LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
Ik heb een verhaal geschreven over mijn ervaring uit de periode 2005-2013 een nogal turbulente tijd uit mijn leven. Ik wil in dit topic wat hoofdstukken delen en soms een gedichtje. De namen zijn gewijzigd uit respect voor de betrokkenen en alles is vanuit mij bezien dus misschien niet de volledige waarheid.
Eerder heb ik een reisverhaal geschreven met aardig wat lezers op dit forum onder de naam Kamigot, maar daar heb ik het e-mail adres niet meer van dus vandaar even onder een nieuwe naam
Ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Veel leesplezier toegewenst !
Proloog
In de jaren 2004 en 2005 maakte ik een reis rond de wereld. Dit besloot ik nadat ik jarenlang een turbulente carrière in de IT heb gehad, vanuit Schiphol vertrok ik om een jaar lang te reizen en verschillende landen aan te doen. Nepal, Thailand, Cambodja, Vietnam, Laos, Australië, Nieuw Zeeland, De Verenigde Staten en Canada heb ik bezocht. Het was een interessante reis met vele ontmoetingen en inzichten. Gaandeweg de reis leek het er meer en meer op alsof ik op zoek was naar iets wat miste in mijn leven. Wat dat precies was kon ik niet exact formuleren of aanraken. Ik raakte soms met mensen in gesprek die heel wat diepte leken te hebben en misschien een tipje van het mysterie op zouden kunnen lichten. Ik heb de hele reis vastgelegd in een reisverslag wat in een ander verhaal te lezen is.
Dit verhaal gaat over de periode na terugkeer van mijn reis. Ik grijp echter zo nu en dan terug naar evenementen uit mijn verleden waaronder ook uit mijn reis.
Ik was voor mijn reis naar mijn idee vrij gezond. Ik was goed in fysieke vorm en rookte niet en dronk soms wel redelijk wat maar was zeker geen alcoholist. Wel wist ik van mezelf dat ik wat verslavingsgevoelig kon zijn en dat ik op moest passen met bepaalde gewoontes die slecht voor me uit zouden kunnen pakken.
Zo halverwege mijn reis raakte ik weer in contact met Cannabis. Iets wat ik ooit in mijn pubertijd weleens uitgeprobeerd had. In de hele backpackers scene waar ik mee in contact stond en de diverse subculturen is dit een heel populair middel, eigenlijk overal wel. Toen ik aan het werken was in Australië besloot ik het weer eens te proberen. Vroeger had ik er niet zoveel interesse in maar nu vond ik het echt een interessant middel wat mijn vrij saaie werkweken leuker leek te maken.
In Australië begon het dus met een flinke plak spacecake. Van een cake die ik van een groepje backpackers maar moest bakken omdat ik als Hollander daar veel verstand van zou moeten hebben. Deze sloeg zo heftig in dat ik een hele reis maakte door de tijd naar mijn vroege jeugd en diverse andere plaatsen in mijn bewustzijn. Een tijdje later begon ik ook weer Cannabis te roken. Alleen in Nieuw Zeeland ben ik weer een tijd gestopt omdat mijn familie mij daar op kwam zoeken om samen te reizen, maar zodra ze vertrokken ben ik weer gaan roken.
In Nimbin Australië sloeg ik grote hoeveelheden zeer sterke hydro wiet in en met een goed gevulde rugzak trok ik nogmaals rond in Australië. Ik deelde veel van het kruid met andere mensen en dat leidde vaak tot hilariteit maar ook soms tot botsingen met mensen die wilde profiteren.
Ook in de VS en vooral in Canada was cannabis rijkelijk aanwezig. Ik rookte niet alle dagen maar wel geregeld. In een trein naar Seatle kwam ik een hippie tegen die zelfverklaard 100% cannabis was. Zijn kleding was geheel van hennep en hij bezat bezoekerspassen van bijna elke coffeeshop in Amsterdam die hij me heel trots liet zien. Hij maakt een paar pure joints met hele sterke wiet en ik viel bijna kwijlend in slaap in de trein naar Vancouver. Toen ik tussentijds gecontroleerd werd kon ik bijna geen woord uitbrengen en nog net mijn ticket en paspoort laten zien.
Eenmaal in Vancouver bleek dat cannabis bijna net zo makkelijk te verkrijgen is als in Amsterdam. Ze noemden de stad zelfs gekscherend Vansterdam. Er waren coffeeshops waar je wel mocht gebruiken maar niet kon kopen. Dat moest via een zij of achterdeurtje. Samen met wat canadezen fantaseerde ik over nieuwe zakelijke ideeën, bijvoorbeeld het via internet op afstand kunnen kweken van je eigen plant (growmyplant.com) en tussendoor werden er veel potjes geschaakt. Ik leek een ideaal filosofisch verdiepend middel te hebben gevonden, zoals in de Franse renaissance.
Uiteindelijk kwam ik in New York aan op het einde van mijn reis. Zonder cannabis maar wel met erge kiespijn van al het snoepen van de cannabis high. Mijn laatste geld ging na enkele slapeloze nachten naar de meest dure tandarts die ik ooit had gevonden. Wel met een heel mooi uitzicht over Central Park in New York. Ik kon pijnvrij de laatste dagen in New York rondhangen en ik was heel dankbaar voor de hele ervaring, maar ik was ook een beetje huiverig voor wat me allemaal weer te wachten stond in Nederland.
Terug na een jaar reizen
Eenmaal terug in Nederland moest ik weer aan het werk omdat mijn spaargeld allemaal op was. Mijn vader was zo lief om een auto voor mij te kopen, omdat mij zus mijn auto helemaal total loss had gereden bij een ongeluk in Duitsland. Hij was in die tijd nog aardig vermogend en wilde me weer op weg helpen.
