F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
Waarschijnlijk heeft iedereen het wel eens iemand horen zeggen;
- ik ben een tijd opzoek geweest naar mezelf
- ik weet/wist niet meer wie ik ben/was
- ik wou mezelf ontdekken
- ik moest mezelf terugvinden
- ik kende mezelf niet meer
- ik heb nooit geweten wie ik echt was totdat…
Nu vraag ik me dus oprecht af wat dat allemaal betekend. Voor mezelf is dit zo een abstract iets. Je bent immers al je gehele leven jezelf. Je wil misschien iets anders gaan doen qua werk of slechte gewoontes afleren maar dat is allemaal rationeel en meetbaar. Maar wanneer men bovenstaande begrippen gebruikt en dan vaak ook in combinatie met ver op reis moeten of voor een langeren tijd dan kan ik me daar niks bij voorstellen.
Hoe kun je op zoek gaan naar jezelf als je al je hele leven feitelijk bent wat je lichaam en geest uitdragen, wat gewoon in je zit en jouw gedachten en gedrag zijn. Heeft iemand hier een goede uitleg voor of dit zelf ervaren?
- ik ben een tijd opzoek geweest naar mezelf
- ik weet/wist niet meer wie ik ben/was
- ik wou mezelf ontdekken
- ik moest mezelf terugvinden
- ik kende mezelf niet meer
- ik heb nooit geweten wie ik echt was totdat…
Nu vraag ik me dus oprecht af wat dat allemaal betekend. Voor mezelf is dit zo een abstract iets. Je bent immers al je gehele leven jezelf. Je wil misschien iets anders gaan doen qua werk of slechte gewoontes afleren maar dat is allemaal rationeel en meetbaar. Maar wanneer men bovenstaande begrippen gebruikt en dan vaak ook in combinatie met ver op reis moeten of voor een langeren tijd dan kan ik me daar niks bij voorstellen.
Hoe kun je op zoek gaan naar jezelf als je al je hele leven feitelijk bent wat je lichaam en geest uitdragen, wat gewoon in je zit en jouw gedachten en gedrag zijn. Heeft iemand hier een goede uitleg voor of dit zelf ervaren?
P.s. Ik snap dat je soms door bepaalde gebeurtenissen of in fases van je leven je anders of wat verloren kan voelen maar op dat moment ben je gewoon nog steeds je echte zelf maar dan in een andere fase of gemoedstoestand waar je weer even uit moet komen. Maar om het dan te omschrijven als iets groots als jezelf verloren zijn of weer op zoek moeten naar jezelf klinkt wat mij betreft best zweverig en alsof je op die momenten niet dezelfde stoffelijke persoon was met dezelfde geest/ziel/hersenen en hetzelfde lichaam. Dat is natuurlijk niet zo.
Ik zou zeggen dat je dan kwijt bent zoals je jezelf kent: je gewoontes, je manieren van reageren op situaties, je ambities in je leven; je grip op het leven. Zoals je in betere tijden gewend was jezelf te ervaren.quote:Op vrijdag 30 januari 2026 20:58 schreef GerryDV het volgende:
P.s. Ik snap dat je soms door bepaalde gebeurtenissen of in fases van je leven je anders of wat verloren kan voelen maar op dat moment ben je gewoon nog steeds je echte zelf maar dan in een andere fase of gemoedstoestand waar je weer even uit moet komen. Maar om het dan te omschrijven als iets groots als jezelf verloren zijn of weer op zoek moeten naar jezelf klinkt wat mij betreft best zweverig en alsof je op die momenten niet dezelfde stoffelijke persoon was met dezelfde geest/ziel/hersenen en hetzelfde lichaam. Dat is natuurlijk niet zo.
Die ben je toch niet kwijt dan. Je bent gewoon nog jezelf maar zit er even anders in, is niet alsof je ineens een ander persoon bent. Je weet ook hoe je eerder was en met dingen omging dus in die zin hoef je niet te zoeken, dat weet je al. Als mensen dit zeggen klinkt het vaak alsof ze vooraf een blanco persoon waren zonder levenservaring of zonder enige identiteit en dat ze dat dan op latere leeftijd op 1 pf andere manier ergens in gaan zoeken. En vooral die begrijp ik niet of kan ik niet in komen.quote:Op vrijdag 30 januari 2026 21:21 schreef Boca_Raton het volgende:
[..]
