Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd2818: Steve Winwood - Nine Lives



Steve Winwood laat ons vervolgens vijf jaar wachten op nieuw studiomateriaal. Nine Lives is zijn negende soloplaat en hierop vormt hij met een gitarist, drummer, percussionist en fluit/saxspeler een vaste band die de negen stukken vertolkt. Alleen op single Dirty City is een gastmuzikant te horen en dat is niemand minder dan zijn oude maatje Eric Clapton. Zelf speelt Winwood het orgel en de gitaar; hij heeft alle stukken geschreven samen met gitarist José Pires de Almeida Neto. De nieuwe nummers doen bluesy, landelijk en tamelijk loom aan. Het is gewoon een verzameling van mooi werk zoals we dat van Winwood zijn gewend; de kwaliteit van songmateriaal en geluid is vertrouwd hoog en eigenlijk is er niets wat er opvallend bovenuit steekt, of het moet genoemde single Dirty City of natuurlijk zijn ongekend karakteristieke stemgeluid zijn, dat nog altijd niets aan kracht heeft ingeboet. Ik koop een limited edition van het album bij het verschijnen op 26 mei 2008. Op een bijgeleverde dvd staan een aantal van de stukken live in de studio gespeeld, de video van Dirty City en een korte documentaire/interview over de totstandkoming van de plaat. Heerlijk om de inmiddels oudere Winwood door de modder van zijn Britse landgoed te zien struinen. Nine Lives is tot nu toe het laatste studioalbum van Steve Winwood.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2819: Steve Winwood - Greatest Hits Live



Steve Winwood toert sinds de jaren tachtig regelmatig en dan brengt hij niet alleen zijn solowerk ten gehore, maar put hij ook graag uit zijn rijke verleden. Ook in de jaren 10 is hij veelvuldig op het podium te zien, zij het vooral in de Verenigde Staten. In 2017 verschijnt dit dubbelalbum Greatest Hits Live. Genoemde bandleden gitarist Jose Neto, drummer Richard Bailey, percussionist Edson da Silva en fluitist/saxofonist/toetsenist Paul Booth. Totaal onduidelijk is wanneer en waar het allemaal is opgenomen, waarschijnlijk dus in de jaren 10, maar een viertal stukken blijken ook te horen en te zien op de dvd The Last Great Traffic Jam, opgenomen tijdens Woodstock 1994 (!). Ondank de wazige (afwezigheid van) informatie is het gebodene op dit livealbum van grandioze kwaliteit. Winwood laat het beste van het beste horen, zo komt werk van The Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith en natuurlijk zijn solospul voorbij. Zelf is hij de ware meester op Hammond en is hij uitzonderlijk goed bij stem. Wat mij betreft zijn de hoogtepunten I'm A Man, een zeer fraaie Rainmaker en Had To Cry Today, maar ook Pearly Queen en Medicated Goo mogen er zijn en ach, eigenlijk is alles retegaaf. Ik koop deze Greatest Hits Live bij het verschijnen op 4 september 2017. Dit is het laatste album dat we tot nu toe van de man hebben gekregen. Vandaag de dag tourt hij nog altijd en als er iemand is die ik ooit nog eens in levenden lijve wil meemaken, dan is het Steve Winwood.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2820: BEAT - Neon Heat Disease - Live In Los Angeles