Ik begon te werken in een computerwinkel van een eigenaar die ik al goed kende van voor mijn reizen. Ik zou de zakelijk tak gaan uitbouwen en meer omzet gaan genereren. Binnen een week of twee was ik weer aan de slag. Het was in Nederland zo makkelijk om aan cannabis te komen dat ik elke avond in de coffeeshop te vinden was met verschillende soorten joints. Ook was ik door de aanwezigheid van tabak weer begonnen met roken van sigaretten terwijl ik al jaren eerder met veel moeite gestopt was.
Op zich functioneerde ik nog wel goed en fris omdat ik overdag gewoon nuchter was. De zaken in de computerwinkel liepen ook wel aardig en ik was mijn geld zeg maar waard voor de baas.
Ook had ik weer contact met een ex vriendinnetje waarmee ik net voor mijn reis gebroken had. Ik sprak een aantal keren met haar af om te kijken of er misschien nog muziek in zat, maar de klik was er niet meer dus we besloten onze eigen weg te gaan. Ook zou ze zelf een tijdje op reis gaan en wilde ik haar ook die vrijheid gunnen.
Ik had via een vriendin ook nieuw onderkomen gevonden via een anti kraak stichting. In een groot gemeentehuis in een dorp in de buurt van Den Bosch kreeg ik enkele kamers toegewezen. Ik deelde het pand met twee andere tijdelijke huurders. Een van deze huurders was een vrij bekend figuur in de uitgaansscene in Den Bosch. En zijn naam had ik ook in mijn de coffeeshop waar ik bijna elke avond kwam al enkele keren horen vallen.
In de coffeeshop praatte ik met veel mensen, waar veel creatieve ideeën over oplossingen van de wereldproblematiek, diepe filosofische vragen en veel humor de revue passeerden. Zou alles een supercomputer zijn die alles weet ? en elke toestand op welk moment dan ook en dan ook kan voorspellen wat alles in alle omstandigheden doet ? Zo zou er geen vrije wil zijn maar alles deterministisch zijn ? Problemen met acceptatie van Marokkanen in de Nederlands samenleving, de problemen waar ze mee worstelen en dat ze zich buitengesloten voelen. Monsterconcerns en Big pharma en meer van dit soort gespreksonderwerpen. Alles behalve koetjes en kalfjes. Veel zaken die we verzonnen kwam ik ook weer tegen op internet en niet alle ideeën zijn natuurlijk helemaal nieuw en origineel.
De existentiële vragen die ik had tijdens mijn wereldreis leken in deze cannabis wereld meer een plek te hebben. Daarom voelde ik mezelf er ook toe aangetrokken en minder tot de alcohol cultuur die in mijn ogen heel geestelijk vernauwend en afstompend werkte.
Eerder heb ik een reisverhaal geschreven met aardig wat lezers op dit forum onder de naam Kamigot, maar daar heb ik het e-mail adres niet meer van dus vandaar even onder een nieuwe naam
Ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Veel leesplezier toegewenst !
Proloog
In de jaren 2004 en 2005 maakte ik een reis rond de wereld. Dit besloot ik nadat ik jarenlang een turbulente carrière in de IT heb gehad, vanuit Schiphol vertrok ik om een jaar lang te reizen en verschillende landen aan te doen. Nepal, Thailand, Cambodja, Vietnam, Laos, Australië, Nieuw Zeeland, De Verenigde Staten en Canada heb ik bezocht. Het was een interessante reis met vele ontmoetingen en inzichten. Gaandeweg de reis leek het er meer en meer op alsof ik op zoek was naar iets wat miste in mijn leven. Wat dat precies was kon ik niet exact formuleren of aanraken. Ik raakte soms met mensen in gesprek die heel wat diepte leken te hebben en misschien een tipje van het mysterie op zouden kunnen lichten. Ik heb de hele reis vastgelegd in een reisverslag wat in een ander verhaal te lezen is.
Dit verhaal gaat over de periode na terugkeer van mijn reis. Ik grijp echter zo nu en dan terug naar evenementen uit mijn verleden waaronder ook uit mijn reis.
Ik was voor mijn reis naar mijn idee vrij gezond. Ik was goed in fysieke vorm en rookte niet en dronk soms wel redelijk wat maar was zeker geen alcoholist. Wel wist ik van mezelf dat ik wat verslavingsgevoelig kon zijn en dat ik op moest passen met bepaalde gewoontes die slecht voor me uit zouden kunnen pakken.
Zo halverwege mijn reis raakte ik weer in contact met Cannabis. Iets wat ik ooit in mijn pubertijd weleens uitgeprobeerd had. In de hele backpackers scene waar ik mee in contact stond en de diverse subculturen is dit een heel populair middel, eigenlijk overal wel. Toen ik aan het werken was in Australië besloot ik het weer eens te proberen. Vroeger had ik er niet zoveel interesse in maar nu vond ik het echt een interessant middel wat mijn vrij saaie werkweken leuker leek te maken.
In Australië begon het dus met een flinke plak spacecake. Van een cake die ik van een groepje backpackers maar moest bakken omdat ik als Hollander daar veel verstand van zou moeten hebben. Deze sloeg zo heftig in dat ik een hele reis maakte door de tijd naar mijn vroege jeugd en diverse andere plaatsen in mijn bewustzijn. Een tijdje later begon ik ook weer Cannabis te roken. Alleen in Nieuw Zeeland ben ik weer een tijd gestopt omdat mijn familie mij daar op kwam zoeken om samen te reizen, maar zodra ze vertrokken ben ik weer gaan roken.
In Nimbin Australië sloeg ik grote hoeveelheden zeer sterke hydro wiet in en met een goed gevulde rugzak trok ik nogmaals rond in Australië. Ik deelde veel van het kruid met andere mensen en dat leidde vaak tot hilariteit maar ook soms tot botsingen met mensen die wilde profiteren.
