Cayok, Diesel & Pepe, Onyx, Nene & Hummeltje, Hoba

Helaas nog steeds geen fatsoenlijke foto van haar kunnen maken, ik wil haar nog niet aan een flitser blootstellen.

Gisteren is wel de eerste confrontatie met Onyx geweest. Toen ik naar bed ging was hij me weer gevolgd, en dit keer liet ik de deur naar de slaapkamer open maar bleef zelf buiten. Onyx liep doodvoorzichtig naar binnen, constant snuffelend, totdat hij Sofie onder de rand van het bed zag zitten. Toen stopte hij en bleef rustig zitten, en stootte aan paar nauwelijks hoorbare mauwtjes uit. Sofie was gefascineerd, maar ook heel onzeker, en ze hebben elkaar een paar minuten zitten aankijken. Op een gegeven moment trok Onyx zijn voorpootjes onder zich, maar uiteindelijk trok Sofie zich wat verder onder het bed terug. Toen stapte ik maar de kamer in, en vloog Onyx direct de trap af. Dat is dus best mooi verlopen, geen blazen, grommen of andere onaardigheden, nog wel veel onzekerheid, maar Onyx heeft laten zien hoe subtiel hij kan omgaan met een nieuwe kat, en Sofie heeft laten zien inderdaad geen grote problemen met andere katten te hebben.

Sofie blaast nog wel veel naar me, maar dat wordt nu gevolgd door wat gejengel, het begint er een beetje op te lijken dat ze zelf ook niet meer precies weet waarom ze zo boos op me is. Ik heb nog twee keer fysiek contact met haar gehad, zondag liep ik langs mijn bed en kreeg een tik op mijn voet, resulterend in een klein gaatje, en vanochtend snuffelde ze zo slordig aan mijn hand dat het bijna leek alsof ze een kopje probeerde te geven. Geen grote vooruitgang, maar we komen er wel.

quote:

..., het begint er een beetje op te lijken dat ze zelf ook niet meer precies weet waarom ze zo boos op me is.
...en vanochtend snuffelde ze zo slordig aan mijn hand dat het bijna leek alsof ze een kopje probeerde te geven.

Ja, en ja.

Ik moest vannacht even naar het toilet, en toen ik terugkwam werd ik zoals gebruikelijk op een blaas-concert onthaald. Terwijl ik de deur op slot draaide praatte ik wat tegen haar, en toen kwam ze mauwend onder het bed vandaan en stond me aan te kijken. Ik liet me langs de deur in een kleermakers-zit zakken en stak mijn hand uit zodat ze eraan kon snuffelen. In plaats daarvan kreeg ik een kopstoot tegen mijn vingers, en voor zo'n 30 seconden bleef ze om mijn hand draaien om zoveel mogelijk gekrabbeld te worden. Ze was nog steeds wel heel gespannen, en ze beet ook een keertje toen ik blijkbaar op een verkeerd plekje zat.

Vervolgens liep ze naar het schoteltje met katten-snoepjes, en begon dat leeg te vreten, met haar rug naar me toe; zoveel vertrouwen heeft ze nog nooit gehad. Ik was blijven zitten, en halverwege sloeg ik even een mug dood die mij op het menu had staan. Sofie keek even om, zag dat ik nog steeds op mijn plaats zat, en at verder.

Daarna trok ze zich onder het bed terug, en toen ik ook richting het bed liep kreeg ik een haal langs mijn enkels.

Een tijdje later moest ik nog even op muggenjacht, en toen hebben we nog 10 seconden gekroeld; dat eindigde met een beet toen ik te dicht bij haar staartwortel kwam, dat is blijkbaar voor haar (nog) een gevoelig plekje (dat wisselt per kat).

Vanochtend sprong Sofie via mijn bed naar het kozijn om naar buiten te kijken, terwijl ze wist dat ik wakker was; dat deed ze eerder ook niet. Na een paar minuten sprong ze weer op het bed, ging tegen mijn voeten liggen voor een grote onderhouds-beurt, en is toen nog een half uurtje daar blijven liggen. Toen zei ik tegen haar dat ze een lief meisje was, en kwam ze naar me toen om aangehaald te worden, maar schrok van zichzelf en sprong van het bed af. Toen ik haar probeerde aan te halen werd ik meerdere malen gebeten. En dat bijten is niet heel hard, maar ook niet het subtiel happen wat mijn Burmees Julius deed om te duidelijk te maken dat ik moest stoppen.

