Rewimo
Nederduitse/Mevrouw qltel
De schadevergoeding kan je dat ook niet teruggeven... hooguit een stukje genoegdoening. Ik kan me best voorstellen dat je geaarzeld hebt om het hier neer te zetten, en dat het niet meevalt om het nog eens te doorleven, maar misschien lucht het ook een beetje op om het kwijt te kunnen... 
<a href="http://bijenzonderzorgen.nl/" target="_blank" rel="nofollow">http://bijenzonderzorgen.nl/</a> beslist geen BIJ-zaak!
En dat allemaal omdat een stelletje prutsers het niet met elkaar kunnen vinden. Ik kan me goed voorstellen dat je denkt: als het nou nodig geweest was..., maar alleen omdat het groot genoeg was. Pfff.
Heel dapper dat je het opgeschreven hebt. Ik hoop dat het je niet al te veel belast.
quote:Die hele schadeprocedure heeft ook nog eens 6 jaar geduurd. Een onderdeel was een expertise onderzoek in het Dijkzigt. Dit bestond uit een endorectale echo, een endorectale MRI en een endorectale nogwat, ben de naam kwijt, maar om de knijpkracht te meten. Bij die MRI kreeg ik een dikke ijzeren staaf in mijn anus. Heel genant.
Op donderdag 20 februari 2003 15:27 schreef Rewimo het volgende:
Jeetje Gia, wat een verhaal, en wat hebben die kl***gyns een hoop verpest voor jou. Niet alleen de lichamelijke klachten maar ook het niet kunnen zorgen voor je kindje, en geestelijk is dat ook een enorme belasting
Hieruit volgde als advies om weer aan 't werk te kunnen een stoma. Ja, bekijk het maar!
Ze adviseerden ook bekkenbodem fysio. Ook heel leuk.
Zo'n vent zit dan met een gehandschoende vinger tegen je poepertje aan te drukken en jij moet dan knijpen, zo hard als je kunt.
Behalve dat dit heel vernederend was, hielp het voor geen meter.
quote:Ach, ik heb weer een keertje kunnen huilen. Wat vaak moeilijk is. Je wordt hier ook harder van. Wat in postings van mij wel naar voren komt. Ik ben nu zoals ik geworden ben. Soms hard en meedogenloos, maar eigenlijk heel hulpvaardig waar nodig.
Op donderdag 20 februari 2003 15:36 schreef Brighteyes het volgende:
Heel dapper dat je het opgeschreven hebt. Ik hoop dat het je niet al te veel belast.
Mensen kijken me weleens raar aan, omdat ik in de WAO zit. Je ziet namelijk niets aan mij. Dan haal ik mijn schouders maar op. Ook in de lift kijken ze me vaak aan met zo'n blik van: Jij kunt toch wel met de trap, zo'n jonge vrouw.
En wat ontzettend dapper dat je dat kunt vertellen.
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Dat een arts zo ver kan gaan om iemand niet fatsoenlijk te behandelen dat ze voor dr leven getekend is.....
Het is ongelooflijk dat iets, wat vaak de mooiste ervaring van je leven wordt genoemd, op zo'n manier is verlopen voor jou.
Wat een opeenstapeling van fouten, het is gewoonweg onvoorstelbaar.
Eva ♥ en Iris ♥
Alles is gaan hangen, behalve me lach :)
Kutsch; tussen kut en kitsch
Het voelt heerlijk!!!!
Als ik de verhalen lees van Gia en Jessie en Rewimo, realiseer ik me weer hoe makkelijk het bij mij gegaan is, maar toch vind ik het af en toe nog een heel raar idee dat ik een kind heb, maar nog steeds geen idee wat weeen zijn en hoe het moet zijn als je lichaam het helemaal van je overneemt zoals Jessie het zo mooi schreef. Ik weet het, ik moet het niet romantiseren en waarschijnlijk zou ik na 3 weeen wel weten wat het was en het wel genoeg vinden, maar toch.........
Rewimo
Nederduitse/Mevrouw qltel
Zo zie je eruit na ruim 24 uur bevallen inclusief een keizersnee 
Flatteus hè? 
