[Vuelta] Etappe 4: Cullera - El Puig #1

Etapa 4: Cullera - El Puig, 175,5 km

Na de lastige tweede rit bleek de derde rit een stuk eenvoudiger te zijn. Een rustige dag voor het peloton, vooral ook omdat de kopgroep van de dag erg klein was. Slechts drie renners kregen de ruimte, twee van Burgos en eentje van Euskadi-Murias. Voor de tweede dag op rij ging Angel Madrazo in de aanval, hij kreeg ploeggenoot Rubio mee en namens Murias was Hector Saez aanwezig. Al snel kregen ze een voorsprong van een minuut of zes, maar daarna werd er vrij strak gecontroleerd. Een groot deel van de rit bleef de voorsprong rond de drie minuten hangen, men liet niets aan het toeval over. Toen we naar de laatste klim van de dag reden waren de koplopers alweer bijna ingehaald. Op de klim deed Angel Madrazo z'n stinkende best om vooruit te blijven, hij wilde graag nog wat puntjes voor de bergtrui scoorde. Vooraan in het peloton zagen we een paar demarrages, onder meer van de onvermijdelijke De Gendt, maar niemand wist weg te rijden. Er haakten achteraan wel een paar renners af, Fernando Gaviria bijvoorbeeld. Ook Fabio Jakobsen had alle moeite van de wereld om te volgen, maar verder bleef het peloton vrij groot. In de afdaling wist Jakobsen weer aan te sluiten, terwijl Gaviria op een achterstand van iets meer dan een halve minuut bleef hangen. Na een nieuwe versnelling van het peloton richting de tussensprint van de dag brak de veer bij Gaviria, hij zou niet mee gaan sprinten. Madrazo was nog als eerste bovengekomen op de klim, met Guerreiro in z'n wiel, maar deze heren werd in de afdaling weer ingehaald. Daardoor werd de tussensprint een strijd tussen de renners in het peloton. Higuita won dat sprintje en ook Roglic pakte nog een seconde mee, kan altijd wat opleveren aan het eind. Na de tussensprint reden we in vliegende vaart met de rug in de wind naar de finish. Over wegen met gigantisch veel rotondes zagen we vooral Jumbo-Visma op kop rijden, het was de bedoeling om Roglic uit de problemen te houden tijdens deze nerveuze finale. Dat lukte, daarna konden ze het stokje overgeven aan de sprintersploegen. In de straten van Alicante zagen we geen bijzonder goed georganiseerde sprint. Quick Step probeerde de trein op de rails te zetten voor Jakobsen, maar dat lukte niet echt. Sunweb nam het commando daarna over, maar in de sprint was Walscheid vervolgens nergens te bekennen. Bora kwam pas op het laatste moment opzetten, maar het was toch vooral Trek dat de sprint aantrok. Degenkolb op kop voor Theuns, maar de Belg werd vrij snel ingehaald door Sam Bennett. Er was niets te doen aan de Ier, hij won met ruime voorsprong. Mezgec kwam van vrij ver ook nog snel opzetten, maar moest genoegen nemen met een derde plaats achter Theuns. Aberasturi werd vierde en de rest stond al helemaal niet op de foto. Zelfs met klaarblijkelijk slechte benen en een ontspoord treintje wint Bennett makkelijk, als we nog een paar massasprints krijgen bestaat de mogelijkheid dat hij de titel van zegekoning 2019 gaat veroveren. De altijd klagende Jakobsen werd slechts zevende, zo'n eerste grote ronde valt nog niet mee. Fabio krijgt vandaag wel een herkansing, we gaan door met de volgende rit. Een rit die nog net wat makkelijker is dan de vorige. Minder lang en minder hoogtemeters, al komen we onderweg wel weer een beklimming tegen.