BEAT is een project dat meer dan vijf jaar voorbereiding heeft gevraagd. In 2018 of 2019 komt Adrian Belew op het idee om te vieren dat het bijna veertig jaar geleden is dat de drie King Crimson albums Discipline, Beat en Three Of A Perfect Pair uitkwamen. Drie albums die grensverleggend, innovatief en ontregelend waren in de muziekgeschiedenis en Belew ziet een grootse livetour voor zich. Puzzelend op hoe hij het project gaat aanpakken, vraagt hij eerst Robert Fripp (dé man achter King Crimson); die is erg bezig met zijn eigen zaken, maar geeft Belew zijn zegen. Belew vraagt Tony Levin, de bassist/stickspeler uit die tijd; die is dan weer druk met Peter Gabriel en andere projecten. Bill Bruford, de drummer van weleer, is gepensioneerd als actief muzikant en voor hem in de plaats komt Danny Carey (van Tool). En wie gaat de partijen van Fripp spelen? Fripp zelf dus niet en dan is er maar eentje die het zou kunnen: Steve Vai. Vai is gelijk enthousiast, maar heeft ook een onmogelijke agenda. Op het moment dat iedereen lijkt te kunnen (voor de repetities), breekt de covid uit. Pas in 2024 is het zover: onder de naam BEAT spelen Belew, Levin, Vai en Carey een reeks concerten in de Verenigde Staten. Deze dubbelcd met bluray is er het verslag van. Vóór in de setlijst zitten de stukken van Beat, daarna volgt werk van Three Of A Perfect Pair en uiteindelijk komen we bij Discipline. Van alle drie de albums horen we zo'n vijf tot zes stukken en wat opvalt is dat het kwartet zich het oeuvre volledig eigen heeft gemaakt, maar er toch ook een eigen draai aan heeft gegeven. Dat maakt dit livealbum tot een schitterende aanvulling op de toch al niet misse King Crimsoncatalogus. Het concert is op genomen in The United Theatre On Broadway in Los Angeles op 10 november 2024 en er is ook een filmploeg aanwezig, dat de boel vakkundig en stijlvol vastlegt. Wat mij betreft horen en zien we de hoogtepunten van het concert in de tweede helft: een waanzinnig mooie versie van The Sheltering Sky, waarin Vai de solomelodie de zo kenmerkende Vaiaanse stijl meegeeft, én Frame By Frame, dat laat zien wat een onmogelijk te spelen stuk dit toch is. Ik koop de set bij het verschijnen op 26 september 2025 en hoop dat BEAT naar Europa komt.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2821: Big Big Train - Are We Nearly There Yet? - Live Around The World



Big Big Train lijkt de moeilijke tijd - na het overlijden van frontman David Longdon en het vertrek van gitarist Dave Gregory en toetsenist Danny Manners - achter zich te hebben gelaten. Met de inlijving van zanger Alberto Bravin en toetsenist Oskar Holldorff lijkt de groep in 2024 weer stabiel en volgt er een uitgebreide tournee. Het gebruikelijke koperblazerskwintet is er helaas niet bij - dat lijkt mij ook financieel ondoenlijk -, maar gelukkig is trompettist Paul Mitchell wel van de partij. Opnamen die zijn gemaakt tussen maart 2024 en mei 2025 verschijnen in 2025 op een dubbelcd en die koop ik op 9 oktober 2025 als hij uitkomt. Het sextet/septet klinkt mooi ingespeeld en de vertolkingen klinken uiterst gedreven. Op de eerste cd horen we de stukken van het meest recente studioalbum The Likes Of Us en op het tweede plaatje staan de werken afkomstig van voorgaande platen, waarbij de band kiest voor minder voor de hand liggend materiaal. Wat mij betreft is en blijft A Meadhall In Winter een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Big Big Train. Ja, je kunt je afvragen of het slim is om na ieder album een liveplaat uit te brengen, maar zo lang het allemaal van dit hoge niveau is, blijf ik de uitgaven omarmen en aanschaffen. Mooie aanvulling weer.

_{Nog niet veel van dit livealbum op YT:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2822: Bioscope - Gentō



Bioscope is een project van Thorsten Quaetschning (wie?) en Steve Rothery. Rothery kennen we als de gitarist van Marillion en Quaetschning is componist, toetsenist en elektronicaspecialist in Tangerine Dream. De twee trekken al een paar jaar op en het resultaat van hun samenwerking komt uiteindelijk tot uiting op dit album dat verschijnt op 22 augustus 2025. Wat we hier voorgeschoteld krijgen zijn vijf instrumentale werken, die het houden tussen ambient, prog- en filmmuziek. Dat is op zich niet verrassend, gezien de staat van dienst van beide muzikanten, maar de twee begaan alles behalve de gebaande paden. Dit is avontuurlijk, verrassend en voortdurend boeiend. Nergens oeverloze solo's of uitgebreid gepiel; alles staat ten dienste van de composities en de atmosfeer en die zijn intrigerend. Er zitten drie wat langere stukken bij die ieder in meerdere delen uiteen vallen, zodat we op de cd uiteindelijk tien tracks in vijfenzestig minuten voorbij horen komen. Voor de ritmiek gebruikt Quaetschning natuurlijk allerlei hedendaagse sequencing, maar voor de afwisseling in het geluid is ook drummer Alex Reeves aanwezig en zijn bijdragen zorgen mede voor de akoestieke warmte. Hoogtepunten te over en omdat alles in elkaar over lijkt te vloeien zijn die hoogtepunten nauwelijks te benoemen. Wat mij betreft is de bijna twintig minuten durende openingssuite Vanishing Point een knaller van jewelste en gelijk een uitstekende indicatie van de gehele plaat. Ik heb het album op 11 september 2025 in handen. Naast de al voortreffelijk klinkende cd zit er een tweede schijf bij. Op deze bluray staan meerdere mixen van het album, waaronder een surround en een Atmos en alles is voorzien van 'visuals', die ik overigens nog niet heb gezien. Ik ben nog te zeer overweldigd door het geluid alleen al. Zeer fraaie plaat.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2823: David Byrne - Who Is The Sky?



