abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
  woensdag 26 december 2018 @ 19:02:47 #26
475456 Samuel24
ik ben een aardige jongen.
pi_183985429
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op woensdag 26 december 2018 18:52 schreef -Miauw- het volgende:

[..]

Je hebt helemaal gelijk hoor. Het doet echt pijn en het verdriet doet niet onder voor hoe ik dat voor een mens voel. Dus rouwen hoort erbij en na een tijdje zal het schuldgevoel plaats maken voor positieve gedachten over de keuze. Maar wat Whiskers zegt, vind ik wel waar. Je kunt uit vermijding voor het verdriet besluiten om geen huisdier te nemen, maar je loopt ook een boel liefde en plezier mis. En dat is wel zonde!
Mee eens.
Maar niet heus.....Daaaag.
pi_183997966
quote:
0s.gif Op woensdag 26 december 2018 18:47 schreef -Miauw- het volgende:

[..]

Bij mensen is de keus een stuk beperkte en aan situaties gebonden. Maar mens of dier, het blijft lastig, vind ik.

Ik moet wel zeggen dat de reacties hier mij wel erg helpen. Omdat ik het verdriet van het gemis voel ben ik geneigd om erg in emoties te hangen. Daar is niets mis mee trouwens. Maar het is niet handig als het gaat om de keuze die ik heb gemaakt.
Het is dan ook een keuze die je uit liefde en mededogen gemaakt hebt. Dit verdriet zal even duren, maar het aanzien van het lijden van het dier zou nog veel erger geweest zijn.
Sterkte :*
pi_183998167
quote:
0s.gif Op woensdag 26 december 2018 17:34 schreef Queller het volgende:

[..]

Ik heb het na jaren ook nog steeds af en toe. Het suckt, maar is meteen ook een van de mooiste dingen die je voor je dier kan doen. Het went niet...
Precies en ondanks dat ik nu af en toe denk van hadden we niet is mijn rationele ik er wel van overtuigd dat dit het beste was voor onze Rocky. Maar na 16,5 jaar en letterlijk met die hond als kind naar volwassene te groeien is gewoon heel hard.

En ik denk idd dat dit het beste is wat je voor een dier kan doen. Als de tijd daar is dat je ze moet behoeden voor meer pijn/ellende. En dat is voor ons heel hard maar voor je huisdier natuurlijk veel beter.
I solemnly swear i'm up to no good
pi_183998394
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op woensdag 26 december 2018 18:47 schreef -Miauw- het volgende:


Ik moet wel zeggen dat de reacties hier mij wel erg helpen. Omdat ik het verdriet van het gemis voel ben ik geneigd om erg in emoties te hangen. Daar is niets mis mee trouwens. Maar het is niet handig als het gaat om de keuze die ik heb gemaakt.
F&F / In Memoriam #9

Daar kan je misschien nog wat van je afschrijven of een mooie foto posten van je vriendje. Wellicht verlicht het de pijn en het verdriet wat. Altijd grof kut om zo een keuze te moeten maken.

Waarschijnlijk als ie kon praten had ie tegen je gezegd: het is goed zo; laat me maar gaan en bedankt voor alles baas. :*

Sterkte gewenst. :)
De oude oude layout was veel beter!!
vosss is de naam,
met dubbel s welteverstaan.
pi_184019883
Lieve Miauw, je hebt het goed gedaan. Het is pure liefde als je de keuze maakt om je kat in te laten slapen.
Ik weet helaas wat je voelt, ik heb vanavond mijn 18-jarige kat in moeten laten slapen. Voel me zo intens verdrietig nu en het is zo vreselijk stil in huis :'(
The best thing that you can do in life is follow your heart. Take risks.
Don't just take the safe and easy choices because you're afraid of what might happen.
Don't have any regrets and know that everything happens for a reason.
  vrijdag 28 december 2018 @ 01:08:03 #31
469979 Also-von-Oder
Last man standing.
pi_184020709
@-Miauw-

Ik kan je niets vertellen zonder mijn eigen dilemma te schetsen:

Minimeisje was een poes van ongeveer 3 maanden jaar toen ze bij me kwam aanlopen. Behoorlijk uitgemergeld... en niemand meldde zich om haar te komen ophalen Alles geprobeerd, Amivedi, flyeren en in elke supermarkt in de regio haar beschrijving geven.
Niemand wilde haar terug... en het was ook niet de mooiste poes, te dikke lippen voor een poes, klein zelfs een beetje duivelachtig in aanzien... maar zo lief. En bang, ja vooral bang! Bang voor elke vreemde die hier over de vloer kwam (dan verdween ze zo snel mogelijk onder mijn bed, en kwam er pas uren daarna onder vandaan.
Maar zoals gezegd zo lief en zo vol vertrouwen naar mij , dat ze al snel voor mij op haar rug ging liggen en ik zefs haar buikje mocht aaien.