Een kilometer of 100 ten noorden van Alicante bevinden de renners zich ondertussen in Cullera, een badplaats 40 kilometer ten zuiden van Valencia. In Cullera, waar 23.000 mensen wonen, is de Vuelta één keer eerder geweest. Lang geleden, in 1980. Sean Kelly was toen de sterkste, geen vervelende naam voor op de erelijst. Cullera is een populaire toeristische bestemming, vooral omdat we in deze stad en de directe omgeving 15 kilometer aan zandstrand tegenkomen. Daarnaast beschikken ze in Cullera over een vuurtoren, wat blijkbaar de enige van deze regio zou zijn. Rondom de stad komen we een aantal bergen tegen, op een van deze bulten treffen we een burcht aan. Van oorsprong een Moors bouwwerk, maar in de eeuwen daarna een aantal keer opnieuw gebouwd en weer afgebroken. Het huidige bouwwerk mag er wel zijn, zeker als je bedenkt dat er op de berg ook nog een heiligdom staat. Santuario de la Virgen del Castillo, een hele mond vol. Voor de fanatieke wandelaars is er een steil pad naar boven, maar je kan ook gewoon de lift pakken. Boven op de berg kun je naar lokale museum gaan, maar er is ook een mooi uitzicht over de omgeving. We hebben bijvoorbeeld uitzicht over zee en over de rivier Jucar, ook wel Xucar genoemd. Deze rivier is van groot belang voor de regio, want daardoor worden de lokale rijstvelden en de sinaasappelgaarden van water voorzien. Al is dat voor een deel ook te danken aan de Moren, die hebben hier een ingenieus irrigatiesysteem ontwikkeld. Daardoor kun je in Cullera genieten van lekker eten in de lokale restaurants, paella is uiteraard de lokale specialiteit. In ver vervlogen tijden, nadat de Moren al lang en breed waren vertrokken, hadden ze in Cullera nogal last van een piraat, El Dragut genaamd. Deze piraat was van plan om de hele boel naar de getver te helpen en daarom werd er een verdedigingslinie gebouwd in Cullera. Meerdere torens werden gebouwd, waarvan de Marenyettoren heden ten dage het enige overgebleven bewijs is. Net buiten Cullera, in de buurt van de vuurtoren, smeedde Dragut zijn snode plannetjes. In de grot waar hij zijn meesterplan zou hebben uitgelegd aan zijn handlangers zit nu een museum, Museo Cueva de Dragut. Schijnt de moeite waard te zijn, als je Spaans spreekt tenminste. De schobbejak Dragut heeft nogal wat op z'n kerfstok blijkbaar, aardig wat huizen gesloopt en ook het lokale archief werd vernietigd. Gelukkig werd niet alles vernietigd, er is in Cullera tegenwoordig nog genoeg te zien. Dat vindt ook Jesus Guzman, een ex-coureur die tegenwoordig een baantje heeft bij Unipublic. Hij is woonachtig in Cullera en heeft de organisatie eindelijk zo ver gekregen dat ze weer eens naar dit plaatsje trokken. Lekker gewerkt, Jesus!




De renners gaan van start in de buurt van het strand, langs een deel van Cullera dat volledig is volgebouwd met appartementencomplexen en hotels. Tijdens de neutralisatie rijdt het peloton langs de vuurtoren van Cullera en de grot van Dragut. Met een boog rijden ze om de omliggende bergen heen en dan komen ze weer terug uit in Cullera. Als ze naar links kijken zien ze op de bergwand in koeienletters CULLERA geschreven staan, het is een beetje alsof je in Hollywood bent maar dan anders. Na een tocht door het centrum rijden we over de rivier Xucar en dan begint de rit echt. De eerste vijf kilometer van de etappe rijden we voornamelijk rechtdoor over een brede en vlakke weg naar Favara. Hier slaan de renners rechtsaf en dan gaat het weer een aantal kilometer vooral rechtdoor naar Llaurí. Helaas voor George Bennett komen we wel weer een aantal rotondes tegen, buiten dat is het een doodeenvoudig begin van deze rit. Van Llaurí rijden we naar Corbera en van Corbera gaat het weer verder naar Alzira. In dit stuk van tien kilometer maken de renners weinig mee. Opnieuw een paar rotondes, maar dat is het dan wel. We rijden vooral rechtdoor langs de Valenciaanse boomgaarden. Tussendoor gaat het een keer een paar kilometer wat vals plat omhoog, maar dat is amper het vermelden waard. Na een stuk of vier rotondes in Alzira gaan we rechtsaf en dan rijden we een tijd naar het noorden. Via Algemesí rijden we in een rechte lijn die opnieuw een paar keer wordt ongebroken door een rotonde rechtdoor naar Almussafes. De omgeving blijft hetzelfde, tussen de steden door komen we alleen maar eindeloze boomgaarden tegen. Het blijft voorlopig ook vlak, al komen we in Algemesí wel een klein pukkeltje tegen. Buiten Algemesí komen we in de tien kilometer tot aan Almussafes tien rotondes tegen, lekker hoor. Almussafes bereiken we na 35 kilometer koers, in dit kleine plaatsje komen we een grote een grote autoassemblagefabriek van Ford Europa tegen. Verder valt er weinig te beleven, al hebben ze er wel een kicken torentje. De Torre Racef, weer een Moors overblijfsel.