Ik zou zeggen dat je dan kwijt bent zoals je jezelf kent: je gewoontes, je manieren van reageren op situaties, je ambities in je leven; je grip op het leven. Zoals je in betere tijden gewend was jezelf te ervaren.
Je erváárt het niet zo. Jweet dat je zo niet bent.quote:
[..]
Die ben je toch niet kwijt dan. Je bent gewoon nog jezelf maar zit er even anders in, is niet alsof je ineens een ander persoon bent. Je weet ook hoe je eerder was en met dingen omging dus in die zin hoef je niet te zoeken, dat weet je al. Als mensen dit zeggen klinkt het vaak alsof ze vooraf een blanco persoon waren zonder levenservaring of zonder enige identiteit en dat ze dat dan op latere leeftijd op 1 pf andere manier ergens in gaan zoeken. En vooral die begrijp ik niet of kan ik niet in komen.
Je bent je sleutels kwijt: je hébt ze nog, maar je kunt er even niet bij.quote:
[..]
Die ben je toch niet kwijt dan. Je bent gewoon nog jezelf maar zit er even anders in, is niet alsof je ineens een ander persoon bent. Je weet ook hoe je eerder was en met dingen omging dus in die zin hoef je niet te zoeken, dat weet je al. Als mensen dit zeggen klinkt het vaak alsof ze vooraf een blanco persoon waren zonder levenservaring of zonder enige identiteit en dat ze dat dan op latere leeftijd op 1 pf andere manier ergens in gaan zoeken. En vooral die begrijp ik niet of kan ik niet in komen.
In het algemeen is het een hippe backpack travel naar Nepal waar je naast een berggeit wat yoga gaat doen op een rots waarbij je een reeks kiekjes van jezelf schiet voor je followers op Insta.
Soortement van writersblock.quote:
[..]
Je bent je sleutels kwijt: je hébt ze nog, maar je kunt er even niet bij.
Dit is dichterbij:quote:
In het algemeen is het een hippe backpack travel naar Nepal waar je naast een berggeit wat yoga gaat doen op een rots waarbij je een reeks kiekjes van jezelf schiet voor je followers op Insta.
LIF / Tijdelijk werken en wonen bij een boer?
In de file voor die rots met allemaal andere hippe backpackers en een selfiestick.quote:
In het algemeen is het een hippe backpack travel naar Nepal waar je naast een berggeit wat yoga gaat doen op een rots waarbij je een reeks kiekjes van jezelf schiet voor je followers op Insta.
quote:
[..]
In de file voor die rots met allemaal andere hippe backpackers en een selfiestick.
Echt he!
We zitten tenslotte in F&L
Een echt lange langzame treinreis náár of in een ver land is imho een dikkere aanrader dan de bestemming die de reis heeft. Het heeft wel iets therapeutisch ook met het eeuwige gekletter. Alleen zijn met je gedachten, soms afvragend hoe het leven van een medepassagier eruit zou kunnen zien. Over het leven in het algemeen. Nuttige verveling.
Ik heb alleen daar al een handvol zeer goede kennissen opgedaan. Was allemaal nog redelijk voor het smartphonetijdperk.
Een echt lange langzame treinreis náár of in een ver land is imho een dikkere aanrader dan de bestemming die de reis heeft. Het heeft wel iets therapeutisch ook met het eeuwige gekletter. Alleen zijn met je gedachten, soms afvragend hoe het leven van een medepassagier eruit zou kunnen zien. Over het leven in het algemeen. Nuttige verveling.
Ik heb alleen daar al een handvol zeer goede kennissen opgedaan. Was allemaal nog redelijk voor het smartphonetijdperk.
Ik denk dat die mensen het gevoel hebben dat ze hun leven nog niet op de rit hebben zoals dat voor hen weggelegd is. In de tegenwoordige Westerse wereld van bijna onbeperkte mogelijkheden ervaren mensen keuzestress: als ik voor studie/carrière/whatever X kies, dan sluit deur Y voor mij.quote:
[..]
Als mensen dit zeggen klinkt het vaak alsof ze vooraf een blanco persoon waren zonder levenservaring of zonder enige identiteit en dat ze dat dan op latere leeftijd op 1 pf andere manier ergens in gaan zoeken.
