abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_188417125
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op maandag 12 augustus 2019 22:28 schreef -marz- het volgende:
In Zwolle heb je ook nog een soort krakersbeweging waar ze ook ruimdenkend zijn en workshops doen, goedkoop eten en muziek hebben, ook gezellig.
Maar jij woont natuurlijk helemaal niet in Zwolle neem ik aan.
Waar ze onder de geesteszieken recruteren voor hun extreem-linkse knokploeg?
pi_188418160
Rapport van KPMG helemaal gelezen.

KPMG associeer ik met accountants, financials, hoger management pipo's, arrogantie en het Anglo-Amerikaanse gedachtengoed. Een typisch bedrijf voor de snelle jongens (of meisjes in dit geval)..

KPMG heeft naar mijn idee weinig met mensen, maar vooral heel veel met geld.
Het zakelijke rapport gaat dan ook eigenljk maar over 1 probleem: de GGZ kost geld, is niet winstgevend, niet houdbaar. En, ja dat is niet goed voor de patient (cliche natuurlijk).
Rapport lijkt vooral voer voor omhooggevallen interim managers in dure pakken en eventueel beleidsmakers bij overheden die doorgaans ook al zo weinig met mensen hebben.

Natuurlijk komen ze dan met allerlei onzin-adviezen, zoals inzet van e-health en empatische robots, maar met een e-health module voorkom je echt niet dat mensen met een zware depressie ineens stoppen met hun suicidepogingen.

Nergens wordt de patient in de GGZ centraal gezet. Nergens is gekeken wat er nu echt nodig is om mensen met psychische problemen effectief te helpen.Terwijl juist de clienten en de medewerkers in de GGZ, en dan vooral ervaringsdeskundigen, dit haarfijn kunnen uit leggen. Ook lees ik nergens waarom er zo'n groot personeelstekort is en waarom psychiaters liever niet bij grote GGZ organisaties willen werken. Of waarom crisisdiensten zo impopulair zijn om voor te werken.

Luister naar een GGZ medewerker en je weet waarom: het draait om administratie ,bureaucratie, verantwoording naar de zorgverzekering, maar nooit om de client.

Het probleem is dat er al veels te veel KPMG figuren rondlopen bij de GGZ fabrieken die zich bezighouden met "winstgevendheid" en "transformaties". Teveel managers, of te wel: teveel leeghoofden, want hoe hoger in de bol, hoe minder er verstand er over blijft.

Begin nu eens met de client centraal te stellen en te kijken naar de oorzaken van hun problemen.. Waarom komt iemand in de GGZ, waarom ontspoort iemand, waarom stijgt het aantal mensen met psychische problemen.Waarom is er zo weinig tijd voor de client? Praat met die mensen. . Neem ze serieus en luister eens naar degene die het "vuile" werk dagelijks moeten doen. De SPV-ers, de FACT-teams die stad en land afreizen en ziek worden van de werkdruk. Het feit dat men adviseert om GGZ personeel zelf ook psychische hulp te bieden zegt genoeg.Ook dat is natuurlijk symptoombestrijding.

Net als dat heel veel medicatie symptoombestrijding is, is de continue focus op kostenbesparing ook symptoombestrijding. Laat een organisatie als KPMG zich lekker doen waar ze goed in zijn: accountancy bij multinationals. Van een KPMG gaat de GGZ echt niet beter worden.
pi_188419191
De GGZ heeft op ALLES bezuinigd behalve op de enorme bureaucratie en medicatie en is helemaal op de biologisch-psychiatrische aanpak= medicatie gericht: Alle activiteitentherapieen, psychotherapeutische behandelingen, open afdelingen, therapeutische gemeenschappen, dagactiviteiten wegbezuinigd. Geen instellingsterreinen in de bossen meer, waar patienten vaak door de lommerrijke omgeving tot rust kwamen en er net fatsoenlijke klinieken waren gebouwd ter vervanging van die oude troep. Die dure gebouwen staan nu allemaal leeg en worden voor een prikkie aan project ontwikkelaars verkocht
Kortom heel veel zorgverschraling. Ook is de ambulante GGZ zorg verschraald.
Echter is het een fabeltje dat er te weinig geld voor de GGZ is:
https://fd.nl/opinie/1266(...)n-bij-no-cure-no-pay

Er zijn hele lange wachtlijsten:
https://www.volkskrant.nl(...)eds-langer~b65bb79d/

Ook is de onveiligheid in psychiatrische klinieken enorm toegenomen, mede door het ontstellende personeelstekort op de werkvloer en het op grote schaal inzetten van ,vaak slecht ingewerkte uitzendkrachten, daar:

https://www.trouw.nl/nieu(...)-te-plegen~befbfb96/
https://demonitor.kro-ncr(...)met-geweld-patienten
https://www.ad.nl/binnenl(...)-in-gevaar~a4980d18/

Ook is het stigma van psychiatrische patienten in ons land verschrikkelijk, doordat de media alleen maar negatieve sensatie berichten over psychisch gestoorden vermelde:
"Levensgevaarlijke’ patiŽnt ontsnapt uit kliniek Michael P."
https://www.destentor.nl/(...)-michael-p~aca8d0e4/

https://nos.nl/artikel/22(...)el-en-patienten.html Hierin klaagt de directie van Parnassia dat er zo veel agressie en onveiligheid is.
En dan nog maar klagen dat er te weinig jongeren voor het beroep psychiatrisch verpleegkundige kiezen.
De zorg die veel psychiatrische patienten krijgen is helaas hoe langer hoe meer medicatie verstrekking:
https://www.volkskrant.nl(...)ondermaats~bd47e9a2/

Veel tijd aan de patienten besteden is te duur dus is het aantrekkelijk om meer medicatie gericht te werken. Op medicatie wordt juist niet bezuinigd, integendeel. Dat is pervers want het helpt vaak niet of onvoldoende.
Vaak worden alle patienten op een afdeling aan dat ene nieuwe dure antipsychoticum of antidepressivum geholpen. Terwijl oudere goedkopere medicatie in veel gevallen ook zou helpen. Bij die oudere medicijnen zijn de bijwerkingen wel al bekend en bij die nieuwere nog niet.
Ik raad het volgende artikel aan:
"Antidepressiva zijn nutteloos en schadelijk"

https://www.trouw.nl/nieu(...)schadelijk~bc2ceef8/
Citaat: "Meer dan een miljoen Nederlanders slikken antidepressiva. 980.000 van hen zouden dat beter niet kunnen doen, want ze hebben er geen baat bij, maar ondervinden vaak wel de ernstige bijwerkingen. En velen van hen komen niet meer van de pillen af, omdat die verslavend zijn.
Ook het gebruik van antipsychotica groeit hard in Nederland, met 12 procent de laatste vier jaar.
Met het gebruik van psychofarmaca is jaarlijks 300 miljoen euro gemoeid, zo'n 10 procent van de totale kosten van medicijngebruik. Als we mogen aannemen dat 98 procent daarvan meer kwaad doet dan goed, zou het schrappen daarvan niet alleen goed zijn voor de mens, maar ook voor rijksbegroting en huishoudportemonnee."

De levensgevaarlijke bijwerkingen worden in ons land vaak te laat opgemerkt:
Over het risico dat sommige patienten zeer gewelddadig worden door antidepressiva, wordt hier nog fel over gediscussieerd. Terwijl al lang wetenschappelijk vast staat dat sommige mensen met een specifieke DNA structuur, zeer agressief worden na gebruik van sommige antidepressiva.
https://www.ad.nl/binnenl(...)verslavend~a0848f6e/

Een fatsoenlijke vriendelijke huisvrouw vermoord ineens zonder aanleiding haar gezin.

