R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hallo allemaal,
Vanuit een ander topic kwam dit ineens weer allemaal boven bij mij. Mijn pa heeft m'n ma verlaten toen ik +-1 jaar oud was. Daarna ben ik in m'n jeugd om de week het weekend bij m'n pa geweest. In mijn herinneringen waren dat de feest weekenden. Leuke dingen doen, mannenfilms kijken enzovoorts. Achteraf gezien mocht m'n moeder natuurlijk opdraaien voor de zware taken zoals schooldagen en opgroeiende kinderproblemen.
Toen ik +-4 was heeft m'n vader een andere vrouw bezwangert. Dat bleek uiteindelijk een enorme borderliner te zijn, zo erg dat mijn opa aan vaders kant uiteindelijk ingegrepen heeft om mij die weekenden bij hem te houden, omdat hij die nieuwe vrouw niet vertrouwde (iets waar mijn moeder hem nog steeds dankbaar voor is). Afijn, puntje bij paaltje was die borderliner ook snel weg bij hem en wil die jongen (mijn halfbroer) niks met mijn vader te maken hebben. Recent heb ik geleerd dat m'n vader nog wel heeft geprobeerd contact te zoeken, maar alleen afwijzing heeft gekregen. Ergens voel ik me daar in combinatie met het verleden toch wel gekrenkt door.
Verder moet ik er ook niet aan denken dat die aasgier nog aanspraak komt maken op de erfenis als het zo ver is. Zeker omdat die waarde voornamelijk in huizen en auto's zit waar emotionele waarde op zit.
Mijn vraag is dan ook, heeft iemand ook zoiets meegemaakt? Hoe is dat opgelost? Hoe ga je hiermee om?
Vanuit een ander topic kwam dit ineens weer allemaal boven bij mij. Mijn pa heeft m'n ma verlaten toen ik +-1 jaar oud was. Daarna ben ik in m'n jeugd om de week het weekend bij m'n pa geweest. In mijn herinneringen waren dat de feest weekenden. Leuke dingen doen, mannenfilms kijken enzovoorts. Achteraf gezien mocht m'n moeder natuurlijk opdraaien voor de zware taken zoals schooldagen en opgroeiende kinderproblemen.
Toen ik +-4 was heeft m'n vader een andere vrouw bezwangert. Dat bleek uiteindelijk een enorme borderliner te zijn, zo erg dat mijn opa aan vaders kant uiteindelijk ingegrepen heeft om mij die weekenden bij hem te houden, omdat hij die nieuwe vrouw niet vertrouwde (iets waar mijn moeder hem nog steeds dankbaar voor is). Afijn, puntje bij paaltje was die borderliner ook snel weg bij hem en wil die jongen (mijn halfbroer) niks met mijn vader te maken hebben. Recent heb ik geleerd dat m'n vader nog wel heeft geprobeerd contact te zoeken, maar alleen afwijzing heeft gekregen. Ergens voel ik me daar in combinatie met het verleden toch wel gekrenkt door.
Verder moet ik er ook niet aan denken dat die aasgier nog aanspraak komt maken op de erfenis als het zo ver is. Zeker omdat die waarde voornamelijk in huizen en auto's zit waar emotionele waarde op zit.
Mijn vraag is dan ook, heeft iemand ook zoiets meegemaakt? Hoe is dat opgelost? Hoe ga je hiermee om?
Ik geloof dat ik het niet helemaal snap. Waar voel je je precies gekrenkt door? En waarom? En hoe verhoudt dat zich tot aanspraak maken op een erfenis?
Breitling - Instruments for Professionals
Dus je bent best goed met je vader maar je halfbroer niet en ook -zover daar eerlijk wat over te zeggen is als iemand kind was in die tijd- nooit geweest?
Dan snap ik ergens wel dat het geen fijn gevoel geeft als hij toch wat erft.
Ik heb er geen ervaring mee, maar erover praten met je vader lijkt mij een goed idee.
Dan snap ik ergens wel dat het geen fijn gevoel geeft als hij toch wat erft.