Hoe bang ze voor de buitenwereld was, zoveel vertrouwen had ze in mij.
Te vroeg kreeg ze 3 kittens, omdat ze nog beter niet gesteriliseerd kon worden voor ze een half jaar oud was. Twee kittens gingen met 8 of 9 weken weg, de derde werd afgezegd.
En inmiddels kwam ook een 3e kater (een 4e kat) in huis. Met hem kreeg ze een goede band.

Een jaar later was ze al eens zwaar gewond geraakt, een auto had haar aangereden en ze was verkeerd beland (volgens de dierenarts) op een tak van ca 15 centimeter. Desondanks ging ze naar huis... waar ik na veel gedoe haar toch naar de dierenarts kon brengen (dat was ook tussen kerst en de jaarwisseling.
Dat had ze overleeft, en ik kreeg de tak mee naar huis als aandenken.

Weer bijna 2 jaar gingen voorbij... en weer vlak voor kerst stopte ze met eten. Ik heb me een slag in het rondte gedraaid om haar eten te geven, soms hielp het even, maar het werd steeds minder.
En wederom verdween ze een beetje. Maar vlak voor oud en nieuw heb ik haar toch weer gevangen... en direct naar de dierenarts gebracht.

Nu was zij ook verzekerd voor 3.500 euro per jaar aan dierenartskosten, dus ik was wel wat bezorgd, maar niet zo heel veel, omdat de verzekering dit wel kon ophoesten.

Dus 29 of 30 december liet ik haar achter bij de dierenarts, die haar zouden dwang voeden en ze zou 2 januari worden geopereerd.

En toen was het 2 januari, ik kreeg rond een uur of 11 een telefoontje van de dierenarts. Die vertelde me dat mijn minimeisje (van amper 4,5 jaar jong) vol tumoren zat in haar buik.
En wat ik wilde... en ja, ik besloot ter plekke haar te laten inslapen via de telefoon.

Want hey, als ze al onder narcose is, kan ze maar beter onder narcose heen gaan, in plaats van eerst nog wakker te worden en dan alsnog "misschien wel bewust haar dood meemaken."

Maar waar het om gaat! Ik voel me nog steeds schuldig dat ik dat ik in die 2 of 3 dagen in de dierenkliniek haar niet heb opgezocht (ook al was het buiten de toegangstijden).

Ja als ze het toen gehaald had, was dit het waard geweest... maar ik voel me nog steeds zo schuldig dat ik haar niet opzocht al was het maar voor even, en dat zij zich in die dagen misschien in de steek gelaten voelde (haar grootste nachtmerrie).

Ik had nooit met deze uitkomst gerekend, al had ik wel gedacht aan een slechte uitkomst.
Maar als het een slechte uitkomst was geweest, heb ik altijd gedacht dat dit lieve bange Minimeisje bij mij zou sterven. Misschien zelfs in mijn armen... maar nooit zo, zo eenzaam en alleen ergens in een dierenkliniek.

Ze was altijd zo bang voor vreemden, uit angst dat ze bij mij weg werd gehaald, en ik was juist degene die haar naar die kliniek had gebracht en een paar dagen haar niet had bezocht.

Haar dood is niet aan mij te wijten... maar verdomme, ik had haar ondanks de restricties gewoon nog moeten bezoeken, zodat ze wist de liefde wederzijds was.
Maar daarvoor in de plaats zat ze 3 dagen in een kooi van de dierenarts... en ik kwam haar niet bezoeken (ja deels door de openingstijden).

Maar als ik had geweten dat ik haar daarna nooit meer zou zien, was ik elke dag een paar uur langs gekomen om met haar te knuffelen, en haar vertrouwen gegeven.

Maar alles ging op in niets. Ze is gestorven op 2 januari vorig jaar. Ze is net buiten mijn tuin begaven, zodat ik na een verhuizing haar graf nog kan bezoeken. Nog wat woorden tot haar kan spreken... maar veel troost biedt het mij niet.
Mij blijven de laatste 75 uur over dat ik haar niet kon laten zien, dat ze niet alleen hoefde te zijn.
Dat schuldgevoel kan ik niet van me afschuiven. Het was beter geweest als ik haar naar de operatiezaal had gedragen, zodat zij de gedachten had kunnen hebben dat het allemaal goed zou komen, in plaats van zich de laatste dagen van haar leven eenzaam had gevoeld. Dat is wat ik mij kwalijk neem.

