[Giro] Etappe 11: Porto Sant'Elpidio - Rimini #1

Tappa 11: Porto Sant'Elpidio - Rimini, 182 km

Het is allemaal wat hè? Corona heeft toch vrij genadeloos toegeslagen. Na Simon Yates verliezen we nu ook Steven Kruijswijk. Yates heeft nog snel een aantal leden van de ploeg besmet, waardoor heel Mitchelton de strijd heeft gestaakt. Bij Jumbo wilde men niet hetzelfde meemaken, dus kon de rest van de ploeg dankzij de positieve test van Kruijswijk ook meteen naar huis. Bij Sunweb bleek Matthews positief te zijn, maar omdat Kelderman tweede staat in het klassement besloot men heel opportunistisch in de Giro te blijven. Benoot mocht Gent-Wevelgem niet rijden, terwijl hij niet eens positief getest was, omdat hij in de buurt van Bakelants was geweest. Alle ploeggenoten van Matthews, die al een week bij hem in de buurt zijn, mogen wel vrolijk van start. Lekker hypocriet allemaal. Uiteindelijk prevaleren de sportieve belangen toch boven de volksgezondheid, ondanks alle praatjes vooraf. Goed, door met de onthoofde koers. Het deelnemersveld is nu wel dusdanig uitgedund dat de koers aan waarde verliest, maar gelukkig hadden de renners er nog wel zin in. Na twee matige ritten werd het ook wel tijd voor spektakel, en spektakel kregen. De ene na de andere aanval bij het begin van de uitzending. Vooral in de buurt van Chieti ging het goed los. Het parcours nodigde ook uit, vooral de muur in Chieti was de moeite waard. Sagan had er bijzonder veel zin in, hij reed praktisch de hele dag in de aanval. Ganna was er ook weer bij, die man blijft verbazen. Even later sloten er wat renners aan bij Ganna en Sagan, hoewel praktisch het halve peloton en poging deed om aan te sluiten. Chaotisch en onoverzichtelijk, ieder voor zich, zoals de Giro hoort te zijn. Toen de ergste schermutselingen achter de rug waren zagen we vooraan een kopgroep van 11, in de achtervolging een groepje van vijf en daarachter een peloton dat stil leek te vallen. Leek, want al vrij snel begon Groupama-FDJ op kop te rijden. Sagan zat in de kopgroep en Demare was het daar niet mee eens. Een lange achtervolging was het gevolg, waarbij Demare zelf ook een aantal keer op kop kwam. De voorsprong van de koplopers werd steeds kleiner, terwijl de tweede groep werd ingelopen. Op een gegeven moment was de voorsprong zo klein dat vier renners zich uit lieten zakken vanuit de kopgroep. Van Konovalovas was dat logisch, hij mocht in het peloton op kop gaan rijden. Het duo van Cofidis, Edet en Rossetto, en Ciccone zullen dan weer een iets slechtere nacht hebben gehad. Groupama-FDJ gaf het niet veel later namelijk op. Ze kwamen tot een seconde of 15, maar met een straaljager als Ganna vooraan is het niet evident om een gat dicht te rijden. Zodoende trokken we verder met zeven koplopers, de voorsprong liep snel op richting vijf minuten.