Ik heb er geen ervaring mee, maar erover praten met je vader lijkt mij een goed idee.
Wellicht breng ik het nu ook niet helemaal helder. Maar het steekt me persoonlijk dat mijn vader nog contact probeerde te zoeken met mijn halfbroer, terwijl hij mijn moeder heeft verlaten voor die labiele vrouw en mijn halfbroer meerdere malen (al zij het ingegeven door zijn moeder) heeft uitgesproken dat hij niks met hem te maken wil hebben. Logischerwijs snap ik het wel, maar het voelt alsof ik dan niet goed genoeg ben...?quote:Op woensdag 10 december 2025 23:23 schreef CoolGuy het volgende:
Ik geloof dat ik het niet helemaal snap. Waar voel je je precies gekrenkt door? En waarom? En hoe verhoudt dat zich tot aanspraak maken op een erfenis?
Qua erfenis maak ik me vooral zorgen over het huis van m'n opa, zijn klassieke auto's.... ik heb daar herinneringen aan, die halfbroer van mij niet.
Ik heb het altijd weggewuifd als 'ja dat was toen een periode...' zonder in te willen gaan op de emotionele gevolgen. Ik merk dat het me toch iets doet nu.quote:Op woensdag 10 december 2025 23:30 schreef DJKoster het volgende:
Dus je bent best goed met je vader maar je halfbroer niet en ook -zover daar eerlijk wat over te zeggen is als iemand kind was in die tijd- nooit geweest?
Dan snap ik ergens wel dat het geen fijn gevoel geeft als hij toch wat erft.
Ik heb er geen ervaring mee, maar erover praten met je vader lijkt mij een goed idee.
Is dit dan iets wat je met je vader op een rij wil krijgen, m.b.t. de erfenis? Hij zou nu nog invloed kunnen uitoefenen op wie wat krijgt, al kan hij je halfbroer nooit helemaal onterven. Het aankaarten bij je vader kan wel jullie verstandhouding op het spel zetten. Wil je het risico lopen dat je vader zegt: het wordt gewoon 50/50 tussen jullie en dat je je dan door hem ‘verraden’ voelt?
The love you take is equal to the love you make.
Voor de erfenis is het van belang of je vader je halfbroer erkend heeft, en of er nog verdere familie is die direct of indirect van je opa erft.
Emotionele waarde in huizen en auto’s? Dat vind ik wel bijzonder.
En heeft je vader nu geen levenspartner die hij wat nalaat?
En heeft je vader nu geen levenspartner die hij wat nalaat?
Wie dit leest is een lezer van dit
Ehhhh, hij is ook de vader van hem he, hoe labiel de moeder ook is volgens jou. Daar heb jij toch niks mee te maken?quote:
[..]
Wellicht breng ik het nu ook niet helemaal helder. Maar het steekt me persoonlijk dat mijn vader nog contact probeerde te zoeken met mijn halfbroer, terwijl hij mijn moeder heeft verlaten voor die labiele vrouw en mijn halfbroer meerdere malen (al zij het ingegeven door zijn moeder) heeft uitgesproken dat hij niks met hem te maken wil hebben. Logischerwijs snap ik het wel, maar het voelt alsof ik dan niet goed genoeg ben...?
Qua erfenis maak ik me vooral zorgen over het huis van m'n opa, zijn klassieke auto's.... ik heb daar herinneringen aan, die halfbroer van mij niet.
Ben je bang dat je erfenis straks gedeeld moet worden? Zo komt het wel een beetje op me over in ieder geval.
Wie weet had die jongen het ook wel anders gewild in het leven hè, het is niet niks als je weinig met je vader te maken hebt gehad in het leven. Je hebt er niks over te zeggen als dit contact nu wordt aangehaald.