Ook in de VS en vooral in Canada was cannabis rijkelijk aanwezig. Ik rookte niet alle dagen maar wel geregeld. In een trein naar Seatle kwam ik een hippie tegen die zelfverklaard 100% cannabis was. Zijn kleding was geheel van hennep en hij bezat bezoekerspassen van bijna elke coffeeshop in Amsterdam die hij me heel trots liet zien. Hij maakt een paar pure joints met hele sterke wiet en ik viel bijna kwijlend in slaap in de trein naar Vancouver. Toen ik tussentijds gecontroleerd werd kon ik bijna geen woord uitbrengen en nog net mijn ticket en paspoort laten zien.
Eenmaal in Vancouver bleek dat cannabis bijna net zo makkelijk te verkrijgen is als in Amsterdam. Ze noemden de stad zelfs gekscherend Vansterdam. Er waren coffeeshops waar je wel mocht gebruiken maar niet kon kopen. Dat moest via een zij of achterdeurtje. Samen met wat canadezen fantaseerde ik over nieuwe zakelijke ideeën, bijvoorbeeld het via internet op afstand kunnen kweken van je eigen plant (growmyplant.com) en tussendoor werden er veel potjes geschaakt. Ik leek een ideaal filosofisch verdiepend middel te hebben gevonden, zoals in de Franse renaissance.
Uiteindelijk kwam ik in New York aan op het einde van mijn reis. Zonder cannabis maar wel met erge kiespijn van al het snoepen van de cannabis high. Mijn laatste geld ging na enkele slapeloze nachten naar de meest dure tandarts die ik ooit had gevonden. Wel met een heel mooi uitzicht over Central Park in New York. Ik kon pijnvrij de laatste dagen in New York rondhangen en ik was heel dankbaar voor de hele ervaring, maar ik was ook een beetje huiverig voor wat me allemaal weer te wachten stond in Nederland.
Terug na een jaar reizen
Eenmaal terug in Nederland moest ik weer aan het werk omdat mijn spaargeld allemaal op was. Mijn vader was zo lief om een auto voor mij te kopen, omdat mij zus mijn auto helemaal total loss had gereden bij een ongeluk in Duitsland. Hij was in die tijd nog aardig vermogend en wilde me weer op weg helpen.
Ik begon te werken in een computerwinkel van een eigenaar die ik al goed kende van voor mijn reizen. Ik zou de zakelijk tak gaan uitbouwen en meer omzet gaan genereren. Binnen een week of twee was ik weer aan de slag. Het was in Nederland zo makkelijk om aan cannabis te komen dat ik elke avond in de coffeeshop te vinden was met verschillende soorten joints. Ook was ik door de aanwezigheid van tabak weer begonnen met roken van sigaretten terwijl ik al jaren eerder met veel moeite gestopt was.
Op zich functioneerde ik nog wel goed en fris omdat ik overdag gewoon nuchter was. De zaken in de computerwinkel liepen ook wel aardig en ik was mijn geld zeg maar waard voor de baas.
Ook had ik weer contact met een ex vriendinnetje waarmee ik net voor mijn reis gebroken had. Ik sprak een aantal keren met haar af om te kijken of er misschien nog muziek in zat, maar de klik was er niet meer dus we besloten onze eigen weg te gaan. Ook zou ze zelf een tijdje op reis gaan en wilde ik haar ook die vrijheid gunnen.
Ik had via een vriendin ook nieuw onderkomen gevonden via een anti kraak stichting. In een groot gemeentehuis in een dorp in de buurt van Den Bosch kreeg ik enkele kamers toegewezen. Ik deelde het pand met twee andere tijdelijke huurders. Een van deze huurders was een vrij bekend figuur in de uitgaansscene in Den Bosch. En zijn naam had ik ook in mijn de coffeeshop waar ik bijna elke avond kwam al enkele keren horen vallen.
In de coffeeshop praatte ik met veel mensen, waar veel creatieve ideeën over oplossingen van de wereldproblematiek, diepe filosofische vragen en veel humor de revue passeerden. Zou alles een supercomputer zijn die alles weet ? en elke toestand op welk moment dan ook en dan ook kan voorspellen wat alles in alle omstandigheden doet ? Zo zou er geen vrije wil zijn maar alles deterministisch zijn ? Problemen met acceptatie van Marokkanen in de Nederlands samenleving, de problemen waar ze mee worstelen en dat ze zich buitengesloten voelen. Monsterconcerns en Big pharma en meer van dit soort gespreksonderwerpen. Alles behalve koetjes en kalfjes. Veel zaken die we verzonnen kwam ik ook weer tegen op internet en niet alle ideeën zijn natuurlijk helemaal nieuw en origineel.
De existentiële vragen die ik had tijdens mijn wereldreis leken in deze cannabis wereld meer een plek te hebben. Daarom voelde ik mezelf er ook toe aangetrokken en minder tot de alcohol cultuur die in mijn ogen heel geestelijk vernauwend en afstompend werkte.
Belgische criminelen
Ik zat even bij mijn ouders in huis tot ik in het gemeentehuis in kon trekken en raakte op een avond via de chat app in gesprek met Nino. Een Belg die ik tijdens mijn wereldreis in Chiang Mai had leren kennen. Hij zat net als ik in de automatisering en had een eigen bedrijfje ergens in de buurt van Gent. Hij had echter ook een ander minder legitieme hobby naast zijn bedrijf en dat was overvallen plegen had hij me in Thailand reeds medegedeeld. Hij was vluchtrijder op de motor maar ook gepakt dus echt heel succesvol was hij niet als crimineel.
Hij vroeg of ik in het weekend niet op bezoek wilde komen en dat we dan samen gingen stappen in Gent met wat vrienden van hem. We hadden het best gezellig samen gehad in Thailand maar het was wel echt iemand met een duister randje dus ik twijfelde in eerste instantie maar besloot in te gaan op zijn aanbod en naar Gent te komen.
Ik kwam vroeg in de avond aan bij een vrijstaand huis ergens op een landelijke locatie. Op de oprit stond een roestige blauwe Opel Astra. Nino was blij me te zien en ik had een voorraad voorgedraaide joints meegenomen waar we er eentje van rookte. Nino liet me een opslaghok zien waar vele zakken wiet lagen. Dat was vrij normaal in de buurt zei Nino en bijna alle boertjes in de buurt hadden wel een veldje hennep elk jaar.