En daar heb ik mee te leven... niet dat ik haar had kunnen redden, maar ik haar laatste dagen veel lichter had kunnen maken.
  Moderator vrijdag 28 december 2018 @ 18:04:09 #32
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184035984
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op donderdag 27 december 2018 10:49 schreef Lavenderr het volgende:

[..]

Het is dan ook een keuze die je uit liefde en mededogen gemaakt hebt. Dit verdriet zal even duren, maar het aanzien van het lijden van het dier zou nog veel erger geweest zijn.
Sterkte :*
Ja daar heb je helemaal gelijk in. Dankjewel :*
Ik heb er de afgelopen dagen heeeel veel over gesproken en dat relativeert gelukkig wel een beetje. Maandag wordt hij gecremeerd en hoe lullig het ook klinkt, dat geeft hopelijk ook meer rust.
With the stars as her umbrella
  Moderator vrijdag 28 december 2018 @ 18:05:07 #33
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184036011
quote:
3s.gif Op donderdag 27 december 2018 11:13 schreef vosss het volgende:

[..]

F&F / In Memoriam #9

Daar kan je misschien nog wat van je afschrijven of een mooie foto posten van je vriendje. Wellicht verlicht het de pijn en het verdriet wat. Altijd grof kut om zo een keuze te moeten maken.

Waarschijnlijk als ie kon praten had ie tegen je gezegd: het is goed zo; laat me maar gaan en bedankt voor alles baas. :*

Sterkte gewenst. :)
:'( Dankjewel O+
With the stars as her umbrella
  Moderator vrijdag 28 december 2018 @ 18:11:03 #34
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184036186
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 00:28 schreef MissJ het volgende:
Lieve Miauw, je hebt het goed gedaan. Het is pure liefde als je de keuze maakt om je kat in te laten slapen.
Ik weet helaas wat je voelt, ik heb vanavond mijn 18-jarige kat in moeten laten slapen. Voel me zo intens verdrietig nu en het is zo vreselijk stil in huis :'(
Aww :'( Heel veel sterkte MissJ *;
18 jaar is een lange tijd samen. Een eigen karakter, de ritueeltjes, zo'n beestje is echt onderdeel van je leven en het is verrekte pijnlijk als dat er niet meer is. Nou ja, je weet vast wat ik bedoel.
Knuffel!
With the stars as her umbrella
pi_184036301
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 00:28 schreef MissJ het volgende:
Lieve Miauw, je hebt het goed gedaan. Het is pure liefde als je de keuze maakt om je kat in te laten slapen.
Ik weet helaas wat je voelt, ik heb vanavond mijn 18-jarige kat in moeten laten slapen. Voel me zo intens verdrietig nu en het is zo vreselijk stil in huis :'(
Wat een verdriet. Wat erg voor je. Leef met je mee :*
  Moderator vrijdag 28 december 2018 @ 18:30:07 #36
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184036627
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 01:08 schreef Also-von-Oder het volgende:
@-Miauw-

Ik kan je niets vertellen zonder mijn eigen dilemma te schetsen:

Minimeisje was een poes van ongeveer 3 maanden jaar toen ze bij me kwam aanlopen. Behoorlijk uitgemergeld... en niemand meldde zich om haar te komen ophalen Alles geprobeerd, Amivedi, flyeren en in elke supermarkt in de regio haar beschrijving geven.
Niemand wilde haar terug... en het was ook niet de mooiste poes, te dikke lippen voor een poes, klein zelfs een beetje duivelachtig in aanzien... maar zo lief. En bang, ja vooral bang! Bang voor elke vreemde die hier over de vloer kwam (dan verdween ze zo snel mogelijk onder mijn bed, en kwam er pas uren daarna onder vandaan.
Maar zoals gezegd zo lief en zo vol vertrouwen naar mij , dat ze al snel voor mij op haar rug ging liggen en ik zefs haar buikje mocht aaien.

Hoe bang ze voor de buitenwereld was, zoveel vertrouwen had ze in mij.
Te vroeg kreeg ze 3 kittens, omdat ze nog beter niet gesteriliseerd kon worden voor ze een half jaar oud was. Twee kittens gingen met 8 of 9 weken weg, de derde werd afgezegd.
En inmiddels kwam ook een 3e kater (een 4e kat) in huis. Met hem kreeg ze een goede band.

Een jaar later was ze al eens zwaar gewond geraakt, een auto had haar aangereden en ze was verkeerd beland (volgens de dierenarts) op een tak van ca 15 centimeter. Desondanks ging ze naar huis... waar ik na veel gedoe haar toch naar de dierenarts kon brengen (dat was ook tussen kerst en de jaarwisseling.
Dat had ze overleeft, en ik kreeg de tak mee naar huis als aandenken.