En misschien is het ook een soort goedpraten voor zichzelf en/of hun omgeving als ze een tijd niet productief zijn geweest qua studie of werk. Het is natuurlijk veel fijner om op een verjaardag (of bij een sollicitatiegesprek) te kunnen vertellen dat je jezelf hebt gezocht en gevonden, dan dat je gewoon een jaar aan het flierefluiten bent geweest.
Ik denk dat het pakweg 100 jaar geleden een stuk minder voorkwam. Toen werd je gewoon geacht de boerderij/bakkerij/whatever van je ouders voort te zetten, klaar.
Wat mensen vaak bedoelen met "zichzelf kwijtraken", is dat ze door verwachtingen van anderen of sociale druk een masker zijn gaan dragen dat niet meer past bij hun innerlijke kompas. Je bent dan wel fysiek aanwezig maar je acties en keuzes voelen niet meer authentiek. Alsof je op de automatische piloot een rol speelt in iemands andere film.
Die verre reizen zijn vaak een drastische manier om alle ruis en dagelijkse patronen weg te filteren zodat je weer kunt horen wat je eigen geest eigenlijk wil zonder invloed van buitenaf. Het gaat dus minder om het "vinden" van een verborgen schat en meer om het afpellen van laagjes die er gaandeweg zijn opgestapeld.
Die verre reizen zijn vaak een drastische manier om alle ruis en dagelijkse patronen weg te filteren zodat je weer kunt horen wat je eigen geest eigenlijk wil zonder invloed van buitenaf. Het gaat dus minder om het "vinden" van een verborgen schat en meer om het afpellen van laagjes die er gaandeweg zijn opgestapeld.
Als mens heb je nu eenmaal een identiteit en die is niet vast, maar loopt vaak wel achter op wat bij je past of bij je hoort. Het is vaak lastig om te weten wat je zelf wilt of voelt, omdat zoveel van die identiteit je is aangeleerd door de maatschappij en je ouders en omdat het soms pijn doet om daarvan af te wijken. En ook omdat een groot deel van ons leven is gebaseerd op die identiteit, bijvoorbeeld je relatie, vriendschappen en je werk.quote:
Waarschijnlijk heeft iedereen het wel eens iemand horen zeggen;
- ik ben een tijd opzoek geweest naar mezelf
- ik weet/wist niet meer wie ik ben/was
- ik wou mezelf ontdekken
- ik moest mezelf terugvinden
- ik kende mezelf niet meer
- ik heb nooit geweten wie ik echt was totdat…
Nu vraag ik me dus oprecht af wat dat allemaal betekend. Voor mezelf is dit zo een abstract iets. Je bent immers al je gehele leven jezelf. Je wil misschien iets anders gaan doen qua werk of slechte gewoontes afleren maar dat is allemaal rationeel en meetbaar. Maar wanneer men bovenstaande begrippen gebruikt en dan vaak ook in combinatie met ver op reis moeten of voor een langeren tijd dan kan ik me daar niks bij voorstellen.
Hoe kun je op zoek gaan naar jezelf als je al je hele leven feitelijk bent wat je lichaam en geest uitdragen, wat gewoon in je zit en jouw gedachten en gedrag zijn. Heeft iemand hier een goede uitleg voor of dit zelf ervaren?
Feitelijk zoeken mensen vaak zichzelf als ze er nog niet aan toe zijn om die vastgeroeste identiteit los te laten.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Het leven is uiteindelijk toch ook gewoon wat het leven brengt? Maar de illusie dat we hier keuzes kunnen maken en de bus missen als die keuze niet wordt gemaakt of dat we verkeerd kiezen of zoiets hebben van "is dit het nou?" ipv dat we naar een hoger niveau van comfort gaan als iets typisch breed welvarends.quote:
[..]
Ik denk dat die mensen het gevoel hebben dat ze hun leven nog niet op de rit hebben zoals dat voor hen weggelegd is. In de tegenwoordige Westerse wereld van bijna onbeperkte mogelijkheden ervaren mensen keuzestress: als ik voor studie/carrière/whatever X kies, dan sluit deur Y voor mij.
En misschien is het ook een soort goedpraten voor zichzelf en/of hun omgeving als ze een tijd niet productief zijn geweest qua studie of werk. Het is natuurlijk veel fijner om op een verjaardag (of bij een sollicitatiegesprek) te kunnen vertellen dat je jezelf hebt gezocht en gevonden, dan dat je gewoon een jaar aan het flierefluiten bent geweest.