David Byrne hoorde om zich heen iemand een vraag stellen, wijzend op hem. Byrne verstond: 'Who is the sky?' en was verward. Wat volgde was een ontregelende ontmoeting waarin beide gesprekspartners totaal verward raakten. Uiteindelijk kwamen ze eruit toen Byrne ontdekte dat de ander had gevraagd: 'Who is this guy?' Aanleiding voor de muziekmaker om het als titel voor zijn nieuwe album te gebruiken. Op de plaat staan twaalf puntige songs waarin de positieve kijk op het leven en de samenleving van Byrne centraal staan. Natuurlijk is er veel mis in de wereld, maar als je de ogen opent, dan ontdek je ook veel moois en de hoop voor de toekomst ligt in de mensheid en hoe de mensen met elkaar omgaan. Byrne staat daarin niet alleen; hij krijgt ondersteuning van zijn Ghost Train Orchestra en allerlei gastmuzikanten en samen maken ze Who Is The Sky? tot een aanstekelijk en blij vlagen zelfs uitzinnig feest. Talking Heads zijn nooit ver weg en dat versterkt de herkenbaarheid in het geluid en de thematiek. Van opener en single Everybody Laughs tot aan afsluiter The Truth weet Byrne me te boeien. Ik koop de cd op 4 september 2025 als hij verschijnt en dit pretplaatje weet z'n weg met grote regelmaat naar mijn speler te vinden. Byrne is met een bont gezelschap ook weer de concertzalen in en wat ik er van gezien heb is de show weer net zo bijzonder en verrassend als zijn voorganger American Utopia. Zou hij nog naar een kleinere zaal in Nederland komen? Ik hoop het, want wat een fijne wereld maakt David Byrne.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2824: Brian Eno & Beatie Wolfe - Liminal



Brian Eno en Beatie Wolfe brengen het derde product van hun samenwerking uit op 10 oktober 2025 en ik heb de cd al op 9 oktober 2025 in huis. Luminol en Lateral kwamen in juni 2025 uit, waarbij de eerste een verzameling ambient pop songs is en de tweede een uur lange soundscape. Liminal zit daar tussenin. Eno en Wolfe maken elf stukken die tussen song en non-song in zitten en Eno gebruikt daarom het woord 'nong'. Het zijn melodieuze, rustgevende en soms wat melancholieke stukjes die enerzijds te zijn gebruiken als muzikaal behang en anderzijds voortdurend aandacht vragen omdat er toch van alles in gebeurt. In enkele gevallen zijn er zelfs teksten. Hoe dan ook, weer een pareltje in de bijzondere samenwerking tussen de jonge componiste/kunstenares en het oude genie dat Brian Eno nog altijd is.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2825: Sparks - MADDER!



Sparks komt een paar maanden na het uitbrengen van MAD! gewoon met een EP met daarop nog vier liedjes die zo op dat album hadden kunnen staan. Waarom ze er dan eenvoudigweg niet op staan want daar was best ruimte voor, lijkt me een commercieel trucje, maar daar moet het nu niet over gaan. Het moet gaan over hoe pakkend en typisch Sparks die vier liedjes weer zijn. Porcupine is de single en het is weer zo'n kenmerkend deuntje dat vrolijk stuitert op z'n Sparks. Ik koop de EP bij het verschijnen op 9 oktober 2025 en ja, ook deze komt regelmatig de speler in. De twee broers zijn inmiddels oud, maar ze doen het nog altijd uitstekend. Meer, graag!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2826: Wishbone Ash - Argus



Wishbone Ash is het roemruchte Britse kwartet dat vooral begin jaren zeventig furore maakt. Het zijn vooral de gitaarlijnen van de twee gitaristen Andy Powell en Ted Turner die elkaar fraai aanvullen en het typische Ashgeluid bepalen. Na een onopvallend debuutalbum zijn het vooral Pilgrim en Argus die succesvol zijn en daarna zakt de groep wat weg in de vergetelheid, al blijft de groep actief. Het is Argus, waarop de mix van folk, rock en prog het beste is uitgewerkt, waar Wishbone Ash het meest bekend om is. Het album verschijnt in 1972 en is een soort conceptalbum; in ieder van de zeven songs komt het thema Middeleeuwen of Griekse mythologie terug. Songs als Blowin' Free, The King Will Come en Warrior staan nog altijd als een huis. Ik koop de Deluxe Edition (uit 2007) op 27 juni 2017. Naast het reguliere album in een mooi klinkende versie is er een hoop bonusmateriaal: wat livewerk (waarvan het uitgesponnen Phoenix een absolute kraker is) en op een tweede cd een heleboel concertopnamen voor de BBC. Op 19 april 2024 zie ik de band zelf, in de popzaal van Gigant, in ons zo majestueuze Apeldoorn. Van de originele bezetting is alleen Andy Powell nog van de partij, maar allemensen wat heeft hij de gitaartechniek nog onder de knie. Zo'n beetje de gehele Argusplaat komt voorbij en dat is terecht, want het is een van de hoogtepunten van de rockmuziek uit de jaren zeventig.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