Weer bijna 2 jaar gingen voorbij... en weer vlak voor kerst stopte ze met eten. Ik heb me een slag in het rondte gedraaid om haar eten te geven, soms hielp het even, maar het werd steeds minder.
En wederom verdween ze een beetje. Maar vlak voor oud en nieuw heb ik haar toch weer gevangen... en direct naar de dierenarts gebracht.

Nu was zij ook verzekerd voor 3.500 euro per jaar aan dierenartskosten, dus ik was wel wat bezorgd, maar niet zo heel veel, omdat de verzekering dit wel kon ophoesten.

Dus 29 of 30 december liet ik haar achter bij de dierenarts, die haar zouden dwang voeden en ze zou 2 januari worden geopereerd.

En toen was het 2 januari, ik kreeg rond een uur of 11 een telefoontje van de dierenarts. Die vertelde me dat mijn minimeisje (van amper 4,5 jaar jong) vol tumoren zat in haar buik.
En wat ik wilde... en ja, ik besloot ter plekke haar te laten inslapen via de telefoon.

Want hey, als ze al onder narcose is, kan ze maar beter onder narcose heen gaan, in plaats van eerst nog wakker te worden en dan alsnog "misschien wel bewust haar dood meemaken."

Maar waar het om gaat! Ik voel me nog steeds schuldig dat ik dat ik in die 2 of 3 dagen in de dierenkliniek haar niet heb opgezocht (ook al was het buiten de toegangstijden).

Ja als ze het toen gehaald had, was dit het waard geweest... maar ik voel me nog steeds zo schuldig dat ik haar niet opzocht al was het maar voor even, en dat zij zich in die dagen misschien in de steek gelaten voelde (haar grootste nachtmerrie).

Ik had nooit met deze uitkomst gerekend, al had ik wel gedacht aan een slechte uitkomst.
Maar als het een slechte uitkomst was geweest, heb ik altijd gedacht dat dit lieve bange Minimeisje bij mij zou sterven. Misschien zelfs in mijn armen... maar nooit zo, zo eenzaam en alleen ergens in een dierenkliniek.

Ze was altijd zo bang voor vreemden, uit angst dat ze bij mij weg werd gehaald, en ik was juist degene die haar naar die kliniek had gebracht en een paar dagen haar niet had bezocht.

Haar dood is niet aan mij te wijten... maar verdomme, ik had haar ondanks de restricties gewoon nog moeten bezoeken, zodat ze wist de liefde wederzijds was.
Maar daarvoor in de plaats zat ze 3 dagen in een kooi van de dierenarts... en ik kwam haar niet bezoeken (ja deels door de openingstijden).

Maar als ik had geweten dat ik haar daarna nooit meer zou zien, was ik elke dag een paar uur langs gekomen om met haar te knuffelen, en haar vertrouwen gegeven.

Maar alles ging op in niets. Ze is gestorven op 2 januari vorig jaar. Ze is net buiten mijn tuin begaven, zodat ik na een verhuizing haar graf nog kan bezoeken. Nog wat woorden tot haar kan spreken... maar veel troost biedt het mij niet.
Mij blijven de laatste 75 uur over dat ik haar niet kon laten zien, dat ze niet alleen hoefde te zijn.
Dat schuldgevoel kan ik niet van me afschuiven. Het was beter geweest als ik haar naar de operatiezaal had gedragen, zodat zij de gedachten had kunnen hebben dat het allemaal goed zou komen, in plaats van zich de laatste dagen van haar leven eenzaam had gevoeld. Dat is wat ik mij kwalijk neem.

En daar heb ik mee te leven... niet dat ik haar had kunnen redden, maar ik haar laatste dagen veel lichter had kunnen maken.
Wat een zielig verhaal en dapper dat je het durft te delen O+
Ik zie het (logisch) anders dan jij. Jij hebt haar in huis genomen, het niet mooiste katje ever. Sommige mensen haken daar al af. Je hebt op allerlei mogelijke manieren voor haar gezorgd en zij schonk jouw haar volledige vertrouwen. Een kat die een buik laat zien, dat is toch wel n van de tekens O+

Dat je haar niet bent gaan opzoeken vind ik niet zo vreemd. Vol vertrouwen gaf je haar over aan de dierenarts met in je achterhoofd de gedachte dat het wel weer goed zou komen. Dan is het alleen maar beter om het beestje de ruimte te geven om aan te sterken en de dierenarts zijn/haar werk te laten doen. Voorbeeld, toen ik besloot om mijn kat te laten gaan, hebben ze hem eerst nog in een zuurstofkooi gestopt zodat hij meer lucht kreeg en zo makkelijker zou inslapen. Ik was zo over mijn toeren dat de dierenarts mj moest kalmeren zodat de kat niet nog meer gestresst zou raken door mijn gehuil :+

Wat hier nu ook al vaak tegen mij is gezegd, is ook van toepassing op jou. Uit liefde heb je haar laten inslapen. En alle momenten waarop je haar liefde hebt gegeven en hebt verzorgd definiren de band die je met haar had en gelukkig niet die paar dagen dat je haar niet hebt opgezocht.