<a href="http://bijenzonderzorgen.nl/" target="_blank" rel="nofollow">http://bijenzonderzorgen.nl/</a> beslist geen BIJ-zaak!
Net als bij de 1e begon mij ook pas iets te dagen bij de 2e toen ik geen koffie meer kon verdragen
ik heb bij geen van de 2 zwangerschappen last gehad van misselijkheid of wat dan ook(behalve geen koffie kunnen drinken dan), alleen op het laatst wat brandend maagzuur,maar dat was alles.
omdat Pascal met een acute keizersnede is gekomen moest ik van de Gyn terug bij hem komen bij een volgende zwangerschap, dat heb ik dus braaf gedaan 
alleen hij was er niet meer (pensioen)
maar affijn alles liep voorspoedig je geeft af en toe eens wat bloed, luistert naar het hartje en gaat weer vrolijk naar huis
tot dat ik met ongeveer met 20 weken na weer bloed afgegeven te hebben een telefoontje kreeg of ik vandaag even tijd had *SCHRIK*
dus ik mijn (ex)man van zijn werk gebeld en naar de gyn
mijn "bartje" was een rhesusbaby vertelde de gyn en ze legde me alles uit, het KON fout gaan,maar er was geen zekerheid, strenge controle en ik moest er ernstig rekening mee gaan houden dat de kleine er voortijdig uit moest.
dat was even schrikken,maar ik moest elke week komen en kon altijd bellen dus was ik redelijk gerustgesteld
ik moest elke week bloed laten prikken,kreeg elke week een echo (dat vond ik helemaaaaal niet erg ) en het bleef eigenlijk best goed gaan
met 32 weken wilden de gyn een vruchtwaterpunctie doen, ze vertelde me dat in enkele gevallen een punctie zo laat in de zwangerschap de bevalling op zou kunnen wekken, ik moest niets, maar het zou hun een beter inzicht geven in de conditie van Bartje, dus dacht ik daar 5 seconden over na en heb het laten doen.
de uitslag was positief, bartje was in orde en ik heb alleen 1 dagje harde buiken gehad
met 34 weken weer een punctie hij had iets minder bilirubine nu,maar er was geen reden tot paniek, om de dag moest ik bloed laten prikken om mijn eigen antistoffen te controleren en als die stabiel bleven dan moest ik over 2 weken maar een dag prikken
zo gezegd zo gedaan maandag 15 september leek ons wel wat (lullig maar dat kwam gewoonweg mooi uit met het werk van mijn (ex)man)
dus om 8 uur braaf gemeld op de afdeling, ik kreeg een gel ingebracht om de baarmoedermond te laten rijpen en de verpleegster zou over een uurtje wel weer eens langs komen, ik mocht gaan en staan in het ziekenhuis wat ik wilde als ik maar vertelde waar ik was, dus lekker relaxed allemaal
tegen 11 uur was mijn baarmoedermond al "goed" maar weeen had ik nog niet, wat niet erg was, want ik mocht een dag "uitlopen"
om 1 uur was het van het 1 op het andere moment ineens RAAK
ik kreeg in 1 klap weeen om de 5 minuten en terwijl ik toch echt wel uitgerust was, wist ik naar anderhalf uur al niet meer wat voor of achter was, laat staan dat ik op mijn benen kon staan
ik had pas 2 centimeter en geen ontsluiting dus ze konden niet echt iets voor me doen, nu moet ik ook zeggen dat ik niet om pijnstilling gevraagd heb ofzo
om half 3 stond "tante bets" ineens naast mijn bed
verpleegster die mijn zusje, beide broer en oudste zoon verzorgd heeft op de verloskundige afdeling
die heeft mij in een rolstoel gezet en naar de rookkamer gebracht 
ja ik weet het, maar ik was dolgelukkig met haar, even 3 trekjes genomen en terug
daarna weer een centimeter check
wauw
AL 3 centimeter
na nog een uur waarin ik niets meer op kon vangen heeft Tante Bets een ruggeprik geregeld voor me
was ergens wel lachen hoor : ze heeft me eigenhandig naar de OK gebracht en daar letterlijk een arts (geen idee wat voor 1) aan zijn jas getrokken met de mededeling : Doe eens even vlug een ruggeprik voor mij
het duurde even voor de prik goed zat, odat ik me niet meer kon ontspannen, maar na een minuut of 10 zat hij er in, en werd ik naar de verloskamer gebracht, toen ben ik heerlijk in slaap gevallen tot een uur of 9 savonds, toen begon ik de weeen weer erg te voelen een check leverde nog steeds 3 centimeter op dus mocht het infuus een tandje bij en ik weer lekker slapen
om half 12 kwam de verloskundige nog even kijken omdat haar dienst erop zat en ze naar huis wilde , resultaat : 4 centimeter
ze zegt nog : dan gaan we lekker allemaal slapen en gaan we er morgenvroeg tegen aan, infuus nog een 1 tandje omhoog naar de hoogste stand dan slaap jij zeker weten ook lekker en ben je morgen goed uitgerust.