Vanochtend wilde ze eigenlijk ook wel, maar durfde uiteindelijk niet.

Zoals ik al het idee kreeg is ze duidelijk intern in conflict, maar de balans verschuift steeds meer richting vertrouwen en aan-/afhankelijkheid.

Ik heb nog gedacht dat de aanhaligheid te maken zou kunnen hebben met een opkomende krolsheid, maar het eten met haar rug naar me toe, en het slapen tegen mijn enkels, zijn tekens van vertrouwen die daar niet mee samenhangen. De eerdere "holle" mauw die ik met krolsheid associeerde heb ik ook niet meer gehoord.

Ik had toen ik haar ophaalde gezegd dat het niet helemaal onmogelijk zou zijn dat ze in een week zou loskomen "omdat zoveel boosheid niet vol te houden is". Echt verwachten deed ik dat niet, maar dat ze binnen twee weken al zover is gekomen is heerlijk.

Nu ze mij een beetje opzoekt, en ook duidelijk steeds meer interesse heeft in wat er achter de deur van mijn slaapkamer ligt, ga ik ergens deze week het kattenluik tussen huiskamer en trappenhuis blokkeren, zodat zij wat meer ruimte heeft. Met de hitte van het moment is het ook wel prettig dat de deur weer opengaat, dat waait wat beter door. Alleen heel vervelend voor Onyx, die mij graag opzoekt als ik op zolder achter de computer zit, ofwel alleen voor een aaitje, ofwel om langere tijd bij me in de buurt te liggen.

En nog wat geks : de eerste week was ze gek op Whiskas kattenmelk, maar dat wordt nu niet meer aangeraakt. Ik heb gisteren GimCat geprobeerd, wat bijv. Hummeltje veel lekkerder vond, maar dat is ook niet interessant.

Sofie blijft steeds twijfelen tussen boos zijn en kroelen. Als ik boven kom gaat ze meestal blazen, maar als ze op een plek zit waar ik bij haar kan komen blijft ze toch vaak zitten en dan moet ze weer gekrabbeld worden.

Met de hitte vond ik het al helemaal niet meer verantwoord om haar in een slaapkamer te laten zitten, dus nu heeft ze ook de beschikking over het trappenhuis, een klein kamertje op de 1e verdieping (woningbouw technisch te klein om als kamer geteld te mogen worden) waar 3 kasten staan, een kattenbak en alle transport-manden die ik heb; een hoop daarvan zijn uit elkaar gehaald en gestapeld, maar een paar staan klaar voor inzet in spoedgevallen. Ook kan ze naar zolder, met een overloop voor dozen waar ze zich zou kunnen verstoppen, en de kamer waar de computer staat waar ik dagelijks bezig ben. Op zolder is ze nog niet geweest, mogelijk ook omdat het er een "behaaglijke" 35 ^oC is.

Haar favoriete plekje is dat kleine kamertje, op het kozijn kan ze naar buiten kijken, en aangezien dat de voorkant van mijn huis is valt daar veel meer te zien dan vanaf het kozijn van mijn slaapkamer. Het betekent ook dat ik meer kans krijg om foto's te maken. Er gingen er nog veel mis, waarvan ik dacht dat de onscherpte door beweging kwam, maar het blijkt dat ik bij deze camera voor foto's op armlengte al de matige macro-stand moet gebruiken.


Dat is een heel ander beestje dan op de enige foto die het asiel kon maken. Ze heeft een tijd ook op het stenen kozijn geslapen, maar kreeg uiteindelijk voldoende vertrouwen om zich een beetje op te sluiten in de transport-mand die met Nene meekwam :


Als ik dat kleine kamertje binnenkom, heeft ze nauwelijks nog de kans te vluchten, dus als ze niet te gestressed doet is dat een mooi moment voor wat aanhalen. Soms is ze op tijd weg en vlucht naar mijn slaapkamer : onder het bed is nog steeds haar veiligste plaats. Maar zelfs dat pakt soms verrassend uit, en dan springt ze op mijn bed. Een duidelijk uitnodiging voor wat kroel-werk. Als ik ook op het bed ga zitten moet ze natuurlijk eerst blazen, en als ik dan mijn hand uitsteek is ze er helemaal klaar voor.

Ik denk dat zijn over een tijdje een velcro-kat blijkt te zijn. Ik krijg het idee dat ze heel hecht met een gezin is geweest; wat er gebeurd is dat ze zo'n boos meisje werd als in het asiel wil ik misschien ook niet weten.