Ik denk dat het pakweg 100 jaar geleden een stuk minder voorkwam. Toen werd je gewoon geacht de boerderij/bakkerij/whatever van je ouders voort te zetten, klaar.
En dat we vanuit wat we hebben steeds maar jaloers naar anderen kijken die meer of zelfs minder hebben.
Het meest belachelijke wat ik ooit hoorde is dat mensen vroeger minder stress hadden omdat ze minder complex leefden en meer ritme in hun leven hadden. Dat hele idealiseren van het verleden, de vrolijke foto's en doen alsof we tegenwoordig pas stress hebben uitgevonden is wat er ook breed in de weg staat hier.
Ik denk sowieso dat het wel goed voor veel mensen kan zijn om een lange reis te maken.....zonder fucking mobieltje!
Genieten van wat je ziet, nadenken over je keuzes in het leven, dingen doen zonder dat je gelijk aan je followers zit te denken of hoe je het beste op een foto moet poseren.
Ja, soms zul je prachtige dingen zien waarvan je zou willen dat je er een foto van zou kunnen maken, maar maak er dan een geweldige herinnering van en schrijf het desnoods op. Je zou een DSLR camera mee kunnen nemen, maar dan kun je weer in je valkuilen trappen. Shit, zelfs met opschrijven zou je het met een standpunt kunnen doen om het later online te delen.
Ervaar dingen voor jezelf, niet als iets waar je aandacht en pluimpjes mee kunt krijgen van anderen.
Genieten van wat je ziet, nadenken over je keuzes in het leven, dingen doen zonder dat je gelijk aan je followers zit te denken of hoe je het beste op een foto moet poseren.
Ja, soms zul je prachtige dingen zien waarvan je zou willen dat je er een foto van zou kunnen maken, maar maak er dan een geweldige herinnering van en schrijf het desnoods op. Je zou een DSLR camera mee kunnen nemen, maar dan kun je weer in je valkuilen trappen. Shit, zelfs met opschrijven zou je het met een standpunt kunnen doen om het later online te delen.
Ervaar dingen voor jezelf, niet als iets waar je aandacht en pluimpjes mee kunt krijgen van anderen.
Ik denk dat er vroeger zeker wel stress bestond, maar veelal om andere redenen dan nu.quote:
[..]
Het meest belachelijke wat ik ooit hoorde is dat mensen vroeger minder stress hadden omdat ze minder complex leefden en meer ritme in hun leven hadden. Dat hele idealiseren van het verleden, de vrolijke foto's en doen alsof we tegenwoordig pas stress hebben uitgevonden is wat er ook breed in de weg staat hier.
Toen hoefden ze wellicht niet zoveel na te denken over hun carrière, want de mogelijkheden waren beperkt, en voor vrouwen al helemaal. Daarvoor in de plaats moesten ze van een bescheiden inkomen zien rond te komen met grote gezinnen (geen anticonceptie, geen kinderbijslag/toeslagen). En wat te denken van de stress als iemand ziek werd? Het was toen bijvoorbeeld heel normaal om een kind te verliezen aan longontsteking (geen antibiotica).
Het gaat vele kanten op. Wat de moeilijkheidsgraad is met vergelijken tussen stress nu en vroeger is dat gevoel moeilijk op te graven is uit bronnen en we het verleden vaker extreem romantiseren dan werkelijk schetsen zoals het was. En dat gaat van gevoelens, gewicht op de virtuele schouders tot iets als vervuiling in de allerbreedste zin.quote:
[..]
Ik denk dat er vroeger zeker wel stress bestond, maar veelal om andere redenen dan nu.
Toen hoefden ze wellicht niet zoveel na te denken over hun carrière, want de mogelijkheden waren beperkt, en voor vrouwen al helemaal. Daarvoor in de plaats moesten ze van een bescheiden inkomen zien rond te komen met grote gezinnen (geen anticonceptie, geen kinderbijslag/toeslagen). En wat te denken van de stress als iemand ziek werd? Het was toen bijvoorbeeld heel normaal om een kind te verliezen aan longontsteking (geen antibiotica).