Vooruit, één plaatje van het concert van 19 april 2024, met Andy Powell in het midden:

bazbo cd2827: Within Temptation - Acoustic - The Artone Sessions



Within Temptation brengt een EP uit op 20 april 2024. Het is dan Record Store Day en iedereen die die dag iets in een plaatselijke platenwinkel koopt, krijgt de vinyl- of cd-versie cadeau. Ik kies voor de cd-versie. Dan heb je tenminste kans dat ik hem ooit nog uit de kast haal. Nu dus. Ik heb niet veel met de band, vind het niet slecht, maar ook niet super, het is leuk om een keer te horen, de stem van Sharon den Adel is fraai. Op dit EP'tje vier stukken, geen idee of die bekend zijn. Alles is in akoestische setting opgenomen op 29 januari 2024 in de Artone Studio in Haarlem. Het klinkt fijn, leuk, niet slecht. De vraag is: ga ik het ooit nog uit de kast halen?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2828: Wizards Of Ooze - Bambee!



Wizards Of Ooze is een Belgisch gezeldschap waarmee ik in 1997 kennis maak. Het tweede album Bambee! is dan net uit en ik ga er na het lezen van een enthousiaste recensie op 1 juli 1997 in de plaatselijke platenwinkel iets van luisteren. Halverwege het tweede liedje weet ik: inpakken, afrekenen, hebben. Op Bambee! staat een intrigerende mix van acid jazz, rock, pop, funk, elektronica en lompe prog die in mijn oren nogal Zappaiaans aandoet en toch geheel eigen is. Het begint al gelijk goed met opener Buttgrabba en daarna vliegen de stijlen je om de oren en stuitert de muziek werkelijk alle kanten op. Spicy is een jazzy werkje, Bright Day een soulvol rustpunt, Hifi een funky dansnummer en zo gaat het maar door. Er zijn wat gastoptredens (vooral damesachtergrondzang) en de Moogsolo's gieren je om de oren. Kern van het sextet zijn Peter Revalk en Wim Tops die de meeste stukken schrijven, alle toetsen, gitaren en inspelen, de meeste leadzang doen en de boel produceren, maar je hoort duidelijk ook de inbreng van de ritme- en blazerssectie. De lol spat ervan af. Ik heb het een tijdje niet gehoord en na het herbeluisteren zit ik met een grote grijns op mijn smoel. Wat een bizar fijne plaat is dit!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2829: Wizards Of Ooze - Almost... Bikini



Wizards Of Ooze brengt het derde album uit in 1999 en zo gauw ik verneem dat de plaat eraan komt, koop ik 'm. Op 2 oktober 1999 is dat. Op Almost... Bikini zet het Belgische sextet de lijn van de voortganger voort, maar in mijn oren is dit album wat minder afwisselend. Je kunt ook zeggen dat het wat consistenter is en meer bij een geluid blijft: een nog altijd aanstekelijk soort alternatieve funky acid-jazzrock. De twaalf stukken zijn compact en rocken er lekker op los. Zelf vind ik de opende rocker Big Red Balloon, het daarop volgende Bubbles en het wazige Lumbago het lekkerst. Toch mist het allemaal net dat verrassende en feestelijke van Bambee! en dat maakt dat de groep van mijn radar verdwijnt. Bij het herluisteren ben ik toch weer enthousiast en dus moet ik maar eens op zoek naar het debuutalbum uit 1994 en de vierde plaat die in 2017 (!) uitkomt. Lekker plaatje!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2830: Jah Wobble & Bill Laswell - Radioaxiom - A Dub Transmission