Daarna besloot UAE op kop te gaan rijden. Ulissi was in het begin van de rit al bijzonder actief, maar wist de beslissende slag toch te missen. Straftraining, derhalve. Na het vlakke deel van de rit begonnen we aan het gedeelte met de muurtjes, de voorsprong van de koplopers slonk richting vier minuten. UAE bleef op kop rijden tot we begonnen aan de eerste muur richting Tortoreto. Daar haakten ze af, waarna NTT plotsklaps het commando overnam. Pozzovivo had bijzonder goede benen, daarnaast bulkt hij blijkbaar van het vertrouwen. Vooraan moesten Clarke en Ganna lossen, al wist Ganna later nog wel terug te keren. De voorsprong begon vrij minimaal te worden, van vier minuten liep het snel terug naar minder dan twee minuten. De mannen van NTT bleven op kop boren, het was bijna onwerkelijk om dat te zien. Alleen leek even later het noodlot toe te slaan toen Pozzovivo te maken kreeg met een lekke band. Hij was alleen zo sterk dat hij op het volgende klimmetje richting Tortoreto moeiteloos wist aan te sluiten, misschien gaat Domenico wel gewoon de Giro winnen. Vanuit het peloton was Bilbao ondertussen in de aanval gegaan, een poging om de ritzege én de roze trui over te nemen. Hij zal gedacht hebben het gat met de koplopers zo te kunnen overbruggen, maar dat bleek tegen te vallen. Vooraan ging Sagan in de aanval en alleen Swift kon volgen, Villella, Cataldo en Restrepo moesten allemaal afhaken. Ze hadden minder dan een minuut voorsprong ondertussen, maar het bleek enorm moeilijk te zijn het laatste gat dicht te rijden. Op de laatste muur van de dag reed Sagan weg van Swift, terwijl Bilbao op een seconde of 10 bleef hangen.

Er was helemaal niets te doen aan Sagan. Voor de uitzending begon reed hij al in de aanval, de man moet bijzonder gemotiveerd zijn geweest. In de afdaling na de laatste muur kwam hij uiteraard niet in de problemen, ook in het vlakke stuk daarna wist hij de druk van achter te weerstaan. Een prachtige overwinning van Sagan, een van zijn mooiste overwinningen ooit zou ik wel durven te stellen. Praktisch de hele dag in de kopgroep, een voor een je medevluchters lossen en het solo afronden. Zijn eerste zege dit jaar, en wat voor een. Hij kan het nog. Applaus, niets dan lof. Daarachter werd Bilbao weer ingelopen door het ernstig uitgedunde pelotonnetje, alwaar Fuglsang ontbrak. De voodoo van Nibali was ook weer op dreef, Kruijswijk weg door corona en Fuglsang een lekke band op een cruciaal moment. Fuglsang verliest meer dan een minuut, dat ziet er ineens vrij grimmig uit. Zoals altijd komt Fuglsang weer wat tegen, die jongen is het blijkbaar niet gegund. Uit de groep der favorieten reed McNulty weg, zodoende heeft UAE toch niet helemaal voor niets op kop gereden. Almeida werd een paar tellen achter McNulty derde, hij pakte nog wat bonificatieseconden mee en verstevigt zo zijn leidende positie. De andere favorieten bleven bij elkaar, met uitzondering van Harm Vanhoucke. Een slechte dag, wij branden een kaarsje voor Jeroen Vanbelleghem. Een formidabele rit toch wel, bijna de hele dag actie. Het peloton had er eindelijk in in, ook Sagan lijkt weer over zijn oude joie de vivre te beschikken. De favorieten gingen op het laatste muurtje nog goed los, laten we hopen dat de renners ons blijven vermaken en dat er vooral verder geen nieuwe positieve gevallen te betreuren vallen. Na zijn prachtige ritzege kan Sagan nu meteen weer gaan scoren, we krijgen een overwegend vlakke rit voorgeschoteld. Een sprintkans, dat breekt zo lekker de week.