Hoe kan het dat al jarenlang zulke ,door medicatie veroorzaakte, geweldsdelicten steeds weer opnieuw gebeuren??

Het is verschrikkelijk dat hier massaal hele bevolkingsgroepen( jongeren met ADHD , volwassenen met stress, bejaarden) nodeloos met die dure psychiatrische medicatie worden volgepropt. De nederlandse overheid komt alleen maar op voor de belangen van de grote buitenlandse farmacie multinationals en niet meer voor de zieke medemensen

Voetnoot: Als medicatie werkzaam is en de patient echt helpt,vind ik dat heel goed dat de patient deze krijgt. Maar ik ben fel tegen het nodeloos en ongecontroleerd volstoppen van mensen in combinatie met het verwaarlozen van al zijn problemen. Ook zie je dat er niet in de gaten gehouden wordt of patienten na ontslag hun pillen blijven slikken. Vaa stoppen ze ineens en krijgen daarna een veel ergere terugval+ incident dan voor hun "behandeling" Hier is geregeld sprake van in de GGZ:
Hieronder een lange lijst met voorbeelden van geestelijk gestoorden , die pas na hun opname in een inrichting gewelddadig werden:

Malek F die op station HollandsSpoor op bevrijdingsdag 4 mensen halfdood stak:
https://www.trouw.nl/nieu(...)-naar-huis~bc7686ca/
Thijs H, die drie voorbijgangers doodstak na te zijn "behandeld" in diverse GGZ instellingen:

"Eerder deze avond maakte deze site al bekend dat Thijs H., die wordt verdacht van het doodsteken van drie mensen, de afgelopen maanden bij meerdere medische instanties aanklopte. Dat melden bronnen op basis van zijn medisch dossier. Volgens forensisch psychologen leed hij aan een psychose."
https://www.destentor.nl/(...)instelling~a8f7812e/

Treurig dat door het krankzinnige GGZ beleid een vriendelijke talentvolle student nu een moordenaar is geworden.

Er zijn duizenden soortgelijke gevallen bekend in ons land, maar het Ministerie van Justitie en Onveiligheid stopt het allemaal in de doofpot

Ook zijn er vele doden tgv van het volstoppen met psychiatrische medicijnen en te weinig alert optreden bij ernstige acute bijwerkingen.
Hieronder ťťn van de vele gevallen. Meestal sterft zo'n patient dan een "natuurlijke" dood. Maar in dit geval pikte de familie dat gelukkig niet:

https://www.volkskrant.nl(...)erschreden~bdb6f4be/

Even de feiten: Een lichamelijk gezonde studente was in geestelijk de war en zocht daarvoor hulp. Daarom was zijn in deze beruchte Eindhovense kliniek opgenomen. Omdat de andere psychiatrische medicijnen niet werkten gavfen ze haar een medicijn clozapine= Leponex.

Dit medicijn is door de dodelijke bijwerkingen in de meeste landen verboden, maar niet bij ons. Omdat Clozapine wel een effectief antipsychoticum is en vaak het laatste redmiddel mag hety in ons land worden toegediend maar wel onder strikte wekelijkse controle en bloedonderzoek. En juist deze controle wordt vaak niet of nauwelijks uitgevoerd door het personeelsgebrek.

Kortom het zijn gewoon moordenaars, de politici, ambtenaren en managers, die dit op hun geweten hebben. Die hebben de Nederlandse GGZ omgevormd tot een leedfabriek, die alleen maar de belangen van de buitenlandse farmaceutische multinationals dient, maar de patienten hun familie en onschuldige slachtoffers in de vernieling helpt.

[ Bericht 0% gewijzigd door paulgo op 13-08-2019 09:53:24 ]
pi_188449862
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op maandag 12 augustus 2019 11:02 schreef Lyrebird het volgende:
Geestelijke gezondheidszorg? Symptoombestrijding.

Het menselijk lichaam zit verdomd complex in elkaar, maar we doen niet eens de moeite om goed te snappen wat er gebeurt. Er gaat te weinig geld naar onderzoek naar geestelijke gezondheidszorg, terwijl dit in de meeste geÔndustrialiseerde landen de grootste kostenpost is! Jawel, er wordt meer aan geestelijke gezondheidszorg symptoombestrijding voor geestelijke gezondheidszorg uitgegeven, dan aan de diagnose en behandeling van kanker of hart- en vaatziekten.

En dat zal met de vergrijzing alleen nog maar erger worden.
quote:
7s.gif Op maandag 12 augustus 2019 12:24 schreef Papierversnipperaar het volgende:

Ja, nee, dat kost geld. Je kan beter elk jaar een nieuwe transformatieve herstructurerings hervormings verandering houden, dan kan je zeggen dat je iets aan het doen bent zonder iets te verbeteren.
quote:
0s.gif Op dinsdag 13 augustus 2019 07:37 schreef quarterpounder het volgende:
Rapport van KPMG helemaal gelezen.

KPMG associeer ik met accountants, financials, hoger management pipo's, arrogantie en het Anglo-Amerikaanse gedachtengoed. Een typisch bedrijf voor de snelle jongens (of meisjes in dit geval)..

KPMG heeft naar mijn idee weinig met mensen, maar vooral heel veel met geld.
Het zakelijke rapport gaat dan ook eigenljk maar over 1 probleem: de GGZ kost geld, is niet winstgevend, niet houdbaar. En, ja dat is niet goed voor de patient (cliche natuurlijk).
Rapport lijkt vooral voer voor omhooggevallen interim managers in dure pakken en eventueel beleidsmakers bij overheden die doorgaans ook al zo weinig met mensen hebben.

Natuurlijk komen ze dan met allerlei onzin-adviezen, zoals inzet van e-health en empatische robots, maar met een e-health module voorkom je echt niet dat mensen met een zware depressie ineens stoppen met hun suicidepogingen.

Nergens wordt de patient in de GGZ centraal gezet. Nergens is gekeken wat er nu echt nodig is om mensen met psychische problemen effectief te helpen.Terwijl juist de clienten en de medewerkers in de GGZ, en dan vooral ervaringsdeskundigen, dit haarfijn kunnen uit leggen. Ook lees ik nergens waarom er zo'n groot personeelstekort is en waarom psychiaters liever niet bij grote GGZ organisaties willen werken. Of waarom crisisdiensten zo impopulair zijn om voor te werken.

Luister naar een GGZ medewerker en je weet waarom: het draait om administratie ,bureaucratie, verantwoording naar de zorgverzekering, maar nooit om de client.

Het probleem is dat er al veels te veel KPMG figuren rondlopen bij de GGZ fabrieken die zich bezighouden met "winstgevendheid" en "transformaties". Teveel managers, of te wel: teveel leeghoofden, want hoe hoger in de bol, hoe minder er verstand er over blijft.

Begin nu eens met de client centraal te stellen en te kijken naar de oorzaken van hun problemen.. Waarom komt iemand in de GGZ, waarom ontspoort iemand, waarom stijgt het aantal mensen met psychische problemen.Waarom is er zo weinig tijd voor de client? Praat met die mensen. . Neem ze serieus en luister eens naar degene die het "vuile" werk dagelijks moeten doen. De SPV-ers, de FACT-teams die stad en land afreizen en ziek worden van de werkdruk. Het feit dat men adviseert om GGZ personeel zelf ook psychische hulp te bieden zegt genoeg.Ook dat is natuurlijk symptoombestrijding.