Hij vertelde me dat hij een systeembeheerder was op een school nu en dat hij verliefd was op een van de leraressen. Die mocht er absoluut niet achter komen dat hij een strafblad had wegens de bankoverval dus hij probeerde er netjes op te staan voor deze dame.
Na een tijdje toen de joint wat uitgewerkt was gingen we richting de stad met Nino’s antieke Astra. ‘Wel even opletten’ zei Nino want de remmen van de auto werken niet zo goed meer. Ik werd een beetje zenuwachtig van de man en zijn capriolen.
In Gent gingen we naar enkele grote cafés en ontmoeten we de vrienden van Nino die volgens mij wel redelijk oké waren en niet overkwamen als mensen die een scheve schaats reden. Ik deelde de joints tot vreugde van de mensen in de cafés en ik dronk verder niets behalve wat bubbeltjeswater.
Rond een uur of drie was Nino echter behoorlijk laveloos en stapten we in de auto naar huis. Totaal onverantwoord vloog Nino met hoge snelheid door Gent over de kruisingen. Remmen hebben we toch niet grapte hij. Met een nog zeer hoge hartslag plofte ik een minuut of 20 later bij hem op de bank om te proberen wat slaap te vatten.
De volgende ochtend ging al vroeg de bel en Nino werd niet wakker dus ik besloot een te kijken. Een zenuwachtig tenger mannetje stond voor de deur heen en weer te lopen. Het was een maatje van Nino die haast had om iets met hem te bespreken. Ze gingen even naar de auto van de man en leken een behoorlijke verhitte discussie te voeren
Na een kop koffie nam ik de benen en had ik genoeg gezien. Nino wilde nog wel een keer naar Nederland komen, maar ik had na de dodemansritten en het milieu waar hij in verbleef niet echt behoefte aan contact met hem te onderhouden.
Hij mailde me een paar weken later met de vraag of ik die gast nog herinnerde die ‘s ochtends voor de deur stond. Die was namelijk opgepakt voor het Tigerkidnapping van een bankdirecteur in Gent. Dit is het ontvoeren van een belangrijke financiële man om geld of waardepapieren los te krijgen. Ik heb maar niets meer van me laten horen.
[ Bericht 0% gewijzigd door hadul op 15-07-2021 19:16:08 ]
Ik zat even bij mijn ouders in huis tot ik in het gemeentehuis in kon trekken en raakte op een avond via de chat app in gesprek met Nino. Een Belg die ik tijdens mijn wereldreis in Chiang Mai had leren kennen. Hij zat net als ik in de automatisering en had een eigen bedrijfje ergens in de buurt van Gent. Hij had echter ook een ander minder legitieme hobby naast zijn bedrijf en dat was overvallen plegen had hij me in Thailand reeds medegedeeld. Hij was vluchtrijder op de motor maar ook gepakt dus echt heel succesvol was hij niet als crimineel.
Hij vroeg of ik in het weekend niet op bezoek wilde komen en dat we dan samen gingen stappen in Gent met wat vrienden van hem. We hadden het best gezellig samen gehad in Thailand maar het was wel echt iemand met een duister randje dus ik twijfelde in eerste instantie maar besloot in te gaan op zijn aanbod en naar Gent te komen.
Ik kwam vroeg in de avond aan bij een vrijstaand huis ergens op een landelijke locatie. Op de oprit stond een roestige blauwe Opel Astra. Nino was blij me te zien en ik had een voorraad voorgedraaide joints meegenomen waar we er eentje van rookte. Nino liet me een opslaghok zien waar vele zakken wiet lagen. Dat was vrij normaal in de buurt zei Nino en bijna alle boertjes in de buurt hadden wel een veldje hennep elk jaar.
Hij vertelde me dat hij een systeembeheerder was op een school nu en dat hij verliefd was op een van de leraressen. Die mocht er absoluut niet achter komen dat hij een strafblad had wegens de bankoverval dus hij probeerde er netjes op te staan voor deze dame.
Na een tijdje toen de joint wat uitgewerkt was gingen we richting de stad met Nino’s antieke Astra. ‘Wel even opletten’ zei Nino want de remmen van de auto werken niet zo goed meer. Ik werd een beetje zenuwachtig van de man en zijn capriolen.
In Gent gingen we naar enkele grote cafés en ontmoeten we de vrienden van Nino die volgens mij wel redelijk oké waren en niet overkwamen als mensen die een scheve schaats reden. Ik deelde de joints tot vreugde van de mensen in de cafés en ik dronk verder niets behalve wat bubbeltjeswater.
Rond een uur of drie was Nino echter behoorlijk laveloos en stapten we in de auto naar huis. Totaal onverantwoord vloog Nino met hoge snelheid door Gent over de kruisingen. Remmen hebben we toch niet grapte hij. Met een nog zeer hoge hartslag plofte ik een minuut of 20 later bij hem op de bank om te proberen wat slaap te vatten.
De volgende ochtend ging al vroeg de bel en Nino werd niet wakker dus ik besloot een te kijken. Een zenuwachtig tenger mannetje stond voor de deur heen en weer te lopen. Het was een maatje van Nino die haast had om iets met hem te bespreken. Ze gingen even naar de auto van de man en leken een behoorlijke verhitte discussie te voeren
Na een kop koffie nam ik de benen en had ik genoeg gezien. Nino wilde nog wel een keer naar Nederland komen, maar ik had na de dodemansritten en het milieu waar hij in verbleef niet echt behoefte aan contact met hem te onderhouden.
Hij mailde me een paar weken later met de vraag of ik die gast nog herinnerde die ‘s ochtends voor de deur stond. Die was namelijk opgepakt voor het Tigerkidnapping van een bankdirecteur in Gent. Dit is het ontvoeren van een belangrijke financiële man om geld of waardepapieren los te krijgen. Ik heb maar niets meer van me laten horen.