Porto Sant'Elpidio is de startplaats van vandaag. Een stad met ongeveer 23.000 inwoners in de provincie Fermo, regio Marche. In Porto Sant'Elpidio woont een fantastische coureur, niemand minder dan Paolo Totò! Werd ooit geschorst omdat hij zijn whereabouts niet netjes invulde, sindsdien een betrouwbare onbetrouwbare lolbroek in het continentale circuit. Porto Sant'Elpidio kennen we verder vooral van de koers. De Giro kwam hier in het verleden wel eens aan, voor het laatst in 2012. Miguel Rubiano bleek die dag de sterkste vluchter te zijn, de Colombiaan bezorgde Gianni Savio een mooie zege. Daarvoor kwam de Giro in 1992 ook al eens aan in deze stad, maar toen werd het een sprint. Wie er won? Cipollini, natuurlijk. Porto Sant'Elpidio heeft ook een aantal jaar geschitterd in de Tirreno, tussen 2013 en 2015 eindigde de zesde rit steevast hier. Vooral de editie van 2013 was memorabel. Een lastige rit met veel muurtjes onderweg eindigde met een vlakke finish. Op de muurtjes bleken vooral Nibali en Sagan erg sterk te zijn, Rodriguez kon op het tandvlees aansluiten op het laatste muurtje. Daarna klopte Sagan zijn vluchtgenoten in de sprint, uiteraard. Ook dankzij de regen werd het een zware dag, jongens als Contador en Froome hadden mooi het nakijken. In 2014 was de rit wat minder spectaculair, toen kon Cavendish winnen. In 2015 won Sagan opnieuw. Het is voor het eerst sinds 2004 dat er een Girorit vertrekt vanuit deze kustplaats. Toen gingen we naar Cesena, alwaar de altijd fantastische Emanuele Sella zou zegevieren. Verder valt er eigenlijk niet zo gek veel over deze stad te zeggen. Ja, het strand is lang. Volgens het roadbook is het centrum levendig en attractief. De Piazza Garibaldi zou de moeite waard moeten zijn, de Villa Baruchello is een verborgen pareltje en beschikt over een botanische tuin, die een van de mooiste van Italië zou moeten zijn. Waarvan akte. Of nouja, eigenlijk niet, er is namelijk fotografisch bewijs dat er keihard tegen ons gelogen wordt.



Ik voel eigenlijk niet echt de behoefte om de eerste 100 kilometer van deze rit uitgebreid te bespreken. Na de start rijden we 20 kilometer langs de kust tot in Porto Recanati, over brede en rechte wegen. We fietsen door wat dorpen en steden en komen wat rotondes tegen, dat is het eigenlijk wel. Alleen de wind zou dit deel van de rit leuk kunnen maken. Snelle check: wind in de rug, of zelfs schuin in de rug. Hey, dat maakt het dan ineens weer interessant. Hoewel het nadeel is dat we vooral door de bebouwing fietsen, er is weinig open ruimte aan de kust. Goed, in Porto Recanati verlaten we de kust even. We rijden met een boog om Ancona heen, dit komt me overigens verdacht bekend voor. En jawel hoor, vorig jaar reden de renners ook al over deze weg. Toen fietsten we van Tortoreto Lido naar Pesaro, deels over dezelfde wegen. Nu gaan we ook naar Pesaro, er is toch al snel een kilometer of 50 overeenkomstig.

Vorig jaar had ik er ook enorm veel zin in, blijkt:

quote:

Nouja, daarna rijden we weer een eeuwigheid rechtdoor van het ene badplaatsje naar de volgende. Porto Civitanova, Porto Recanati, porto dit en porto dat. Af en toe een bocht en een rotonde, maar continu brede en vlakke wegen. Vre-se-lijk. In Porto Recanati zijn we ondertussen al een kilometer of 75 20 onderweg. We hebben continu langs de kust gereden, maar daar komt tijdelijk een klein beetje verandering in. We rijden even een stukje door het binnenland. Of nouja, een stuk eigenlijk. 25 kilometer door de binnenlanden, nog steeds over brede en grotendeels vlakke wegen. Dezelfde saaie shit eigenlijk, maar dan zonder dat er water in beeld is. We rijden nu eigenlijk met een grote boog om Ancona heen, de grote stad hier aan de kust. Om de stad toch in beeld te brengen volgt hier een foto.

quote:

De saaie weg waar we ons op bevinden wordt kort iets minder saai. We rijden door drie tunneltjes en tussen deze tunneltjes loopt de weg twee keer kort omhoog. Hoogteverschil, hoe is het mogelijk. Lang duurt dit niet. Kort na de derde tunnel nemen we een afslag, rechtsaf richting Falconara Maritima. Buiten dit plaatsje aan de kust komen we een spuuglelijk industrieterrein tegen, echt niet te doen. Niet lang daarna slaan we linksaf en dan rijden we weer langs de kust. De zee is in de verte weer te zien, na een kilometer of 30 zijn we weer terug aan de kust. Eenmaal terug langs het water gaan we weer een eeuwigheid rechtdoor rijden. Het verhaal van het eerste deel van de rit komt weer terug. Brede weg, vlak, rechtdoor. Af en toe een dorpje tussendoor, af en toe wat bomen langs de kant van de weg, af en toe wat blauws aan de rechterkant van de weg. Deze weg leidt naar Senigallia, een plaats met 45.000 inwoners aan de kust. Niet te verwarren met het land in Afrika. In Senigallia liggen er na 127 72 kilometer koers zowaar een paar bochten in het parcours. In het centrum van Senigallia komen we een kicken fortje tegen. Aan de kust, waar men blijkbaar fluwelen stranden heeft, is dan weer een pier te vinden. Na de tussensprint in Senigallia rijden we overigens nog een aantal kilometer volledig rechtdoor, richting Fano.