DAT had Bartje gehoord
om half 1 heb ik mijn (ex)man wakker gemaakt, die lag op een bed naast me, omdat ik weer dusdanige weeen had dat ik ze niet meer op kon vangen (been en rug tegelijk) dus de verpleging erbij gehaald.
CHECK time : 9 centimeter !
alleen 1 probleempje, Bartje was nog niet volledig ingedaald 
binnen 20 minuten was de verloskundige terug en had ik volledige ontsluiting weeen die zo snel op elkaar volgden dat ik maar amper adem kon halen tussendoor, maar geen persweeen
ik heb geloof ik heel het ziekenhuis vervloekt tussen half 1 en half 2
maar uiteindelijk tegen kwart voor 2 kwamen er persweeen (niet zo heftig als ik van bijna iedereen hoor "je lichaam neemt het over" maar wel een "poepdrang")
dus ik mocht gaan persen................ om Bartje te "zetten"
en wat kost dat een kracht zeg !
al met al heb ik iets meer dan een half uur liggen persen en heb ergens in die tijd geroepen : ik wil een keizersnee, NU
maar de verloskundige reageerde met : zeg, je bent nu zo ver, je maakt het ZELF af ach ze had gelijk
2.22 JAAAAAA daar is tie, kom nog even, nog 1 keer !
en jawel daar was tie met een vreselijke toeter op zijn hoofd maar verder 10 tenen en 10 vingers
huilen deed ik niet, ik kon alleen maar staren naar hem, en ineens trof het me als een mokerslag, HIJ HAALT GEEN ADEM ! dat heb ik uitgegild hij werd razendsnel weggehaald en naar de gereedstaande kinderarts gebracht op de couv die heeft hem 2 keer met de pomp zuurstof gegeven en hij was meteen bij , wel vroeg hij aan mijn (ex)man of hij met de vacuumpomp gehaald was omdat hij zo'n toeter op zijn hoofd had
nadat ik wist dat hij weer zelf ademhaalde ben ik in slaap gevallen
maar werd vrij ruw wakker gemaakt, mijn placenta was er nog niet uit en dat moest toch ook nog
maar mijn lijf wilde schijnbaar niets meer, na een half uur duwen, trekken en persen nog niets de verpleegkundige gaf me de keus : OF ze ging het met de hand proberen *slik* OF accuut de OK in
nog een keer erg slikken, probeer maar met "de hand" eng gevoel is dat geloof me!