Van Almussafes rijden we naar Benifaió en buiten deze stad gaat het weer een aantal kilometer vooral rechtdoor. Hoewel, we komen wel weer een stuk of vijf rotondes tegen. Op het moment dat de rotondes uit beeld zijn verdwenen begint de weg omhoog te lopen, het gaat een kilometer of vier vals plat omhoog. Na dit niet al te spannende intermezzo gaat het kort naar beneden, wat de renners amper merken aangezien ze volledig rechtdoor rijden. Al snel wordt het weer vlak, de resterende drie kilometer richting Llombai hoeft er niet geklommen te worden. Eenmaal in Llombai slaan de renners rechtsaf en dan rijden ze weer een aantal kilometer vooral rechtdoor over een brede en vlakke weg richting Real de Montroi. Of nouja, vlak, Spaans vlak he. Gaat toch weer een paar keer op en af, maar ik neem aan dat Jetse Bol het wel met me eens is als ik dit vlak noem. Na negen kilometer over deze vrij gezapige weg te hebben gereden komen we uit in Real de Montroi, waar er wel wat bochten en rotondes op het parcours liggen. Buiten deze plaats, waar ze ook weer beschikken over een kasteeltje boven op een rots, rijden we rechtdoor verder naar Montserrat, niet te verwarren met het eiland of de berg in Catalonië. In de buurt van Montserrat begint de weg een beetje vals plat omhoog te lopen en dat blijft ook in de drie kilometer na het dorp zo. Veel stelt het niet voor, in totaal komen we amper een meter of 100 hoger uit. Als we boven zijn op dit stuk vals plat slaan de renners linksaf en niet veel later slaan ze weer rechtsaf, waarna ze over een wat minder brede weg een aantal kilometer verder gaan fietsen. Deze weg is ook wat bochtiger en licht glooiend, we komen nog een keer een klimmetje van een kilometer aan 4% tegen. Langs de kant van de weg zien we redelijk veel groen, en een potsierlijk kasteeltje. Na een kilometer of vijf over deze weg gereden te hebben komen we een rotonde tegen, waarna we aan de overkant van de rotonde nog een kilometer of zes over de wat smallere weg mogen rijden. De weg blijft redelijk glooiend, we komen nog twee korte klimmetjes tegen. Het gaat opnieuw een kilometer aan 4% omhoog, bijvoorbeeld. Retespannend, ik weet het. Tussen de boomgaarden door kronkelen we ons een weg verder, waarna we uiteindelijk uitkomen op de brede doorgaande weg naar Cheste.