Net als dat heel veel medicatie symptoombestrijding is, is de continue focus op kostenbesparing ook symptoombestrijding. Laat een organisatie als KPMG zich lekker doen waar ze goed in zijn: accountancy bij multinationals. Van een KPMG gaat de GGZ echt niet beter worden.
Wil 1 van jullie misschien met me trouwen? Heb zo lang op deze mening maar dan eens van een ander ipv van mijzelf gewacht.
Maar ja dit topic wordt door alle ggz aanhangers genegeerd, men blijft de ggz massaal heilig verklaren, zal niks veranderen, dat kan ik nu al voorspellen
Overigens zie ik dan wel weer wat in het idee van empathische robots. Empathie is leuk, maar het lost concreet niks op. Empathie krijg je vaak al van bekenden. Bovendien boeit het weinig of het echt of nep is, in iemands hoofd kun je niet kijken. Dus als het een nep chatpsycholoog is en de client denkt dat die echt is kan het prima uibesteed worden. Misschien zijn chatbots zelfs nog wel 'empathischer' dan psychologen die zelf met hun eigen burnout bezig zijn.
Net als diagnosticeren aan de hand van zoveel mogelijk tests in combinatie met statistieken online in combinatie met lichamelijk onderzoek: ten minste minder vooroordelen. Maar ja! Dit soort hulp kan nu eenmaal niet bestaan zonder vooroordelen en meningen, die tellen zwaarder dan al het andere. Veel zweren daarbij, ik kan er niet tegen iig

[ Bericht 25% gewijzigd door geeninspiratie1235 op 14-08-2019 21:27:35 ]
pi_188450870
Ik ben ook echt heel anders tegen psyschische gezondheid en geestelijke gezondheidszorg aan gaan kijken. Mede door mijn eigen ervaringen.

En de manier waarop de GGZ in Nederland momenteel werkt, dat staat daar nogal haaks op. Dat spoort niet helemaal.
quote:
0s.gif Op dinsdag 13 augustus 2019 07:37 schreef quarterpounder het volgende:
Begin nu eens met de client centraal te stellen en te kijken naar de oorzaken van hun problemen.. Waarom komt iemand in de GGZ, waarom ontspoort iemand, waarom stijgt het aantal mensen met psychische problemen.Waarom is er zo weinig tijd voor de client?
Deze vragen. Daar zou ik nu een ander antwoord op geven dan een jaar geleden. Of drie jaar geleden. En misschien dat ik volgend jaar nog wel een genuanceerdere mening/visie erop heb. Maar ik denk dat veel mensen in Nederland nog dat soort 'oude' antwoorden zouden geven. Of ik ben lange tijd wereldvreemd geweest en heb met oogkleppen opgelopen richting mensen met een psychiatrische ziekte, dat kan ook (ik kende iemand met schizofrenie en iemand met psychoses, maar ik kon me daar maar moeilijk een voorstelling van maken wat dat nou precies inhield en hoe dat was). Inderdaad goed om te zien dat hier in dit topic ook dat genuanceerde verhaal wordt gezien. Bevestigt (en vooral versterkt!!!) weer mijn eigen ideeŽn over hoe het nou in elkaar zit met die GGZ.

Maar het lijkt wel alsof het huidige beleid, de huidige GGZ nog steeds op dat soort antwoorden voortborduurt. Eťn of ander verwrongen beeld van wat psychiatrische ziekten zijn. Terwijl het niets minder is dan mensen met een bepaalde kwetsbaarheid. En de psychiatrisch verpleegkundigen (en psychiaters denk ik ook) weten dat, en die maken zich zorgen, die zien het de verkeerde kant op gaan.
Ik fietste vandaag nog over het terrein van de GGZ. We kwamen een groepje mensen tegen die je met een wereldse bril op zou typeren als beetje koekwaus en niet helemaal lekker bij hun hoofd. Maar nu, met mijn huidige ervaring, zie ik mensen. Punt. Ze groetten ons, wij groetten terug. Mooi man.
Somebody that I used to know
pi_188451378
quote:
2s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 21:54 schreef Postbus100 het volgende:
Ik ben ook echt heel anders tegen psyschische gezondheid en geestelijke gezondheidszorg aan gaan kijken. Mede door mijn eigen ervaringen.

En de manier waarop de GGZ in Nederland momenteel werkt, dat staat daar nogal haaks op. Dat spoort niet helemaal.

Deze vragen. Daar zou ik nu een ander antwoord op geven dan een jaar geleden. Of drie jaar geleden. En misschien dat ik volgend jaar nog wel een genuanceerdere mening/visie erop heb. Maar ik denk dat veel mensen in Nederland nog dat soort 'oude' antwoorden zouden geven. Of ik ben lange tijd wereldvreemd geweest en heb met oogkleppen opgelopen richting mensen met een psychiatrische ziekte, dat kan ook (ik kende iemand met schizofrenie en iemand met psychoses, maar ik kon me daar maar moeilijk een voorstelling van maken wat dat nou precies inhield en hoe dat was). Inderdaad goed om te zien dat hier in dit topic ook dat genuanceerde verhaal wordt gezien. Bevestigt (en vooral versterkt!!!) weer mijn eigen ideeŽn over hoe het nou in elkaar zit met die GGZ.

Maar het lijkt wel alsof het huidige beleid, de huidige GGZ nog steeds op dat soort antwoorden voortborduurt. Eťn of ander verwrongen beeld van wat psychiatrische ziekten zijn. Terwijl het niets minder is dan mensen met een bepaalde kwetsbaarheid. En de psychiatrisch verpleegkundigen (en psychiaters denk ik ook) weten dat, en die maken zich zorgen, die zien het de verkeerde kant op gaan.
Ik fietste vandaag nog over het terrein van de GGZ. We kwamen een groepje mensen tegen die je met een wereldse bril op zou typeren als beetje koekwaus en niet helemaal lekker bij hun hoofd. Maar nu, met mijn huidige ervaring, zie ik mensen. Punt. Ze groetten ons, wij groetten terug. Mooi man.
Je ziet het op dit forum idd. Zodra ik aangeef een behandeling bij de ggz te hebben gevolgd, vinden mensen dat ik wilsonbekwaam ben. Ik heb een lager iq, maar qua zelfbeschikkingsrecht delen ze me in bij de mensen met een iq van 40 of iets dergelijks. En dat wordt niet als mensonterend gezien dat indien mogelijk veranderd zou moeten worden nee, maar als volkomen wenselijk, volgens mij zouden ze me nog een mentor adviseren als ze mijn hulpverlener zouden zijn. Iig moet ik me compleet laten hersenspoelen omdat alles wat ik denk nu verkeerd is , alleen maar omdat ik de ggz instelling van binnen heb gezien (dat er geen diagnose uit kwam, zou dan weer door mijn eigen eigenwijsheid zijn veroorzaakt en niemand stelt vraagtekens bij waarom ik er dan wel jarenlang 'behandeld' kon worden). Ik word wel als mens behandeld want wat moet men anders, maar als minderwaardig mens. "Clienten" staan onderaan de maatschappelijke ladder en het wordt volkomen geaccepteerd dat er beslissingen voor hen genomen worden en dat het beste wat ze zouden kunnen bereiken een "zinvolle" dagbesteding als een ochtendje in de week vakken vullen is. Dat zou nog enigszins acceptabel zijn geweest als er geen andere mensen betaald zouden moeten worden om ongevraagd officieel tot deze conclusie te komen. Maar helaas.. Mensen worden voor grote bedragen vernederd. Als ze dat door hun problemen en al dan niet genetisch/door karaktereigenschappen veroorzaakt gebrek aan succes nog niet al waren, wordt het er tegen betaling nog eens ingewreven dat ze beperkingen hebben waar geen concrete oplossing voor wordt gezocht want no one gives a fuck. En wordt er meteen ook maar bij bedacht dat verandering daarin onwaarschijnlijk is. Ondertussen moet de client vooral positief blijven denken want negatieve gedachten belemmeren immers alleen maar, en daarbij alles of niets denkfouten vermijden