Jah Wobble en Bill Laswell zijn meesters in de dub. In de jaren negentig en nul heb ik een bijzondere relatie met een plaatselijke platenwinkel hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Als ik er binnen loop, ligt er vaak een stapeltje cd's achter de toonbank; 'Hier, moet je dit eens luisteren, volgens ons ga jij dit wel leuk vinden,' is de boodschap van de medewerkers. Vaak klopt het. Zo is het ook op 8 december 2001 als ik dit album aanschaf. De wereld hoort voor het eerst van Jah Wobble als hij de bassist is van PIL en later van zijn solowerk, zijn 12.354 muziekprojecten en zijn samenwerkingen met Holger Czukay en Eno; Bill Laswell is dan al tijden bezig met het uitbrengen van zijn dubmuziek. De samenwerking tussen de twee bassisten levert in 2001 een bijzondere plaat op. Hun basspel staat centraal, maar minstens zo in het oor springend zijn de bijdragen van gitarist Nicky Skopelitis, toetseniste Amina Claudina Meyers, tablaspelers Hamid Drake en Karsh Kale, drummer Sly Dunbar (!) en vooral die van trompettist Nils Petter Molvaer. Vooral Molvaer heeft een prominente rol. De muziek is duister, onheilspellend, dreigend, en sloom swingend. Ik vind het nog altijd fantastisch en zou eigenlijk veel meer muziek in huis moeten hebben in deze jazzy werelddubstijl.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2831: Jah Wobble - I Could Have Been A Contender - Anthology



Jah Wobble heeft in 2004 al zó'n enorme staat van dienst, dat een carrièreoverzicht meer dan op zijn plaats is. Ik koop deze verzameling op drie cd's bij het verschijnen op 29 september 2004. We horen de ontwikkeling in zijn werk, vanaf zijn bijdragen voor Public Image Ltd, via zijn eigen bands Invaders Of The Heart, Solaris en Temple Of Sound langs allerlei samenwerkingen (met Yulduz Uzmanova, Evan Parker, Holger Czukay en Brian Eno. Mij valt vooral de verscheidenheid in stijlen op, van springerige punkpop tot de diepe dub, en hoezeer John Joseph Wardle zijn stempel drukt op het geluid van welke opname dan ook. Op deze prachtige verzamelaar staan veel hoogtepunten uit zijn muzikale loopbaan en voor mij springen Visions Of You en Josey Walsh (allebei met Sinéad O'Connor) en Invaders Of The Heart Mix 2 (alle drie van zijn band Invaders Of The Heart), Spinner (van zijn gelijkgetitelde album met Eno), Passage To Hades (een schitterend duet met Evan Parker) en The Mystery Of Twilight (met zijn band Solaris) er nog eens bovenuit. Jah Wobble is eind 2025 opnieuw op tournee met zijn Invaders Of The Heart. Die groep krijgt veel aandacht op deze bijna perfecte anthologie; mijn enige probleem ermee is dat hij niet chronologisch is. De wereld heeft meer dub nodig en dan vooral de dub van Jah Wobble.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2832: Wobbler - From Silence To Somewhere



Wobbler is - voor wie het nog niet weet - een Noorse band die sinds 1999 timmert aan de weg van de progressieve rock, meer bepaald de 'klassiek' klinkende prog zoals die begin jaren zeventig veel is gemaakt. In het najaar van 2017 komt het vierde album uit. Ik lees goede recensies over From Silence To Somewhere, heb kennelijk de drie voorgangers gemist en schaf het pas verschenen album aan op 30 oktober 2017. Onmiddellijk valt mij het heerlijk vintage geluid op, dat grotendeels wordt bepaald door de analoge toetsenapparaten van Lars Fredrik Frøislie. Ook de gitaarpartijen mogen er zijn en het bas- en drumwerk eveneens. De zang van Andreas Wettergreen Strømman Prestmo vind ik bij vlagen na verloop van tijd wat irritant, maar gelukkig zijn er veel instrumentale passages. Slechts vier stukken op de plaat. De opener en het titelnummer is grammofoonplaatkantlang en geeft een goede indicatie van hoe Wobbler is en klinkt. Dan volgt een zeer kort instrumentaal intermezzo en het album sluit alf met twee stukken van dik tien minuten waarin ook weer van alles gebeurt wat de aandacht vasthoudt. Mooi album, uitstekende composities en puik spel.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2833: Wobbler - Dwellers Of The Deep