In Cheste, waar de renners gevoederd worden, passeren we na 82 kilometer. In de vier kilometer voor we Cheste bereiken gaat het vooral licht naar beneden, over de brede weg. We komen weer wat rotondes tegen, maar dat zijn voorlopig de enige obstakels. Buiten Cheste, dat vooral bekend is vanwege het Circuit Ricardo Tormo waar blijkbaar jaarlijks de MotoGP passeert, rijden de renners over een brede weg in voornamelijk rechte lijn richting Vilamarxant. In de komende tien kilometer gaat het vooral naar beneden, met alleen net buiten Cheste een serieus knikje omhoog. Na 93 kilometer komen we uit in Vilamarxant, hier gaan we na een paar rotondes uiteindelijk naar rechts, waarna we in het centrum nog wat bochten meepakken. Buiten Vilamarxant rijden we vier kilometer vooral rechtdoor over een vlakke en brede weg richting Riba-roja de Túria. Aan het eind van deze weg komen we weer eens uit bij een rotonde, hier zouden we rechtdoor het centrum in kunnen rijden. Doen we niet, we gaan rechtsaf en rijden dan met een boog om de plaats heen. Tijdens dit rondje rond Riba-roja komen we opnieuw een stuk of zes rotondes tegen, het is wel vrij extreem in deze streek. De weg rond Riba-roja is niet volledig vlak, het gaat een paar keer op en af. Weer zo'n klimmetje van een kilometer aan 4% tussendoor, het is ondertussen een bekend verhaal. Aan het eind van de rotondetocht steken we de rivier de Turia over en dan rijden we langs l'Eliana via San Antonio de Benagéber naar Bétera. We rijden dus door verstedelijkt gebied en dus komen we ook de komende tien kilometer weer een recordaantal rotondes tegen. Liefst 14 voor we Bétera bereiken, het wordt denk ik tijd om wat meer de lege delen van Spanje op te gaan zoeken. Enfin, op de rotondes na is het wel een comfortabele weg. Breed, goed asfalt, weinig vervelende bochten. Het gaat wel wat op en af, tot aan Bétera komen we drie korte klimmetjes tegen. Stelt steeds niet veel voor, maar voor de sprinters zijn het toch weer hoogtemeters die ze liever niet in de benen hadden gehad. Na 113 kilometer bereiken we dan uiteindelijk Bétera, een stad met een kasteel.



Ook in Bétera komen we wat bochten en rotondes tegen, maar buiten de stad gaat het een aantal kilometer rechtdoor zonder obstakels. Het is twee kilometer vlak, waarna de weg een beetje vals plat omhoog begint te lopen. Het gaat drie kilometer heel voorzichtig omhoog richting Mont Ros, waar we weer eens ouderwets een paar rotondes tegenkomen. Vervolgens rijden we rechtdoor verder naar Náquera, waar de tussensprint van de dag ligt. Deze tussensprint volgt na 122 kilometer, net na een kort stukje in dalende lijn. In de laatste meters voor de tussensprint begint de weg weer omhoog te lopen en ook in de kilometers daarna blijft dat zo. We rijden een rondje door Náquera, wat helemaal geen onaardig dorpje is. Ze hebben er ook een restaurant dat je absoluut moet bezoeken als je in de buurt bent, La Bicicleta! Restaurant de Fiets, een betere naam voor een restaurant valt er toch amper te verzinnen. Speciaal voor de fietstoeristen die hier de bergen komen verkennen. Al mag je zonder fiets ook wel naar binnen, het staat algemeen bekend als het beste restaurant van Náquera. Al denk ik dat ze hier niet veel restaurants hebben, maar toch. Aan de rand van Náquera komen we nog eens een rotonde tegen, even verderop slaan we rechtsaf en dan rijden we rechtdoor naar de voet van de enige echte officiële klim van de dag. Na een kort stukje in dalende lijn loopt de brede edoch bochtige weg nog een kilometer vals plat omhoog voor we beginnen aan de Puerto del Oronet. Een klim die we ook in de Vuelta van 2017 al eens bedwongen, voor een aantal renners dus bekend terrein. Ze zullen weten dat het geen al te lastige klim is. Wel een klim waar de meningen nogal over verschillen. Volgens de officiële site zes kilometer aan 4,5%, volgens andere bronnen een stuk langer. Ligt er maar net aan waar je de klim laat beginnen, er zit voor de klim dus een nogal lang stuk vals plat. Linksom of rechtsom is het niet de lastigste klim ooit, deze beklimming van de derde categorie. Alleen richting de top wordt het wat lastiger, we pakken dan nog een kilometer aan iets meer dan 6% mee. Al komen we tijdens het eerste deel van de klim ook nog een steile strook tegen, in het dorpje Serra. Vlak voor Serra gaat het alleen kort naar beneden, waardoor die kilometer gemiddeld gezien lijkt mee te vallen. Toch gaat het in de straten Serra tijdelijk rond de 10% omhoog, we branden een kaarsje voor Gaviria. Na Serra vlakt het af en dan wordt het dus pas richting de top weer wat interessanter. De top bereiken we overigens na 129 kilometer, op 46 kilometer van het eind. Mooie klim verder wel, de renners mogen door een mooie omgeving rijden over een fraaie weg.