het lukte niet meteen dus is er een verpleegster op mijn buik gaan douwen *AUUUUUUU*, maar na 5 minuten prutsen was de placenta dan ook er uit. nu alleen de hectingen nog *slikje*
eindelijk werd mijn lijf met rust gelaten, ik kreeg een "kattewas" zoals ze dat noemen, een schone pyama aan en mocht naar Richard toe
die lag in de couv met 2 handschoenen, sonde in zijn neusje, lampje om zijn teen, pleister op de hiel, en alleen een luier onder 2 blauwe lampen
de volgende dag ging richard "als een speer" hij mocht 5 minuten onder de lamp uit, maar ze hielden hem nog wel op sondevoeding om alles maar in het werk te stellen dat zijn lijfje niet hoefde te werken tot dat de bilirubine in zijn bloed stabiel was en op een goede waarde
hij bleef goed gaan, er werd elke 4 uur bloed geprikt bij hem, en zijn bili bleef perfect, vrijdagochtend tegen 11 uur staat de kinderarts ineens naast mijn bed........ de bili was schrikbarend aan het zakken en ze wilde vandaag nog een bloedwissel gaan doen
euh een wat ? zij me alles uitgelegd en ik meteen toestemming gegeven
ze ging meteen de bloedbank bellen om alles te bestellen en richard zou vandaag nog geholpen worden.
en het werd 2 uur, en 4 uur en 5 uur , ik had geen nagels meer over en was niet bij de couv weg te slaan, het werd 6 uur................
en om half 7 savonds was ze er MET zakken bloedplasma (geloof ik, in ieder geval geen volledig bloed) ze legt ons uit wat ze precies gaan doen ,infuusjes etc) en ze nemen richard mee
en dan wachten..................
9.15 daar was ze weer, alles was perfect gegaan en hij had er dwars doorheen geslapen we mochten naar hem toe, maar niet schrikken de infuusjes zijn allemaal nog intact, omdat het een enkele keer voorkomt dat dit een keer herhaald moet worden
NIET schrikken zei ze nog, hij had letterlijk 1 voetje over dat NIET vol zat
2 infusen in zijn hoofd in elke arm een naaldje, kortom alles zat vol 
MAAR die kerel had het zo goed "opgepikt" dat hij de volgende dag al onder 1 lamp uit mocht en op zondagavond net na mijn avondeten kwam ik op de couv en toen had Tante Bets hem net aangekleed !
geen lamp meer, voor de eerste keer zag ik hem in kleren
al die tijd had hij aleen een luier aan en na de wissel een catheterzak
het was of ik hem opnieuw de eerste keer vasthield
dinsdag waren we THUIS
hij heeft wel een strenge na controle gehad de 1e drie maanden, maar heeft nergens meer last van gehad
quote:Willen de mamma's mij dat eens uitleggen
Op dinsdag 18 februari 2003 19:53 schreef Lois het volgende:
.
[b]23.26 uur
Wat ruikt ze lekker!!!
Zo'n frummeltje komt regelrecht uit de binnenkant van je lijf en dan zeggen mamma's "wat ruikt ze/hij lekker"
Omschrijf die geur eens, kan mij er totaal nix bij voorstellen...
http://www.youtube.com/watch?v=yJ2UROhv-PI
MPS, iedere dag van de week een ander profiel,
http://www.youtube.com/watch?v=AiJft-VnxEg
quote:Mijn zoon(tje) heeft dezelfde naam als de jouwe: Damiën.
Op woensdag 19 februari 2003 11:22 schreef Angel22 het volgende:
Nou dan kom ik maar met de bevalling van Damien!!!Zaterdagavond 29-7-2000
-knip-
Hij is alleen van jaargang 1982.
Maar als ik die naam zie, smelt ik altijd weer.
Poef.....gone! ©golfer
haar kennende doet ze dat niet
Poef.....gone! ©golfer
quote:Je schrijft die van ons alleen zonder puntjes.....
Op vrijdag 21 februari 2003 02:14 schreef golfer het volgende:[..]
Mijn zoon(tje) heeft dezelfde naam als de jouwe: Damiën.
Hij is alleen van jaargang 1982.
Maar als ik die naam zie, smelt ik altijd weer.
Ierse schrijfwijze....
quote:Zoetig. Bloed ruikt zoet en dat komt er toch wel bij kijken. Volgens mij is het een mengseltje van vruchtwater en bloed. Maar een pasgeboren baby ruikt zoetig/weeig.
Op vrijdag 21 februari 2003 02:06 schreef Loedertje het volgende:[..]