O ja, deze dame lust geen rauwe kip-filet.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 26-06-2026 23:14:20 ]

Dat was een hectisch weekje : mejuffrouw Sofie was volop krols. Dat had tot gevolg dat ze aan de ene kant me wat meer ontliep, zodat ik niet meer regelmatig even haar mocht krabbelen, maar als compensatie kwam ze een paar keer 's ochtends als ik wakker was op mijn bed, en dat werd dan een kroel-sessie van een kwartier of meer. In het begin reageerde ze nog fel als mijn hand richting haar achterkantje ging, met krassen en putjes in mijn hand, maar de laatste keer konden mijn vingers het pad bewandelen van neusje tot staartpuntje. Ik mocht ook een paar keer haar buikje krabbelen, waarbij ze ofwel languit lag, ofwel zich helemaal om mijn hand krulde. Het hing wel duidelijk samen met haar krolsheid, want ze nam af en toe een echte dek-houding aan.

Haar krolsheid had ook gevolgen voor haar reactie op de andere katten.
Ik had een keer Onyx in het halletje gelaten, waar hij druk aan het snuffelen was. Sofie merkte dat, en kwam onmiddellijk de trap af stommelen (hoi, een kater !). Onyx vond dat toch wat te spannend, begon te blazen, en trok zich verder terug. Toen heb ik maar de deur opengedaan zodat hij weer naar buiten kon.
En twee keer was Diesel in de huiskamer toen ze in het halletje zat te blèren. Toen hij toch geinteresserd leek deed ik de deur naar het halletje op een kier. Zodra Sofie zag dat Diesel er zat kwam ze naar de kier toe, maar Diesel liep weg met een "daar wil ik niets mee te maken hebben.", Ik deed de deur weer dicht en Sofie ging luidkeels haar frustratie uiten.

Nu ze niet meer krols is blijft ze meestal op afstand. Toen ik vanochtend op zolder kwam lag ze op mijn bureau, maar vertrok direct. Echter, toen ik naar beneden ging en voorbereidingen trof om boodschappen te gaan doen hoorde ik haar plotseling jengelen, en toen ik nog even naar de overloop op de 1e ging zat ze op de trap naar boven, en ze kwam toch weer naar mijn hand toe en ik kon haar even krabbelen. Ze sprong echter snel weer naar achteren, ze is duidelijk in conflict tussen de behoefte aan contact en het gevoel dat dat eng is, en zonder krolsheid wint de engheid.

Toen ik haar meer ruimte had gegeven beperkte ze zich aanvankelijk toch tot de 1e verdieping, maar nu begint de zolder haar domein te worden, ze begon op een stoel (ze was boos dat ik bewoog) :


Maar ze heeft doorgekregen dat mijn zolderkamer een hele luxe slaapplek voor katten te bieden heeft, en ze is een paar keer daar gaan liggen terwijl ik achter de computer zat :




Het zal een overwinning zijn als ik een keer een foto van haar kan maken waarin ze niet strak in de lens kijkt.

[ Bericht 1% gewijzigd door mvdejong op 06-07-2026 21:15:57 ]

En iets aparts van een van de andere beestjes : na meer dan 5 jaar heeft Onyx eindrlijk het besef dat katten-snoepjes eetbaar zijn. Ik gooide er wel eens een paar voor zijn neus, en meestal verdwenen die uiteindelijk in Nene. Maar een paar weken geleden hing hij enkele tientallen seconden met een half-open bekje boven een snoepje, om dat uiteindelijk te verorberen.

Dst herhaalde zich, en hij at sneller, en ook meer, en nu komt hij als een normale kat aandribbelen als ik met de zak met snoepjes naar buiten kom.

't Heeft even geduurd, maar Hills' Adult Chicken is niet meer het enige dst Onyx eet.

Toen ik begin van de ochtend even naar het toilet moest, hoorde ik toen ik uit de badkamer kwam Sofie jengelen op de trap. Toen ik bij de trap ging staan kwam ze vrij snel omlaag en moest toch weer gekrabbeld worden, om steeds weer weg te springen na een paar seconden.

Ik ben toen weer in bed gaan liggen, en ze kwam kort daarna bij me, en toen hebben we een tijdje gekroeld. Alleen draaide ze zich na een tijdje kop en schouders krabbelen om zodat ik alleen bij haar heupen kwam, en dat resulteerde dan weer in bijten, waarna ze zich even ging wassen, en weer terug kwam. Maar er waren geen tekenen meer dat dit uit krolsheid voortkwam, ze is gewoon een kroel-meisje dat nog niet durft.