[ Bericht 0% gewijzigd door Beathoven op 31-01-2026 16:20:42 ]
Vroeger leefden de mensen niet, ze zaten voortdurend in de overlevingsstand en de kerk hield ze rustig met "Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw, de hemel en de aarde ..."quote:
Het meest belachelijke wat ik ooit hoorde is dat mensen vroeger minder stress hadden omdat ze minder complex leefden en meer ritme in hun leven hadden. Dat hele idealiseren van het verleden, de vrolijke foto's en doen alsof we tegenwoordig pas stress hebben uitgevonden is wat er ook breed in de weg staat hier.
Is dat zo?quote:
Je bent immers al je gehele leven jezelf.
We zijn als persoon het gekende dat verleden is maar we leven ook in een snel veranderende wereld dat ons vraagt om aanpassen en dat doen we dan ook.
Zo zweverig is het niet hoor.quote:
Maar om het dan te omschrijven als iets groots als jezelf verloren zijn of weer op zoek moeten naar jezelf klinkt wat mij betreft best zweverig en alsof je op die momenten niet dezelfde stoffelijke persoon was met dezelfde geest/ziel/hersenen en hetzelfde lichaam.
Mensen zullen eens moeten afdalen om met het diepste zelf in aanraking te komen wanneer dat hele structuur van gedachten 'dit ben ik' in elkaar dondert.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
persoonlijk lijkt me dat echt verschrikkelijkquote:
We zitten tenslotte in F&L
Een echt lange langzame treinreis náár of in een ver land is imho een dikkere aanrader dan de bestemming die de reis heeft. Het heeft wel iets therapeutisch ook met het eeuwige gekletter. Alleen zijn met je gedachten, soms afvragend hoe het leven van een medepassagier eruit zou kunnen zien. Over het leven in het algemeen. Nuttige verveling.
Ik heb alleen daar al een handvol zeer goede kennissen opgedaan. Was allemaal nog redelijk voor het smartphonetijdperk.
mentions en alerts staan uit, pm/dm mij
Waarom?quote:
[..]
persoonlijk lijkt me dat echt verschrikkelijk
Op
Geen of weinig zelfkennis of daarover twijfelen kan leiden tot identiteitsproblematiek en identiteitscrisis.quote:
Nu vraag ik me dus oprecht af wat dat allemaal betekend.
Dit kan gerelateerd aan van alles zijn en verschillende vormen aannemen maar in brede zin vooral van emotionele aard en het kampen met waarden, normen en hoe dit past in je omgeving en eigenbeeld.
Mensen die hier last van hebben worden ook wel eens ambivalent genoemd... "Am-bi" = van 2 en "valent(ia) = waarde, dus "van 2 waardes zijn". En dan continue te pas en te onpas emotioneel twijfelen welke waarde nu belangrijk is en vooralsnog geen besluit kunnen nemen welke de voorkeur te geven. Of zoekende naar een andere waarde die je nog niet gevonden hebt.
Dus allemaal vragen waar je alleen maar zelf een antwoord op kunt geven. Niet over wat je bent maar wie je emotioneel bent. Waar ligt mijn ware ik, bij dit of bij dat? Dat kunnen 1000 en 1 voorbeelden en vragen zijn en kun je zo gek niet bedenken.
Dat is een sterke basis van je maat maar "jezelf zoeken" is vaak minder een analytische puzzel en meer een grote grote schoonmaak van je hoofd. Naast die emotionele ambivalentie gaat het vooral om het afschudden van de 'moetjes' die je door je ouders of de maatschappij zijn aangepraat tot je de ruis filtert en je eigen stem overhoudt. Je bent eigenlijk een biograaf die probeert een logisch verhaal te breien van alle losse ervaringen, hobby's en fouten uit je verleden. Soms vind je jezelf niet door diep na te denken maar juist door simpelweg dingen te doen en te kijken waarbij je de tijd volledig vergeet. Het is een soort speurtocht naar je eigen handleiding: wat geeft je energie en waar loop je op leeg? Daarbij is de spiegel van anderen onmisbaar want in contact met je omgeving ontdek je pas echt waar jouw grenzen liggen en waar je hart sneller van gaat kloppen. Eigenlijk is het proces geen zoektocht naar een verborgen schat maar eerder het durven accepteren van de rommelige versie van jezelf die er allang is. Je stopt met een rollenspel te spelen en begint te vertrouwen op je eigen kompas ook als dat even alle kanten op zwiept. Uiteindelijk is jezelf vinden simpelweg de rust vinden om niet meer constant iemand anders te willen zijn. Het is een actieve ontdekkingsreis waarbij de weg ernaartoe belangrijker is dan de eindbestemming.quote:
Geen of weinig zelfkennis of daarover twijfelen kan leiden tot identiteitsproblematiek en identiteitscrisis.