[ Bericht 0% gewijzigd door hadul op 15-07-2021 19:16:08 ]
Een opmerkelijk persoon
Nog een beetje geshockeerd zat ik de avond na terugkomst uit Gent op een kruk aan de bar in de Coffeeshop. Naast me zat een jongen die me wel interessant leek en ik begon een gesprek met hem aan te knopen.
Hij zat een beetje voorovergebogen over de bar en was duidelijk behoorlijk stoned en ook wat afwezig. Ik ben nogal behoorlijk praatgraag als ik high ben en begon hele verhalen op te hangen. Uiteindelijk draaide hij zich naar mij toe lachte en gaf me een hand, Dinand zei hij. Aha dit was dus de befaamde huisgenoot waar ik zoveel over gehoord had van andere mensen in Den Bosch.
Een week later wilde ik gaan intrekken in het gemeentehuis. Ik had wat meubeltjes her en der vandaan gescharreld en moest een paar keer op en neer met de auto. Dinand had zich in het gemeentehuis gesetteld in de grote zaal, een ruimte die eigenlijk aan mij was toegewezen door de leegstandsverhuur. Hij had zich na het vertrekken van de laatste huurder, de toen nog niet zo bekende Guido Weijers verplaatst naar die hele grote ruimte. Ik deed er verder niet moeilijk over want de andere ruimtes waren voor mij acceptabel en Dinand had nogal wat grote spullen zoals banken, stoelen, grote tafels en kasten.
Het was een nogal excentriek figuur en hij studeerde natuurwetenschap in Wageningen. Heel de koelkast lag vol met vreemde macrobiotische en andere Japanse voedingsmiddelen. Hij rookte ook biologische shag van Indian Spirit. Zijn kledingstijl was op zijn zachts gezegd ongewoon met wollen vesten me bizarre patronen, hennep broeken en houten sieraden. Ook lagen er aardig wat kristallen en was er een hangmat gespannen door de ruimte. Het had ook allemaal een wat zigeunerachtig voorkomen.
Hij zag er knap uit voor een man en kwam charismatisch over. Blonde krullen, een atletisch figuur en heldere groene ogen. Zijn gebit was echter niet al te best. Dinand was in zijn zijn vroegere jeugd een schoonspringer op vrij hoog niveau wat ook aansloot bij zijn acrobatische en atletische voorkomen. Zijn vriendin was een mooie meid om te zien en had ook een goed stel hersens net als hijzelf. Ze waren beide 26 jaar en ik was 30 jaar op dat moment.
Dit karakter fascineerde mij enorm, omdat hij leek bepaalde levenswijsheid te hebben opgedaan die ik nog ontbeerde. Dinand nodigde mij geregeld uit om mee te eten en kon heerlijk eten koken met hoge kwaliteit ingrediënten. Hij kon ook goed vertellen waarom hij deze ingrediënten gebruikte en waarom dit ook gezond was. Hij had ook aardig wat verstand van kruidengeneeskunde (fytotherapie) en leefde meestal vegetarisch. Ik had wel een beetje leren koken gedurende mijn leven maar er ging echt een wereld voor me open.
Dinand was ook behoorlijk belezen en had zich verdiept in spiritualiteit met name het Nichiren boeddhisme. Hij leek dus behoorlijk ontwikkelt en het zou iemand kunnen zijn waar ik veel van kon leren.
Toch bleek er ook een soort duisternis om hem heen te hangen. Na een aantal weken contact kwamen er wat meer verhalen los. Ik kwam samen met mijn vader binnen gelopen om wat spullen te verhuizen en we troffen een hevig zwetende Dinand aan die erg nerveus was. Nadat mijn vader vertrokken was zei hij dat zo nerveus was omdat hij in de middag op school met andere studenten MDMA had geslikt en dat hij nog ‘aardig van de kaart’ was. Ik had zelf nog nooit van MDMA gehoord. Dit bleek het actieve component van de partydrug XTC. Zelf had ik dit nooit gebruikt maar wel veelvuldig aangeboden gekregen bij diverse feestjes. Ik was altijd behoorlijk anti-harddrugs, maar nu had het meer mijn interesse waarom iemand dit zou innemen ?
Het bleek dat Dinand naast zijn gezonde en ontwikkelde levensstijl ook een hele historie had van harddrugsgebruik. Zo had hij lange periodes speed en cocaïne gebruikt en dus ook incidenteel XTC. Hij had echter afgezworen om nog langer amfetamine of andere harddrugs te gebruiken, omdat zijn eveneens verslaafd geraakte vriendin een zelfmoordpoging gedaan bleek te hebben.
De dorpsjeugd die geregeld voor de deur jointjes stonden te roken hadden de auto van Dinand ondersteboven gegooid, maar daar had hij geen bewijs voor. Dinand probeerde de jeugd te sussen en een relatie met ze op te bouwen door samen met ze schilderijen te gaan maken. Dit werd geen groot succes.
Nog een beetje geshockeerd zat ik de avond na terugkomst uit Gent op een kruk aan de bar in de Coffeeshop. Naast me zat een jongen die me wel interessant leek en ik begon een gesprek met hem aan te knopen.
Hij zat een beetje voorovergebogen over de bar en was duidelijk behoorlijk stoned en ook wat afwezig. Ik ben nogal behoorlijk praatgraag als ik high ben en begon hele verhalen op te hangen. Uiteindelijk draaide hij zich naar mij toe lachte en gaf me een hand, Dinand zei hij. Aha dit was dus de befaamde huisgenoot waar ik zoveel over gehoord had van andere mensen in Den Bosch.
Een week later wilde ik gaan intrekken in het gemeentehuis. Ik had wat meubeltjes her en der vandaan gescharreld en moest een paar keer op en neer met de auto. Dinand had zich in het gemeentehuis gesetteld in de grote zaal, een ruimte die eigenlijk aan mij was toegewezen door de leegstandsverhuur. Hij had zich na het vertrekken van de laatste huurder, de toen nog niet zo bekende Guido Weijers verplaatst naar die hele grote ruimte. Ik deed er verder niet moeilijk over want de andere ruimtes waren voor mij acceptabel en Dinand had nogal wat grote spullen zoals banken, stoelen, grote tafels en kasten.