Sterkte :*
With the stars as her umbrella
pi_184038403
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 18:11 schreef -Miauw- het volgende:

[..]

Aww :'( Heel veel sterkte MissJ *;
18 jaar is een lange tijd samen. Een eigen karakter, de ritueeltjes, zo'n beestje is echt onderdeel van je leven en het is verrekte pijnlijk als dat er niet meer is. Nou ja, je weet vast wat ik bedoel.
Knuffel!
Dank je *;
Dat is het ja, een onderdeel van mijn leven is gewoon weg nu en dat is echt zo naar :'( Ik troost mezelf wel steeds met de gedachte dat hij een prachtig liefdevol leven heeft gehad en daardoor heb ik er wel vrede mee. Vanmiddag een mooi waardig afscheid gehad en daarna is hij gecremeerd. Morgen ga ik de urn ophalen en die krijgt een mooie plek in mijn huis, naast de andere urns van twee andere katten die in resp. 2012 en 2006 heen zijn gegaan O+

Hoe is het nu met jou?
The best thing that you can do in life is follow your heart. Take risks.
Don't just take the safe and easy choices because you're afraid of what might happen.
Don't have any regrets and know that everything happens for a reason.
pi_184038421
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 18:15 schreef Lavenderr het volgende:

[..]

Wat een verdriet. Wat erg voor je. Leef met je mee :*
Dank je, dat doet me goed :*
The best thing that you can do in life is follow your heart. Take risks.
Don't just take the safe and easy choices because you're afraid of what might happen.
Don't have any regrets and know that everything happens for a reason.
pi_184038670
@ Also-Von-Oder
Je hebt je uiterste best gedaan voor je lieve schat, en je schuldig voelen maakt je verdriet alleen maar groter. Ze wst dat je van haar hield, dat heeft ze al die jaren geweten. Misschien is dat een beetje een geruststelling, want het is al erg genoeg om je geliefde dier te moeten laten gaan en als je er dan nog een schuldgevoel bij hebt is het helemaal een drama.
Probeer dat van je af te zetten en rouw om je geliefde dier, waar je lles voor gedaan hebt.
Sterkte :*
  Moderator vrijdag 28 december 2018 @ 19:48:30 #40
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184039059
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 19:29 schreef MissJ het volgende:

[..]

Dank je *;
Dat is het ja, een onderdeel van mijn leven is gewoon weg nu en dat is echt zo naar :'( Ik troost mezelf wel steeds met de gedachte dat hij een prachtig liefdevol leven heeft gehad en daardoor heb ik er wel vrede mee. Vanmiddag een mooi waardig afscheid gehad en daarna is hij gecremeerd. Morgen ga ik de urn ophalen en die krijgt een mooie plek in mijn huis, naast de andere urns van twee andere katten die in resp. 2012 en 2006 heen zijn gegaan O+

Hoe is het nu met jou?
Ah, een goed afscheid, dat is wel fijn O+ Misschien geeft het meer rust als je hem straks weer thuis hebt? Het neemt niet de leegte weg natuurlijk...

Met mij gaat het wel iets beter. Erover praten en de bevestiging krijgen dat het de juiste beslissing is geweest doet mij goed. Natuurlijk weet ik het zelf wel, maar het voelt toch anders.
De rouwende katjes hier in huis vind ik wel lastig om te zien. Ik probeer ze af te leiden door meer met ze te spelen en ze meer te knuffelen, maar ze zijn nogal teruggetrokken.

Gisteren kwam ik erachter dat mijn kat een dubbelleven had :') Ik sprak een buurvrouw en het bleek dat hij daar parttime woonde, onder een andere naam zelfs. Hij had daar zijn eigen spulletjes en kreeg daar ook te eten. Mijn kat had een voedselallergie en werd echt ziek van brokjes en blikjes...
Ik moest eerst om het verhaal lachen maar later toch niet zo. Is dat de reden dat hij zo aftakelde!? Ik voer echt nooit andermans dier. Maar goed, ook met dit scenario hield ik rekening. Ik heb geprobeerd hem binnen te houden maar daar werd hij zo ongelukkig van dat hij de tent afbrak. Dus toch maar naar buiten laten gaan...
With the stars as her umbrella
pi_184040660
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 19:48 schreef -Miauw- het volgende:

[..]