Enkele renners die hier aanwezig zijn kennen de klim dus mogelijk nog uit 2017. Als het geheugen nog beter functioneert kennen ze de afdaling ook nog wel. Voor degenen die het niet meer weten de volgende opfrisser: best een pittige afdaling. Het gaat 5,5 kilometer aan 5% naar beneden, wat niet heel ingewikkeld lijkt. Toch is het niet zo eenvoudig, aangezien de afdaling heel bochtig is. Continu draaien en keren, het kan geen kwaad om hier hoog in de concentratie te zitten. De weg is wel breed en het asfalt is vrij behoorlijk, ik kan me verder ook niet heugen dat hier in 2017 veel mensen op hun plaat gingen. Richting het eind van de afdaling wordt de weg steeds rechter en vlakker, uiteindelijk wordt het zelfs helemaal vlak. We zetten koers richting Torres Torres, een plaatsje waar we in 2017 ook passeerden. Vlak voor Torres Torres komen we nog wel wat rotondes tegen, maar buiten die dingen om is het gewoon recht, breed en vlak. Na vijf van die vlakke kilometers komen we uit in Torres Torres, waar ze ook beschikken over een kasteeltje. In dit dorpje sloegen we in 2017 rechtsaf richting een andere klim, maar dat blijft de sprinters nu bespaard. We rijden door het centrum en gaan dan na een aantal bochtjes rechtdoor verder richting de kust. Net buiten Torres Torres gaat het kort nog een keer omhoog, maar verder rijden we vooral in dalende lijn verder. De weg is breed, de weg is lang. In de komende tien kilometer tot aan Quartell komen we amper bochten van betekenis tegen. Het gaat nog een keer een kilometer vals plat omhoog, buiten dat is het vlak of loopt het licht naar beneden. We rijden wel nog door een aardige omgeving, met redelijk wat groen. Niet alleen boomgaarden, de renners mogen ook nog door een bos fietsen. In de buurt van Quartell, waar we na 150 kilometer koers passeren, begint rotondeland weer. Het gaat vooral rechtdoor, met af en toe een hinderlijke onderbreking. In de komende tien kilometer tot aan Port de Sagunt komen we er weer meer dan tien tegen, jolijt. Op de rotondes na blijft het een doodsimpel parcours, het is zo vlak als wat. De wegen blijven breed, alleen de wind zou nog een rol kunnen spelen aangezien het terrein in de buurt van de kust steeds meer open wordt.