Willen de mamma's mij dat eens uitleggen
Zo'n frummeltje komt regelrecht uit de binnenkant van je lijf en dan zeggen mamma's "wat ruikt ze/hij lekker"Omschrijf die geur eens, kan mij er totaal nix bij voorstellen...
Ben overigens erg blij dat destijds die gyn ontslagen is. Er liepen meer dan 6 aanklachten tegen hem. Voor zover ik weet werkt hij nu in Duitsland. Hij mag niet meer binnen 30 kilometer van het Elkerliek in Helmond werken.
Een vrouw in Helmond had door zijn schuld een baby verloren en was een strafzaak begonnen. Dood door schuld was bewezen, maar het Nederlandse recht kent geen strafmaat voor het doden van een ongeboren kind.
Daarna hebben zij een civiele procedure gestart en zijn afgekocht met 17.000 gulden.
Die gyn is ontslagen met een gouden handdruk van, men zegt, 1,2 miljoen.
Zuur.
quote:Het verschilt wel heel erg. Mijn Isabel rook heel erg lekker zoet. Echt heerlijk! Inderdaad typisch dat dat kan. Zo uit je lijf en dan zo lekker ruiken. (Terwijl ze nog in haar vruchtwater gepoept had ook
Op vrijdag 21 februari 2003 02:06 schreef Loedertje het volgende:[..]
Omschrijf die geur eens, kan mij er totaal nix bij voorstellen...
)Maar de vrouw van mijn broer was bevallen en ik wilde gelijk aan het kleine wezentje snuffen natuurlijk. Even die geur terug halen...
Maar zij rook helemaal niet lekker. Ze rook naar oude, natte aarde. .
De placenta zelf schijnt daar ook naar te ruiken, heb ik me laten vertellen.
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
heeeeel erg makkelijke bevalling gehad zeg!
Het was 29-07-02 rond een uur of 05:00 sochtends
toen ik wakker werd door een lichte kram in mijn rug
een soort van menstruatiekramp, ik sta op om wat drinken
te pakken en ineens schiet het me toch in mijn rug, harde
buik en ik denk, oh shit! Ik was 39week, dus het mocht al
wel komen, toch kwam dit erg onverwacht ik had die dag
nog heerlijk aan het water liggen zonnen, niets aan de hand.
Binnen 1uur had ik om de 5minuten weeen en bel het ziekenhuis
Ik: ik heb weeen man aan de telefoon; Hoe lang al, en hoe vaak?
Ik: ong. 1 uur, rond de 5minuten man aan de telefoon; Je klinkt
niet echt alsof je al gaat bevallen, misschien ben je gewoon bang?
Ik, boos: Ik weet toch echt wel wat ik wel en niet voel!!
Man aan de telefoon; Rustig maar, neem een douche en als over
1 uur de weeen nog steeds aanhouden bel je maar even weer.
Ik was helemaal over de rooie, boos maakte ik mijn vriend wakker
zette de wekker op de wasmachine en ging onder de douche staan
het was 5:30 en ik ging tellen, na zown 10minuten riep ik in lichte
paniek mijn vriend, de weeen kwamen namelijk om de 2minuten!!
Ik schreeuw dat ie mijn pleegmoeder moet bellen om me naar het
Ziekenhuis te rijden, hij vraagt nog 'weet je het zeker'?
Ik heb toen 'blijkbaar' heeel boos NU geschreeuwd en hij ging bellen.
Mijn pleegmoeder was er rond 06:00 in het ziekenhuis werd ik met
Weinig enthousiasme ontvangen, er was toch afgesproken dat ik eerst
Zou bellen, er ik zag er niet uit als een vrouw die op punt van bevallen
stond, ik was behoorlijk pissig en moest eerst maar eens 30minuten
aan de CTG gaan liggen of ik wel 'echte weeen' had, ik had dus rug
weeen en zei dat ook, maar ze wouden het zelf zien, RUG WEEEN ZIE
JE DUS NIET!! Na 10minuten kwam er een zuster, die zei, nou ik zie nog
Geen kamelen bulten mevrouw, ik was zo boos, weet niet meer wat ik
Allemaal gezegd heb maar in ieder geval kwam er binnen 2minuten een
Verloskundige kijken die me ging toucheren, die schrok en zei met grote
ogen dat ik meer dan 5cm ontsluiting had, ik mocht direct door naar de
verloskamer, geen sorrie niks! Ik had al heel snel 7cm ontsluiting en toen
werden mijn vliezen gebroken, en al snel was ons zoontje al geboren.