Wie dit leest is een lezer van dit
Ok, je ziet gewoon je erfenis verdampen in je angstdromen? Hoe verschrikkelijk egoïstisch.quote:
Hallo allemaal,
Vanuit een ander topic kwam dit ineens weer allemaal boven bij mij. Mijn pa heeft m'n ma verlaten toen ik +-1 jaar oud was. Daarna ben ik in m'n jeugd om de week het weekend bij m'n pa geweest. In mijn herinneringen waren dat de feest weekenden. Leuke dingen doen, mannenfilms kijken enzovoorts. Achteraf gezien mocht m'n moeder natuurlijk opdraaien voor de zware taken zoals schooldagen en opgroeiende kinderproblemen.
Toen ik +-4 was heeft m'n vader een andere vrouw bezwangert. Dat bleek uiteindelijk een enorme borderliner te zijn, zo erg dat mijn opa aan vaders kant uiteindelijk ingegrepen heeft om mij die weekenden bij hem te houden, omdat hij die nieuwe vrouw niet vertrouwde (iets waar mijn moeder hem nog steeds dankbaar voor is). Afijn, puntje bij paaltje was die borderliner ook snel weg bij hem en wil die jongen (mijn halfbroer) niks met mijn vader te maken hebben. Recent heb ik geleerd dat m'n vader nog wel heeft geprobeerd contact te zoeken, maar alleen afwijzing heeft gekregen. Ergens voel ik me daar in combinatie met het verleden toch wel gekrenkt door.
Verder moet ik er ook niet aan denken dat die aasgier nog aanspraak komt maken op de erfenis als het zo ver is. Zeker omdat die waarde voornamelijk in huizen en auto's zit waar emotionele waarde op zit.
Mijn vraag is dan ook, heeft iemand ook zoiets meegemaakt? Hoe is dat opgelost? Hoe ga je hiermee om?
Je halfbroer kan er ook niks aan doen hoe zijn ouders zijn. En hoe zijn ouders als persoon zijn/wat hun karakter is heeft 0 te maken met zijn juridische recht te erven. Zijn eigen karakter ook niet.
"He who gives up freedom for safety deserves neither" Benjamin Franklin
Je noemt die halfbroer een aasgier, terwijl jij degene bent die al op de erfenis zit te azen. Wie is er nou de aasgier? 
Het is sowieso niet jouw geld, jouw huis, jouw auto etc. hè. Leef alsof je er geen rooie cent van krijgt, kan namelijk sowieso zomaar het geval zijn.
Bij éên van mijn grootouders is uiteindelijk alles naar mooie reizen en een luxe verzorgingshuis gegaan, zodat ze hun leven nog heerlijk ten einde hebben kunnen brengen
Dat zou toch het allermooiste zijn?
Als je wat erft, prima. Zo niet, zou dat ook prima moeten zijn.
Het is sowieso niet jouw geld, jouw huis, jouw auto etc. hè. Leef alsof je er geen rooie cent van krijgt, kan namelijk sowieso zomaar het geval zijn.
Bij éên van mijn grootouders is uiteindelijk alles naar mooie reizen en een luxe verzorgingshuis gegaan, zodat ze hun leven nog heerlijk ten einde hebben kunnen brengen
Dat zou toch het allermooiste zijn?Als je wat erft, prima. Zo niet, zou dat ook prima moeten zijn.
Is je halfbroer misschien (ook) emotioneel beschadigd door de situatie, wat maakt dat hij minder of geen recht heeft op zijn erfdeel volgens jouw?
Zijn jullie beiden volwassenen nu?, en heb je zelf al eens contact proberen te zoeken met hem? Heeft je halfbroer je iets misdaan, en lukt het je in te leven in zijn situatie?
Wat denk jij met de erfenis te gaan doen, alles bewaren en in het huis gaan wonen, om.zo de emotionele waarde te bewaren.
Of zullen er toch zaken verkocht worden, en wil je ook. Graag een financiële meevaller?
Zijn jullie beiden volwassenen nu?, en heb je zelf al eens contact proberen te zoeken met hem? Heeft je halfbroer je iets misdaan, en lukt het je in te leven in zijn situatie?
Wat denk jij met de erfenis te gaan doen, alles bewaren en in het huis gaan wonen, om.zo de emotionele waarde te bewaren.
