Ondankbare mensen

De afgelopen jaren merk ik dat mensen steeds ondankbaarder worden. Waar je vroeger nog zag dat mensen waardeerden wat je voor hen deed, lijkt het tegenwoordig alsof iedereen vindt dat alles maar op een vierknopschotel voorgeschoteld moet krijgen en dat het vanzelfsprekend is dat iemand tijd voor ze maakt.

Je ziet het al bij kleine dingen: niet groeten of bedanken in de supermarkt. Niet even je excuseren als je er langs moet, maar gewoon langs duwen. Aan de ene kant zijn mensen dus vooral met zichzelf bezig en niet met hoe ze overkomen in de wereld. Maar het gaat dieper dan dat.

Zo ken ik een incel die al twintig jaar geen relatie heeft gehad. Op een gegeven moment heeft iemand geprobeerd hem voor te stellen aan een vrouw. Ze was misschien wat steviger, maar we hebben het hier echt niet over een Sugar Lee Hooper. Deze vrouw had een buikje, maar daar hield het ook mee op. En toch zei hij: nee, weet ik niet, waarom zou ik met iemand daten die niet mager is? Terwijl hij zelf hier duidelijk het enige restje was.

Of neem de zwerver die hier elke dag bij het station bedelt om geld en boos wordt als je hem maar een paar cent geeft. Dan zegt hij dat hij daar minder dan een paar euro mee kan krijgen om eten te kopen. Die houding dus.

Ik vraag me af hoe het kan dat corona mensen zoveel veranderd heeft. Of waren ze toen ook al zo, maar viel het minder op? Als ik denk aan hoe mensen zich tijdens en na corona zijn gaan gedragen, dan besef ik dat steeds meer mensen zichzelf in het middelpunt van de wereld zijn gaan zetten. Ik ben de prijs, jij moet mij verdienen. Jij moet dankbaar zijn dat je in mijn buurt mag ademen.

Narcisme lijkt verdubbeld op datingapps en in het openbaar. En ook op het werk merk ik dat mensen gefrustreerder zijn, minder geduld voor elkaar hebben en dat de sfeer vijandiger wordt. Managers proberen alleen maar te pushen, en er vallen steeds meer mensen uit. Simpelweg omdat er geen rekening meer met elkaar wordt gehouden.

Voor mijn gevoel is er sinds de coronatijd sprake van een extra vergroting van narcisme. Ik weet niet waarom, want zo lang duurden die lockdowns ook weer niet. De meeste mensen spraken alsnog af in het openbaar. Ik ken weinig mensen die echt volledig afgezonderd waren in die periode, dus dat argument houdt weinig stand.

Feit is dat mensen steeds minder goed gemanierd en ondankbaar zijn geworden. Ze kennen hun plek niet, begrijpen niet hoe ze overkomen in de maatschappij en vinden zichzelf ineens allemaal geweldig, terwijl ze eigenlijk vrij weinig bijdragen. Zie ook de huidige lichting: mannen met podcasts en andere Tate Bros.

Misschien wordt het eens tijd dat mensen weer normaal gaan doen. Dankbaar zijn dat iemand überhaupt moeite doet. Minder bot zijn in het openbaar. Openlijk respect tonen voor andermans tijd en inzet lijkt me toch wel het absolute minimum.

quote:

Op vrijdag 12 december 2025 17:31 schreef Hetekip het volgende:
Mannen zijn sowieso ondankbaar. Ik schaam me er voor dat ik een man ben. Want ik ben best zwak en gevoelig. Het lukt mij niet om gewoon did harde alfa te zijn.

Ik ben Andrew Tate wel dankbaar, die helpt mij en zegt hoe ik moet zijn, maar ik ben er te zwak voor.

Hoewel ik zie dat dit sarcasme is heb je wel gelijk. Veel mannen willen hun moeder, maar dan met het uiterlijk van Jutta. Ze willen niet investeren want mammie deed alles zonder hun input. En tijdens Corona kwamen pick mes aan de deur voor seks dus uit eten gaan willen ze ook niet. M.i. willen al die Tatebros daarom een submissive vrouw.