Ah, een goed afscheid, dat is wel fijn O+ Misschien geeft het meer rust als je hem straks weer thuis hebt? Het neemt niet de leegte weg natuurlijk...

Met mij gaat het wel iets beter. Erover praten en de bevestiging krijgen dat het de juiste beslissing is geweest doet mij goed. Natuurlijk weet ik het zelf wel, maar het voelt toch anders.
De rouwende katjes hier in huis vind ik wel lastig om te zien. Ik probeer ze af te leiden door meer met ze te spelen en ze meer te knuffelen, maar ze zijn nogal teruggetrokken.

Gisteren kwam ik erachter dat mijn kat een dubbelleven had :') Ik sprak een buurvrouw en het bleek dat hij daar parttime woonde, onder een andere naam zelfs. Hij had daar zijn eigen spulletjes en kreeg daar ook te eten. Mijn kat had een voedselallergie en werd echt ziek van brokjes en blikjes...
Ik moest eerst om het verhaal lachen maar later toch niet zo. Is dat de reden dat hij zo aftakelde!? Ik voer echt nooit andermans dier. Maar goed, ook met dit scenario hield ik rekening. Ik heb geprobeerd hem binnen te houden maar daar werd hij zo ongelukkig van dat hij de tent afbrak. Dus toch maar naar buiten laten gaan...
Ja, zeker fijn en ik weet uit ervaring dat het me wel meer rust gaat geven als ik hem weer thuis heb. Weliswaar niet in levende lijve, maar toch.

Goed te horen dat het met jou iets beter gaat. Erover praten is heel goed, ik doe dat ook en helpt echt. Dat is wel heel zielig ja dat de andere katten echt aan het rouwen zijn.
Ik heb het geluk gehad dat Sisqo het blijkbaar totaal niet erg vond toen mijn andere katten dood dingen. Heb daarna daarom ook besloten om geen maatje meer voor hem in huis te nemen en heb daarna ook altijd het gevoel gehad dat hij dat prima vond zo. Lekker alle aandacht voor zichzelf O+

Ach haha, moet er ook wel om lachen dat jouw kat een dubbelleven blijkt te hebben :D Maar inderdaad, wat je zegt, je gaat je dan ook gelijk afvragen of dat niet juist de reden voor zijn aftakeling was.. Hoe dan ook, je hebt het mooiste voor hem gedaan wat je kon doen en dat is hem loslaten en daardoor verlossen van zijn pijn.
Misschien worden onze katten wel vriendjes in de kattenhemel O+
The best thing that you can do in life is follow your heart. Take risks.
Don't just take the safe and easy choices because you're afraid of what might happen.
Don't have any regrets and know that everything happens for a reason.
  vrijdag 28 december 2018 @ 20:40:25 #42
401485 Molo
Never feed after midnight
pi_184040811
Charlie de vuige slettebak _O_
Respect to the man in the ice cream van
pi_184045846
Dankjewel voor de mooie jaren,
Voor alle krabbels onder mijn kin,
Dankjewel dat ik je stoere kater mocht zijn,
En dat ik lekker buiten heb mogen boeven,
Dankjewel voor al het lekkere eten,
Ook al mocht ik niet alles meer,
Dankjewel voor alle keren dat ik bij je mocht liggen,
En voor al die keren dat je de deur voor me opende,
Dankjewel dat je me mijn baasje wilde zijn,
En dat je mijn schoudertje was,
Dankjewel dat je me liet gaan,
Het is goed en heel erg leuk geweest zo,
Pootje en een knuffel, Charlie.
  Moderator vrijdag 28 december 2018 @ 23:17:51 #44
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184046549
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 20:36 schreef MissJ het volgende:

[..]

Ja, zeker fijn en ik weet uit ervaring dat het me wel meer rust gaat geven als ik hem weer thuis heb. Weliswaar niet in levende lijve, maar toch.