Het was een nogal excentriek figuur en hij studeerde natuurwetenschap in Wageningen. Heel de koelkast lag vol met vreemde macrobiotische en andere Japanse voedingsmiddelen. Hij rookte ook biologische shag van Indian Spirit. Zijn kledingstijl was op zijn zachts gezegd ongewoon met wollen vesten me bizarre patronen, hennep broeken en houten sieraden. Ook lagen er aardig wat kristallen en was er een hangmat gespannen door de ruimte. Het had ook allemaal een wat zigeunerachtig voorkomen.
Hij zag er knap uit voor een man en kwam charismatisch over. Blonde krullen, een atletisch figuur en heldere groene ogen. Zijn gebit was echter niet al te best. Dinand was in zijn zijn vroegere jeugd een schoonspringer op vrij hoog niveau wat ook aansloot bij zijn acrobatische en atletische voorkomen. Zijn vriendin was een mooie meid om te zien en had ook een goed stel hersens net als hijzelf. Ze waren beide 26 jaar en ik was 30 jaar op dat moment.
Dit karakter fascineerde mij enorm, omdat hij leek bepaalde levenswijsheid te hebben opgedaan die ik nog ontbeerde. Dinand nodigde mij geregeld uit om mee te eten en kon heerlijk eten koken met hoge kwaliteit ingrediënten. Hij kon ook goed vertellen waarom hij deze ingrediënten gebruikte en waarom dit ook gezond was. Hij had ook aardig wat verstand van kruidengeneeskunde (fytotherapie) en leefde meestal vegetarisch. Ik had wel een beetje leren koken gedurende mijn leven maar er ging echt een wereld voor me open.
Dinand was ook behoorlijk belezen en had zich verdiept in spiritualiteit met name het Nichiren boeddhisme. Hij leek dus behoorlijk ontwikkelt en het zou iemand kunnen zijn waar ik veel van kon leren.
Toch bleek er ook een soort duisternis om hem heen te hangen. Na een aantal weken contact kwamen er wat meer verhalen los. Ik kwam samen met mijn vader binnen gelopen om wat spullen te verhuizen en we troffen een hevig zwetende Dinand aan die erg nerveus was. Nadat mijn vader vertrokken was zei hij dat zo nerveus was omdat hij in de middag op school met andere studenten MDMA had geslikt en dat hij nog ‘aardig van de kaart’ was. Ik had zelf nog nooit van MDMA gehoord. Dit bleek het actieve component van de partydrug XTC. Zelf had ik dit nooit gebruikt maar wel veelvuldig aangeboden gekregen bij diverse feestjes. Ik was altijd behoorlijk anti-harddrugs, maar nu had het meer mijn interesse waarom iemand dit zou innemen ?
Het bleek dat Dinand naast zijn gezonde en ontwikkelde levensstijl ook een hele historie had van harddrugsgebruik. Zo had hij lange periodes speed en cocaïne gebruikt en dus ook incidenteel XTC. Hij had echter afgezworen om nog langer amfetamine of andere harddrugs te gebruiken, omdat zijn eveneens verslaafd geraakte vriendin een zelfmoordpoging gedaan bleek te hebben.
De dorpsjeugd die geregeld voor de deur jointjes stonden te roken hadden de auto van Dinand ondersteboven gegooid, maar daar had hij geen bewijs voor. Dinand probeerde de jeugd te sussen en een relatie met ze op te bouwen door samen met ze schilderijen te gaan maken. Dit werd geen groot succes.
Levertransplantatie
Zijn vriendin was qua figuur, gezicht en haar een werkelijk prachtig meisje om te zien. Ze was ook lief, intelligent en had een goed gevoel voor humor. Een jaar daarvoor echter had ze de zelfmoordpoging gedaan. Ze was lange tijd meegenomen in het speedgebruik van Dinand en kwam uiteindelijk in een zware depressie terecht. Uiteindelijk zag ze alles zo duister in dat ze besloot vijf complete verpakkingen paracetamol op te eten. Het laatste doosje kreeg ze niet helemaal op en toen Dinand haar koud, bevend en rillend aan trof in de douche van zijn huis heeft onmiddellijk de ambulance gebeld.
Nacht na nacht zat in Dinand het ziekenhuis om te kijken of Claire het zou overleven. Het was kantje boord. Haar lever had het begeven en er was een transplantatie nodig.
Uiteindelijk kwam er een donorlever beschikbaar en werd de afgestorven lever vervangen. Ze knapte langzaamaan op en moest uit Japan afkomstige pillen blijven slikken die gezamenlijk 100.000 euro per jaar kosten om de lever niet af te laten stoten van haar lichaam. De artsen gaven haar nog een levensverwachting van twaalf jaar.
Claire vertelde me dat ze nu een voorbeeld wilde zijn voor jongeren dat je zonder drugs een mooi en gelukkig leven kon leiden. We gingen geregeld met een groepje mensen op stap en ik had interessante nuchtere gesprekken met haar.
Dinand bleek zich echter wat minder te willen confirmeren aan deze nieuwe levensstijl van Claire. Het was er bij hem wel aardig ingehakt, maar toch was hij zo nu en dan zonder haar medeweten weer harddrugs aan het gebruiken.
Een keer zag ik Dinand door de contactadvertenties heen bladeren op zoek naar seks contacten. Ik vroeg hem wat hij in vredesnaam aan het doen was. Je hebt een geweldige vriendin kerel ! maar ergens vond hij het toch niet spannend genoeg en bleef hij op zoek naar andere contacten.