[ Bericht 2% gewijzigd door geeninspiratie1235 op 14-08-2019 22:32:31 ]
pi_188451659
registreer om deze reclame te verbergen
Een groot probleem is dat een groot gedeelte van psychologie zich berust op pseudo-wetenschap, dat wordt door veel gevestigde academici gewoon in stand gehouden. Daarmee is ook een groot gedeelte van de behandelingen die GGZ biedt kwakzalverij, heel veel placebo. De echt schrijnende gevallen kunnen vaak enkel aangepakt worden met verdovende middelen, o.a. benzodiazepines en antipsychotica. Een werkelijk op wetenschap beruste, rechtlijnige behandeling zoals je in een ziekenhuis zou vinden bestaat niet en daarom is het ook een groot rotzooitje.
pi_188451714
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:32 schreef Fox. het volgende:
Een groot probleem is dat een groot gedeelte van psychologie zich berust op pseudo-wetenschap, dat wordt door veel gevestigde academici gewoon in stand gehouden. Daarmee is ook een groot gedeelte van de behandelingen die GGZ biedt kwakzalverij, heel veel placebo. De echt schrijnende gevallen kunnen vaak enkel aangepakt worden met verdovende middelen, o.a. benzodiazepines en antipsychotica. Een werkelijk op wetenschap beruste, rechtlijnige behandeling zoals je in een ziekenhuis zou vinden bestaat niet en daarom is het ook een groot rotzooitje.
Klopt, maar het grootste probleem wat ik daarbij zie is dat werkelijk bijna niemand, behalve mensen als jij dan, dit als probleem ziet :+)
pi_188451945
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:32 schreef Fox. het volgende:
Een groot probleem is dat een groot gedeelte van psychologie zich berust op pseudo-wetenschap, dat wordt door veel gevestigde academici gewoon in stand gehouden. Daarmee is ook een groot gedeelte van de behandelingen die GGZ biedt kwakzalverij, heel veel placebo. De echt schrijnende gevallen kunnen vaak enkel aangepakt worden met verdovende middelen, o.a. benzodiazepines en antipsychotica. Een werkelijk op wetenschap beruste, rechtlijnige behandeling zoals je in een ziekenhuis zou vinden bestaat niet en daarom is het ook een groot rotzooitje.
Misschien is het ook wel dat het behandelen van geestelijke issues relatief gezien nog in de kinderschoenen staat. Uberhaupt de (h)erkenning van veel ziektebeelden lijkt pas de laatste een a twee decennia een vlucht te hebben genomen, en dat is dan waarschijnlijk ook pas het moment waarvanaf de echte vooruitgang kan worden geboekt.
pi_188452000
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:34 schreef geeninspiratie1235 het volgende:

[..]

behalve mensen als jij dan,
Dat is toch een goed begin.

Ik denk dat steeds meer mensen de huidige gang van zaken niet accepteren.

Het veranderen is iets heel anders, maar het begint met de status quo niet meer accepteren.

Helaas moet het wel eerst volledig uit de hand escaleren, qua hoe we mensen behandelen en ook wat betreft voorgeschreven psychofarmaca.

Ik maak me daar wel zorgen over, zoals hierboven aangegeven een miljoen mensen aan de antidepressiva. Terwijl we nog altijd niet precies weten hoe ze werken en wat de langetermijneffecten zijn van het gebruik.

Ik had ook verwacht dat we over psychosomatiek al zo veel meer zouden weten en erkennen op dit moment. Maar blijkbaar levert dat geen gunstige verdienmodellen op, itt de medische/farmaceutische benadering
What's the name of the game?
pi_188452039
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:47 schreef saparmurat_niyazov het volgende:

Misschien is het ook wel dat het behandelen van geestelijke issues relatief gezien nog in de kinderschoenen staat. Uberhaupt de (h)erkenning van veel ziektebeelden lijkt pas de laatste een a twee decennia een vlucht te hebben genomen, en dat is dan waarschijnlijk ook pas het moment waarvanaf de echte vooruitgang kan worden geboekt.
Maar toch is er een zo rotsvast vertrouwen in de manier van diagnosticeren en de diagnoses dat heel veel mensen geen enkele vorm van kritiek erop kunnen verdragen zonder aanvallend te worden op de ander als persoon en ze zijn ook niet geinteresseerd in informatie over de mogelijk puur lichamelijke of maatschappelijke verklaringen voor psychische ziekten , dat is een taboe
pi_188452046
quote:
1s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 21:09 schreef geeninspiratie1235 het volgende:

Overigens zie ik dan wel weer wat in het idee van empathische robots. Empathie is leuk, maar het lost concreet niks op. Empathie krijg je vaak al van bekenden. Bovendien boeit het weinig of het echt of nep is, in iemands hoofd kun je niet kijken. Dus als het een nep chatpsycholoog is en de client denkt dat die echt is kan het prima uibesteed worden. Misschien zijn chatbots zelfs nog wel 'empathischer' dan psychologen die zelf met hun eigen burnout bezig zijn.

Mmm, opmerkelijk standpunt maar misschien heb je wel gelijk. Voor mensen die louter praktische handvatten willen voor hun problemen is een slimme robothulp allicht geschikt. Clienten die tevens een plek zoeken om hun verhaal kwijt te kunnen zouden dan weer wel behoefte hebben aan een gesprek met echt mens denk ik.
pi_188452047
quote:
1s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:17 schreef geeninspiratie1235 het volgende:
"Clienten" staan onderaan de maatschappelijke ladder en het wordt volkomen geaccepteerd dat er beslissingen voor hen genomen worden en dat het beste wat ze zouden kunnen bereiken een "zinvolle" dagbesteding als een ochtendje in de week vakken vullen is. Dat zou prima zijn geweest als er geen andere mensen betaald zouden worden om tot deze conclusie te komen. Maar helaas.. Mensen worden voor grote bedragen vernederd. Als ze dat door hun problemen en al dan niet aangeboren gebrek aan succes nog niet al waren, wordt het er tegen betaling nog eens ingewreven.
Hear hear. Dat is waarom ik niet meer praat over mijn ziekte (en inmiddels ben ik ook dusdanig opgeknapt dat ik weer enigszins functioneer en mensen het niet aan me merken. Ik heb er nog wel last van, maar daar val ik mijn omgeving niet meer mee lastig, alleen mijn hulpverlener). Het is geen geheim, maar het is ook niet mijn identiteit. En overigens nog steeds in ontwikkeling, maar daar krijg ik dus hulp bij.

Maar er worden veel beslissingen ůver cliŽnten genomen. Over mij ook. Totdat enkele hulpverleners hun ik-weet-wel-wat-goed-voor-je-is-bril gingen afzetten en mij serieus gingen nemen. En oprecht begonnen te luisteren naar mij. En mij hielpen om mijn gevoelens onder woorden te brengen. En mij mijn eigen touwtjes in handen gaven. Mij eigenlijk een soort van gingen aanmoedigen om mijn eigen weg te bewandelen. Dat was wel een keerpunt inna mijn behandeling. Of vooral toegeven/erkennen dat de GGZ (of: die instelling) mij niet echt juist behandelde en dat zij mij ineens hielpen naar een plek waar ik wel bij gebaat zou zijn.