Goed te horen dat het met jou iets beter gaat. Erover praten is heel goed, ik doe dat ook en helpt echt. Dat is wel heel zielig ja dat de andere katten echt aan het rouwen zijn.
Ik heb het geluk gehad dat Sisqo het blijkbaar totaal niet erg vond toen mijn andere katten dood dingen. Heb daarna daarom ook besloten om geen maatje meer voor hem in huis te nemen en heb daarna ook altijd het gevoel gehad dat hij dat prima vond zo. Lekker alle aandacht voor zichzelf O+

Ach haha, moet er ook wel om lachen dat jouw kat een dubbelleven blijkt te hebben :D Maar inderdaad, wat je zegt, je gaat je dan ook gelijk afvragen of dat niet juist de reden voor zijn aftakeling was.. Hoe dan ook, je hebt het mooiste voor hem gedaan wat je kon doen en dat is hem loslaten en daardoor verlossen van zijn pijn.
Misschien worden onze katten wel vriendjes in de kattenhemel O+
Wat zijn het eigenlijk een opportunistische dieren h. Aandacht opstrijken, dubbel levens leiden :')
Fijn dat ze straks beiden weer thuis zijn en wie weet maatjes in cat heaven _O- O+

Overweeg jij om ooit weer een kat in huis te nemen?
With the stars as her umbrella
  Moderator vrijdag 28 december 2018 @ 23:18:55 #45
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184046585
quote:
1s.gif Op vrijdag 28 december 2018 20:40 schreef Molo het volgende:
Charlie de vuige slettebak _O_
Echt! _O- Ik voelde me heel even als in een aflevering van Jerry Springer :')
With the stars as her umbrella
  Moderator vrijdag 28 december 2018 @ 23:19:39 #46
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184046618
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 22:59 schreef UitStraling het volgende:
Dankjewel voor de mooie jaren,
Voor alle krabbels onder mijn kin,
Dankjewel dat ik je stoere kater mocht zijn,
En dat ik lekker buiten heb mogen boeven,
Dankjewel voor al het lekkere eten,
Ook al mocht ik niet alles meer,
Dankjewel voor alle keren dat ik bij je mocht liggen,
En voor al die keren dat je de deur voor me opende,
Dankjewel dat je me mijn baasje wilde zijn,
En dat je mijn schoudertje was,
Dankjewel dat je me liet gaan,
Het is goed en heel erg leuk geweest zo,
Pootje en een knuffel, Charlie.
:'(
With the stars as her umbrella
  zaterdag 29 december 2018 @ 01:39:53 #47
469979 Also-von-Oder
Last man standing.
pi_184050722
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 18:30 schreef -Miauw- het volgende:

[..]

Wat een zielig verhaal en dapper dat je het durft te delen O+
Ik zie het (logisch) anders dan jij. Jij hebt haar in huis genomen, het niet mooiste katje ever. Sommige mensen haken daar al af. Je hebt op allerlei mogelijke manieren voor haar gezorgd en zij schonk jouw haar volledige vertrouwen. Een kat die een buik laat zien, dat is toch wel n van de tekens O+

Dat je haar niet bent gaan opzoeken vind ik niet zo vreemd. Vol vertrouwen gaf je haar over aan de dierenarts met in je achterhoofd de gedachte dat het wel weer goed zou komen. Dan is het alleen maar beter om het beestje de ruimte te geven om aan te sterken en de dierenarts zijn/haar werk te laten doen. Voorbeeld, toen ik besloot om mijn kat te laten gaan, hebben ze hem eerst nog in een zuurstofkooi gestopt zodat hij meer lucht kreeg en zo makkelijker zou inslapen. Ik was zo over mijn toeren dat de dierenarts mj moest kalmeren zodat de kat niet nog meer gestresst zou raken door mijn gehuil :+

Wat hier nu ook al vaak tegen mij is gezegd, is ook van toepassing op jou. Uit liefde heb je haar laten inslapen. En alle momenten waarop je haar liefde hebt gegeven en hebt verzorgd definiren de band die je met haar had en gelukkig niet die paar dagen dat je haar niet hebt opgezocht.

Sterkte :*
Dank je wel -Miauw- ik voel me weliswaar gesterkt door jouw reactie... Ik besef me zelf ook wel dat ik voor haar het goede besluit heb genomen, haar te laten inslapen.

Ik voel me vooral zo schuldig dat ik haar niet heb opgezocht in die paar dagen dat ze in de dierenkliniek heb opgezocht gedurende die paar dagen dat ze daar intern zat

Waarschijnlijk had ik haar daarmee niet kunnen redden... maar mijn aanwezigheid had haar gerust kunnen stellen.
Maar na een dikke week alles doen om die lieve Minimeisje weer te laten eten (met allerlei probeersels was ik blij dat ik haar bij de dierenarst achter kon laten... en me even geen zorgen hoefde te maken... want ze werd goed verzorgd)... dacht ik even dat ik de verzorging een dag of 4 kon achterlaten bij de dierenarts... en had ook geen enkel idee, dat ze na 3 of 4 dagen weer versuft in mijn armen zou opwaken.

