
Toch, ik ben de slechtse niet, moet ik Mulisch complimenteren in zijn poging er een boeiend alomvattend verhaal van te maken. Ik heb genoten van de sprankelende dialogen van Onno met Max (want het is toch zeker Onno die langer in mijn hoofd bleef hangen), was aangenaam verrast over een aantal passages die in een sterk beeld in mij opriepen, en aangedaan doorde bewoners op Groot-Rechteren die treffend en met plezier omschreven waren. Op die momenten sprankelt Mulisch (wat een niet geringe prestatie is voor zo'n ouwe zak) en weerklinkt een berustende geamuseerdheid over De Wereld door in zijn zinnen.
Niettemin blijft het nog steed een arrogante klootzak die godverdomme moet stoppen na 400 pagina's en niet na 900. 900 pagina's zijn enkel gerechtvaardigd voor de waarlijke Grote Vertellers -zoals bijvoorbeeld Dostojewski- en niet voor die modernistische hondenkeutel die uit het Oosten is komen overwaaien.
. Hulde!Ik heb hier NIETS aan toe te voegen...
|
|