Of zullen er toch zaken verkocht worden, en wil je ook. Graag een financiële meevaller?
Ik schrijf soms wat rottig, zelf noem ik het dyslexie , sommige zeggen dat ik lui ben.
get over it , het wordt niet beter
get over it , het wordt niet beter
Dus omdat jij je halfbroer niet mag heb jij wel recht op de erfenis en hij niet? Overigens heeft vooral je vader recht op de erfenis van je opa en wat je vader er vervolgens mee doet is zijn besluit. Daarbij is er helemaal niks emotioneel aan een huis erven, dat gaat gewoon ordinair om geld.
Over aasgieren gesproken
Over aasgieren gesproken
Ik denk dat het hem niet persé over de erfenis gaat (misschien die sentimentele zaken van opa wel, ik stel mij een kindertijd voor van samen sleutelen aan deze auto's en geen vader in de buurt. Opa die hem heeft beschermd).
Maar dat het over het gevoel gaat van: hij liet ons in de steek. Hij werd daarna door de nieuwe partij in de steek gelaten maar blijft wel moeite doen voor hun. Waarom heeft hij die moeite niet voor mij en mijn moeder gedaan?
Ik denk dat daar de pijn ligt.
Het niet goed genoeg zijn om voor te vechten. Vervangen door een ander kind.
Maar dat het over het gevoel gaat van: hij liet ons in de steek. Hij werd daarna door de nieuwe partij in de steek gelaten maar blijft wel moeite doen voor hun. Waarom heeft hij die moeite niet voor mij en mijn moeder gedaan?
Ik denk dat daar de pijn ligt.
Het niet goed genoeg zijn om voor te vechten. Vervangen door een ander kind.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
dat is wel begrijpelijk maar om zijn halfbroer dan een aasgier te noemen gaat me wat ver(Ts's woorden)quote:Op donderdag 11 december 2025 08:38 schreef Lenny77 het volgende:
Ik denk dat het hem niet persé over de erfenis gaat (misschien die sentimentele zaken van opa wel, ik stel mij een kindertijd voor van samen sleutelen aan deze auto's en geen vader in de buurt. Opa die hem heeft beschermd).
Maar dat het over het gevoel gaat van: hij liet ons in de steek. Hij werd daarna door de nieuwe partij in de steek gelaten maar blijft wel moeite doen voor hun. Waarom heeft hij die moeite niet voor mij en mijn moeder gedaan?
Ik denk dat daar de pijn ligt.
Het niet goed genoeg zijn om voor te vechten. Vervangen door een ander kind.
Halfbroer heeft ook niet gekozen voor deze situatie en moet er ook maar mee dealen
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Nooit meegemaakt.
Ken wel praktijkvoorbeelden van gezinnen waar de kinderen elk jaar een andere "vader" hebben...
Ken wel praktijkvoorbeelden van gezinnen waar de kinderen elk jaar een andere "vader" hebben...
Ff wat psychologie van de koude grond, Als ik op je verhaal af ga had jij dus een normale moeder en die halfbroer niet. Het kan zijn dat je vader in het geval van jou en je moeder bij het uit elkaar gaan meer het gevoel van controle en redelijkheid had waarin er nog iets te regelen viel. Hij hoefde voor jou geen moeite te doen om je te zien. Er was toch een beetje onderhandelingsruimte.quote:
[..]
Ik heb het altijd weggewuifd als 'ja dat was toen een periode...' zonder in te willen gaan op de emotionele gevolgen. Ik merk dat het me toch iets doet nu.
Borderliners daarentegen zijn onberekenbaar, niet voor rede vatbaar en kunnen iemand door manipuleren en spelletjes helemaal afhankelijk en machteloos maken. Daarbij is het alles of niks, dus ook het contact. Daar kan dan achteraf een stukje trauma en gevoel van onrecht uit voortkomen wat ie bij jou en je moeder niet had. Mischien komen zijn pogingen om je halfbroer te bereiken daaruit voort. Rechtzetten en verhaal halen en zo. Het kan dus meer een principekwestie geweest zijn dan dat ie daadwerkelijk meer om je halfbroer gaf.