Dit kan gerelateerd aan van alles zijn en verschillende vormen aannemen maar in brede zin vooral van emotionele aard en het kampen met waarden, normen en hoe dit past in je omgeving en eigenbeeld.
Mensen die hier last van hebben worden ook wel eens ambivalent genoemd... "Am-bi" = van 2 en "valent(ia) = waarde, dus "van 2 waardes zijn". En dan continue te pas en te onpas emotioneel twijfelen welke waarde nu belangrijk is en vooralsnog geen besluit kunnen nemen welke de voorkeur te geven. Of zoekende naar een andere waarde die je nog niet gevonden hebt.
Dus allemaal vragen waar je alleen maar zelf een antwoord op kunt geven. Niet over wat je bent maar wie je emotioneel bent. Waar ligt mijn ware ik, bij dit of bij dat? Dat kunnen 1000 en 1 voorbeelden en vragen zijn en kun je zo gek niet bedenken.
Dan heb je het al over een crisis, maar dat hoeft het niet te zijn...quote:
Gewoon een positieve manier om te zeggen dat je in een soort van burn out zit?
Een voorbeeld die ikzelf heb ervaren die aansluit...
Initieel ben ik i.v.m. familiaire omstandigheden opgeleid als techneut en jaren in de techniek gewerkt. Daarnaast deed ik ook veel sporten en dat vond ik eigenlijk leuker altijd zeer geïnteresseerd geweest in het functioneren van het menselijk lichaam, biomechanica. Tijdens het sporten vaak geholpen en kreeg dan altijd positieve feedback en werd vaak gevraagd waarom ik daar niet mijn beroep van maakte. Ik dacht dat werken in die sector dan ook veel leuker zou zijn dan in de techniek.
Ik heb het paar jaar geprobeerd, wat opleidingen gevolgd op dat gebied en ben daar tijdens de opleiding en stages mezelf tegengekomen dat dit helemaal niet leuker is. Want werken met mensen is niet alleen maar biomechanisch maar ook voor een groot deel psychologisch. En heb je daar eigenlijk geen keuze zoals je in de privésfeer wel hebt en moet je beroepshalve je eigenwaarde naast je neer kunnen leggen en met mensen kunnen werken die je eigenlijk niet aanstaan. Theoretisch super interessant en praktisch knapte ik er volledig op af. Kon mijzelf daar niet uitschakelen, wanneer ik je niet aardig vind wil ik je helemaal niet helpen en het liefst afstand nemen. Ik raakte in dat werk mezelf kwijt...
Dus mezelf gevonden, ik weet nu wie en wat ik ben, geen mensen mens maar een techneut een machinist... De machine zegt niets terug, heeft geen rare denkbeelden, is niet moeilijk van begrip en kan je niet de kont uit hangen met onnozele vragen. De machine kun je poetsen uitschakelen is altijd dankbaar, mensen niet die blijven maar doorzeiken.
[ Bericht 0% gewijzigd door Watuntrik op 11-02-2026 13:47:14 ]
Misschien bedoelen mensen met “op zoek zijn naar zichzelf” niet dat ze letterlijk niet weten wie ze zijn, maar dat ze een tijdlang geleefd hebben zonder echt stil te staan bij wie ze geworden zijn.
Het leven duwt ons vaak een bepaalde richting op: verwachtingen van familie, werk, relaties, gewoontes. Voor je het weet leef je een leven dat logisch is ontstaan, maar niet per se bewust gekozen.
Op een bepaald moment gaan sommige mensen dan even stilstaan. Ze kijken naar hun leven alsof ze er van buitenaf naar kijken en vragen zich af: past dit eigenlijk nog bij mij?
Die zoektocht is misschien minder een speurtocht naar een verborgen “echte ik”, en meer een poging om weer in gesprek te raken met jezelf. Om te ontdekken welke keuzes echt van jou zijn, en welke je ooit bent gaan volgen zonder dat je het merkte.
Misschien is “jezelf zoeken” uiteindelijk gewoon een manier om te zeggen: ik probeer weer een beetje dichter bij mijn eigen kompas te komen.
Het leven duwt ons vaak een bepaalde richting op: verwachtingen van familie, werk, relaties, gewoontes. Voor je het weet leef je een leven dat logisch is ontstaan, maar niet per se bewust gekozen.