Tot zover de overeenkomsten zo'n beetje. Vorig jaar sloegen we in de buurt van Fano linksaf om verder door het binnenland te rijden richting Pesaro, nu volgen we gewoon de kustlijn tot in Pesaro, waar dit jaar de eerste tussensprint ligt. Vorig jaar was dat in Senigallia, nu niet. Vanuit Senegallia gaat het dus weer vooral rechtdoor. Vooral veel bebouwing onderweg, talloze dorpjes. Ook flink wat rotondes. Eenmaal in Fano is het ook vrij bochtig, maar buiten die stad die Giovanni Karbonkel als bekendste telg heeft is het weer eindeloos recht, breed en vlak terwijl we op een bepaald moment praktisch over het strand fietsen. We verlaten zowaar even de bebouwing, maar komen dan weer veel bomen tegen. De wind gaat niet echt z'n ding kunnen doen, al zou het in de regio rond Pesaro sowieso wat minder hard gaan waaien. Wel nog steeds vooral vanuit het zuiden/zuidoosten. In de rug, eigenlijk. Hoe dan ook, we rijden rechtdoor Pesaro binnen, waar na 106 kilometer in het centrum de eerste tussensprint van de dag volgt. Pesaro is behoorlijk bekend, vorig jaar kwam hier dus nog een rit aan. Gewonnen door Ewan, gewoon kut. Eens even kijken wat ik vorig jaar allemaal over Pesaro heb geschreven. Dat Bontempi hier ooit won, oké, niet slecht. Dat Alan van Heerden hier won, een Zuid-Afrikaan die een rit wint, allemachtig. Dat de vader van Valentino Rossi hier geboren is, juist ja. Er is een plein met een fontein en een paar palazzo's, bovendien is er een kasteel. En dan hebben ze als klap op de vuurpijl ook nog dit fantastische kunstwerk:



Pesaro en omgeving is een van de favoriete gebieden van de organisatie. Direct buiten Pesaro beginnen we aan de enige serieuze klim van de dag, we gaan naar de Monte San Bartolo, waar we ondertussen al ontzettend vaak zijn geweest. Vorig jaar bedwongen we deze berg wel van de andere kant, een behoorlijk onregelmatige kant. Vanuit Pesaro is het een stuk duidelijker, het gaat gewoon drie kilometer aan 5% omhoog. Of nouja, gewoon, het is wel extreem bochtig hier. Flink wat haarspeldbochten, lekker slingeren. Het is ook mooi hier, dat is de voornaamste reden dat we hier tegenwoordig vaak te vinden zijn. Vorig jaar dus nog, maar ook in 2013 bijvoorbeeld. Of in 2012, toen we via de Monte San Bartolo naar Fano reden alwaar de altijd emotionele Mark Cavendish won. Nu rijden we dus vanuit Fano naar deze berg, die nu geen scherprechter is maar een simpel tussendoortje zodat de Italiaanse VVV ook wat te doen heeft. Na de klim volgt er niet direct een afdaling, het gaat een beetje op en af over een weg die bochtig blijft. Continu draaien en keren, op en af. Aangezien het tijdens deze rit waarschijnlijk nergens over gaat zal het allemaal wel meevallen, maar in het verleden heeft deze monte toch wel voor wat hectiek weten te zorgen. Hoewel het scheelt dat we nu niet de hele San Bartolo doen, we slaan ergens halverwege linksaf en rijden dan kort een paar meter omhoog richting La Siligata, alwaar we na een paar bochten weer op een brede doorgaande weg terechtkomen.