Wat ook zou kunnen is dat dit normaal voor haar is, en dat haar vorige eigenaar haar daarom gedumpt heeft, mijn pols is behoorlijk getatoeerd. Maar ik ben wel blij, want met dit kroelen op bed kunnen we gewoon blijven werken aan haar vertrouwen.

Zo, 5 weken nadat ik de spicy lady heb geadopteerd, en als ik nu naast me kijk zie ik dit :


Lekker met een aan de buitenwerkeld blootgegeven buikje, en met een pootje gesloten en een pootje open omdat ze ligt te melktrappen.

Ze begon me te vertrouwen als ik in bed lag, en dan moest er een hoop gekrabbeld worden, en door als ze bijt zachtjes (!) nee te zeggen en even te stoppen met haar aandacht geven, bijt ze minder, en wordt het meer happen : ze plaatst haar tanden wel in mijn pols, maar bijt meestal niet meer door. Omdat ze altijd heel bewegelijk is en alle kanten op rolt, valt ze nog wel eens van het bed af (en springt direct weer terug), en toen ze onlangs aan de verkeerde kant van me lag, een randje van net 10 cm, heb ik een gevaarlijk experiment gedaan : ik pakte haar met 2 handen rond haar borst en tilde haar naar de andere kant : het kon haar niets schelen, ik moest direct weer verder met krabbelen.

Een tijdje later kwam ze ook steeds vaker naast me op het bureau liggen, het begint meestal met krabbelen, maar regelmatig ligt ze ook gewoon een lange tijd te dommelen (en dan wordt aanhalen niet op prijs gesteld). Dat zegt natuurlijk veel, ik ben niet alleen nuttig voor kroel-partijen, maar blijkbaar is op zich bij me in de buurt zijn ook belangrijk. En ze ligt regelmatig met een pootje tegen mijn arm aan, mijn verwachting dat het een velcro-kat is lijkt wel te kloppen.

Ze is nog wel wat voorzichtig als ik door het huis loop, en dat betekent dat ik haar nog niet bij de dierenarts kan aanmelden voor de hoognodige sterilisatie, want ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik haar op het afgesproken tijdstip daadwerkelijk in de mand heb.

En het is wel hard nodig, want lijkt nu weer krols te zijn. Frustratie bij ons beiden. Ik laat haar de laatste dagen ook een tijdje in de huiskamer rondlopen (kattenluik achter dicht, kattenluik voor op "alleen naar binnen" voor het geval een van de andere beestjes wil eten), maar vanavond heeft ze na een korte ronde een kwartier lang zitten roepen. Ze heeft namelijk door de spleet van de deur een paar keer Diesel in de huiskamer zien zitten, en is dus helemaal over de toeren dat die kater er nu niet is (niet wetende dat die kater de door haar zo gewenste dienst toch niet kan verlenen).

Ze heeft ook bij het verkennen van de huiskamer wel kort door de kattenluiken gekeken, maar heeft niet geprobeerd erdoorheen te gaan, ook haar probleemloze aanvaarding van de eerste weken opsluiting in een 3x4 meter slaapkamer doet me vermoeden dat ze een binnenkat is geweest. Dat betekent dus dat ze kattenluiken moet gaan begrijpen (Hummeltje heeft ze nooit begrepen, maar ik geloof dat dit meisje wel een stuk intelligenter is), en ook moet leren dat auto's en honden gevaarlijk zijn. En de vraag is of ze andere mensen snel vertrouwt, of dat dat net als bij de grote katers alleen gaat gebeuren bij mensen die ze heel regelmatig langs zien komen.

Al met al is het allemaal veel voorspoediger verlopen dan het zich liet aanzien op basis van har gedrag in het asiel, zodra ze in een rustiger omgeving terecht was gekomen werkte ze zelf ook hard om onze relatie vorm te geven.

Maar het is wel een poesje voor iemand die wat gewend is, want niet alleen had ze de neiging om hard te bijten als ik te dicht in de buurt van haar achterkantje kwam, maar zodra ze aangehaald wordt gaat ze ook heel enthousiast melktrappen, en die vlijmschepe nageltjes haken overal in en achter. Zo lief als ze is, zou ze een ramp zijn met kinderen.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 16-07-2026 17:07:23 ]