Na 160 kilometer komen we uit in Port de Sagunt, het havengedeelte van Sagunt. Deze plaats kennen we van de Vuelta van 2017, toen de rit met onderweg de l'Oronet hier aankwam. Die rit werd gewonnen door Tomasz Marczynski, de lachwekkende Pool die daarna een driejarig contract kreeg van Lotto Soudal waar hij nog steeds van aan het genieten is. Hij is er ook nu weer bij in de Vuelta, we hoeven er alleen niet bang voor te zijn dat hij zich net als in 2017 gaat tonen. Dat gaat hij bewaren voor volgend jaar, dan heeft hij immers weer een contractjaar. Enfin, in Port de Sagunt komen we kort achter elkaar zes rotondes tegen, maar daarna gaat het zes kilometer volledig rechtdoor over een vlakke weg tot in de buurt van Puçol. Door de open vlaktes gaat het in sneltreinvaart naar deze plaats, waar wel wat bochten liggen. We verlaten de doorgaande weg en rijden dan via een tweetal bochten de buitenste woonwijk van Puçol in. De renners bevinden zich inmiddels op zeven kilometer van het eind en moeten in dit stadje nog een stuk of vijf bochten zien te trotseren. Na de laatste bocht in Puçol bevinden we ons op vijf kilometer van het eind en dan gaat het min of meer rechtdoor tot op minder dan drie kilometer van het eind. Min of meer, want we komen onderweg weer een paar rotondes tegen. De weg van Puçol naar El Puig is breed en vlak, maar van de rotondes komen we niet af. In de komende kilometers liggen er weer drie op de renners te wachten. Bij de derde rotonde, op 2,5 kilometer van het eind, gaan de renners naar links. Na een lopende bocht naar rechts rijden ze dan rechtdoor tot op twee kilometer van het eind. Hier ligt weer een rotonde, waar we naar links gaan. Bijna meteen komen we uit bij de volgende rotonde, die het beste langs de linkerkant genomen kan worden. Vervolgens gaat het rechtdoor tot de laatste kilometer, maar er ligt nog een andere verrassing verstopt. Tenminste, volgens het roadbook. Er staat heel pontificaal een rotonde aangegeven waar we langs beide kanten mogen passeren, maar daar kan ik op geen enkele kaart iets van terugvinden. Streetview dateert in El Puig van april 2019 en toen was er op dit specifieke stuk geen sprake van een rotonde. We kunnen volgens mij dus gewoon rechtdoor de laatste kilometer binnenrijden, waar wel nog een andere verrassing op de loer ligt. We moeten namelijk over de spoorbrug en dus loopt het nog een aantal meter omhoog. Aan de andere kant van de brug duiken we naar beneden de laatste kilometer in, waar we op een volgende rotonde stuiten. Deze rotonde ligt op een meter of 500 van het eind. Na deze rotonde buigen we licht af naar rechts, waarna het rechtdoor gaat tot aan de finish.



Finishplaats El Puig is een plaats met 9000 inwoners waar de Vuelta voor het eerst in de historie aankomt. Voluit heet de plaats sinds 2012 El Puig de Santa Maria, maar in de volksmond hebben ze het hier gewoon over El Puig of als ze willen bezuinigen op de woorden Puig. Dat is overigens in de lokale taal het woord voor heuvel, een naam die niet volledig willekeurig gekozen is aangezien El Puig inderdaad beschikt over een heuvel. Boven op deze heuvel komen we een kasteel tegen, in ieder geval de restanten ervan. El Puig bestaat technisch gezien uit drie delen. Er is het oude deel, waar we finishen. Even verderop ligt de kust, daar vinden we het strandgedeelte van El Puig. Hier is het een deel van het jaar bijzonder rustig, vooral in de zomer wordt hier gewoond. Tussen beide delen in ligt een industriegebied, dat heeft gezorgd voor een heropleving van El Puig. Ze moesten het hier eerst nogal van de agricultuur hebben, tegenwoordig zijn veel inwoners actief in de metaalindustrie. In El Puig wonen al vrij lang mensen, El Cid is hier blijkbaar zelfs nog eens gepasseerd toen hij op weg was om Valencia te veroveren. Als je naar Valencia wil is het niet gek dat je hier passeert, we bevinden ons immers op 15 kilometer van deze grote stad. Best knap dat we Valencia ontwijken trouwens, tijdens deze rit rijden we mooi met een boog om de hoofdstad van regio heen. Ook de piraten zijn hier geweest, daarom vinden we op het strand van El Puig de Torre Guaita, een verdedingswerk tegen deze onverbeterlijke schurken. In het oude deel van El Puig rijden de renners in de finale van de rit langs het Monestir de Santa Maria del Puig, een behoorlijk groot klooster. Even buiten El Puig komen we nog een ander klooster tegen, La Cartuja de Ara Christi. Een voormalig klooster, kan ik beter zeggen. Tegenwoordig is het een hotel en restaurant, geen verkeerde plaats om te verblijven. In de slotfase van de rit, als we ons in de fase van de rotondes bevinden, rijden we langs de lange muur van dit voormalige klooster. Verder schijnt het zo te zijn dat er in El Puig vroeger twee heuvels waren, maar dat ze een heuvel hebben gesloopt om ruimte te maken voor een nieuwe weg. Tot slot moet ik volgens het roadbook nog melden dat ze hier een paar fraaie kapelletjes hebben en een Museo de la Imprenta y de las Artes Gráficas. Zo, gedaan.