In 2018 reden we ook al door La Siligata. Tijdens de 12e rit, op weg naar Imola, deden we ook al een groot deel van hetzelfde parcours als nu. Jeetje, drie jaar achter elkaar over dezelfde wegen min of meer. Niet meer doen, RCS. Volgend jaar gaan we een keer door het binnenland, of langs de kust aan de andere kant van het land. Maarja, de brede weg die we in La Siligata bereiken gaan we een tijd volgen. Het gaat een paar kilometer lichtjes naar beneden, voordat het weer een tijd vlak zal zijn. We rijden met een boog om Cattolica heen, helemaal terecht met zo'n naam natuurlijk. Op een paar rotondes na komen we helemaal niets tegen, buiten het feit dat we door wat dorpjes rijden. Voorbij Cattolica komen we Misano Adriatico tegen, waar we ook geen zin in hebben. Bij een rotonde hier slaan we linksaf, waarna we wat meer landinwaarts verder gaan rijden. Het gaat een aantal kilometer rechtdoor tot in Cella, hoewel we tussendoor toch al snel een stuk of vier rotondes tegenkomen. We komen ook een of ander circuit tegen, waar ze aan allerlei dingen doen die met sport niets te maken hebben. In Cella slaan we rechtsaf, waarna we na twee rotondes een wat bochtiger parcours aantreffen. Het gaat nu ook een paar kilometer vals plat omhoog, superspannend. We komen uit in Misano Monte, hierna gaat het een kilometer of drie vals plat naar beneden. Redelijk brede weg zonder gek veel bochten, boeiend. Aan het eind van dit afdalinkje komen we uit aan de rand van Coriano, waar na 144 kilometer koers de tweede tussensprint van de dag gaat volgen. Voor we kunnen sprinten gaat het wel nog omhoog, een spannend klimmetje van 700 meter aan 7%. Niet echt te vergelijken met het werk van gisteren, maar goed, het is in ieder geval niet volledig vlak. In Coriano hebben ze een kasteel, jazeker. Bovendien is dit het dorp van Marco Simoncelli, de overleden motorcoureur. Het circuit dat we een paar kilometer geleden tegenkwamen is naar hem vernoemd.



Na de tweede tussensprint wordt het parcours iets ingewikkelder, een soort miniversie van de rit van gisteren. Kort achter elkaar een paar korte klimmetjes. Allemaal iets minder moeilijk dan gisteren, maar wel redelijk uitdagend. Bij het verlaten van Coriano gaat het een kilometertje naar beneden over een redelijk brede weg, die tussendoor onderbroken wordt door een rotonde. Daarna gaat het 700 meter omhoog aan 8%, toch weer een soort van muurtje. Eenmaal boven is het een paar meter vlak, waarna er een minder spannende afdaling van anderhalve kilometer volgt richting Ospedaletto. Dit kleine dorpje kennen de renners misschien nog wel van vorig jaar, hier lag toen een meetpunt tijdens de tweede tijdrit van die Giro. Van Riccione fietsten de renners naar San Marino, waar Roglic toen een beslissende slag leek te slaan. Goed, na een paar bochten in Ospedaletto gaat het buiten het dorp twee kilometer omhoog aan 4%, wat natuurlijk buitengewoon onbeduidend zal blijken te zijn uiteindelijk. Na dit klimmetje is het een kilometer of twee vrij vlak in de buurt van Cerasolo. Na een bocht naar rechts in dit dorp, bij een van de vele rotondes, gaat het een kilometer steil naar beneden, we komen in dit kleine stukje toch een paar scherpe bochtjes tegen. Hierna is het een kilometer of vier redelijk vlak. Beetje op en af, je kent het wel. Aan het eind van dit vlakkere stuk volgt er nog een laatste klimmetje, het gaat anderhalve kilometer aan 1,5% omhoog dwars door het boerenland. Best pittig klimmetje nog wel, er zitten wat steile bochten tussen. Toch zal het verder weinig uitmaken, want als we hier boven zijn hoeft er niet meer geklommen te worden. Na het klimmetje is het een kilometertje vlak, vervolgens dalen we een kilometer af over een brede weg die wel vrij bochtig is. Als we beneden zijn gaat het zes kilometer rechtdoor over een vlakke weg richting Santarcangelo di Romagna. Op een paar rotondes en nog wat andere verkeersobstakels na komen we voorlopig niets tegen. Santarcangelo bereiken we na 166 kilometer, op 16 kilometer van de finish. Best lachen trouwens, Santarcangelo di Romagna. Ze hebben een kasteeltje, een oud centrumpje en een arco.