Wobbler neemt de tijd om een vijfde album te maken. Dwellers Of The Deep verschijnt eind oktober 2020 (en ik koop het op 12 november 2020) en is het wachten meer dan waard. Qua geluid is er niet zo veel veranderd; de bandleden klinken vooral nog beter op elkaar ingespeeld en de composities zijn zo mogelijk nog ietsie sterker. Het gaat gelijk al fijn vintage prog van start met By The Banks, waarin de mooie melodieën door toetsen en gitaar ruim baan krijgen. Ook Five Rooms (ook uitgebracht als een soort van single met video) en het relatief vrij korte Naiad Dreams mogen er zijn, maar het meest in het gehoor springend is het plaatkantlange Merry Macabre. Van de zangstem moet je houden en ik kan er langzaam een beetje aan wennen. Dwellers Of The Deep blijkt - volgens de échte kenners - het hoogtepunt uit het oeuvre van de groep tot dan toe te zijn en daarom moet ik nog altijd eens op zoek naar die eerste drie platen van Wobbler.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2834: Wolverine - Machina Viva



Wolverine ken ik niet als ik in september 2016 een recensie lees over wat hun zesde album al is. Ik beluister iets op een streamingsdienst en op 26 september 2016 schaf ik dit album aan. Wolverine is een Zweedse kwintet dat muziek maakt in de wat steviger progstijl, maar ik hoor ook veel invloeden van Marillion. Opener The Bedlam Overture is een prima en indrukwekkend voorbeeld van hun stijl. Het is een wat uitgesponnen stuk, waarin zang en melodieuze gitaarlijnen elkaar afwisselen. Zeer fraai. Ook het daarop volgende Machina is zeer de moeite waard. Nadat ik het album een keer of wat thuis door de kamer heb gespeeld, verdwijnt het in de kast en ik haal het er bijna nooit uit. Niet alles beklijft, namelijk. Ook bij het herbeluisteren nu vind ik het bij vlagen zeer mooi, maar er zijn ook wat momenten dat het me wat minder zegt. Geen slecht album en ik ben blij dat ik er iets van heb, maar heel vaak zal ik het niet meer uit die kast halen. Overigens Machina Viva is op dit moment van schrijven nog steeds het meest recente album van Wolverine.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2835: The Word - The Word



The Word is een project van John Medeski - u weet wel, van het trio Medeski Martin & Wood -, bassist Chris Chew, drummer Cody Dickinson, gitarist Luther Dickinson en pedal steelgitarist Robert Randolph. Dit kwintet komt in 2001 met het album The Word en daarop staan elf meesterlijke, instrumentale gospel-, funk-, soul-, jazz- en rockwerkjes. Gelijk bij opener Joyful Sounds gaat het loos: dit doet me bij vlagen denken aan stukken van Jazz van Ry Cooder, maar dit is geheel eigen. Verderop gaat het tempo afwisselend omlaag en omhoog. I'll Fly Away is zo'n uptempo funkstuk: de steelgitaar giert de bocht uit en het heerlijke Hammond van Medeski swingt een pan uit. Ik koop dit aanstekelijke album bij het verschijnen op 16 november 2001 en mag het nog graag door de kamer knallen. Het smaakt vooral naar heel veel meer. Jarenlang blijft het alleen bij dit album van de groep, maar ik ontdek nu dat er in 2015 nóg een plaat is verschenen. Die moet ik hebben. De wereld kan niet zonder The Word.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo 2836: World Trade - World Trade



Billy Sherwood is een Amerikaanse multi-instrumentalist (zie ook bij de S, anderhalf of twee jaar geleden of weet ik ook veel) die op z'n vierentwintigste al in tal van bandjes heeft gespeeld, waaronder zijn eigen groep Lodgic (met zijn broer Michael en gitarist Jimmy Haun), als hij in 1989 een nieuwe band formeert en een debuutplaat opneemt. World Trade is een kleine sensatie: de band weet pakkende deunen te verpakken in complexe arrangementen. Het blijft overal zeer toegankelijk. In die zin doet het denken aan de eerste twee platen van Asia, maar Sherwood heeft vooral een geheel eigen stijl. Ik hoor voor het eerst van de groep eind jaren negentig en schaf de debuutplaat aan op 19 januari 2001. Ik vind het nog altijd een schitterende plaat. Na een kort instrumentaal intro volgen tien pakkende composties van de hand van Sherwood en gitarist Bruce Gowdy. Sherwood is verantwoordelijk voor de leadzang, de koortjes en de baspartijen. Wat opvalt is dat die koortjes al veel kenmerken bevatten van waar hij later (onder andere op al zijn tributeplaten en bij Yes) zo beroemd om is geworden: ze klinken alsof ze door een zoete dipsaus zijn gehaald en dus superlekker. Vanaf het eerste stuk The Moment Is Here tot aan het afsluitende Open The Door: er staat geen enkel minder nummer op en na vijftig minuten herbeluisteren kom ik wederom tot de conclusie: dit is werkelijk een prachtalbum van World Trade.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2837: World Trade - Unify