(wie bedoel je eigenlijk met 'de andere mensen die betaald worden om tot deze conclusie te komen? Psychiaters? UWV? Consultants? Wie?)
Somebody that I used to know
pi_188452156
quote:
1s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:51 schreef geeninspiratie1235 het volgende:

[..]

Maar toch is er een zo rotsvast vertrouwen in de manier van diagnosticeren en de diagnoses dat heel veel mensen geen enkele vorm van kritiek erop kunnen verdragen zonder aanvallend te worden op de ander als persoon en ze zijn ook niet geinteresseerd in informatie over de mogelijk puur lichamelijke of maatschappelijke verklaringen voor psychische ziekten , dat is een taboe
Als de client in kwestie zelf het idee heeft dat de diagnose of de behandeling niet klopt of geschikt is zou daar in ieder geval wel serieus naar gekeken moeten worden, idd. Tenzij iemand echt een een zeer zware aandoening heeft (in de zin van: kan geheel niet zelfstandig functioneren), vind ik het ook wat arrogants en beledigends hebben om over de hoofden van de client te beslissen en enige kritiek weg te wuiven.
pi_188452217
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:49 schreef -marz- het volgende:

Dat is toch een goed begin.

Ik denk dat steeds meer mensen de huidige gang van zaken niet accepteren.

Het veranderen is iets heel anders, maar het begint met de status quo niet meer accepteren.

Helaas moet het wel eerst volledig uit de hand escaleren, qua hoe we mensen behandelen en ook wat betreft voorgeschreven psychofarmaca.

Ik maak me daar wel zorgen over, zoals hierboven aangegeven een miljoen mensen aan de antidepressiva. Terwijl we nog altijd niet precies weten hoe ze werken en wat de langetermijneffecten zijn van het gebruik.

Ik had ook verwacht dat we over psychosomatiek al zo veel meer zouden weten en erkennen op dit moment. Maar blijkbaar levert dat geen gunstige verdienmodellen op, itt de medische/farmaceutische benadering
Ja, ik ben hier ook al heel blij mee. Helaas moet het wel volkomen escaleren idd, de paar zelfmoorden die niet 100% bewijsbaar met een wachtlijst te maken hadden of het toenemend aantal verwarde mensen op straat zijn bij lange na niet voldoende. Zie dat niet voor me.

quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:52 schreef saparmurat_niyazov het volgende:

Mmm, opmerkelijk standpunt maar misschien heb je wel gelijk. Voor mensen die louter praktische handvatten willen voor hun problemen is een slimme robothulp allicht geschikt. Clienten die tevens een plek zoeken om hun verhaal kwijt te kunnen zouden dan weer wel behoefte hebben aan een gesprek met echt mens denk ik.
Wat vind jij de toegevoegde waarde van een echt mens in vergelijking met een chatbot op gebied van je verhaal kwijt kunnen?

quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:00 schreef saparmurat_niyazov het volgende:
Als de client in kwestie zelf het idee heeft dat de diagnose of de behandeling niet klopt of geschikt is zou daar in ieder geval wel serieus naar gekeken moeten worden, idd. Tenzij iemand echt een een zeer zware aandoening heeft (in de zin van: kan geheel niet zelfstandig functioneren), vind ik het ook wat arrogants en beledigends hebben om over de hoofden van de client te beslissen en enige kritiek weg te wuiven.
Ben heel blij dat jij dat ten minste vindt...

quote:
2s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:52 schreef Postbus100 het volgende:

Hear hear. Dat is waarom ik niet meer praat over mijn ziekte (en inmiddels ben ik ook dusdanig opgeknapt dat ik weer enigszins functioneer en mensen het niet aan me merken. Ik heb er nog wel last van, maar daar val ik mijn omgeving niet meer mee lastig, alleen mijn hulpverlener). Het is geen geheim, maar het is ook niet mijn identiteit. En overigens nog steeds in ontwikkeling, maar daar krijg ik dus hulp bij.

Maar er worden veel beslissingen ůver cliŽnten genomen. Over mij ook. Totdat enkele hulpverleners hun ik-weet-wel-wat-goed-voor-je-is-bril gingen afzetten en mij serieus gingen nemen. En oprecht begonnen te luisteren naar mij. En mij hielpen om mijn gevoelens onder woorden te brengen. En mij mijn eigen touwtjes in handen gaven. Mij eigenlijk een soort van gingen aanmoedigen om mijn eigen weg te bewandelen. Dat was wel een keerpunt inna mijn behandeling. Of vooral toegeven/erkennen dat de GGZ (of: die instelling) mij niet echt juist behandelde en dat zij mij ineens hielpen naar een plek waar ik wel bij gebaat zou zijn.

(wie bedoel je eigenlijk met 'de andere mensen die betaald worden om tot deze conclusie te komen? Psychiaters? UWV? Consultants? Wie?)
Goed dat je uiteindelijk beter bent geholpen en zo meer zelfvertrouwen kreeg. Maar kon je die aanmoediging nergens anders krijgen dan? Wat was de reden dat het zonder aanmoediging niet lukte?
Ik bedoelde psychologen en psychiaters
pi_188452323
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:02 schreef geeninspiratie1235 het volgende:

Wat vind jij de toegevoegde waarde van een echt mens in vergelijking met een chatbot op gebied van je verhaal kwijt kunnen?

Ervaringen, bijvoorbeeld. Stel nou dat je in de put zit omdat je een dierbare hebt verloren. Een mens kan dan misschien (niet altijd natuurlijk) meer empathie tonen omdat deze het zelf ook heeft meegemaakt, terwijl de robot weliswaar praktische tips kan geven (regel dit, neem contact op met dat) maar nooit zal weten hoe het voelt omdat het geen mens is.

Hierbij moet ik overigens aantekenen dat de perceptie van ervaringen uiteraard van mens tot mens kan verschillen.
pi_188452426
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:06 schreef saparmurat_niyazov het volgende:

Ervaringen, bijvoorbeeld. Stel nou dat je in de put zit omdat je een dierbare hebt verloren. Een mens kan dan misschien (niet altijd natuurlijk) meer empathie tonen omdat deze het zelf ook heeft meegemaakt, terwijl de robot weliswaar praktische tips kan geven (regel dit, neem contact op met dat) maar nooit zal weten hoe het voelt omdat het geen mens is.

Hierbij moet ik overigens aantekenen dat de perceptie van ervaringen uiteraard van mens tot mens kan verschillen.
Ja maar dan is de robot hier geen vervanging van de psycholoog maar van de lotgenoot/ervaringsdeskundige.
En wat als de robot uit teksten van duizenden lotgenoten weet wat de regels van verwoording zijn en van daaruit zelf iets fabriceert?
pi_188452519
quote:
1s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:02 schreef geeninspiratie1235 het volgende:

[..]

Ja, ik ben hier ook al heel blij mee. Helaas moet het wel volkomen escaleren idd, de paar zelfmoorden die niet 100% bewijsbaar met een wachtlijst te maken hadden of het toenemend aantal verwarde mensen op straat zijn bij lange na niet voldoende. Zie dat niet voor me.
[..]

Wat vind jij de toegevoegde waarde van een echt mens in vergelijking met een chatbot op gebied van je verhaal kwijt kunnen?
[..]
Ik ben het vooralsnog totaal niet met je eens dat we wel zonder menselijk contact kunnen in een behandeling.

Menselijk contact is volgens mij juist de basis van goede therapie.

Dat die kwaliteit er momenteel niet is maakt niet dat we het dan maar helemaal moeten loslaten vind ik.

