Ik heb veel vriendinnen, maar er is één type vrouw waar ik nooit echt mee overweg heb gekund: de pick me. Dat zijn vrouwen die nauwelijks of zelfs helemaal geen eisen stellen aan een partner. Hun hele leven lijkt te draaien om gekozen en gevalideerd worden door een man. Om dat doel te bereiken, verdedigen ze soms zelfs ideeën die ingaan tegen hun eigen rechten en belangen.
Het bekendste voorbeeld vind ik Pearl. Pearl is een Amerikaanse conservatieve influencer die voortdurend verkondigt dat vrouwen geen stemrecht zouden moeten hebben, dat vrouwen hun eisen moeten verlagen en dat mannen op vrijwel ieder vlak beter zijn dan vrouwen. Ironisch genoeg lijkt die strategie haar zelf niets op te leveren. Ze is, voor zover bekend, zelf nooit gekozen door de mannen voor wie ze zich voortdurend inzet. Sterker nog, verschillende conservatieve mannen hebben publiekelijk gezegd dat ze haar juist te mannelijk vinden. Los daarvan vraag ik me sowieso af waarom je gekozen zou willen worden door iemand met een MAGA-pet op, maar dat terzijde.
Ik heb ooit een vriendin gehad die wat mij betreft precies in dat patroon terechtkwam. Ze was wanhopig op zoek naar een relatie en zat iedere dag uren op Tinder te swipen. Op een gegeven moment kreeg ze contact met een Belg. Vanaf dat moment reed ze bijna ieder weekend vier uur heen en vier uur terug naar Antwerpen om hem te zien. Ze hadden kort seks en daarna moest ze weer vertrekken. Ze mocht nooit blijven slapen en reed dezelfde dag weer terug naar Nederland.
Ik weet nog dat ze op een dag trots vertelde dat hij haar een doos bonbons had gegeven. Alsof dat het bewijs was dat hij echt om haar gaf. Later bleek dat gewoon een goedkope bonbondoos van de Jumbo te zijn. Dat vond ik eigenlijk tekenend voor de hele dynamiek. Zij was al blij met de allerkleinste kruimels aandacht.
Die relatie hield uiteindelijk geen stand. Niet lang daarna kreeg ze een relatie met een andere man, een stuk jonger dan zijzelf. Ze verdiende goed. Ze was expat en hield dankzij de expatregeling veel geld over. In het begin leek alles prima te gaan, maar zodra ze officieel een relatie hadden, had hij opeens voortdurend geldproblemen. Hij werkte als grafisch designer, maar vreemd genoeg verschenen er ondertussen wel foto's waarop ze zes of zeven keer per jaar samen naar verre bestemmingen gingen. Ik heb het dan niet over een weekendje Parijs of Frankrijk, maar over echte buitenlandse reizen. Het was overduidelijk wie die vakanties betaalde.
Wat ik misschien nog opvallender vond, was dat zij ondertussen tegen iedereen bleef zeggen dat vrouwen hun eisen moesten verlagen. Dat vrouwen die hoge standaarden hadden uiteindelijk voor altijd alleen zouden blijven. Daar ben ik het fundamenteel mee oneens. Ik blijf liever alleen dan dat ik een partner heb die alleen bij me is omdat ik zijn levensstijl financier. En eerlijk gezegd zou ik precies hetzelfde tegen een man zeggen. Waarom zou je een partner willen die vooral geïnteresseerd is in wat jij financieel kunt bieden?
Wat mij fascineert, is waarom sommige vrouwen zo'n sterke pick me-mentaliteit ontwikkelen. Want uiteindelijk levert het ze nauwelijks iets op. Ze trekken vooral mannen aan die op zoek zijn naar iemand van wie ze kunnen profiteren. Ondertussen vervreemden ze van hun vriendinnen, omdat ze voortdurend andere vrouwen bekritisëren en hun eigen relatie verdedigen. En als die relatie uiteindelijk, vaak voorspelbaar, stukloopt, staan ze er alleen voor. De partner is weg, hun sociale netwerk is uitgedund en alles waarvoor ze hun eigen belangen opzij hebben gezet, blijkt uiteindelijk helemaal niets waard te zijn. Dat is misschien wel de grootste ironie van de pick me-mentaliteit.