Op een bepaald moment gaan sommige mensen dan even stilstaan. Ze kijken naar hun leven alsof ze er van buitenaf naar kijken en vragen zich af: past dit eigenlijk nog bij mij?
Die zoektocht is misschien minder een speurtocht naar een verborgen “echte ik”, en meer een poging om weer in gesprek te raken met jezelf. Om te ontdekken welke keuzes echt van jou zijn, en welke je ooit bent gaan volgen zonder dat je het merkte.
Misschien is “jezelf zoeken” uiteindelijk gewoon een manier om te zeggen: ik probeer weer een beetje dichter bij mijn eigen kompas te komen.
“Waar taal verdampt, noteer ik het residu.”
Dat betekent gewoon:
Ik zoek naar een nieuw zingeving/invulling van mijn leven.
Is heel normaal om om de zoveel jaar even stil te staan bij of je wel helemaal blij bent met dit of dat je misschien dingen zijn die je liever voor elkaar krijgt dan wat je tot nu toe bij elkaar hebt gesprokkeld.
Dat is alles vanaf "ik wil basgitaarist worden en deel uitmaken van een bandje" tot aan "ik wil weten of ik het leuk vind als iemand een mayonaise fles leeg knijpt in mijn kont terwijl ik met vleeshaken van het plafond hang"
en alles daar tussenin
Ik zoek naar een nieuw zingeving/invulling van mijn leven.
Is heel normaal om om de zoveel jaar even stil te staan bij of je wel helemaal blij bent met dit of dat je misschien dingen zijn die je liever voor elkaar krijgt dan wat je tot nu toe bij elkaar hebt gesprokkeld.
Dat is alles vanaf "ik wil basgitaarist worden en deel uitmaken van een bandje" tot aan "ik wil weten of ik het leuk vind als iemand een mayonaise fles leeg knijpt in mijn kont terwijl ik met vleeshaken van het plafond hang"
en alles daar tussenin
Health In Harmony is een non-profitorganisatie die regenwoudgemeenschappen helpt met gezondheidszorg en duurzame inkomens in ruil voor bosbescherming, en zo tegelijk klimaatverandering en armoede aanpakt. - https://www.healthinharmony.org/
Mensen zijn zo druk bezig met 'zelfontplooiing', met wat vind IK belangrijk in het leven. Ikke ikke ikke.quote:
Dat betekent gewoon:
Ik zoek naar een nieuw zingeving/invulling van mijn leven.
Is heel normaal om om de zoveel jaar even stil te staan bij of je wel helemaal blij bent met dit of dat je misschien dingen zijn die je liever voor elkaar krijgt dan wat je tot nu toe bij elkaar hebt gesprokkeld.
Dat is alles vanaf "ik wil basgitaarist worden en deel uitmaken van een bandje" tot aan "ik wil weten of ik het leuk vind als iemand een mayonaise fles leeg knijpt in mijn kont terwijl ik met vleeshaken van het plafond hang"
en alles daar tussenin
We leven in de hoogtijdagen van het 'Project Ik', waarbij zelfontplooiing de nieuwe religie is geworden en de rest van de wereld een bijzaak. Terwijl we eindeloos analyseren wat wij nodig hebben om gelukkig te zijn, brokkelt het fundament van ons gezamenlijke huis langzaam af. Een land is namelijk geen verzameling losse eilandjes, maar een weefsel dat alleen sterk blijft als we ook naar de buren omkijken. Wanneer stoppen we met die obsessieve zoektocht naar de 'authentieke zelf' en gaan we weer eens op zoek naar de burger in onszelf? Echte zingeving vind je niet in een cursus mindfulness voor gevorderden maar in de verantwoordelijkheid die je neemt voor het collectief. We hebben mensen nodig die zich afvragen wat zij voor de samenleving kunnen betekenen, in plaats van andersom.
Het is tijd dat we de blik van de spiegel naar het raam verplaatsen en zien dat de kracht van een volk in plichtsbesef en solidariteit ligt. Want laten we eerlijk zijn: een maatschappij van louter narcisten heeft geen toekomst maar een gemeenschap met een gezamenlijk doel is onverwoestbaar. Laten we stoppen met graven in ons eigen ego en weer gaan bouwen aan een land waar het 'wij' het wint van het 'ikke'.
|
|