Ik ben er niet zo van om de amateurpsycholoog uit te hangen, een verschrikkelijke hekel aan zelfs. Maar ik kan gewoon niet ontkennen dat ik dat vaker heb gezien. Vaders die vechten om een kind te zien maar als puntje bij paaltje kwam bleek het meer om de eer en het winnen te gaan dan om de liefde voor het kind.
Wat betreft die erfenis kun je mischien advies vragen bij een juridisch loket.
[ Bericht 2% gewijzigd door Joopklepzeiker op 11-12-2025 10:49:32 ]
Als zijn halfbroer erkend is heeft hij mits hij niet onterfd is recht op de helft van zijn vaders nalatenschapquote:
[..]
Ff wat psychologie van de koude grond, Als ik op je verhaal af ga had jij dus een normale moeder en die halfbroer niet. Het kan zijn dat je vader in het geval van jou en je moeder bij het uit elkaar gaan meer het gevoel van controle en redelijkheid had waarin er nog iets te regelen viel. Hij hoefde voor jou geen moeite te doen om je te zien. Er was toch een beetje onderhandelingsruimte.
Borderliners daarentegen zijn onberekenbaar, niet voor rede vatbaar en kunnen iemand door manipuleren en spelletjes helemaal afhankelijk en machteloos maken. Daarbij is het alles of niks, dus ook het contact. Daar kan dan achteraf een stukje trauma en gevoel van onrecht uit voortkomen wat ie bij jou en je moeder niet had. Mischien komen zijn pogingen om je halfbroer te bereiken daaruit voort. Rechtzetten en verhaal halen en zo. Het kan dus meer een principekwestie geweest zijn dan dat ie daadwerkelijk meer om je halfbroer gaf.
Ik ben er niet zo van om de amateur psycholoog uit te hangen, een verschrikkelijke hekel aan zelfs. Maar ik kan gewoon niet ontkennen dat ik dat vaker heb gezien. Vaders die vechten om een kind te zien maar als puntje bij paaltje kwam bleek het meer om de eer en het winnen te gaan dan om de liefde voor het kind.
Wat betreft die erfenis kun je mischien advies vragen bij een juridisch loket.
Tenzij vader zelf anders heeft bepaald
En zelfs onterfd heeft hij recht op een deel
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Begrijp niks van dit topic, volgens mij laat je heel wat informatie weg. Waarom neem je het je halfbroer kwalijk dat hij jullie vader de boot afhoudt? Waarom voel je je daar persoonlijk door gekwetst terwijl jij daar helemaal niet bij betrokken bent? Tenzij dat wel zo is, en er iets is gebeurt, maar dat weten we nu niet. Hoezo heb jij een minderwaardigheidsgevoel omdat je halfbroer je vader afwijst? Ik mis een aantal denkstappen, wat zou die actie van jouw halfbroer over jou persoonlijk zeggen? Sowieso is het je halfbroer zijn goed recht als hij geen contact wil, en heb jij daar niet zoveel van te vinden
En die erfenis dat jij jaloers bent dat hij gewoon zijn rechtmatige deel pakt terwijl hij niet in het leven van jullie pa is geweest, daar kan niemand wat mee, dat is gewoon niet hoe erfenissen werken. En het is ook vrij kinderachtig
Krijg het gevoel dat je om een of andere niet genoemde reden wrok koestert jegens je halfbroer en dat op dit soort randzaken probeert af te reageren
En die erfenis
dat jij jaloers bent dat hij gewoon zijn rechtmatige deel pakt terwijl hij niet in het leven van jullie pa is geweest, daar kan niemand wat mee, dat is gewoon niet hoe erfenissen werken. En het is ook vrij kinderachtigKrijg het gevoel dat je om een of andere niet genoemde reden wrok koestert jegens je halfbroer en dat op dit soort randzaken probeert af te reageren