World Trade maakt zes jaar later een tweede album Euphoria, dit keer op het befaamde label Magna Carta. Ik heb hem eind jaren negentig eens geleend van een collega en op een cassettebandje opgenomen. Ik herinner me het als een mooie warme plaat die in het verlengde van het debuut ligt, maar het cassettebandje is ergens een keer verloren gegaan (waarschijnlijk bij de laatste verhuizing). Pas in 2017 komt dan het derde album. Billy Sherwood heeft inmiddels een fikse carrière in de muziekwereld opgebouwd. Naast veelgevraagd producer en muzikant is hij vooral bekend vanwege de eindeloze reeks tributeplaten die hij maakt en vooral als lid van de groep Yes (1993-2001 en 2016-heden). Op Unify heeft World Trade nog dezelfde bezetting en alle tien de Asia-achtige stukken zijn van de hand van Sherwood en gitarist Bruce Gowdy. Ze zijn best aardig, maar het hele album gaat gebukt om die propvolle productie die zo kenmerkend is voor Sherwood. Vergelijk het met Open Your Eyes van Yes (die begon als een duoplaat van Sherwood met bassist Chris Squire, maar later voegden gitarist Steve Howe en zanger Jon Anderson daar hun partijen aan toe) en dat verklaart waarom ik de plaat sinds de aanschaf op 14 augustus 2017 nauwelijks heb afgespeeld. Het is niet slecht, maar het is overweldigend zo veel als er gebeurt, overal riedeltjes en koortjes, alsof iedere open ruimte gevuld moet. Het titelnummer is dan misschien een uitzondering: hierin lijkt de rust van de voorgaande twee albums terug; daarnaast is het gewoon een mooi prognummer. Na Unify heeft Sherwood geen tijd meer voor World Trade: hij volgt eind 2016 Chris Squire (na diens overlijden) op in Yes en nog weer wat later John Wetton (na diens overlijden) in Asia.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2838: Betty Wright - Betty Wright Live



Betty Wright komt uit een muzikaal gezin. Haar broers en zusters zijn lid van een gospelgroep en als Betty twee jaar is gaat ze meedoen; in 1956 zingt ze op het eerste album van de groep. Ze is drie jaar oud. Op haar elfde verlaat ze de groep, omdat ze zich meer wil richten op rhythm and blues en op haar twaalfde brengt ze twee singles uit. In 1971 is ze zeventien en scoort ze een enorme hit met Clean Up Woman. Daarna volgen een paar albums die redelijk succesvol zijn. Een liveplaat verschijnt in 1978 en het is het lied Tonight Is The Night dat wereldwijd bekend wordt. Halverwege de jaren tachtig bezoek ik een wat alternatieve muziek- en danstent in ons zo majestueuze Apeldoorn en ik herinner me twee liederen van liveplaten die men daar veelvuldig draaide: Endi Ou Hida van Sapho en het stuk van Wright. Als ik niet veel later De Vrouw ontmoet, draaien we Sapho vaak door de huiskamer. Het album van Betty Wright koop ik voor haar verjaardag op 6 maart 1991. De cd, een versie uit begin 1991, spelen we dan enige tijd met grote regelmaat en daarna verdwijnt het in de kast. Nu komt het er weer uit en begeven we ons in een nostalgische bui. In het intro van Tonight is The Night vertelt Wright dat de tekst is gebaseerd op haar eigen eerste seksuele ervaringen. Op de tweede plaatkant van de originele elpee staat een lang medley van allerlei soul- en r&b-stukken, opgehangen aan haar eigen hit Clean Up Woman. Het concert eindigt met die andere grote hit van haar: Where Is The Love. Na 1978 verdwijnt Wright enigszins uit beeld, al brengt ze wel wat platen uit. Op 10 mei 2020, op zesenzestigjarige leeftijd, overlijdt ze aan kanker. Ze had een mooie soulstem en het livealbum zal af en toe weer te horen zijn in de huiskamer.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2839: Richard Wright - Wet Dream