Ik ben al met al zo'n 2uur in het ziekenhuis geweest!
05:00 begonnen de weeen en rond 8:15 werd Tomas geboren.
1 week te vroeg, maar 53cm lang en 3660gram een grote gezonde baby!
quote:Het is eigenlijk te gek voor woorden dat ze die man niet z'n vergunning hebben afgepakt! 6(!) Aanklachten, dat gebeurt toch niet zomaar??
Op vrijdag 21 februari 2003 12:31 schreef Gia het volgende:
Allemaal trouwens bedankt voor de lieve reakties. Het is alweer 10,5 jaar geleden. Over anderhalf jaar gaat hij naar het MO, mijn babytje.Ben overigens erg blij dat destijds die gyn ontslagen is. Er liepen meer dan 6 aanklachten tegen hem. Voor zover ik weet werkt hij nu in Duitsland. Hij mag niet meer binnen 30 kilometer van het Elkerliek in Helmond werken.
Een vrouw in Helmond had door zijn schuld een baby verloren en was een strafzaak begonnen. Dood door schuld was bewezen, maar het Nederlandse recht kent geen strafmaat voor het doden van een ongeboren kind.
Daarna hebben zij een civiele procedure gestart en zijn afgekocht met 17.000 gulden.Die gyn is ontslagen met een gouden handdruk van, men zegt, 1,2 miljoen.
Zuur.
En Gia, ik vind het heel erg wat er allemaal is gebeurd met je 
Van sommigen word je een beetje warm en van anderen krijg je acuut kippenvel. Maar Gia, bji jouw verhaal gaan mijn nekharen overeind staan zeg! Wat een enorme rotsituatie! Misschien kunnen die artsen die onderling ruzie hebben beter op non-actief gesteld worden tot ze weer normaal kunnen doen, want zoals jij de pisang bent omdat ze jou niet aan een collega gunden, afschuwelijk, heb er geen woorden voor. Maar zo'n vent ZOU je toch...(nekomdraaismiley)
Maar goed, ga zo door allemaal, ik ben nog lang niet uitgelezen!
.Toen ik 8 maanden zwanger was, kreeg ik weeen. Ik had 1 cm ontsluiting en moest toen naar het ziekenhuis, omdat het te vroeg was om thuis te bevallen. (Geweldig ook, vanaf het begin weeen om de minuut!!) Ik was extreem teleurgesteld, maar na een paar dagen was mijn buik rustig en mocht ik naar huis. (36 weken, dus ik moest nog 1 week mijn benen bij elkaar houden en dan mocht ik thuis bevallen 
) Ik ben er nog steeds van overtuigd dat mijn bevalling toen is gestopt, omdat ik zo vreselijk NIET in het ziekenhuis wilde bevallen...
Toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis ging het heel slecht. Mijn hele zwangerschap had ik al pijn. Aan mijn buik, mijn benen, lopen ging niet van harte. Maar nu kon ik gewoon niet meer lopen. Ik stierf van de pijn.
Ik kon alleen maar liggen, moest met alles geholpen worden...Vreselijk.
Op de uitgerekende datum moest ik naar de verloskundige. Ik zat daar een beetje snuffend mijn verhaal te doen. Ik was de pijn zo zat. Ik was die buik zat. Ik was alles zat.
Ze riep ook dat het gewoon echt niet meer kon en dat ze me ging strippen.
"Meid, tis vandaag vrijdag. Ik ga je nu strippen en dan komen vannacht wsl. de weeen op gang. Zo niet, dan kom ik morgen je vliezen prikken en ben je dus uiterlijk zondag moeder.Dit kind moet er gewoon echt uit bij je."
Dat voelde wel heel raar. "Zondag ben ik iig moeder"..