We zijn een sociale soort dus met hulp van je soortgenoten kan je herstellen van problemen, is mijn idee daarover. Verder ligt de regie zoveel mogelijk bij jezelf. Ik vind onze huidige aanpak behoorlijk top down en niet transparant, ook door medici. Ook als er psycho-educatie wordt gegeven is dit niet op een gelijkwaardige manier zodat je zelf de regie kan nemen. Ik vind dat we veel meer daar mee bezig zouden moeten zijn, uitgaan van mensen hun eigen kracht.

Zodra je in dit land een burn-out oploopt gaan we er ineens vanuit dat je wel niet goed zou zijn, of te kwetsbaar. Daar geloof ik niet in. Iedereen is uniek en heeft kwaliteiten. Als je vertrouwen kan hebben in die kwaliteiten en leert om je eigen behoeftes en gevoelens te reguleren ben je al een heel eind. Ik geloof niet in burn-out als ziekte, wel in levenscrises die de weg zijn naar emotionele groei.
What's the name of the game?
pi_188452783
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:00 schreef saparmurat_niyazov het volgende:

[..]

Als de client in kwestie zelf het idee heeft dat de diagnose of de behandeling niet klopt of geschikt is zou daar in ieder geval wel serieus naar gekeken moeten worden, idd. Tenzij iemand echt een een zeer zware aandoening heeft (in de zin van: kan geheel niet zelfstandig functioneren), vind ik het ook wat arrogants en beledigends hebben om over de hoofden van de client te beslissen en enige kritiek weg te wuiven.
Amen! Maar dat is wel wat veel gebeurt in GGZ-land. PatiŽnt wordt vaak wilsonbekwaam beschouwd.

quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 22:32 schreef Fox. het volgende:
Een groot probleem is dat een groot gedeelte van psychologie zich berust op pseudo-wetenschap, dat wordt door veel gevestigde academici gewoon in stand gehouden. Daarmee is ook een groot gedeelte van de behandelingen die GGZ biedt kwakzalverij, heel veel placebo. De echt schrijnende gevallen kunnen vaak enkel aangepakt worden met verdovende middelen, o.a. benzodiazepines en antipsychotica. Een werkelijk op wetenschap beruste, rechtlijnige behandeling zoals je in een ziekenhuis zou vinden bestaat niet en daarom is het ook een groot rotzooitje.
Wat voor (huidige psychische) behandelingen zie jij als pseudo-wetenschappelijk?

Een behandeling is natuurlijk ook geen los op zichzelf staand iets, he? Het moet ook op een persoon passen. Dus wat bij de ene persoon heel goed werkt, kan bij een andere persoon totaal niet aanslaan. Het criterium of een behandeling werkt, lijkt mij de patiŽnt. Als die niet opknapt, dan werkt de behandeling niet, toch?

Overigens, pseudo-wetenschap klinkt als iets slechts, maar daar ben ik het niet mee eens. Het is vooral ongefundeerd, oftewel: het kan werken of het kan niet werken, en dat is een beetje mazzel hebben en een kwestie van willekeur. Dus het kan ook wel werken.

Natuurlijk zouden we een honder procent bewezen/wetenschappelijke behandeling willen hebben. Zoals je een ibuprofen voorschrijft bij pijn of een paracetamol bij hoofdpijn. Maar ja, dat is er niet. Waar ik alleen wel op tegen ben, is patiŽnten als proefkonijnen te gebruiken en er maar een beetje op los te experimenteren. Het zijn wel mensen en je moet wel weten wat je doet. Je kan ook schade aanrichten. Ik denk dat er heel veel schade wordt aangericht :X Ken de grenzen van je eigen behandeling.

quote:
1s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:02 schreef geeninspiratie1235 het volgende:
Maar kon je die aanmoediging nergens anders krijgen dan? Wat was de reden dat het zonder aanmoediging niet lukte?
Ik had gewoon hulp nodig om te zien waar ik stond. Mijn beoordelingsvermogen was nogal vastgelopen. Ik dacht dat dit (die GGZ-instelling, die behandeling) het gewoon was. Ongeacht wat ik voelde. Pas doordat anderen mij gingen spiegelen en (eerlijke) vragen gingen stellen, ging ik nadenken wat ik er nou echt van vond, en zette dat me in beweging.
Somebody that I used to know
pi_188452819
Wat mij overigens wel zorgen baart in de GGZ, dat is: hoe helpen we ŗl die mensen. Er moeten zůveel mensen geholpen worden. Hoe doen we dat? Dat vind ik nog wel een interessant vraagstuk voor dit topic.

(ik zeg bewust 'we', omdat ik ook denk dat iets is wat de maatschappij zich wel mag aantrekken).
Somebody that I used to know
pi_188453235
quote:
2s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:26 schreef Postbus100 het volgende:
Wat mij overigens wel zorgen baart in de GGZ, dat is: hoe helpen we ŗl die mensen. Er moeten zůveel mensen geholpen worden. Hoe doen we dat? Dat vind ik nog wel een interessant vraagstuk voor dit topic.

(ik zeg bewust 'we', omdat ik ook denk dat iets is wat de maatschappij zich wel mag aantrekken).
Goeie vraag.

Ik denk dat het verschil tussen behandelaar-cliŽnt niet zo groot is als nu het geval lijkt. We zijn allemaal mens en we zijn allemaal lerende.
Ik heb zelf dan geleerd voor psycholoog, maar ben ook cliŽnt geweest, en ook vrijwilliger geweest, en ook vriendin geweest. In alle hoedanigheden kon ik hulp en ondersteuning bieden aan een ander mens. Die behoefte is er ook, om iets voor je medemens te doen, nadat je zelf in een afhankelijke positie hebt gezeten.

Ik las laatst iets over vipassana meditatietraining, hoe dat georganiseerd is wereldwijd. De training is altijd gratis. Het draait op giften van oud-cursisten. Dat vond ik wel inspirerend. Zo zou je ook kunnen omgaan met psychische kwetsbaarheid. Als je het losmaakt van de geldmachine en politiek en terug kan brengen in de gemeenschap, even kort gezegd, zou dit het probleem van de grote aantallen misschien kunnen ondervangen. Dan deel je de kennis en ervaring die je zelf hebt opgedaan door een ander te begeleiden. Natuurlijk zijn er dan ook nog professionals en artsen. Maar er is veel milde problematiek en voorstadia van ernstigere problematiek die je misschien goed kan ondervangen met laagdrempelige inspanning vanuit de gemeenschap.

Ervaringsdeskundigheid is ook iets wat in opkomst is. Alleen schijnen deze mensen nu tegen een muur te lopen omdat ze niet voor vol worden aangezien door de zgn professionals. Maar dat is een emancipatiekwestie.
What's the name of the game?
pi_188453375
quote:
0s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:13 schreef -marz- het volgende:

Ik ben het vooralsnog totaal niet met je eens dat we wel zonder menselijk contact kunnen in een behandeling.

Menselijk contact is volgens mij juist de basis van goede therapie.

Dat die kwaliteit er momenteel niet is maakt niet dat we het dan maar helemaal moeten loslaten vind ik.

We zijn een sociale soort dus met hulp van je soortgenoten kan je herstellen van problemen, is mijn idee daarover. Verder ligt de regie zoveel mogelijk bij jezelf. Ik vind onze huidige aanpak behoorlijk top down en niet transparant, ook door medici. Ook als er psycho-educatie wordt gegeven is dit niet op een gelijkwaardige manier zodat je zelf de regie kan nemen. Ik vind dat we veel meer daar mee bezig zouden moeten zijn, uitgaan van mensen hun eigen kracht.