Schokkend nieuws, er komt minder goed weer aan. Het wordt in startplaats Cullera slechts 25 graden overdag, met flink wat kans op regen. Het gaat zoals het er nu naar uitziet de hele morgen en een groot deel van de middag regenen in deze regio. Bovendien al er redelijk wat wind vanuit de kust staan, het wordt een gure dag. In El Puig is het ongeveer hetzelfde verhaal. 26 graden in de middag, met vooral vroeg in de middag veel kans op regen. Het zou richting het eind van de middag ophouden met regenen, wat mogelijk vrij gunstig is voor de renners. Er staat ook hier een aardig briesje. Lange tijd zal dat vooral tegenwind zijn, maar in de finale zou het zomaar schuin in de rug komen te staan. Het terrein is in de slotfase redelijk open, dus wellicht dat we op die manier nog wat spektakel krijgen. Het mogelijke spektakel begint om 13:19. Eurosport en Sporza zijn er zoals altijd pas om 15:00 weer bij. Tegen die tijd hebben de renners al meer dan 60 kilometer afgewerkt en is het nog ongeveer 100 kilometer fietsen tot de finish. De aankomst wordt verwacht tussen 17:23 en 17:49.



In principe wordt dit een massasprint. Het weer zou roet in het eten kunnen gooien, maar verder zie ik geen enkele reden om iets anders dan een massasprint te verwachten. De vorige rit was een stuk lastiger en die rit eindigde al in een massasprint. Alleen Gaviria was er toen niet bij, maar hij gaat deze rit normaal gesproken wel overleven. Gisteren kregen we te maken met 1800 hoogtemeters, nu zijn het er nog maar 1200. De enige echte klim van de dag is niet bijzonder lastig en het is daarna ook nog meer dan 40 kilometer fietsen tot de finish, dit moet een massasprint worden.
1. Bennett. Nadat hij zoveel moeite had tijdens de tweede rit had ik toch m'n bedenkingen bij Bennett, maar die bedenkingen kunnen nu weer opgeborgen worden. Al had hij het naar eigen zeggen niet makkelijk, zonder z'n ploeg had hij het niet gered en dat soort teksten. Het zal hem in ieder geval deugd doen dat de temperaturen nu wat lager liggen en dat er mogelijk regen in aantocht is. Ik zie niet in wie hem hier gaat kloppen.
2. Mezgec. Die arme drommel moest blijkbaar vanuit 30e positie aan de vorige sprint beginnen, met een betere positie had er veel meer ingezeten. Tenminste, dat denkt hij. En deels heeft hij gelijk, hij had dan inderdaad tweede kunnen worden in plaats van derde. Dat lijkt me nu ook het maximale resultaat, ondanks zijn spontane lollervorm zie ik hem niet in de buurt komen van Bennett.
3. Jakobsen. De altijd zeurende en weinig sympathieke Jakobsen gaat deze finale waarschijnlijk ook weer heel gevaarlijk vinden, maar als hij in de reet van Richeze kruipt moet het toch wel mogelijk zijn om een paar keer hoog te eindigen. Dat de samenwerking tussen beide heren nog niet op punt staat valt te begrijpen, zo vaak rijden ze niet samen. Al hoeft er van een echte samenwerking niet echt sprake te zijn, Jakobsen moet gewoon vertrouwen hebben in Richeze en minder bezig zijn met de staat van het parcours.
4. Bauhaus. Phil kan er geen reet van, maar de concurrentie is ook niet veel soeps. Daarom moet hij net als gisteren wel bij de eerste vijf kunnen eindigen.
5. Sarreau. Vooruit dan maar, laten we deze parodie op een sprinter ook maar een keer noemen. Buiten Frankrijk gaat het altijd heel moeizaam met Marc, dat liet hij ook gisteren weer zien. Op het moment supreme uit je klikpedaal schieten, het komt niet onverwacht. Desondanks moet hij toch ook wel een keer een vlekkeloze sprint kunnen rijden. En dan wordt hij vijfde, dus.

Die droomplannetjes van Jumbo komen er niet helemaal uit he?