Ik vergeef me deze fout niet snel Hoe had ik kunnen weten dat een poes van een paar jaar oud ten dode opgeschreven zou zijn.
  zaterdag 29 december 2018 @ 01:47:50 #48
469979 Also-von-Oder
Last man standing.
pi_184050867
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 19:37 schreef Lavenderr het volgende:
@ Also-Von-Oder
Je hebt je uiterste best gedaan voor je lieve schat, en je schuldig voelen maakt je verdriet alleen maar groter. Ze wst dat je van haar hield, dat heeft ze al die jaren geweten. Misschien is dat een beetje een geruststelling, want het is al erg genoeg om je geliefde dier te moeten laten gaan en als je er dan nog een schuldgevoel bij hebt is het helemaal een drama.
Probeer dat van je af te zetten en rouw om je geliefde dier, waar je lles voor gedaan hebt.
Sterkte :*
Dank je... ik kreeg tranen in mijn ogen bij jouw reactie...
En in veel dingen heb je vast gelijk.
Maar haar grootste angst was niet thuis wakker worden of zo iets.
En ja ik weet dat ze dit niet wilde... en toch had ik haar tijdens haar verblijf in de dierenkliniek toch eens of twee keer moeten opzoeken.

Zodat ze zelf zou weten dat ik haar niet zou vergeten. Of het een verschil zou maken? Geen idee, ze zal misschien ook gestorven zijn... maar wel in de wetenschap dat ik haar tot het einde gesteund zou hebben.

En dat heb ik nagelaten.
pi_184062212
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 december 2018 23:17 schreef -Miauw- het volgende:

[..]

Wat zijn het eigenlijk een opportunistische dieren h. Aandacht opstrijken, dubbel levens leiden :')
Fijn dat ze straks beiden weer thuis zijn en wie weet maatjes in cat heaven _O- O+

Overweeg jij om ooit weer een kat in huis te nemen?
ja echt hoor, behoorlijk opportunistisch _O-
Heb net de as van mijn kat opgehaald en een mooie urn uitgezocht. Hij staat nu tussen mijn 2 andere katten in O+

Ik denk wel dat ik ooit weer een kat zal nemen, ik hou te veel van katten om er nooit meer 1 of meerderen te hebben. Had eerst zoiets van ik kan dit niet nog een keer aan (het verliezen van een kattenmaatje), maar tegelijkertijd denk ik dan ook ja maar je krijgt zo veel liefde van een kat en ik heb zo veel liefde om te geven aan een kat, dus ooit, ja zeker. Geen idee wanneer, maar zal me niets verbazen als dat al over een paar maanden zal zijn.
The best thing that you can do in life is follow your heart. Take risks.
Don't just take the safe and easy choices because you're afraid of what might happen.
Don't have any regrets and know that everything happens for a reason.
  Moderator zondag 30 december 2018 @ 14:20:42 #50
304935 crew  -Miauw-
Maar ik rook niet!
pi_184086837
quote:
0s.gif Op zaterdag 29 december 2018 01:39 schreef Also-von-Oder het volgende:

[..]

Dank je wel -Miauw- ik voel me weliswaar gesterkt door jouw reactie... Ik besef me zelf ook wel dat ik voor haar het goede besluit heb genomen, haar te laten inslapen.

Ik voel me vooral zo schuldig dat ik haar niet heb opgezocht in die paar dagen dat ze in de dierenkliniek heb opgezocht gedurende die paar dagen dat ze daar intern zat

Waarschijnlijk had ik haar daarmee niet kunnen redden... maar mijn aanwezigheid had haar gerust kunnen stellen.
Maar na een dikke week alles doen om die lieve Minimeisje weer te laten eten (met allerlei probeersels was ik blij dat ik haar bij de dierenarst achter kon laten... en me even geen zorgen hoefde te maken... want ze werd goed verzorgd)... dacht ik even dat ik de verzorging een dag of 4 kon achterlaten bij de dierenarts... en had ook geen enkel idee, dat ze na 3 of 4 dagen weer versuft in mijn armen zou opwaken.

Ik vergeef me deze fout niet snel Hoe had ik kunnen weten dat een poes van een paar jaar oud ten dode opgeschreven zou zijn.
Het is geen fout h. Je hebt gedaan wat op dat moment haalbaar voor jou was. Achteraf zou je een andere keuze gemaakt hebben, maar dat is achteraf. Als je dat schuldgevoel bij je blijft dragen en jezelf niet vergeeft dan kom je misschien nooit aan het echte rouwen en loslaten toe.
Je hebt gedaan wat je kon en ze kon zich geen beter leven wensen dan bij jou O+

Het relativeren gaat hier al een stukje beter gelukkig. Ik mis hem natuurlijk nog steeds hoor en ven ook nog wel verdrietig maar daar houd ik me liever me bezig dan met een 'had ik maar'.

Sterkte jij :*
With the stars as her umbrella
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')