Zodra je in dit land een burn-out oploopt gaan we er ineens vanuit dat je wel niet goed zou zijn, of te kwetsbaar. Daar geloof ik niet in. Iedereen is uniek en heeft kwaliteiten. Als je vertrouwen kan hebben in die kwaliteiten en leert om je eigen behoeftes en gevoelens te reguleren ben je al een heel eind. Ik geloof niet in burn-out als ziekte, wel in levenscrises die de weg zijn naar emotionele groei.
Maar wat is het dan aan persoonlijk contact met een hulpverlener dat mensen ineens wel die innerlijke kracht geeft? Vind je dat niet tegenstrijdig dan? Anderen nodig hebben om je eigen innerlijke kracht te vinden? En als een hulpverlener daarin beter is dan een bekende/lotgenoot, waar zit dat hem dan precies in?

quote:
2s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:24 schreef Postbus100 het volgende:
Ik had gewoon hulp nodig om te zien waar ik stond. Mijn beoordelingsvermogen was nogal vastgelopen. Ik dacht dat dit (die GGZ-instelling, die behandeling) het gewoon was. Ongeacht wat ik voelde. Pas doordat anderen mij gingen spiegelen en (eerlijke) vragen gingen stellen, ging ik nadenken wat ik er nou echt van vond, en zette dat me in beweging.
Wie waren die anderen dan?

quote:
2s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:26 schreef Postbus100 het volgende:
Wat mij overigens wel zorgen baart in de GGZ, dat is: hoe helpen we ŗl die mensen. Er moeten zůveel mensen geholpen worden. Hoe doen we dat? Dat vind ik nog wel een interessant vraagstuk voor dit topic.

(ik zeg bewust 'we', omdat ik ook denk dat iets is wat de maatschappij zich wel mag aantrekken).
Ik heb daar wel ideeen over..
- beter in kaart brengen hoe mensen zich gemiddeld voelen en tegen welke mentale problemen ze aanlopen, niet alleen cliŽnten zodat er een duidelijke standaard is wat normaal is en wat afwijkend. Hoegekis.nl heeft helaas nog niet echt voor concrete resultaten gezorgd, misschien komt dat nog
- als deze statistieken al bekend zijn binnen de ggz, deze gebruiken om de potentiele client alle diagnostische vragenlijsten in te laten vullen die er bestaan, eerste korte screenings en als daar positief op wordt gescoord de hele vragenlijst, en de klant zelf de uitslag te laten zien vergeleken met "gezonde" mensen, in begrijpelijke taal
- uitvragen levensstijl slaappatroon, eetpatroon, bewegingspatroon als dit niet goed is huiswerk geven om dit te verbeteren
- e hulp en psycho educatie huiswerk aanbieden , lotgenotencontact/groepstherapie, helpt dit niet lichamelijk onderzoek zoals bloedprikken
- controle op vitaminetekorten, mineralen tekorten, gen mutaties zoals comt en mthfr mutaties, hormoonziekten, diabetes
- als daar niks uitkomt, gesprekken met chatbot op basis van gegevens van clienten met soortgelijke problemen.
- als dat niet werkt psychoanalyse met een echte psycholoog, analyse van de geschiedenis van de client om daar een patroon in te ontdekken wat de klachten verklaart

[ Bericht 0% gewijzigd door geeninspiratie1235 op 15-08-2019 00:10:22 ]
pi_188455000
quote:
1s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:46 schreef geeninspiratie1235 het volgende:

[..]

Maar wat is het dan aan persoonlijk contact met een hulpverlener dat mensen ineens wel die innerlijke kracht geeft? Vind je dat niet tegenstrijdig dan? Anderen nodig hebben om je eigen innerlijke kracht te vinden? En als een hulpverlener daarin beter is dan een bekende/lotgenoot, waar zit dat hem dan precies in?
[..]
Ik vind het niet tegenstrijdig. Ook al heb je bijvoorbeeld een zangtalent, de techniek leer je het beste van iemand die weet hoe het moet. Met leven is het niet anders.

De rest van je post lijken me allemaal zinnige dingen om te doen.

Ik heb misschien vanuit eigen invulling dat ik gebruik van AI te snel afschiet, ik vind het weer zo denigrerend: laat die mensen maar met een chatbot praten. Maar als er toegang zou zijn op die manier tot psycho educatie, verhalen van lotgenoten, en zelflerend dagboek programma, noem maar wat, dan zou het iets kunnen toevoegen. Maar vervangen van een mens denk ik nog steeds niet.

Een kind opvoeden door AI werkt denk ik ook niet?
What's the name of the game?
pi_188455811
quote:
1s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:46 schreef geeninspiratie1235 het volgende:
Wie waren die anderen dan?
Hulpverleners. Want?
quote:
1s.gif Op woensdag 14 augustus 2019 23:46 schreef geeninspiratie1235 het volgende:
Ik heb daar wel ideeen over..
- beter in kaart brengen hoe mensen zich gemiddeld voelen en tegen welke mentale problemen ze aanlopen, niet alleen cliŽnten zodat er een duidelijke standaard is wat normaal is en wat afwijkend. Hoegekis.nl heeft helaas nog niet echt voor concrete resultaten gezorgd, misschien komt dat nog
- als deze statistieken al bekend zijn binnen de ggz, deze gebruiken om de potentiele client alle diagnostische vragenlijsten in te laten vullen die er bestaan, eerste korte screenings en als daar positief op wordt gescoord de hele vragenlijst, en de klant zelf de uitslag te laten zien vergeleken met "gezonde" mensen, in begrijpelijke taal
- uitvragen levensstijl slaappatroon, eetpatroon, bewegingspatroon als dit niet goed is huiswerk geven om dit te verbeteren
- e hulp en psycho educatie huiswerk aanbieden , lotgenotencontact/groepstherapie, helpt dit niet lichamelijk onderzoek zoals bloedprikken
- controle op vitaminetekorten, mineralen tekorten, gen mutaties zoals comt en mthfr mutaties, hormoonziekten, diabetes
- als daar niks uitkomt, gesprekken met chatbot op basis van gegevens van clienten met soortgelijke problemen.
- als dat niet werkt psychoanalyse met een echte psycholoog, analyse van de geschiedenis van de client om daar een patroon in te ontdekken wat de klachten verklaart

Ik heb daar andere ideeŽn over. Dit is al een te ver stadium.

- Aandacht voor elkaar.
- Oog hebben voor een ander
- Vragen hoe het gaat
- Stil kunnen zijn en luisteren
- Geduld en mededogen
- Veel minder smartphone en Netflix
- Meer buiten zijn
- Moeite steken in je eten (geen Thuisbezorgd, maar vers koken).
- Afwasmachine de deur uit.

Hier zitten ook wel dingen tussen waar ik echt niet goed in ben, maar er zijn ook dingen die ik bewust meer doe en waarvan ik merk dat het een positief effect heeft op mijzelf en mijn omgeving. Ik denk oprecht dat de wereld hier beter van wordt. Dat onze westerse maatschappij niet echt gebaat is bij sommige (technologische) ontwikkelingen van dit moment.

[ Bericht 1% gewijzigd door Postbus100 op 15-08-2019 10:07:35 ]
Somebody that I used to know
pi_188458046
quote:
0s.gif Op maandag 12 augustus 2019 13:28 schreef Monolith het volgende:

Wat symptoombestrijding betreft is de veelal uit de VS overgewaaide somatische aanpak in de geestelijke gezondheidszorg nog een stuk problematischer, zeker in combinatie met de vermarkting van de zorg onder druk van de verzekeraars.