Tja, je kan mensen inderdaad niet dwingen om een band met elkaar te hebben.quote:Op donderdag 11 december 2025 10:58 schreef MultiBanaan het volgende:
Begrijp niks van dit topic, volgens mij laat je heel wat informatie weg. Waarom neem je het je halfbroer kwalijk dat hij jullie vader de boot afhoudt? Waarom voel je je daar persoonlijk door gekwetst terwijl jij daar helemaal niet bij betrokken bent? Tenzij dat wel zo is, en er iets is gebeurt, maar dat weten we nu niet. Hoezo heb jij een minderwaardigheidsgevoel omdat je halfbroer je vader afwijst? Ik mis een aantal denkstappen, wat zou die actie van jouw halfbroer over jou persoonlijk zeggen? Sowieso is het je halfbroer zijn goed recht als hij geen contact wil, en heb jij daar niet zoveel van te vinden
En die erfenis
Krijg het gevoel dat je om een of andere niet genoemde reden wrok koestert jegens je halfbroer en dat op dit soort randzaken probeert af te reageren
Dat gezegd hebbende heb ik ervaring met borderline, het is erfelijk dus mischien heeft die halfbroer er ook wat van mee gekregen. In dat geval zou ik tegen TS willen zeggen wees blij.
Het gaat hier helemaal niet om borderline. Bovendien is borderline naar mijn weten ook niet erfelijk.quote:
[..]
Tja, je kan mensen inderdaad niet dwingen om een band met elkaar te hebben.
Dat gezegd hebbende heb ik ervaring met borderline, het is erfelijk dus mischien heeft die halfbroer er ook wat van mee gekregen. In dat geval zou ik tegen TS willen zeggen wees blij.
En TS zegt dat die moeder borderline heeft. Maar dat valt nog te bezien of dat zo is, hij heeft niks te maken met haar verder. Het zijn stickers die nogal snel geplakt worden om mensen die in de weg zitten te verguizen. ‘Zij is gek, ze heeft borderline’.
Wie dit leest is een lezer van dit
Labeltjes zijn heel modern inderdaad. Narcist, word ook maar al te graag gebruikt.quote:
[..]
Het gaat hier helemaal niet om borderline. Bovendien is borderline naar mijn weten ook niet erfelijk.
En TS zegt dat die moeder borderline heeft. Maar dat valt nog te bezien of dat zo is, hij heeft niks te maken met haar verder. Het zijn stickers die nogal snel geplakt worden om mensen die in de weg zitten te verguizen. ‘Zij is gek, ze heeft borderline’.
Het verklaart meestal niets, en lost vaak niks op z'n label.
Het is schuld denken, zo lang je de schuld aan de ander kunt geven hoef je zelf niets en heeft de ander nergens recht op.
Ik schrijf soms wat rottig, zelf noem ik het dyslexie , sommige zeggen dat ik lui ben.
get over it , het wordt niet beter
get over it , het wordt niet beter
Dit is gewoon keihard waar.quote:
[..]
Labeltjes zijn heel modern inderdaad. Narcist, word ook maar al te graag gebruikt.
Het verklaart meestal niets, en lost vaak niks op z'n label.
Het is schuld denken, zo lang je de schuld aan de ander kunt geven hoef je zelf niets en heeft de ander nergens recht op.
Breitling - Instruments for Professionals
De gevoelens zijn aan de ene kant wel te begrijpen/valid maar aan het einde van de dag geldt de wet en die bepaalt dat ieder recht heeft op zijn kindsdeel ongeacht de band. Je vader heeft de keuze gemaakt om nog een kind op de wereld te zetten met een andere vrouw. Dit zijn de gevolgen.
Aan het eind van de dag is het je pa zijn geld en beslist hij over zijn erfenis. En ongeacht de band heeft je halfbroer recht op zijn kindsdeel en terecht.
Aan het eind van de dag is het je pa zijn geld en beslist hij over zijn erfenis. En ongeacht de band heeft je halfbroer recht op zijn kindsdeel en terecht.
|
|