Richard Wright neemt begin 1978 even pauze van zijn werkgever Pink Floyd. Na de enorme Animalstour sluit hij zich op in een studio en daar komt hij enige tijd later uit met zijn eerste soloalbum. Wright componeerde al het materiaal en zijn vrouw draagt één tekst bij. Voor de uitvoering heeft hij Mel Collins (sax), Snowy White (gitaar), Larry Steele (bas) en Reg Isidore (drums). Wright zelf speelt vanzelfsprekend de toetsen en hij zingt. Het merendeel van de tien stukken is instrumentaal. Het album is opgenomen in een studio aan de Côte d'Azur en luistert als een soort lome vakantie. Dat moet het zijn geweest voor Wright; het is een zeer ontspannen plaat. Als hij in 1978 uitkomt, merkt bijna niemand hem op en het zijn alleen de Floydfans die ermee weglopen. Niet raar, want bij vlagen lijkt het of we naar PF luisteren: er zitten dan ook weer veel open ademende ruimtes in de muziek en het merendeel van de stukken is midtempo. In 2023 verschijnt er een mooie remix door niemand minder dan Steven Wilson. Ik koop die gelijk op 27 juli 2023. Nu ken ik de originele mix niet, maar dit klinkt echt zeer fraai en ruimtelijk. De ongedwongen vakantieklanken brengen de luisteraar in een soortgelijke stemming. Voor de gelegenheid is het hoesontwerp en de fotografie ook aangepast, nu met foto's die Wright zelf maakte ten tijde van de opnamen. Geen hoogvlieger, maar zeker een fraaie sfeerplaat van Richard Wright.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2840: The Wrong Object featuring Annie Whitehead & Harry Beckett - Platform One



The Wrong Object is een Waals muziekcollectief onder aanvoering van wetenschapper, componist en gitarist Michel Delville. De man woont in Luik en start zijn project in 2002. Ik hoor voor het eerst van The Wrong Object in 2004, als ze op 24 juli van dat jaar spelen tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Naast hun mix van moderne jazz, rock en elektronica staan er ook enkele Zappacomposities op het menu. Vooral hoe het intro van Eat That Question overgaat in hun eigen Honeypump Riff is fenomenaal. In de vrijere stukken blijkt vooral drummer Laurent Delchambre een sensatie. Daarnaast spelen een bas, een sax en een trompet. In 2007 verschijnt hun eerste formele album. Michel Delville heeft contacten met legendarische tromboniste Annie Whitehead (ook bekend van Penguin Cafe Orchestra en John Etheridge's Zappatistas) en eveneens legendarische tompettist Harry Beckett (bekend van zijn werk bij Mingus, Ian Carr's Nucleus, John Serman, Jack Bruce en 12.354 anderen) en weet deze voor het album te strikken. Nadat de groep en de twee gasten via het internet allerlei ideeën en demo's hebben uitgewisseld, zien ze elkaar voor het eerst tijdens de twee opnamedagen en spelen ze het album live in. Na een kort atmosferisch intro knalt dan eerder genoemde Honeypump Riff door de speakers. Vervolgens een dik uur aan debiel goede en complexe nu-jazz. Zowel Whitehead als Beckett leveren materiaal aan. Daarnaast zijn twee Zappacomposities te horen, waarvan ik Filthy Habits het lekkerst vind. Het spelplezier is enorm, de composities zijn sterk en het gehele werk is overweldigend. Ik koop Platform One overigens pas op 18 juli 2017, in de kraam bij Uli tijdens hetzelfde grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Dit ijzersterke debuut hebben Michel en de zijnen eigenlijk nauwelijks kunnen overtreffen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2841: The Wrong Object - Stories From The Shed



The Wrong Object neemt in 2007 nóg een album op, ook live ingespeeld, dit keer in de studio. Stories From The Shed bevat veertien (ietwat kortere) stukken met wederom die mix van jazz en rock, met een hoofdrol voor de scheurgitaar van Michel Delville. Het spelniveau is weer dusdanig hoog dat er nauwelijks hoogtepunten op de plaat zijn aan te wijzen; alles is gewoon dikke prima. Dat maakt het in vergelijking met voorganger Platform One misschien wat vlak, mede door het ontbreken van gastmuzikanten. Veel composities van de hand van Delville, maar er staat ook werk van de anderen op en een paar stukken die klinken als jams. Het album komt uit op het befaamde Moonjune label, een thuis voor obscure muziek en daar hoort The Wrong Object zeker. Ik koop de cd pas op 25 november 2023 tijdens het Mosae Zappa festival in De Oefenbunker in Landgraaf (kort daarna fikte het af), alwaar Delville en de zijnen al voor de derde keer optraden. Overigens, in maart 2008 organiseerde ik samen met een vriendin een Zappafestival in Overasselt en naast The FoolZ, Cucurillo Brullo Brillo, The Musquitos en Uncle Meat was daar The Wrong Object ook van de partij. De band speelde daar - naast wat Zappawerk - nogal wat stukken van Stories From The Shed: een mooie verzameling rockjazzstukken, weer.

_{Niets van dit album te vinden op YT, wél de gehele plaat:}
Bekijk deze YouTube-video