Zijn vriendin was qua figuur, gezicht en haar een werkelijk prachtig meisje om te zien. Ze was ook lief, intelligent en had een goed gevoel voor humor. Een jaar daarvoor echter had ze de zelfmoordpoging gedaan. Ze was lange tijd meegenomen in het speedgebruik van Dinand en kwam uiteindelijk in een zware depressie terecht. Uiteindelijk zag ze alles zo duister in dat ze besloot vijf complete verpakkingen paracetamol op te eten. Het laatste doosje kreeg ze niet helemaal op en toen Dinand haar koud, bevend en rillend aan trof in de douche van zijn huis heeft onmiddellijk de ambulance gebeld.
Nacht na nacht zat in Dinand het ziekenhuis om te kijken of Claire het zou overleven. Het was kantje boord. Haar lever had het begeven en er was een transplantatie nodig.
Uiteindelijk kwam er een donorlever beschikbaar en werd de afgestorven lever vervangen. Ze knapte langzaamaan op en moest uit Japan afkomstige pillen blijven slikken die gezamenlijk 100.000 euro per jaar kosten om de lever niet af te laten stoten van haar lichaam. De artsen gaven haar nog een levensverwachting van twaalf jaar.
Claire vertelde me dat ze nu een voorbeeld wilde zijn voor jongeren dat je zonder drugs een mooi en gelukkig leven kon leiden. We gingen geregeld met een groepje mensen op stap en ik had interessante nuchtere gesprekken met haar.
Dinand bleek zich echter wat minder te willen confirmeren aan deze nieuwe levensstijl van Claire. Het was er bij hem wel aardig ingehakt, maar toch was hij zo nu en dan zonder haar medeweten weer harddrugs aan het gebruiken.
Een keer zag ik Dinand door de contactadvertenties heen bladeren op zoek naar seks contacten. Ik vroeg hem wat hij in vredesnaam aan het doen was. Je hebt een geweldige vriendin kerel ! maar ergens vond hij het toch niet spannend genoeg en bleef hij op zoek naar andere contacten.
De autoverkoper
Niet alleen ik en Dinand woonde in het gemeentehuis. Ook Richard was een van de bewoners. Hij lag in een echtscheiding met zijn vrouw en had drie kinderen. Hij had tijdelijk onderkomen nodig en was zo ook daar terecht gekomen.
Ik had hem echter de eerste weken dat ik daar woonde niet gezien. Tot ik op een avond tv aan het kijken was en plots het signaal weg viel. Ik liep naar voren en daar bleek Richard vrolijk de tv kabel uit de muur te hebben getrokken en zijn eigen kabel in de muur te hebben geplugd. Ziezo zegt hij.
Ik was in die tijd nogal iemand die geen zin had in conflicten dus ik liet het op zijn beloop. Richard was iemand die welbespraakt was en ook elke avond flinke knetters of jonko’s zoals hij dat noemde rookte. Hij was autoverkoper maar ambieerde eigenlijk een carrière als deejay.
Hij was vrij groot en oogde sterk. Hij vond het wel gezellig om tijd met me door te brengen en bijna elke avond klopte hij op mijn deur om samen een jointje te roken en muziek te luisteren. Ik moest hem wel tijdig de kamer uit werken om voldoende slaap te kunnen krijgen om fris te zijn voor de volgende werkdag.
Hij was zelf vooral thuis in elektronische muziek zoals house en elektro,maar ook wel muzikanten zoals Joni Mitchel en de Rolling Stones. Muziek die met een jointje op wel aardig klonk. Ik liet hem ook wat van mijn muziek horen vooral rock, metal, Indy pop en andere muziek die ik veelal had opgepikt tijdens mijn reizen.
Hij kende Dinand ook al vrij goed vanuit het Bossche uitgaansleven en ze hebben wat gemeenschappelijke vrienden die zo nu en dan ook weleens bij ons over de vloer kwamen. Ik leek een groentje qua stappen in vergelijking met deze groep maar ik kon het aardig met ze vinden.
Richard hield wel van een vette hap en was wat aan de zware kant, maar we sinds zijn intrede aten we bijna elke avond samen met door Dinand gemaakt gezond en biologisch avondeten. Richard viel behoorlijk wat kilo’s af en vond dat zeer prettig omdat hij weer in vorm wilde geraken voor het dating circuit.
Ik had een betere connectie met Dinand dan dat ik met Richard had en ik vond hem ook niet zo interessant qua levenservaring. Het ging vooral over vrouwen en zijn talent als deejay. Hij was erg dominant en nogal opdringerig. De eigenschappen van een echte autoverkoper.
Tafeltennis
Het gemeentehuis was eigenlijk helemaal niet zo oud en stond op de lijst om gesloopt te worden om plaats te maken voor een groot ontwikkelingsproject met winkels en appartementen in het centrum van het kleine dorp. Hoe lang we er nog konden wonen was ongewis. Enkele maanden tot misschien een half jaar volgens het leegstandsbedrijf. Maar ja wat heb je te willen voor een bedrag van honderd euro per maand ? Helaas ging dit zo met antikraak, je had woongarantie voor twee weken.
Het gemeentehuis was gebouwd in de jaren zestig tijdens de koude oorlog en was opgetrokken uit gewapend beton. Niet bepaald een architectonisch hoogstandje, maar allemaal heel veilig en functioneel. Het pand was zelfs voorzien van een atoombunker met een gigantische dikke met lood gevoerde deur en een klein daarin fietsje om frisse lucht in de ruimte te kunnen zuigen. Deze kelderruimte gebruikte Dinand als persoonlijke fitnessruimte en squashbaan.
Er waren meerdere grote open vertrekken op de eerste verdieping. Een van die ruimtes achter de keuken waar ook de tijdelijk geïnstalleerde gedeelde douche was stond vol met afgedankte banken en stoelen die Dinand er had neergezet. Ik had een tweedehands beamer gekregen van mijn neef en we maakten er onze eigen bioscoop van waar een man of twintig konden chillen op de diverse banken en stoelen.
Links van de bioscoop was een grote open hal die leidde naar een brede trap die aan het rechter einde naar boven ging waar de grote bijeenkomst zaal was waar Dinand woonde.