In deze stad komen we ontelbaar veel rotondes tegen, niet te doen. Paar normale bochten ook nog, het is een flinke opgave om hier doorheen te manouevreren. Na de bochtige passage in het centrum van de stad rijden de renners eigenlijk praktisch zeven kilometer rechtdoor over de brede hoofdweg richting Rimini. Onderweg komen ze wel een paar rotondes tegen, uiteraard. Het loopt lichtjes naar beneden richting de kust, maar laten we het toch gewoon vlak noemen. Aan de buitenrand van Rimini volgt een bocht naar links. We bevinden ons nu op het lokale industrieterrein, waar we tussen de bedrijven door mogen fietsen. Even verderop gaat het naar rechts, daarna rijden we min of meer rechtdoor tot op een kilometer of zeven van het eind. Min of meer, want we komen wel weer een stuk of vier rotondes en wat vluchtheuvels tegen. Buiten dat: recht, breed en vlak. Bij de vijfde rotonde slaan we linksaf, daarna gaat het een tijd rechtdoor vooraleer we kort achter elkaar twee keer rechtsaf slaan. Moeilijke bochtjes wel, maar daarna rijden we rechtdoor de laatste vijf kilometer binnen. Op 4,5 kilometer van het eind komen we een rotonde tegen, vlak daarna slaan we linksaf. Het gaat nu rechtdoor tot op vier kilometer van het eind, daarna komen we nog meer bochten tegen. Wordt toch best een technische finale. We rijden rechtdoor het Parco Federico Fellini tegemoet, hier slaan we linksaf. Na een lopende bocht naar rechts gaat het dan nog eens naar links, vrij snel daarna gaat het meteen weer naar rechts voordat we de haven bereiken. Paar hectometer verder weer naar links, paar hectometer verder weer naar rechts. Nu zijn we wel echt in de haven, we rijden verder naar het strand. Na een lange en lopende bocht naar rechts bevinden we ons op drie kilometer van het eind, waarna het doodleuk technisch blijft. Grote rotonde, even verderop, het lijkt er op dat deze rotonde alleen langs de linkerkant genomen mag worden. Bijna direct daarna een bocht naar rechts. Vrij snel daarna een bocht naar links, waarna we eindelijk een tijdje rechtdoor gaan rijden. We rijden de laatste twee kilometer in, het gaat nu rechtdoor tot op 700 meter van het eind. Een scherpe bocht naar links volgt, bijna direct daarna nog eentje. Vervolgens rijden we in de laatste 500 meter van de rit rechtdoor over de Lungomare tot aan de finish.




