https://www.rtl.nl/nieuws(...)dafi-libie-overledenquote:
Saif al-Islam Gaddafi, de zoon van de voormalige Libische leider Muammar Gaddafi is overleden. Dat meldde dinsdag het hoofd van zijn politieke team aan het Libische persbureau. De doodsoorzaak van de 53-jarige is nog onduidelijk.
Waar ons nieuws nog voorzichtig is, is bij buitenlandse bronnen al wel veel zekerder over de doodsoorzaak: hij is bij een gerichte aanval om het leven gebracht.
https://www.aljazeera.com(...)ader-killed-in-libyaquote:
Gaddafi’s political team says masked men killed him at his home in Zintan in a ‘cowardly and treacherous assassination’.
De timing en manier waarop de liquidatie is uitgevoerd wijst erop dat er een zware geopolitieke factor in zit, omdat Saif de laatste levensvatbare politieke vuist was die gemaakt kon worden tegen met name Generaal Haftar van het oostelijke blok in Libië. Dat is trouwens die ene waardoor Turkije daar nog actief werd, maar
dat is inmiddels ook afgezwakt en vervangen door voorzichtige toenadering. Het westelijke blok, geleid door Dbeibah, kon eerder al rekenen op de warme steun van Ankara en die
gaat onverminderd door.
Dankzij
de vorderende besprekingen in Parijs is er nu een gerede kans op een stabieler Libië met minder invloed van Rusland, een notoire bondgenoot van Haftar, die nu grote economische belangen in samenwerking met de VS in het vooruitzicht heeft, iets wat weer invloed kan hebben op de migratiestromen vanuit Noord-Afrika naar Zuid-Europa en op diverse islamistische bewegingen die minder speelruimte krijgen.
De zorg is alleen wel dat de belangen alleen economisch blijven en dat er geen oprechte toenadering of blijvende vrede tot stand komt zolang de olie blijft stromen omdat het belang van alle partijen alleen uitgedrukt wordt in geld.
Dit wordt mooi samengevat in deze conclusie uit
dit artikel:
quote:
In 2026, Libya appears on the verge of a new cycle of transitional arrangements. The accumulation of international power balances and multiplicity of stakeholders suggest a decisive outcome leading to a fully-fledged, durable settlement remains unlikely, reinforcing continued management of the Libyan file through an international governance framework. This dynamic is compounded by the Trump administration’s insistence on a highly transactional approach aimed at maximizing economic gains, without a corresponding commitment to a comprehensive political settlement aligned with the UN. Nevertheless, American opportunism – despite narrow calculations – may still yield benefits that can constrain de facto power holders from exercising unchecked control over national wealth. In this sense, it could contribute indirectly to gradually forming more favorable conditions for a broader, representative political settlement reflecting the Libyan people’s interests.
Al met al kan dit dus de aanzet voor spannende en mogelijk positieve verwikkelingen worden.