Ze stripte me ( ) en ik ging naar huis. Ik was om 10.00u thuis en mijn moeder was inmiddels gearriveerd na een telefoontje vanuit de auto.
Om 11.30u (!!) ging mijn buik rommelen. "Nah, kan niet, ze zei dat het vannacht pas zou beginnen", zei ik nog.
Maar om 11.45u waren mijn weeen al in volle gang. Yep, ook nu weer meteen om de 2 minuten of zelfs een minuut.
Ja, als ik weeen krijg, krijg ik ze meteen goed ook. Om 15.00u trok ik het eigenlijk al niet meer. Ik zat vloekend op de bank. 
.
"Bel...die...verloskundige!!"
Zij herinnerde me aan het puffen. En daar zat ik dan...als een oen te puffen. Maar het hielp geweldig! Het was het enige wat me er doorheen trok. Ik focuste me op de vader van mijn dochter. Hij mocht niet opstaan, bewegen of plassen, want dan raakte ik het ritme van het puffen kwijt.
Rond 17.00u moest ik plassen. Mijn moeder vroeg nog of ik toch niet moest "poepen". Nee, dat gevoel had ik niet..
Maar toen zat ik op de w.c. en ja hoor, ineens enorme persdrang.
"Ik moet NU wel persen", riep ik nog. Mijn moeder hing meteen aan de telefoon met de verloskundige en ik nestelde me weer op de bank. Puffen werkte op dit moment niet echt meer. Want ohhhh, wat is persdrang tegenhouden moeilijk. .
De verloskundige was er met 10 minuten. Ik moest van haar naar het bed wandelen waar ik op ging bevallen. Die stond in de babykamer.
Toen ze ging checken hoeveel ontsluiting ik had, was ik bang. Bang om te horen te krijgen dat ik pas 4 cm had ofzo. Ik was immers pas zo kort bezig..
Maar nee, ik zat al op de 8 cm! Ze prikte mijn vliezen door en toen bleek de baby in het vruchtwater te hebben gepoept. Even paniek. Moest ik nu toch naar het ziekenhuis? Maar dat durfde de verloskundige niet aan. Ik ging zo hard, zei ze, en ze was bang dat ik dan op haar achterbank zou bevallen. .
En idd. ging ik hard, want 10 minuten later had ik al volledige ontsluiting! (In 10 minuten tijd 2 cm. erbij is wel erg snel)
Om 17.45u begonnen met persen en om 18.25u floepte er een prachtig mooi meisje uit. Mijn Isabel. .
Heel rustig, ze huilde niet, maar keek nieuwsgierig rond. Ze tilde al meteen haar hoofd op toen ze op mijn buik lag. De navelstreng was nog niet eens doorgeknipt. .
De verloskundige en kraamverzorgster waren super. Ze vonden het zo leuk dat ik nog niet wist wat het geslacht zou zijn en ze vonden me een ideale "klant."
Ik was de hele bevalling door uitermate beleefd, zei overal "Ja, graag" of "Nee, dank je" op.. .
Ik heb 1 keer "Kut zeg, dat doet zeer!" gezegd. Waarna ik meteen "Oh jeetje, sorry!!" riep.
De verloskundige moest heel hard lachen. "Als er nu eentje heel hard "KUT" mag roepen, ben jij het wel", zei ze.
Na de bevalling werd mijn placenta onderzocht en die bleek wel helemaal op te zijn. Was wel te merken ook, want Isabel was erg hongerig de eerste dagen.
Oh, en ik had 2 inwendige hechtinkjes nodig. Niet echt leuk om daarna gehecht te worden, maar goed, ik had een mooi mensje om vast te houden.
Supersnelle bevalling dus, zeker voor een eerste, en lekker thuis! .
Isabel Fleur is op 22 oktober 1999 ter wereld gekomen. Ze was 2680 gram en ongeveer 48 cm.
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
quote:Loedertje heb je jouw vruchtwater geroken? Want daar vond ik Eva enorm naar ruiken, heel zoet net als de eerste borstvoeding. Omdat ik al de hele dag enorme plensen vruchtwater verloor rook ze heel vertrouwd. Echt heel bloederig was ze niet maar daar rook je ook niks van.