In de grote hal stond een tafeltennistafel waar we geregeld voor en en na het avondeten of in de weekend behoorlijk fanatieke tafeltennis speelden. Dinand en waren behoorlijk aan elkaar gewaagd en bijna elke avond speelden we tegen elkaar. Richard deed ook weleens mee, maar hij was de enige die ook ooit op wedstrijdniveau had gespeeld. Hij was voor ons onmogelijk te verslaan. Hij gaf je wel het idee dat je hem kon verslaan en soms lukte ook schijnbaar onmogelijk slagen waardoor je wat voorsprong kon nemen, maar met sarcastisch lachje liet hij je dan vervolgens toch alle hoeken van de tafel zien tot mijn enorme frustratie.
Zo vulden wij onze dagen richting het einde van 2006. Met werken, jointjes roken, biologisch eten, een hoop praatjes maken en tafeltennissen.
Niet alleen ik en Dinand woonde in het gemeentehuis. Ook Richard was een van de bewoners. Hij lag in een echtscheiding met zijn vrouw en had drie kinderen. Hij had tijdelijk onderkomen nodig en was zo ook daar terecht gekomen.
Ik had hem echter de eerste weken dat ik daar woonde niet gezien. Tot ik op een avond tv aan het kijken was en plots het signaal weg viel. Ik liep naar voren en daar bleek Richard vrolijk de tv kabel uit de muur te hebben getrokken en zijn eigen kabel in de muur te hebben geplugd. Ziezo zegt hij.
Ik was in die tijd nogal iemand die geen zin had in conflicten dus ik liet het op zijn beloop. Richard was iemand die welbespraakt was en ook elke avond flinke knetters of jonko’s zoals hij dat noemde rookte. Hij was autoverkoper maar ambieerde eigenlijk een carrière als deejay.
Hij was vrij groot en oogde sterk. Hij vond het wel gezellig om tijd met me door te brengen en bijna elke avond klopte hij op mijn deur om samen een jointje te roken en muziek te luisteren. Ik moest hem wel tijdig de kamer uit werken om voldoende slaap te kunnen krijgen om fris te zijn voor de volgende werkdag.
Hij was zelf vooral thuis in elektronische muziek zoals house en elektro,maar ook wel muzikanten zoals Joni Mitchel en de Rolling Stones. Muziek die met een jointje op wel aardig klonk. Ik liet hem ook wat van mijn muziek horen vooral rock, metal, Indy pop en andere muziek die ik veelal had opgepikt tijdens mijn reizen.
Hij kende Dinand ook al vrij goed vanuit het Bossche uitgaansleven en ze hebben wat gemeenschappelijke vrienden die zo nu en dan ook weleens bij ons over de vloer kwamen. Ik leek een groentje qua stappen in vergelijking met deze groep maar ik kon het aardig met ze vinden.
Richard hield wel van een vette hap en was wat aan de zware kant, maar we sinds zijn intrede aten we bijna elke avond samen met door Dinand gemaakt gezond en biologisch avondeten. Richard viel behoorlijk wat kilo’s af en vond dat zeer prettig omdat hij weer in vorm wilde geraken voor het dating circuit.
Ik had een betere connectie met Dinand dan dat ik met Richard had en ik vond hem ook niet zo interessant qua levenservaring. Het ging vooral over vrouwen en zijn talent als deejay. Hij was erg dominant en nogal opdringerig. De eigenschappen van een echte autoverkoper.
Tafeltennis
Het gemeentehuis was eigenlijk helemaal niet zo oud en stond op de lijst om gesloopt te worden om plaats te maken voor een groot ontwikkelingsproject met winkels en appartementen in het centrum van het kleine dorp. Hoe lang we er nog konden wonen was ongewis. Enkele maanden tot misschien een half jaar volgens het leegstandsbedrijf. Maar ja wat heb je te willen voor een bedrag van honderd euro per maand ? Helaas ging dit zo met antikraak, je had woongarantie voor twee weken.
Het gemeentehuis was gebouwd in de jaren zestig tijdens de koude oorlog en was opgetrokken uit gewapend beton. Niet bepaald een architectonisch hoogstandje, maar allemaal heel veilig en functioneel. Het pand was zelfs voorzien van een atoombunker met een gigantische dikke met lood gevoerde deur en een klein daarin fietsje om frisse lucht in de ruimte te kunnen zuigen. Deze kelderruimte gebruikte Dinand als persoonlijke fitnessruimte en squashbaan.
Er waren meerdere grote open vertrekken op de eerste verdieping. Een van die ruimtes achter de keuken waar ook de tijdelijk geïnstalleerde gedeelde douche was stond vol met afgedankte banken en stoelen die Dinand er had neergezet. Ik had een tweedehands beamer gekregen van mijn neef en we maakten er onze eigen bioscoop van waar een man of twintig konden chillen op de diverse banken en stoelen.
Links van de bioscoop was een grote open hal die leidde naar een brede trap die aan het rechter einde naar boven ging waar de grote bijeenkomst zaal was waar Dinand woonde.
In de grote hal stond een tafeltennistafel waar we geregeld voor en en na het avondeten of in de weekend behoorlijk fanatieke tafeltennis speelden. Dinand en waren behoorlijk aan elkaar gewaagd en bijna elke avond speelden we tegen elkaar. Richard deed ook weleens mee, maar hij was de enige die ook ooit op wedstrijdniveau had gespeeld. Hij was voor ons onmogelijk te verslaan. Hij gaf je wel het idee dat je hem kon verslaan en soms lukte ook schijnbaar onmogelijk slagen waardoor je wat voorsprong kon nemen, maar met sarcastisch lachje liet hij je dan vervolgens toch alle hoeken van de tafel zien tot mijn enorme frustratie.
Zo vulden wij onze dagen richting het einde van 2006. Met werken, jointjes roken, biologisch eten, een hoop praatjes maken en tafeltennissen.
|
|