[..]
De Nederlandse geestelijke gezondheidszorg heeft in de afgelopen decennia veel invloed ondergaan van de prestigieuze Noord-Amerikaanse academische psychiatrie. Daarin is de blik net als in de somatische geneeskunde gericht op orgaangebonden, objectief diagnosticeerbare stoornissen. De symptomen daarvan kunnen worden behandeld met medicaties en technische psychotherapieŽn. Hulpverleners worden geacht te werken volgens de principes van de ‘evidence-based practice’. Maakbaarheid en meetbaarheid, bij constante vooruitgang in het ontwarren van de complexe breinmechanismen achter psychisch lijden, dat is het dominante discours. Behandeling is allereerst symptoombestrijding: elk jaar komt er wel weer een nieuw medicijn of een nieuwe technische psychotherapie bij – maar de effecten zijn nooit beter dan de oude therapieŽn.
Helemaal mee eens. Als er ťťn land ter wereld is waarvan je niet het GGZ systeem wil overnemen is het wel de VS. De GGZ hulp is daar veel medicatie toedienen aan patienten, vaak zonder enige aandacht voor hun persoonlijke situatie. Alleen rijke Amerikanen kunnenog een goede persoonlijke aanpak krijgen. Voor de gewone man is goede GGZ hulp onbereikbaar. Gek is dat wij juist dit systeem hebben gekopieerd in Nederland. Alleen al die Engelse woorden die wij hier hebben overgenomen: casemanager( gevals manager) Een patient is gedegradeerd tot een ziektegeval. Ik walg daarvan. FACT team (assertive community treatment) een mooie naam voor een belachelijke hulpverlening, die patienten in de werkelijkheid geregeld meer stigmatiseerd dan integreert.
quote:
[..]

Jaarlijks kampt 24 procent van de Nederlanders met psychische aandoeningen, maar de geestelijke gezondheidszorg heeft maar capaciteit voor 6 procent. Aangezien er geen gratis en breed toegankelijke publieke ggz is in Nederland, met een aanbod van publieke vormen van zorg dat de vraag ernaar aankan, ontstaat er een run op de zorg vanwege schaarste en met almaar groeiende wachtlijsten tot gevolg. Wie komt er aan zorg en wie niet? Daar is geen inzicht in, laat staan regie over. Het managementinformatiesysteem van symptoommetingen aan de ‘achterkant’, zoals dat is opgelegd door overheid en zorgverzekeraars, helpt niet bij het selectieprobleem aan de ‘voorkant’. Het resulteert in strategisch gedrag van ggz-instellingen om aan de voorkant juist die patiŽnten te selecteren die zullen voldoen aan criteria van symptomatische verbetering. Zo ontstaat er een combinatie van overbehandeling (van milde problematiek) en onderbehandeling (van ernstige problematiek). Deze ondoelmatigheid creŽert momenteel chaos in de Nederlandse ggz.
Helaas is dit de werkelijkheid. Nog nooit zulke geldverslindende en ineffectieve organisaties gezien als bij de GGZ.
Niet alleen de patienten lijden onder de erbarmelijk slecht GGZ maar ook de familieleden en onschuldige slachtoffers als er een gestoorde weer allemaal voorbijgangers aanvalt

quote:
Aan de hand van patiŽntervaringen met de geestelijke gezondheidszorg komen we op het verband met euthanasie. Er zijn patiŽnten die te maken hebben gehad met ernstig en persisterend psychisch lijden maar die toch, ondanks blijvende beperkingen, een perspectief wisten te ontwikkelen waarin het leven zinvol is. In de ggz wordt dit proces ook wel aangeduid als ‘persoonlijk herstel’: een persoonlijk zingevingsproces dat onder de juiste omstandigheden wortel kan schieten en waaraan vaak een intensief proces voorafgaat van ‘verleiding’ om intensief contact te leggen en perspectiefontwikkeling rond identiteit en denken over zinvolle doelen op gang te brengen. Uit de verzamelde literatuur hierover komt naar voren dat dit proces cruciaal afhankelijk is van elementen als verbinding, contact, menselijkheid, identiteit als mens (en niet als patiŽnt), betekenisgeving, empowerment, hoop en optimisme en erkenning van hoe moeilijk het leven kan zijn.
Ook dit is helaas nog niet doorgedrongen bij die vuile ambtenaren van het ministerie van volksgezondheid. De GGZ is een kille naargeestige omgeving, waar alle activiteiten en gezelligheid is wegbezuinigd. Vrijwilligersprojecten, maatjes projecten enz enz alle menselijke sfeer is verdwenen. Patienten worden nu aan hun lot overgelaten. Het ligt niet aan het verplegend personeel of de artsen. Die zijn vaak heel integer en hulpvaardig. Als zij te veel aandacht aan de patienten schenken en iets extras doen om de patient te steunen, worden ze zelfs door het management berispt en soms zelfs daarom ontslagen. Daarvan ken ik in verschillende van die organisaties vele voorbeelden van. Niet een verpleger, die patienten in crisis brengt wordt ontslagen, maar een verpleegkundige, die bij alle patienten geliefd was, wordt ontslagen. Of een maatschappelijk werker, die een patient extra ondersteunt bij een zakelijk gesprek, die wordt ontslagen, terwijl de betrokken patient daar erg tevreden over was.
quote:
De huidige praktijk van de ggz staat hiermee in contrast. Die richt zich zoals gezegd op symptoombestrijding in de vorm van technische behandelingen, in een overgereguleerd systeem van diagnosehandel, waarbij de nadruk ligt op de bedrijfsvoering en het energieverslindende managementinformatiesysteem. Het laat zich raden dat in een dergelijke omgeving juist zaken als verbinding, erkenning en betekenisgeving achterblijven. Het is niet dat de hulpverleners dit niet snappen, of niet willen helpen bij persoonlijk herstel. Juist wel. Het probleem is dat de taal, de inrichting en de capaciteitsverdeling van het ggz-bedrijf waar ze in werken het vaak niet mogelijk maken om de soort hulpverlening te bieden die nodig is voor persoonlijk herstel. Menselijkheid, verbondenheid en hoop zijn nu eenmaal niet ‘tijdschrijfbaar’. Van zingeving die perspectief biedt aan een patiŽnt met ondraaglijk psychisch lijden is geen ‘diagnosebehandelcombinatie’ te maken. Zingeving is niet meetbaar, er is geen ‘evidence’.
Het hele systeem is verrot. Door overmatig en soms zelfs zonder reden dwangmedicatie voor te schrijven verslechtert de leefsituatie dramatisch.
Er worden door dat verrotte ministerie van Volksongezondheid jaarlijkse budgetten vastgesteld voor alle onderdelen van de zorg. Die moeten elk jaar opgebruikt worden, op straffe van een budgetkorting het volgende jaar. Zuinig omgaan met ons belastingsgeld wordt dus bestraft.
Ik heb, toen ik nog werkzaam was in zo'n instelling, de absurde gevolgen meegemaakt:

100K was er in december nog niet voor kwaliteitsonderzoek op gebruikt, dan gaan ze dus een of ander flut-onderzoek door een peperdure consultant doen.

Het kan helaas nog erger: Ook het royale medicatiebudget moet op. Dus in december worden er allemaal patienten onrustig gemaakt, om ze maar plat te spuiten. Deze situaties zijn werkelijk verschrikkelijk. Sommige verpleegkundigen stoken dan doelbewust patienten tegen elkaar op, om maar een incident uit te lokken. Dan kunnen ze deze patienten weer dwangmedicatie geven.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')