Op vrijdag 21 februari 2003 02:06 schreef Loedertje het volgende:[..]
Willen de mamma's mij dat eens uitleggen
Zo'n frummeltje komt regelrecht uit de binnenkant van je lijf en dan zeggen mamma's "wat ruikt ze/hij lekker"Omschrijf die geur eens, kan mij er totaal nix bij voorstellen...
Eva ♥ en Iris ♥
Over ruim een maand moet mijn kleine geboren worden, ik ga naar de verloskundige, alles is helemaal ok.
Daarna ga ik naar mijn oppas kinderen en pas de rest van de dag op.
S'avonds komen mijn ouders op bezoek, ik zeg nog tegen mijn moeder, het zou me niet verbazen als binnen 14 dagen er een baby is, hij wil niet meer op zich laten wachten, dat gevoel heb ik gewoon.
Ach mens klets niet zo zegt mijn moeder nog...
S'avonds laat zet mijn man het bed hoger, want tja dat ding moet toch eens hoger!!!
Om 4 uur s'nachts ga ik naar de wc en breken mijn vliezen.
Ik maak mijn man wakker en we bellen de verloskundige...
Thuisbevalling zit er niet in, het is te vroeg
Dus wij gaan naar het ziekenhuis, daar aangekomen ga ik aan de monitor, erg leuk vind mijn man, nu kan hij zien op het scherm wanneer het pijn gaat doen
Er word gevoeld hoe ver ik ben en er is nog niets aan de hand behalve dat mijn vliezen idd gebroken zijn.
We worden naar huis gestuurd, kom morgen-ochtend maar terug, waarschijnlijk moet je ingeleid worden.
Het is inmiddels 10 uur s'ochtens en we zijn thuis, bijna gelijk beginnen de weeen serieuser te worden, zelfs mijn man maakt er geen grapjes meer om.
We bellen het ziekenhuis en ze zeggen kom maar terug voor de zekerheid, maar waarschijnlijk is er niets aan de hand.
In het ziekenhuis lig ik weer aan de monitor, hij schiet flink uit dat kreng!!!
De verloskundige is weggeroepen dus ik moet het met 1 van de gynacologen doen...
De gynacoloog komt binnen en voelt hoe ver ik ben, 8 cm, tjeeeee iedereen verbaast...
Ze gaat nog even een bakje koffie drinken, de rest moet vanzelf komen.
5 minuten laten zeg ik tegen de verpleegkundige dat ik de gynacoloog wil zien, ik wil persen.
Rustig aan mevrouwtje zegt de verpleegkundige, maar haalt toch maar snel de gynacoloog.
We zijn allebei zover, hij kan komen...
Tijdens de bevalling gaat zijn hartslag iets omlaag, niets om van te schrikken zegt de gynacoloog, maar voor de zkerheid knipt ze me in(ze zijn erg voorzichtig met te vroeg geboren baby's).
Het is 10 over 12 op 30 september als wesley geboren word, blakend van gezondheid.
De bevalling zelf duurde nog niet eens een kwartier.
Terwijl ik dichtgenaaid word mag ik wesley aanschouwen, hij is nog mooier dan ik me kon voorstellen.
Mijn man belt de ouders, als hij mijn moeder aan de telefoon heeft denkt mijn moeder eerst dat hij een grapje maakt, maar zodra hij zegt dat het een jochie is weet ze dat het serieus is.
De hele bevalling was erg makkelijk, wesley moet in het ziekenhuis blijven, s'avonds lig op op kamers met een vrouw die tegen me zegt, op dit moment zal je wel denken dat mensen een 2de willen gek zijn, waarop ik zeg, ach het viel wel mee...
Dat had ik niet moeten zeggen blijkbaar, god strafd meteen.
Waar er verdoofd is voor het hechten komt een flinke bloeduitstorting in de vorm van een halve maan, ze heeft net iets misgeprikt, goden ik kon niet zitten, niet liggen niets, wat deed dat pijn!!