Na heel veel bochten en 182 kilometer koers eindigt de rit in Rimini, daar waar Marco Pantani in 2004 in een hotelkamer het leven liet. Rimini is een badplaats aan de oostkust van Italië, aan de Adriatische Zee. De plaats ligt dicht bij San Marino en behoort tot de regio Emilia-Romagna. In 2011 had de stad 144.554 inwoners. Rimini is tevens hoofdstad van de provincie Rimini. Het bevindt zich aan de Riviera Romagnola en is hier de belangrijkste plaats van. Rimini is de belangrijkste badplaats van Italië voor jongerenreizen vanwege het goede uitgaansleven in de stad, zeggen ze. Tot mijn verbazing is de Giro echt al heel lang niet meer in Rimini geweest, niet in de stad zelf althans. Vorig jaar waren we hier nog dicht in de buurt, maar het is letterlijk voor het eerst sinds 1960 dat hier weer een rit aankomt. We zijn op zoek naar een opvolger van Piero Baffi, de voorlopig laatste winnaar in Rimini. Dat zal hij toentertijd niet hebben kunnen bevroeden, want in die jaren kwamen we enorm vaak aan in Rimini. In de jaren '50 bijna jaarlijks, zo ongeveer. Rik Van Looy won hier ooit, Giuseppe Minardi en ga zo maar door. Een van de bekendste inwoners die Rimini ooit heeft gehad is zonder enige twijfel Federico Fellini, we reden tijdens de rit al langs zijn park. De bekende regisseur, die je onder meer zou kunnen kennen van La dolce vita, bracht hier veel tijd door. Hij ging graag naar Cinema Fulgor, een bioscoop die later ook terug zou komen in enkele van zijn films, naar het schijnt. Rimini werd ooit gesticht door de Romeinen, er zijn nog enkele overblijfselen te vinden uit die tijd. Wat restanten van een oud amfitheater, bijvoorbeeld. Daarnaast hebben ze ook hier een boog, de Arco di Augusto. In het centrum hebben ze verder nog een poortje, een kasteeltje, een fonteintje, een kathedraaltje, een piazzaatje, een museumpje en nog veel meer moois. Leuke stad wel hoor, alleen jammer van die jongeren. De Ponte di Tiberio is ook nog wel lachen. Verder, tja. Lekker bakken op het strand, daarna een rondje in het reuzenrad en vervolgens met je bootje snel weer verder varen. Kan zomaar een optie zijn, alleszins beter dan jezelf doodsnuiven in een hotel. Of was er stiekem toch meer aan de hand? Er bestaan nog steeds de wildste complottheorieën.



In Porto Sant'Elpidio wordt het overdag 18 graden, er is geen kans op regen en er staat wel redelijk wat wind vanuit het zuiden/zuidoosten. Dit zegt allemaal niets, want gisteren was er zogenaamd ook geen kans op regen. Werd desondanks toch aardig nat. In Rimini gaan ze ook voor 19 graden, met aan het eind van de middag een behoorlijk grote kans op regen. Is maar goed dat we vroeg finishen, dus. Minder wind daar, des te verder we naar het noorden trekken des te minder het wordt. In het begin van de rit toch even opletten, al denk ik niet dat er veel gaat gebeuren. Starten doen we om 12:05, tien minuten later beginnen de resterende renners er helemaal aan. Iets meer dan 140 man nog, een zelden vertoonde ravage is aangericht. Vanaf 12:25 gaat Eurosport live, dan hebben we waarschijnlijk net het ontstaan van de mongolenvlucht van de dag gemist. Mattia Bais, Marco Frapporti en misschien nog een paar van die nobuddies. Finishen doen we tussen 16:17 en 16:41.



Massasprint.
1. Demare. Geen commentaar.
2. Sagan. We moeten niet te gek doen. Gewoon weer braaf een ereplaats.
3. Gaviria. Gevallen gisteren, dat zou eventueel een probleem kunnen zijn. Van de andere kant is er zo weinig concurrentie dat hij zelfs met een paar pleisters makkelijk derde moet kunnen worden. Al heeft hij tot nu toe nog helemaal niets laten zien. Je zou bijna zeggen dat ze nog beter voor Molano kunnen gaan.
4. Hodeg. Ze zouden voor Ballerini moeten gaan, maar omdat het een vlakke sprint is gaan ze vast weer voor Hodeg, omdat het anders zo zielig voor die jongen is. Blijft een aparte sport.
5. Viviani. Zou het?

We will work for Zabel today.

Nee Cimolai, dat doe je godverdomme niet.

Hey, Mattia Bais en Marco Frapporti in de kopgroep. Dat verwacht je toch ook niet zeg.

quote:

Op woensdag 14 oktober 2020 12:49 schreef Aguero het volgende:
Nu ik Sander Armee in de kopgroep zie ben ik wel benieuwd welke nietszeggende Lotto renner dit jaar een etappe weet mee te pakken in Spanje. Tosh misschien?